لینک‌های قابلیت دسترسی

جمعه ۱۹ آذر ۱۳۹۵ تهران ۱۹:۲۹ - ۹ دسامبر ۲۰۱۶

آلبوم جدید گروه «وایت استرایپز»: موسیقی قدیم آمریکا با صدائی پیشتاز برای قرن بیست و یکم


(rm) صدا | [ 5:49 mins ]
آلبوم جديد گروه راک دو نفري وايت استرايپز White Stripes که با نام «شيطان، هواي مرا داشته باش» Get Behind Me Satan روز سه شنبه در آمريکا منتشر شد، خط و مسير جديدي در کار اين گروه هنرمند نشانه مي‌زند که منتقدها آن را براي هواداران بسيار اين گروه دشوارتر از آلبوم‌هاي قبلي مي‌دانند، اما به خاطر برخورد نوآورانه‌اي که با موسيقي پاپ دوره‌هاي گذشته، از جمله موسيقي بلوز و کانتري دارد، آن را مورد ستايش قرار داده‌اند. در این آلبوم «وایت استرایپز» به موسیقی قدیم آمریکا، از جمله سبک های کاونتری و بلوگراس، رنگ نوین می‌بخشد. بهنام ناطقي (راديوفردا، نيويورک): شگفتي در آلبوم جديد و خيره‌کننده و غيرمنتظره White Stripes آلبومي به نام شيطان Stand Behind Me Satan از نخستين ترانه آلبوم شروع مي‌شود، ترانه Blue Orchid يا گل ارکید آبي که در آن صداي گيتار برقي به قدري دستکاري شده که شبيه پيانو شده است و در آن ظاهرا اين دو با کامپيوتر، به عنوان يک وسيله براي آهنگسازي آشتي کرده‌اند. ترانه Blue Orchid از معدود ترانه‌هاي آلبوم جديد وايت استرايپز، اين دو هنرمند ساکن ديترويت، ميشگان، است که در آن آقاي جک وايت بازهم توانائي خارق‌العاده خود در نواختن گيتار برقي را به نمايش مي‌گذارد. ترانه‌اي در سبک فانک راک يادآور گروه‌هاي خلاق راک دهه 1970 مثل Deep Purple که مانند ساير کارهاي گروه وايت استرايپز، لحن و حال و هواي قرن بيست و يکمي به آن داده شده است، و به قول منتقد باستون گلوب، پر از اشاره به کار تجربي‌اي است که از ترانه دوم آلبوم، پرستار جدي‌تر مي‌شود. منتقد باستون گوب معتقد است که اين آلبوم با همه تحسين‌آميز بودنش، در واقع حلقه‌اي است که کارهاي قبلي وايت استرايپز را به کارهاي آينده وصل مي‌کند، يک آلبوم انتقالي. گروه White Stripes که از سال 1997 با آلبومهائی براساس موسیقی بلوز، با گیتار برقی و طبل ها و سبکی نو به شهرت رسید، به حداقل‌گرائي يا مينماليسم در سازبندي ترانه‌هاي خود مشهور بودند، در کار جديد سازهاي متعدد ديگري از جمله ماريمبا را به ترکيب سازها افزوده‌اند. 13 ترانه صفحه جدید را خانم و آقای وایت در ظرف 14 روز ضبط کردند. در ترانه پرستار، ماريمبا فضاي تئاتري سياهي خلق مي‌کند، و زمينه را فراهم مي‌کند که جک وايت از خيانت شکوه کند. «پرستار آن نيست که در زخم‌هايت نمک مي‌پاشد.» Nurse آقاي جک وايت و خانم مگ وايت White ، زن و شوهر طلاق گرفته‌اي که دوست دارند وانمود کنند خواهر و برادرند و جز قرمز و سفید و سیاه رنگ دیگری نمی‌پوشند و هیچوقت از گیتار بیس در سازبندی استفاده نمی‌کنند، در آلبوم‌هاي قبلي، از جمله آلبوم خيره‌کننده Elephant که چهارميليون نسخه از آن فروش رفت، نوعي برگشت با موسيقي بلوز و راک قديم را ترويج مي‌کردند اما در آلبوم جديد خود وايت استرايپز تقريبا گيتار برقي و گاراژ راک را کنار گذاشته‌اند، و تاثيرپذيري‌هائي از موسيقي کاونتري نشان مي‌دهند و همچنين يک نوع ديگر موسيقي محلي آمريکائي bluegrass که حاصل همکاري سال گذشته آقاي جک وايت است با خواننده قديمي بلوگرس، خانم لارتا لين Lynn و کارکردن روي موسيقي محلی قدیم آمریکا، براي فيلم Cold Mountain. منتقد Pitchfork آلبوم جديد را کاري متنوع‌تر از سابق مي‌داند که کمي از عجله در کار ضبط لطمه ديده است، و می‌نویسد از همه ترانه‌ها تنهائی، از خود بیگانگی، و خیانت می‌چکد. ترانه تنها ولی نه آنقدر تنها، Lonely, But Not That Lonely که آقاي جک وايت در آن از عشق جنون‌آميز به خواهر سخن مي‌گويد، تاثير لارتا لين به خصوص مشهود است. آقاي کليفه سنه Keleefa Sanneh منتقد موسيقي پاپ نيويورک تايمز مي‌نويسد آلبوم جديد White Stripes به قدري قوي است، و به قدري دور از انتظار است که از اين به بعد مردم آلبوم‌هاي سابق آنها را هم طور ديگري خواهند شنيد و اگر مردم خوب به آن گوش کنند، آلبوم‌هاي گروه‌هاي ديگر راک را هم جور ديگري خواهند شنيد. در ترانه Take, Take, Take که يکي از ترانه‌هاي برجسته آلبوم جديد گروه راک White Stripes است، داستان برخورد يک علاقمند را مي‌شنويم با هنرپيشه قديمي سينما ريتا هيورث، که وقتي جک وايت 11 ساله بود، درگذشت. در اين ترانه ريتا هيورث از وايت يک تکه کاغذ مي‌خواهد و به جاي امضا کردن، آن را با لبهاي ماتيکي‌اش مي‌بوسد و به او پس مي‌دهد. وقتي مي‌رود، وايت ناله مي‌کند که حتي يک تکه موي او را هم نتوانست بدست آورد.
XS
SM
MD
LG