لینک‌های قابلیت دسترسی

logo-print
جمعه ۱۲ آذر ۱۳۹۵ تهران ۲۳:۴۹ - ۲ دسامبر ۲۰۱۶

مجله: برخورد با کارگران شرکت واحد، امکان شورای حقوق بشر در سازمان ملل، شرکت احزاب ایران در جبهه فراگیر دمکراسی طلبی و دلایل اهدای نوبل صلح به البرادعی


(rm) صدا |
پس از چند خبر در باره حقوق بشر، از جمله اخباری در باره زندانیان سیاسی و مطبوعاتی، منصور اوصانلو رئیس هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران، در مصاحبه با رادیوفردا به مسائل و مشکلات این صنف می‌پردازد. آنگاه، مهرانگیز کار، فعال مستقل حقوق بشر در باره طرح کوفی عنان دبیر کل سازمان ملل برای تشکیل شورای حقوق بشر به جای کمیسیون حقوق بشر اظهار نظر می کند. سپس حمید اکبری استاد دانشگاه در شیکاگو به بررسی پیشنهاد مصطفی معین در باره تشکیل جبهه فراگیر دموکراسی خواهی می پردازد، و به دنبال آن با نظرات آنتونی گیدنز جامعه شناس معاصر درباره دموکراسی آشنا می شویم و بالاخره در گفتاری دلایل اهدای جایزه صلح نوبل به محمد البرادعی رئیس سازمان بین‌المللی انرژی اتمی مورد بررسی قرار می گیرد. دمکراسی و حقوق بشر در هفته ای که گذشت با گذشت 44 روز از آخرین ملاقات خانواده اکبر گنجی با وی، هنوز همسر، فرزندان یا دیگر اعضای خانواده و یا وکلای این روزنامه نگار زندانی موفق به دیدار وی نشده اند. این هفته بیش از 150 شخصیت سیاسی، اجتماهی و فرهنگی ایران، در نامه ای به آیت الله محمود هاشمی‌شاهرودی، رئیس قوه قضائی، خواستار رعایت حقوق قانونی اکبر گنجی و رعایت عدل وانصاف در مورد او شدند. رئیس انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران هم در نامه ای مشابه به رئیس قوه قضائیه، خواستار تامین حقوق شهروندی اکبر گنجی و فراهم آوردن زمینه آزادی وی شده است. به گفته سهراب سلیمانی، مدیر کل زندانهای استان تهران، اکبر گنجی در قرنطینه بهداشتی – درمانی زندان اوین است. عبدالفتاح سلطانی، وکیل دادگستری و وکیل خانواده زهرا کاظمی، همچنان در وضعیت بلاتکلیفی در زندان است و با گذشت حدود 70 روز از بازداشت وی، هنور دادرسی آغاز نشده است. همسر آقای سلطانی گفته است گویا جناب دادستان ، شاکی پرونده آقای سلطانی است، چون اولین اتهام او توهین به دادستان است. آیا قانون، شرع و عرف اجازه می‌دهد شاکی و قاضی یک نفر باشد. جلسه محاکمه امید شیخان، وبلاگ نویسی که چندی است در زندان بسر می‌برد، روز شنبه برگزار شد. اما به گفته محمد سیف زاده، وکیل مدافع امید شیخان، با اینکه این وبلاگ نویس در ابتدا به اتهام ارتکاب جرایم اینتر نتی باز داشت شد، اما در کیفر خواست صادره تنها اتهامی‌ که وجود نداشت، جرایم ناشی از وبلاگ نویسی بود. احمد سراجی، وبلاگ نویس تبریزی که به اتهام تبلیغ علیه نظام اسلامی‌ در زندان بسر می‌برد، وضعیت نامساعدی دارد. بهروز جاوید تهرانی که در زندان رجائی شهر محبوس است از وزارت اطلاعات و تیم بازجویان بند 209 زندان اوین، بخاطر شکنجه شدن هنگام بازجوئی شکایت کرده است. به گزارش کمیته دانشجوئی دفاع از زندانیان سیاسی، بهروز جاوید تهرانی در جریان شکنجه، دچار شکستگی دنده شده و بخاطر ضربه های وارد شده بر سرش، از سرگیجه های مداوم و کمبود بینائی رنج می‌برد. پیمان پیران ممنوع الملاقات شد. مادر پیمان پیران که روز چهارشنبه 14 مهر برای ملاقات با فرزندش به زندان رفته بود با ممانعت مامورین مواجه شد و برغم اعتراض شدید از ملاقات با فرزندش باز ماند. مصاحبه با رئیس سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران مریم احمدی(رادیو فردا): نابسامانی در وضعیت کارگران، عدم پرداخت بموقع حقوق، عدم تناسب حقوق با هزینه های زندگی، نداشتن امنیت شغلی، عدم برخورداری از مزایای شغلی، نظیر بیمه و بازنشستگی، ناکار آمدی مدیریت چه در بخش دولتی و چه در بخش خصوصی، ناکار آمدی کارفرمایان و موانع جهت ایجاد تشکیلات مستقل کارگری، از جمله مسائلی است که سبب نارضایتی های کارگری شده است. بی توجهی یا عدم کارائی خانه کارگر و شوراهای اسلامی‌کار، همراه با شیوه برگزاری انتخابات برای تعیین اعضای این سازمانها سبب تقویت این نگرش کارگری می‌شود که خانه کار و شوراهای اسلامی‌کار نمایندگان واقعی کارگران نیستند. و سبب می شود که کارگران خواستار تشکیل سندیکاهای مستقل کارگری شوند. اما شماری از کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران که سال گذشته موفق به تشکیل سندیکا شدند در اردیبهشت ماه گذشته، مورد حمله واقع شدند و توسط افراد مهاجم مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. روز چهار شنبه گذشته زمان رسیدگی به شکایت سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران بود. حدود 400 کارگر برای شرکت در جلسه علنی رسیدگی به پرونده، در مقابل دادسرای عمومی‌تهران جمع شده بودند اما به آنها گفته شد پرونده به دادگاه انقلاب منتقل شده است. منصور اصانلو، رئیس هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران روز پنجشنبه در مصاحبه با رادیو فردا، در باره مساله انتقال پرونده به دادگاه انقلاب صحبت کرد. آقای اصانلو معتقد است اولین خواست کارگران شرکت واحد تشکیل سندیکائی است که بتواند با آزادی و در چارچوب قوانین کاری بین المللی به دیگر خواست های کارگران جامه عمل بپوشاند. در مصاحبه ای دیگر با این عضو موسس سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران ، از او در باره مشکلات کارگران، بویژه مشکلات کارگران شرکت واحد پرسیدیم . منصور اصانلو (رئیس سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران): یکی از مسائلی که مورد نظر هست کارگران قرار دادی است که مثل یک خوره به جان کارگران ایران افتاده و الان در شرکت واحد کارگرانی داریم که 4-5 سال سابقه کار دارند و هنوز قراردادی هستند و رسمی‌شان نمی‌کنند. در حالی که مثلا ما که به استخدام شرکت واحد در آمدیم بعد از 3-4 ماه همه مان استخدام رسمی‌شدیم. رسمی‌شدن همه کارگران قراردادی بعد از 3 ماه یکی از خواست های اصلی صنفی کارگران شرکت واحد و سندیکای آنهاست. دیگر از آن، بازگشت به کار اخراجی ها، که بیگناه اخراج شدند، به دلیل فعالیت صنفی که در همه مراجع جهانی فعالیت صنفی مورد حمایت واقع شده، هم از سوی سازمان ملل محتد، سازمان بین المللی کار، آقای خوان سوایاما که پیامی‌در حمایت از سندیکای شرکت واحد به آقای خاتمی‌و آقای احمدی نژاد دادند، هم از نظر کنفدراسیونهای عمومی‌کارگری مثل ICFTU یا مثل FSM. یا سندیکای آزاد کارگران صنعت حمل و نقل مثل IFT و میلیونها کارگری که در دنیا حمایت حمایت و حق طلبی و پشتیبانی از سندیکای کارگران شرکت واحد برای ما فرستادند. دیگر از خواستهائی که داشتیم این بوده که پیمان های دستجمعی که منعقد شده بود توسط سندیکا با مدیران شرکت واحد، همانطوری که در زمان ستمشاهی معتبر شناخته شد و بخشی از این پیمانها هم اکنون هم در حال انجام است، بقیه مفاد انجام نشده اش هم به انجام برسد و ما زمینه برای نوشتن پیمان دستجمعی ششم را آماده می‌بینیم، با توجه به تغییرات زندگی و هزینه های جدید زندگی و تغییر شرایط کار، ترافیک سنگینی که در تهران ایجاد شده به نسبت 25 سال پیش، تعداد ماشین هائی که بیشتر شده و خیابانها ، بخصوص خیابانهای مرکز شهر که همانطور مثل خیابانهای رضاخانی باقی مانده، وتعداد مسافران که بیشتر شده واعصاب خورد و ناراحتی های روانی که مردم دارند وحجم کار راننده ها که هر روز بیشتر می‌شود، اتوبوس ها حتما باید کمک راننده داشته باشند، اتوبوس هائی که از 8-9 تا 10 متر و 15 متر و 17 متر طول دارند، دوکابینه و سه کابینه، دودره و سه دره هستند. راننده ای که باید رانندگی کند و مردم را زیر نکند هم باید بلیت بگیرد، هم زنها و مرد ها را از هم جدا نگه دارد، هم شیشه ماشین را تمیز کند، هم جواب سئوال های بیشمار مسافرین را بدهد، یعنی یک راننده شرکت واحد یک حقوق یک سوم خرج زندگی می‌گیرد که تا پنجم برج هم دوام نمی‌آورد ولی متاسفانه باید 4 تا کار را با هم انجام بدهد که از نظر قانون و مقاوله نامه های بین المللی درست نیست. سندیکا اعلام کرده که از روز 25 مهر امسال جزو وظایف راننده نیست که بلیت بگیرد. بعد همین مسئله شیر پاستوریزه است که به کارمندان می‌دهند به کارگران تعمیر گاهها و توقفگاهها می‌دهند ولی به راننده ها که از صبح تا شب دارند دود می‌خورند وقلبشان و ریه شان در معرض بیماری است، سرطان می‌گیرند، سکته می‌کنند، شیر را به اینها نمی‌دهند. خواست های زیادی در این رابطه هست. پیشنهاد تشکیل شورای حقوق بشر به جای کمیسیون حقوق بشر از سوی دبیرکل سازمان ملل پییر پتیگرو، ویر امور خارجه کانادا ایران را به نقض حقوق بشر متهم کرده و گفته است اتاوا بزودی قطع نامه ای را در باره نقض حقوق بشر در ایران به سازمان ملل ارائه می‌کند. در همین حال، کوفی عنان، دبیر کل سازمان ملل متحد از تشکیل شورای حقوق بشر در سال جاری میلادی خبر داده و ابراز امیدواری کرد این شورا که نهادی شبیه به شورای امنیت خواهد بود، در سال 2006 رسما فعالیت خود را آغاز کند. پیشنهاد تشکیل شورای حقوق بشر که قرار است نهادی کار آمد تر از کمیسیون حقوق بشر بشود در اجلاس سران در مجمع عمومی‌سازمان ملل در ماه سپتامبر مطرح شد . در این باره گفتگوئی داریم با خانم مهر انگیز کار. مهر انگیز کار: شرایط جهانی برای نقض حقوق بشر در عین حال که مشکلاتی را برای دولت ناقض حقوق بشر بوجود می‌آورد، ولی وقتی وارد ریز مسائل مرتبط با نهاد های سازمان ملل متحد می‌شویم می‌بینیم که بسیار سخت است که یک دولت را به عنوان ناقض حقوق بشر در دنیا قطعا معرفی کرد و ان دولت را مشمول مجازات هائی قرار داد و یا این که با تهدید به این که ممکن است اگر ادامه پیدا کند نقض حقوق بشر، آن دولت منزوی می‌شود و بسیاری از امتیازات بین المللی را از دست می‌دهد، آن دولت را سر جایش نشاند. اینها همه ایجاب می‌کند مدافعان حقوق بشر در دنیا و کسانی که علاقمند هستند حقوق بشر تضمین شده باشد ، دور هم بنشینند و فکر دیگری بکنند و احتمالا شورائی که در 60مین سالگرد مجمع عمومی‌ سازمان ملل متحد مطرح شد، می‌تواند یکی از راه حل هائی باشد که مدافعان حقوق بشر را از سراسر دنیا گرد هم آورد تا اینکه چاره ای بیندیشند. م.ا: با توجه به اینکه بودجه این شورا را باید دولتها فراهم کنند شانس موفقیت چنین شورائی و اصولا تشکیل آن چقدر است ؟ مهر انگیز کار: ببینید به همین دلیل بوده که تا آنجا که ما می‌دانیم بلافاصله این طرح و این پیشنهاد مورد مخالفت قرار گرفته و با اینکه بسیار ضروری است ولی نه تنها تامین بودجه اش آسان نیست، بلکه اساسا جلب موافقت دولتها برای ایجاد چنین شورائی ساده نیست. مدافعان حقوق بشر در دنیا بشدت گرفتار شده اند برای این که وقتی حاصل زحمات شان را بعد از سالها می‌بینند که میرود به کمیسیون حقوق بشر و در آنجا بعضی از آرا به گونه ای خریداری می شود، معامله می‌شود ونهایتا آن کشور ناقض حقوق بشر، باز می‌تواند سر پا بایستد و همانطور رفتار ها را ادامه بدهد ، طبیعی است که در شرایط کنونی تدابیری می‌خواهند بیندیشند و تغییر وضع بدهند. البته این تغییر وضع بسیار مشکل است ولی همه وقایعی که در دنیا پیرامون حقوق بشر اتفاق افتاده از ابتدا، دشواریهائی را تحمل کرده است. عدم امکان تشکیل جبهه دموکراسی خواهی به صورت فراگیر در ایران: نظر یک استاد دانشگاه شیکاگو پس از انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری، مصطفی معین، نامزد اصلاح طلبان در انتخابات از تشکیل جبهه فراگیر دمکراسی خواهی صحبت کرد. پیشنهاد آقای مصطفی معین با واکنش های مختلفی روبرو شد، اما حزب جبهه مشارکت ایران اسلامی‌ هم چنان از تشکیل چنین جبهه ای حمایت می‌کند. اخیرا سعید حجاریان ، از اعضای ارشد جبهه مشارکت گفته است تا کنون دیدار هائی با هاشمی‌رفسنجانی، مهدی کروبی، غلامحسین کرباسچی و برخی از اعضای حزب موتلفه اسلامی‌، برای پیوستن آنها به این جبهه داشته است. البته آقای حجاریان ، ضمن ضروری دانستن تشکیل چنین جبهه ای ، احتمال تحقق آن را بسیار ضعیف دانسته است. حمید اکبری، استاد دانشگاه در شیکاگو ، در پاسخ به این سوال که آیا تشکیل جبهه ای فراگیر متشکل از گروههائی این چنین نامتجانس امکان پذیر است می‌ گوید: حمید اکبری (استاد دانشگاه شیکاگو): اگر نگاه کنیم به جبهه فراگیر دمکراسی به صورت انتزاعی ، خوب اصولا هر جبهه ای امکان بوجود آمدنش هست. بوجود آمدنش بستگی به همان گروههائی دارد که می‌خواهند به یکدیگر ملحق شوند. اما اگر موضوع دمکراسی مطرح است ، مسلما باید دمکراسی را تعریف کرد و باید دید که چگونه این تعریف مورد قبول تمام اجزای متشکله این جبهه خواهد بود. در مورد این وضعیت ویژه و بخصوص اگر منظور این است که تمام مخالفان وضعیت کنونی را در بر بگیرد، این هم باز باید تعریف شود که اصولا ما دو نوع مخالف داریم. یک مخالفت بزرگ در ایران وجود دارد که با تمامیت نظام مخالف است، یعنی با یک حکومت دینی مخالف است ، ویک نوع مخالفت وجود دارد که با حکومت دینی مخالف نیست، یعنی اساس حکومت دینی را قبول دارد ولی می‌خواهد دست به یک اصلاحاتی در درون حکومت دینی بزند، نظیر کاری که آقای خاتمی‌ می‌خواست انجام بدهد و ایجاد یک نوع دمکراسی دینی، همان دمکراسی اسلامی‌ به صورت دقیق تر. این است که این مسائل می‌باید روشن شود . ولی همانطور که عرض کردم اصولا تمام دستجات مختلف، گروهها و احزاب می‌توانند اگر وجوه اشتراک داشته باشند و مایل باشند سر آن وجوه اشتراک و اهداف و و ارزشها با هم تفاهم کنند، جبهه تشکیل بدهند. شاید سوال دیگر این است که آیا وضعیت ایران امروز ایجاب می‌کند که این جبهه به صورت فراگیر در آید و آن وقت باید فراگیر را تعریف کنیم. م. ا: همین است مساله اصلی، اینکه گروههائی که الان در داخل ایران وجود دارند ایا اینها، حالا می‌توانید فرض کنید بین ملی - مذهبی ها، بخش هائی از موتلفه که آقای حجاریان در صحبت هاشان گفتند یا جبهه مشارکت ، همین ها رو در نظر بگیرید، آیا بین اینها امکان چنین توافقی هست بدون این که بخواهند آن اصولی از دمکراسی را که به آن معتقدند زیر پا بگذارند ؟ حمید اکبری: به نظر می‌آید که در مورد مخالفت با وضعیت کنونی که در داخل ایران وجود دارد، مخالفت سیاسی و اجتماعی، دو نوع بینش حاکم است. یک نوع بینش کماکان دینی است که نشات می‌گیرد از همان آغاز انقلاب و اصولا اساس انقلاب ، به این معنا که حکومت دینی را قبول می‌کند. منتها ممکن است قبول نکند وضعیت قانون اساسی را یا اختیارات رهبر را. اگر این افراد، این حزب موتلفه ، که البته بعید می‌دانم وارد برنامه شود مگر از نظر سیاسی و تاکتیکی بخواهد این کار را بکند. این دسته ، که آقای حجاریان حتی صحبت از گفتگو با آقای رفسنجانی را کردند، مسلما ممکن است ، می‌توانند تفاهم کنند. اما مسلما این جبهه فراگیر ، به معنای در برگیرنده تمامی‌مخالفان وضعیت کنونی نیست. تنها شامل دستجاتی خواهد بود که اساس حکومت دینی را قبول دارند و معتقدند که باید در این حکومت دینی اصلاحات شود. ملی مذهبی ها به نظر می‌آید که که نزدیکی دارند با حزب مشارکت اسلامی‌ ویا حتی نهضت آزادی. بخاطر اینکه اینها با یکدیگر متحد شدند قبل از انتخابات و سعی این بود که با رای دادن به آقای معین ، اهداف این جبهه را بر آورده کنند. بهر صورت ممکن است جبهه تشکیل شود اما جبهه فراگیر ملی نخواهد شد. جبهه فراگیر ملی یعنی در برگیرنده خواست اکثریت فعال ملت ایران و این را بعید می‌دانم. برای این که نیروی بسیار عظیمی، چه بصورت اجتماعی و چه بصورت سیاسی در جامعه ایران هست که دیگر قبول نمی‌کند نقش دین را و دینداران را در امر حکومت. یعنی مایل است به جدائی دین از حکومت. این به نظر من بزرگترین نیروئی است که در ایران وجود دارد وجبهه فراگیر که آقای حجاریان گفتند متاسفانه یا خوشبختانه در برگیرنده این قضیه نیست. دموکراسی در هر کشوری شکلی متفاوت با کشور دیگر دارد: بررسی نظرات انتونی گیدنز به گفته آنتونی گیدنز، جامعه شناس معاصر،دموکراسی شاید پر توان ترین اندیشه انرژی بخش در سده بیستم بوده است. گیدنز در گفتاری تحت عنوان جهان لگام گسیخته می‌نویسد، دموکراسی چیزی از سنخ همه یا هیچ نیست. می‌توان شکل ها و سطح ها ی متفاوت دموکراسی را داشت. برای نمونه دموکراسی درآمریکا با دموکراسی در بریتانیا از کیفیت ها ی متعارضی برخوردارند. دمکراسی امری ثابت هم نیست، به دمکراتیزه کردن نیاز دارد. دموکراتیزه کردن دموکراسی با توجه به زمینه ها، در هر کشور شکلی به خود می‌گیرد که با شکل آن در سایر کشورها تفاوت می‌کند. اما کشوری را سراغ نمی‌کنید که در آن دمکراسی به قدری پیش رفته باشد که از دموکراتیزه کردن، معاف باشد. دموکراتیزه کردن دموکراسی یعنی تقسیم کارآمد قدرت، دموکراتیزه کردن قدرت به معنی اقدام های کارآمد ضد فساد در همه سطوح است. این مفهوم در ضمن به معنی اصلاحات درقانون اساسی و هرچه بیشتر شفاف کردن امور سیاسی است. دموکراتیزه کردن دموکراسی تنها به دموکراسی های به بلوغ رسیده منحصر نمی‌شود.حتا در آنجاها که دموکراسی هاضعیف اند و خوب تغذیه نمی‌شوند نیز امکان بنای نهادهای دموکراتیک وجود دارد. گیدنز نتیجه می‌گیرد که، "با نگاهی به گوشه و کنار جهان در سال های پایانی قرن بیستم می‌توانیم نشانه ها ی خوش بینی و بدبینی را در سطحی برابر مشاهده کنیم. گسترش دموکراسی یکی از این مورد هاست. دموکراسی از این بایت به یک گل آسیب پذیرمی‌ماند.به رغم گسترش دموکراسی به نظر می‌رسد رژیم های سرکوبگر هم کم نیستند. و حقوق بشر به صورتی روز مره در این یا آن کشور جهان زیر پا گذاشته می‌شود. شاید فکر کنیم بعضی مسائل مهار شدنی نیستند و امیدی هم به حل آنها نمی‌رود. ممکن است به نظر برسد دموکراسی تنها در خاک حاصلخیزی به ثمر می‌نشیند که مدتها برای این کشت آماده شده است. در جامعه ها یا منطقه هائی که تاریخ کوتاهی حکومت مبتنی بر دموکراسی داشته اند، چنین می‌نماید که دموکرا سی ریشه هائی سطحی دارد و به آسانی برکنده می‌شود. اما شاید هم بشود گفت همه اینها در حال دگرگونی اند.به جای آنکه دموکراسی را یک گل آسیب پذیر بدانیم که براحتی قابل برکنده شدن است، بهتر است آن را درختی تنومند بدانیم که می‌تواند حتا در زمینی کاملا بایر رشد کند. هیچ دستاوردی بدون توسل به مبارزه حاصل نمی‌شود. اما پیشبرد دموکراسی در هر سطحی ارزش جنگیدن را دارد امکان بردهم در این جنگ هست." دلایل اهدای جایزه نوبل به محمد البرادعی در اطلاعیه کمیته صلح نوبل هفته گذشته کمیته صلح نوبل جایزه امسال را به محمد البرادعی، رئیس سازمان بین المللی انرژی اتمی‌ داد. این کمیته در اعلامیه خود نوشت: در زمانی که به نظر می‌رسد تلاش های خلع سلاح به بن بست رسیده ، هنگامی‌که خطر افتادن سلاح های هسته ای به دست تروریست ها و دولت های وجود دارد و در موقعیتی که خطر سلاح های هسته ای نقش دائما فزاینده ای ایفا میکند، تلاش و کار سازمان بین المللی انرژی از اهمیت ویژه ای برخور دار است. روزنامه شیکاگو تریبون در باره اعطای جایزه صلح نوبل به محمد البرادعی نوشت ، محمد البرادعی یک داور و حکم در عصر اتم است، در دو راهی امید به برنامه صلح آمیز هسته ای و خطر سلاح های اتمی، سر و کارش با نیرو گاهها وسلاح های هسته ای است، نماد بشریت امیدوار به زندگی در جهانی مسالمت آمیز آینده این بشریت کودکانی هستند که صد ها تن از آنها در روز جهانی کودک ، روز 16 هم مهر، از جمله در شهر همدان ایران گرد آمدند ، بزرگتر ها را به صلح و دوستی و توجه به حقوق کودکان دعوت کردند و خواستار زندگی سالم، آرام و بدور از جنگ شدند.
XS
SM
MD
LG