لینک‌های قابلیت دسترسی

logo-print
یکشنبه ۱۴ آذر ۱۳۹۵ تهران ۰۹:۴۹ - ۴ دسامبر ۲۰۱۶

نمایشگاه «جنگ یا گریز» در موزه ویتنی از آثار شش هنرمند نیویورکی در باره ترس


(rm) صدا | [ 5:35 mins ]
ترس پدیده بیگانه ای برای اتسان امروز نیست. هشدارهای رسانه های خبری درباره آسیب پذیری بندرها و مرزها، تاسیسات حساس و عمومی عامل ترس را در خود دارد. در نمایشگاهی در نیویورک شش هنرمند نوآور برگزیده از زوایای مختلف به موضوع ترس پرداخته اند. نمایشگاه جنگ و گریز Fight or Flight در موزه ویتنی از معدود تلاش های پراکنده ای است که در سالهای اخیر در زمینه هنر در واکنش به اخبار و دلمشغولی های اصلی جامعه صورت می گیرد. در این نمایشگاه که موزه ویتنی آن را در شعبه خود در ساختمان شرکت معظم فیلیپ موریس برپا کرد، آثاری از Kristin Baker, Amy Gartrell, Rico Gatson, Wangechi Mutu, Marc Swanson, Ivan Witenstein به نمایش گذاشته شده است. ترس، موضوع اصلي تاکيد مداوم مقامات آمريکا است بر مبارزه با تروريسم و تلاش براي حراست بيشتر از امنيت داخلي. هشدارهاي رسانه‌هاي خبري در باره آسيب‌پذيري بنادر، مرزها، تاسيسات حساس و عمومي نيز ترس را در محور خود دارد. شش هنرمند نوآمده برگزيده موزه ویتنی نیویورک، در نمايشگاهي از زواياي مختلف به موضوع ترس مي‌پردازند. همکار ما بهنام ناطقي گزارش مي‌دهد. بهنام ناطقي (راديوفردا، نيويورک): نمايشگاه Fight or Flight يا جنگ و گريز، که موزه‌دار هنر معاصر موزه ويتني نيويورک، خانم در شعبه موزه ويتي در ساختمان شرکت آلتريا، يا همان فيليپ موريس سابق، در مقابل ايستگاه قطار اصلي شهر نيويورک برگزار کرده است، يکي از معدود تلاش‌هاي پراکنده‌اي است که در صحنه هنر، براي واکنش نسبت به اخبار روز و دلمشغولي‌هاي اصلي جامعه صورت مي‌گيرد، گوئي نسل جديد هنرمندان تلاش هنرمندان نسل‌هاي پيشين براي استفاده ازهنر به عنوان وسيله تغيير اجتماعي و سياسي را ساده‌لوحانه مي‌دانند. موزه «ويتني Whitney» اين نمايشگاه را که آثاري از شش هنرمند دعوت شده را در خود جاي مي‌دهد، به اين سبب «جنگ يا گريز» نام نهاده زيرا به گفته خانم موميم، برگزارکننده نمايشگاه، جنگ يا گريز دو واکنش غريزي متضاد ما در برابر خطر هستند. هنرمندان غير از يکي، ترجيح داده‌اند به جاي برخورد مستقيم با عواقب بحران‌هاي جهاني، به واکنش در برابر نمودهاي آن در فرهنگ عامه و رسانه‌ها بپردازند، و نتيجه آثاري است هرچند خيره‌کننده، ولي ابهام‌آميز. خيره‌کننده ترين شايد تابلوهاي عظيم نقاشي از خانم کريستين بي‌کر Kristin Baker باشد بر اساس عکس‌هاي مسابقات اتومبيلراني NASCAR که سرعت و هرج و مرج را تداعي مي‌کند. مجسمه‌هاي عظيم ايوان واينستاين Ivan Weinstein از ماده صنعتي پالي‌مر که شخصيت‌هاي کارتون‌هاي والت ديسني را تداعي مي‌کند، به خصوص از فيلم Fantasia . هنرمند ديگر نمايشگاه، آقاي ريکو گتسون Rico Gatson ترجيح داده است خود تصاوير تلويزيوني را موضوع کار قرار دهد و ويدئو مونتاژي ساخته است به نام «بي تفاوتي بدانديشانه» که مي‌توان بي‌تفاوت از کنارش گذشت. هنرمند مفهومي و چيدمان‌ساز، آقاي مارک سوانسون Marc Swanson تماشاگر را به داخل کشتي چوبي عظيمي دعوت مي‌کند که با الهام از يکي از نقاشي‌هاي مشهور Gericault ساخته است. خانم ايمي گارتل Amy Gartel در ميان شش هنرمند تنها هنرمندي است که کار او برخورد هنرمندان نسل قبل، هنرمنداني مثل باربارا کيوگر و گروه مخفي فمينيست گوريلا گرلز را به ياد مي‌آورد که به قدرت واژه و شعارهائي که بر پرده‌هاي بزرگ نقش مي‌بندد، باور داشتند. خانم گارتل آويزه‌هاي بافته ديواري عرضه مي‌کند به سبک آنچه زنان متدين در شهرهاي دورافتاده براي تزئين کليساها مي‌بافند، ولي روي ديوارآويزهاي بافتني او که به آنها «آويزه‌هاي از کليساي تو» نام نهاده، Banners of the Church of You را داده است، به جاي شعارهاي دلگرم کننده، شعارهاي اضطراب آور مي‌خوانيم: مثلا روي يکي نوشته است «من تقريبا مطمئن هستم okay خواهد بود» I Am Fairly Certain It Will Be Okay. در ميان اين شش هنرمند، تنها هنرمندي که مستقيما به موضوع نمايشگاه پرداخته است، ودر کارش اشاره‌اي به موضوع روز، يعني جنگ و تروريسم مربوط مي‌شود، هنرمند متولد کنياي نيويورکي آقاي Wangechi Mutu که چيدمان او تماشاگر را با تعبيري هنرمندانه از مرگ و خونريزي روبرو مي‌کند. آقاي موتو روي ديوارهاي سفيد گالري بزرگي که در شعبه موزه ويتني در شرکت التريا (فيليپ موريس سابق) در اختيار گرفته، با استفاده از عکس قطعات موتورسيکلت، کولاژهاي عظيمي درست کرده است از زنان جنگجو، که از گلوله‌هاي مسلسل زخم‌هاي عظيم و خونين برداشته‌اند. آقاي موتو از سقف‌هاي گالري با طناب، بطري‌هاي شراب وارونه آويزان کرده است که از چوب‌پنبه‌هاي آنها قطرات شراب کف گالري مي‌چکد، تمثيلي تکان دهنده از عمل خوف‌انگيز lynching که در آن قرباني سياهپوست را نژادپرستان از درخت آويخته تکه تکه مي‌کردند. ديوارهاي زخمي و بطري‌هاي آقاي موتو ترکيب هراس‌انگيزي به وجود مي‌آورند که بدون نياز به تئوري‌هاي پيچيده زيبائي شناختي يا انتقادي، همه بينندگان اثر را به سهيم شدن در هراس‌هائي که مردم جهان با آنها سروکار دارند، دعوت مي‌کند. نمايشگاه «جنگ يا گريز» از آثار شش هنرمند دعوت شده توسط موزه ويتني، تلاشي است براي همپا کردن هنر با بحران‌هاي روز، که دست کم مي‌تواند تماشاگر را به اين فکر بياندازد که نقش هنر در اين دوره و زمانه چه مي‌تواند باشد. در زماني که ويدئوهاي خبري، و عکس‌هاي چندش‌آور از فجايع جنگ و عمليات تروريستي، به قدري فراوان شده‌اند که بي‌اعتنائي برمي‌انگيزند، و ظاهرا تاثيري بر جريان امور ندارند، هنرمندان هم با همان دوراهي روبرو هستند که خبرنگاران عکاس، دست‌اندرکاران آموزش و فعالان سياسي با آن روبرو هستند. همه در تلاش هستند به نوعي نقش خود را بازتعريف کنند بدون اينکه از اهميت آن بکاهند، اما واقعيت اين است که تلاش هيچکدام از آنها بر روزمرگي زندگي فرهنگي تاثير عميقي نگذاشته است، و شاهد هستيم که برخلاف تم نمايشگاه «جنگ يا گريز،» بيشتر مردمي که در معرض بمباران تصاوير بحران‌ها قرار دارند، نه مي‌جنگند نه مي‌‌گريزند.
XS
SM
MD
LG