لینک‌های قابلیت دسترسی

logo-print
شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۵ تهران ۱۷:۳۷ - ۳ دسامبر ۲۰۱۶

پيشنهاد برخي مسئولان حکومت ايران براي بومي کردن دانشگاه‌ها در راستاي جلوگيري از «ناهنجاري‌هاي اخلاقي»، از ديد يک کارشناس


(rm) صدا | [ 5:45 mins ]
اخيرا برخي امامان جمعه، نمايندگان مجلس و مسئولان ديگر امور فرهنگي در ايران صحبت از مشاهده رفتار هاي پر خطر و نا به هنجاري هاي اخلاقي در دانشگاه ها کردند، از جمله محمد علي ليالي، مدير امور فرهنگي نهاد نمايندگي رهبري در دانشگاه ها گفت معمولا دانشجويان غير بومي و به ويژه دختران در معرض رفتار هاي پر خطر قرار دارند. آقاي ليالي و چند تن ديگر يکي از راه هاي جلوگيري از آن چه را که آن ها مشکلات رفتاري دانشجويان مي خوانند تفکيک و جداکردن دانشجويان و همچنين بومي کردن دانشگاه ها دانستند. محمد قائد، کارشناس مسائل آموزش عالي و سردبير مجله لوح، در مصاحبه با راديوفردا مي گويد در اساس مخالفتي نمي شود داشت با اين فکر که دانشگاه ها را توسعه بدهند، اما تلقي حاميانه و حمايت گرانه و بزرگتر سالارانه مربيان و پدر و مادر ها است که تصور مي کنند جوان ها يک مقدار اگر از زير نفوذ آن ها و نگاهشان دور بشوند، ممکن است که دست از پا خطا بکنند. وي مي گويد بايد به آنها يادآوري کرد که وضع جهان نه تنها نسبت به زمان جواني آن ها بسيار عوض شده بلکه مدام دارد عوض مي شود. نازي عظيما (راديوفردا): اخيرا برخي امامان جمعه، نمايندگان مجلس و مسئولان ديگر امور فرهنگي در ايران صحبت از مشاهده رفتار هاي پر خطر و نا به هنجاري هاي اخلاقي در دانشگاه ها مي کنند. از جمله محمد علي ليالي، مدير امور فرهنگي نهاد نمايندگي رهبري در دانشگاه ها گفته است معمولا دانشجويان غير بومي و به ويژه دختران در معرض رفتار هاي پر خطر قرار دارند. آقاي ليالي و چند تن ديگر يکي از راه هاي جلوگيري از آن چه را که آن ها مشکلات رفتاري دانشجويان مي خوانند تفکيک و جداکردن دانشجويان و همچنين بومي کردن دانشگاه ها مي دانند. مينا بهارمست نظر محمد قائد، کارشناس مسائل آموزش عالي و سردبير مجله لوح را درباره اين گونه پيشنهاد ها پرسيده است. محمد قائد (کارشناس مسائل آموزش عالي و سردبير مجله لوح): اين موضع گرفتن بزرگسالان و به طور مشخص والدين يا مربي ها يا روسا و مديران جامعه در برابر رفتاري که جوان تر ها مي کنند يک مقداري از آن را بايد انتظار داشت. يک مقداري اش را مي شود دعوت کرد بزرگسال ها را به بردباري و شکيبايي . اما اين هم از طرف ديگر واقعيت دارد که نوجوان ها و جوان ها دست به آزمايش و خطا هايي مي زنند و نوعي با زندگي برخورد مي کننذد که کشف کنند و خيال اکتشاف در زندگي دارند و نکته اي که به خصوص در اين ميان حساسيت بر انگيز است معاشرت جوان ها، پسر ها و دختر ها با هم است که در برخي از جوامع و به خصوص در خاورميانه و جوامع اسلامي بزرگسال ها نسبت به اين رفتار بسيار انتقاد دارند و نمي پسندند. جوان ها را که مي گويند ما مي خواهيم روحيات تازه کشف کنيم، مي خواهيم بفهميم که آدم ها چطوري هستند، مي خواهيم زندگي تجربه کنيم. مينا بهارمست (راديوفردا): آقاي ليالي در رابطه با همين مساله که مي گويند دانشجويان با ناهنجاري هاي اخلاقي و رفتار هاي پر خطر به اصطلاح روبرو هستند به خصوص به مساله دانشجويان غير بومي اشاره مي کنند و چندي پيش هم يکي از نمايندگان مجلس طرحي را پيشنهاد مي کرد که با توجه به همين موضوع در آن گفته مي شد که دانشگاه ها را بومي کنيم. نظر شما چيست درباره بومي کردن دانشگاه ها ؟ محمد قائد: اين فکر خوبي است. در اساس مخالفتي نمي شود داشت با اين فکر که توسعه بدهند دانشگاه هاي همه جا را، به طوري که در هر جاي مملکت يک دانشگاه در مرکز هر استان يک دانشگاه مجهز خوب بزرگ وجود داشته باشد براي ظرفيت پژوهش تمام جوانان آن استان که هر کس در نزديکي شهر خودش به دانشگاه برود. اما توجه داشته باشيم که آن وقت در مرکز استان اين طور باشد در شهر هاي ديگر استان هم که آن ها هم جمعيتشان به چند صد هزار مي گذرد و به يک ميليون نفر مي رسد . پس درباره آن ها چه کار بايد کرد؟ شايد شمار قابل توجهي از جوان ها و خانواده ها ترجيح بدهند که با کمترين هزينه به دانشگاه بروند. اين که کسي بلند بشود از اهواز برود مشهد يا بالعکس از مشهد به بيجار دانشگاه برود يا از شهر هاي دورتر بيايد به تهران دانشگاه برود اين تا حدي انتخاب دانشجو هست به دليل رقابتي که براي آن رشته مي شود اما اگر يک رشته در جاي ديگر هم فراهم باشد طبيعي است که آدم ها ترجيح مي دهند که جاهاي دور از خانه شان و جاهاي خيلي پر خرج، و تا زماني که وابستگي دارند به خانه و خانواده شان، ترجيح مي دهند که مسافت خيلي دور را انتخاب نکنند. اما تلقي حاميانه و حمايت گرانه و بزرگتر سالارانه مربيان و پدر و مادر ها است که تصور مي کنند جوان ها يک مقدار اگر از زير نفوذ آن ها و نگاهشان دور بشوند ممکن است که دست از پا خطا بکنند. اين احساسات پدر و مادر ها و بزرگسالان قابل درک است اما اين را هم بايد به آن ها يادآوري کرد که وضع جهان نه تنها نسبت به زمان جواني آن ها بسيار عوض شده بلکه مدام دارد عوض مي شود. م.ب.: اين که دانشجو ها از شهر هاي بزرگ به شهر هاي کوچک مي روند و يا از شهر هاي کوچک به شهر هاي بزرگ مي آيند نمي تواند فوايدي داشته باشد از نقطه نظر شناختي که از کل کشور و فرهنگ هاي مختلف به دست مي آورند ؟ محمد قائد: حتما همين طور است و آدم در تجربه و در زندگي کردن در جاهاي تازه دست به يک جور اکتشاف و کشفياتي مي زند و در زندگي به نتايج تازه اي مي رسد. اما در اين جا باز حالات حاميانه و حمايت طلبانه بزرگ تر ها هست که گويا مي شود تحولات اجتماعي را گونه اي کنترل کرد که آدم ها خيلي از خانه شان دور نشوند و از محيط هاي تازه هم از ديدن آدم هاي تازه شوکه نشوند. اما اين جا بايد يادآوري کرد به مربيان و به بزرگتر ها که ما در عصر محلي بودن و در عصر يک جور دنياي بسته و شهر 30، 40 هزار نفري ديگر زندگي نمي کنيم و اين دنيا نه تنها کشور ها شبيه به همديگر مي شوند بلکه شهر ها شبيه همديگر مي شوند و به طبع آن آدم ها شبيه همديگر مي شوند.
XS
SM
MD
LG