لینک‌های قابلیت دسترسی

پنجشنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۵ تهران ۱۱:۴۳ - ۸ دسامبر ۲۰۱۶

برنامه آمورشي در باره تاريخ آمريکا (بخش هشتم): راه دراز دستیابی به حقوق مدنی برای اقلیت ها


(rm) صدا | [ 4:27 mins ]
در بخش هشتم از برنامه در جستجوی ایالات متحد آمریکا می بینیم که پس از پایان برده داری به صورت قانونی سیاه پوستان در ابتدای راه حقوق شهروندی قرار دارند و هنوز باید از طوفانهای بسیاری گذر کنند تا به جایی برسد که اقلیت ها و رنگین پوستان در عرصه های مختلف به مکانی که شایستگی آنرا دارند برسند. در برنامه هشتم از در جستجوی آمريکا می بينيم که پس از پايان جنگ داخلی و لغو برده داری به صورت قانونی، سياهپوستان تازه در ابتدای راه طولانی و دشوار آزادی حقيقی و حقوق کامل شهروندی قرار دارند. جنبش مدنی هنوز بايد از طوفان های بسيار گذر کند تا به جايی برسد که اقليت ها و رنگين پوستان در عرصه های مختلف جامعه، به مقامی که شايستگی آن را دارند برسند. سهراب آذرنوش (رادیوفردا): زمانی که لايحه لغو بردگی به امضا رسيد و در پايان جنگ داخلی آزادی سياهپوستان برده حداقل روی کاغذ شکل گرفت، کمتر از 8 درصد از جمعيت سياهپوست در شمال و غرب آمريکا زندگی می کرد. همچنانکه درپيش اشاره شد، شمال ايالات متحده که صنعتی بود، نياز به کار برده نداشت. حتی در سال 1900 ميلادی يعنی در ابتدای قرن بيستم، 90 درصد سياهپوستان در جنوب زندگی می کردند. اما با سخت تر شدن زندگی در ايالت های جنوبی پس از جنگ داخلی، در واقع شرايط اقتصادی بد تر شد و صاحبان مزارع بزرگ جنوب نمی توانستند يا نمی خواستند که دستمزد ی به کارگران آزاد بدهند که آنها بتوانند با آن زندگی کنند. از همه بدتر اين که نژادپرستان که با شکست در جنگ زخم خورده بودند، در مکان های متعلق به خود نظير غذاخوری ها، نمايش خانه ها، پارک ها و محله ها، يا ورود سياهپوستان را ممنوع کرده يا قسمت مربوط به آنها را جدا کرده بودند. گروه های افراطی تر نژادپرستان، از هر فرصتی برای تعرض و کشتن سياهپوستان استفاده می کردند. چنين بود که برغم الغای برده داری، يک دوران سختی و مشقت تازه ای برای رنگين پوستان آمريکا شروع شد. در ابتدا و اواسط دوران جدايی نژادی، به اندازه کافی قوانين لازم در حمايت از حقوق شهروندان سياهپوست به تصويب ديوان عالی ايالات متحده نرسيد و يا با بی تفاوتی و خصومت کنگره آن کشور روبرو شد. خاصه آن که هنوز سياهپوستان نماينده های خود را در سنا و مجلس نداشتند. آنها که اينک خواهان مسکن بهتر، دستمزد های بالاتر و حقوق مدنی بودند، در ابعاد ميليونی از ايالت های جنوبی به شمال و غرب آمريکا مهاجرت کردند. اين مهاجرت بزرگ تا سال های 40 و 50 ميلای يعنی تا حدود 50 سال پيش ادامه داشت. هنوز دستمزد ها بسيار پائين بود و اجازه يک زندگی مناسب را نمی داد. در بسياری از فروشگاه ها ، رستوران ها و مکان های عمومی سياهپوستان را راه نمی دادند. در لباس فروشی ها حق نداشتند لباس را قبل از خريدن بر تن خود امتحان کنند و دستشويی ها و آبريزگاه های سفيد پوستان و سياهپوستان جداگانه بود. در اتوبوس های شهری آنها بايد در ته اتوبوس می نشستند و اگر جا نبود، صندلی خود را به سفيدپوست ها واگذار می کردند. در سينما ها بايد فقط از بالکن استفاده می کردند. خلاصه آنکه اکثريت سفيد پوست در جنوب می کوشيد به هر شکل شده از درهم آميزی نژادها جلوگيری کند. در نواحی ديگری هم که سياهپوستان به آن مهاجرت کردند، فقر و بيکاری باعث می شد که آنها عملاً در محله های جداگانه زندگی کنند و از امکانات يک زندگی خوب محروم باشند. آنان ديگر حاضر به کار در مزارع نيشکر و پنبه نبودند، اما کار زيادی هم به آنها داده نمی شد. سال ها در موقعيت فرودست بودن، آنها را از فراگيری مهارت های شغلی دور نگاه داشته بود. بيشترين کاری که به آنها محول می شد در معادن ذغال سنگ و کشيدن راه آهنی بود که هزار ها کيلومتر جاده را در اين کشور پهناور به هم وصل کرد.
XS
SM
MD
LG