لینک‌های قابلیت دسترسی

جمعه ۱۹ آذر ۱۳۹۵ تهران ۱۹:۳۳ - ۹ دسامبر ۲۰۱۶

سرنوشت دمکراسی در فرانسه در پیامد تظاهرات گسترده کارگری و دانشجوئی علیه مصوبه مجلس


(rm) صدا | [ 4:17 mins ]
در فرانسه نیروهای اتحادیه‌های کارگری با همکاری دانشجویان خود را برای راهپیمائی بزرگ دیگری آماده می‌کنند علیه اصلاحیه قانون کار، که با طی مراحل قانونی، توسط دولتی دمکراتیک تدوین و در پارلمانی که اعضای آن را مردم فرانسه انتخاب کرده‌اند، به تصویب رسیده است. روزنامه وال استریت جورنال در سرمقاله‌ای یادآور می‌شود که فرانسه زیر فشار اتحادیه‌های کارگری، توانائی خود را برای پیشرفت و توسعه اقتصادی از دست می‌دهد. وال استریت جورنال می نویسد علت آنکه اینک چندهزارتظاهرکننده می خواهند در خیابان برای میلیون ها فرانسوی تعیین تکلیف کنند این است که در این کشور به جای ثبات و پویائی، یا دینامیسم در نظام سیاسی، که تضمین کننده پیشرفت و پایداری کشورهای موفق است، نظامی بی‌ثبات و ایستا حکمفرما بوده است که جوان ها در آن جز رسیدن به کار ثابت و متوسط ولی مطمئن برای دولت، هدف دیگری ندارند. بهنام ناطقی (رادیوفردا، نیویورک): سرمقاله نویس وال استریت جورنال می‌نویسد انگار فرانسوی‌ها از دمکراسی تنها فقط به حق تظاهرکردن در معابر عمومی معتقد هستند. از این دیدگاه، سرنوشت اصلاحیه قانون کار موسوم به قرارداد شغل اول یا CPE «کونترا پرومی‌یر» مطرح نیست، زیرا می‌توان به این راه حل که دولت فرانسه برای پایان دادن به سی‌سال روند کند رشد فرصت‌های شغلی برای جوانان پیدا کرده است بی‌اعتقاد بود ولی ضمنا تاکتیک‌هائی که اتحادیه‌های کارگری و دانشجوئی برای عقیم کردن آن به کار می‌برند را هم به باد انتقاد گرفت. بحث بر سر این است که سندیکاهای کارگری در فرانسه و همدستان آنها در میان دانشجویان ترجیح دادند با بستن خیابان‌ها و به آتش‌کشیدن اتوموبیل‌ها وغارت رستوران‌های همبرگرفروشی مک‌دانالد بحث را ادامه دهند. اما شاید تظاهرکنندگان هم بیراه نگویند زیرا سیستم قانونگذاری در مجمع ملی فرانسه برای نظر مردم جائی قائل نمی‌شود و به خصوص برای تصویب اصلاحیه قانون کار از روشی استفاده شد که اجازه بحث و نظر نمی‌داد. اما وال استریت جورنال، مشکل را درجای دیگری می‌بیند. سرمقاله‌نویس این روزنامه می‌نویسد در تظاهرات اخیر در فرانسه پرچم‌های تشکل‌های دانشجوئی و اتحادیه‌ها خیابانها را رنگین ساخته است اما در فراسوی همه اینها، اتحادیه کارکنان دولت قرار دارد. در فرانسه کارگران سالهاست که تشکل‌های کارگری را رها کرده‌اند اما گروهی که به این تشکل‌ها وفادار مانده‌اند، صاحبان شغل‌های مطمئن دولتی هستند که به قول شارل دوگل سرسختانه می‌خواهند به شغل‌های متوسط اما مطمئن خود بچسبند. وال استریت جورنال می‌افزاید در واقع در جامعه کنونی فرانسه یک چهارم جمعیت که برای دولت کار می‌کنند، با کنترل راه‌آهن‌ها، سیستم‌های حمل و نقل شهری و خدماتی چون برقرسانی و هواپیمائی و پست و نظائر آن، خرخره اکثریت را در چنگال خود گرفته‌اند، به عبارت دیگر، دولت فرانسه با دادن حقوق به کارکنان خود، هزینه اپوزیسیون خود را تامین می‌کند و این گروه هستند که هر تلاش از سوی مقامات دولت اعم از سوسیالیست یا دست راستی برای مدرنیزه کردن فرانسه را در هم می‌شکنند. دانشجویان فرانسوی، از این دیدگاه، برخلاف دانشجویانی که در سال 1968 علیه شارل دوگل اعتصاب کردند، خواهان برانداختن نظام فرانسه نیستند بلکه می‌خواهند راه پیوستن خودشان به این نظام مسدود نشود. دانشجویان سوربن و دانشگاه‌های دیگر فرانسه با پیوستن به تظاهرات خیابانی اتحادیه‌های کارکنان دولت علیه اصلاحیه قانون کار، در واقع می‌خواهند بگویند که نمی‌خواهند حق داشتن کاری دولت متوسط ولی مطمئن را از دست بدهند. وال استریت جورنال می‌نویسد فرانسه در دوران بعد از انقلاب خود، هم بی‌ثبات بوده است و هم ایستا. یعنی در حالیکه آمریکا 217 سال با یک قانون اساسی زندگی کرده است، فرانسه از یک طرف 10 رژیم مختلف عوض کرده است، که نشانه بی ثباتی است و از جنگ دوم به بعد، تغییر رهبر در فرانسه حتی از اتحاد شوروی کمونیستی نیز کمتر بوده است، که نشانه ایستائی است. به عبارت دیگر، به جای ثبات و پویائی، یا دینامیسم در نظام سیاسی، که تضمین کننده پیشرفت و پایداری کشورهای موفق است، فرانسه نظامی بی‌ثبات و ایستا داشته است. به این همین سبب، تظاهرات خیابانی در فرانسه که در زمستان با آتش زدن اتوموبیل‌ها در حومه‌های بیگانه‌نشین شروع شد و در بهار با آتش‌زدن اتوموبیل‌ها و مغازه‌ها در مرکز شهرها توسط دانشجویان خشمگین ادامه یافت، شاید طلیعه‌دار فرارسیدن جنبش تازه‌ای در فرانسه باشد برای اصلاح قانون اساسی یا تغییر جمهوری پنجم دوگل، یا تشکیل یک مجلس که نماینده واقعی مردم باشد. وال استریت جورنال می‌نویسد: وقتی در کشوری هزاران نفر با تظاهرات در خیابان‌ها حق خود می‌دانند که برای میلیون‌‌ها انسان دیگر قانون وضع کنند، این کشور دیگر نمی‌تواند خود را «جمهوری دمکراتیک» بخواند و باید صفت تازه‌ای برای جمهوری خود پیدا کند.
XS
SM
MD
LG