لینک‌های قابلیت دسترسی

جمعه ۱۹ آذر ۱۳۹۵ تهران ۰۶:۰۳ - ۹ دسامبر ۲۰۱۶

نمایش موزیکال «رنگ ارغوانی Color Purple» با هزینه ده میلیون دلار بعد از هشت سال در نیویورک بر صحنه می رود:


(rm) صدا | [ 7:07 mins ]
نمایش موزیکال «رنگ ارغوانی» یا Color Purple به روی صحنه تئاتر حرفه‌ای آمریکا در برادوی Broadway نیویورک راه پیدا کرد. تهیه‌کننده این نمایش خانم اوپرا وینفری، ستاره ثروتمند برنامه‌های روزگاهی تلویزیون آمریکا است که بیست سال پیش نقشی فرعی را در فیلمی بازی کرد به کارگردانی استیون اسپیلبرگ از روی این کتاب ماندگار نوشته خانم آلیس واکر Alice Walker. منتقدان آمریکائی از اجرای ابتکاری تئاتری این اثر استقبال کردند اما اغلب آنها نوشتند به خاطر وفاداری نویسنده نمایشنامه به جزئیات متن اصلی، این نمایش سه ساعته به سرعت می گذرد. بهنام ناطقی (رادیوفردا، نیویورک): اثر جنجالی Color Purple که پنجشنبه‌شب رسما در نیویورک افتتاح شد، یک نمایش موزیکال سه ساعته است با شرکت خوانندگان و بازیگران چیره‌دست که تلاش می‌کند ماجراهای پیچیده چهل سال زندگی قهرمانان کتاب مشهور رنگ ارغوانی را در سه ساعت خلاصه کند. در نوشتن موسیقی برای این نمایش، آهنگسازها و ترانه‌سرایان برندا راسل Brenda Russel، Allee Willis و استفن بری Stephen Bray ترانه‌های پاپ به وجود آورده اند با رنگی از موسیقی محلی سیاهان آمریکا. قهرمان Color Purple کتاب پرفروش و تاریخی خانم آلیس واکر Alice Walker زن سیاهپوستی است به نام سیلی، که در نوجوانی از ناپدری خود باردار می‌شود و در 14 سالگی در برابر پول به عقد مرد زن‌آزار مسن‌تری در می‌آید اما در طول چهل سالی که این داستان ادامه پیدا می‌کند، به خودآگاهی و استقلال می‌رسد و همراه با او، شخصیت‌های دیگر زن در این کتاب فمینیستی، ریشه قدرت زنانه خود را پیدا می‌کنند و در برابر تبعیض جنسی و نژادی و فشارهای دیگر، سربلند ایستادگی می‌کنند. کتاب Color Purple داستان دو زن با گذشته‌های متفاوت است که حادثه آنها را سر راه هم قرار می‌دهد و دوستی‌ای که بین‌شان پدید می‌آید، به هر دو آنها قدرت می‌بخشد. نمایش موزیکال Color Purple یا رنگ ارغوانی، بیشتر از آنکه بر اساس کتاب آلیس واکر باشد، بر اساس فیلم تجاری و خوش‌رنگ و عظیمی بود که استیون اسپیلبرگ، کارگردان برجسته هالیوود در سال 1985 از این کتاب به وجود آورد. به همین خاطر، صحنه‌پردازی نمایش نیز از همان سنت سینمائی اسپیلبرگی پیروی می‌کند وبا دیدن دکورهای خیره‌کننده و عظیم و افسانه‌ای طراح صحنه آقای جان لی بیتی John Lea Beatty در بازسازی صحنه زندگی ساده کارگران فقیر مزارع در جنوب آمریکا، تماشاگر تعجب نمی‌کند وقتی می‌شنود برای این نمایش 10 میلیون دلار سرمایه‌گذاری شده است. نمایش موزیکال Color Purple از مجرائی غیر متعارف خود را به صحنه تئاتر حرفه‌ای در نیویورک می‌رساند: تهیه‌کننده آن، خانم اوپرا وینفری، هرچند مشهورترین و ثروتمندترین چهره تلویزیونی آمریکا است ولی برای نخستین بار است که نمایشی تهیه می‌کند. کارگردان آن، Garry Griffin یک کارگردان شیکاگوئی است که برای نخستین بار است کاری از او در برادوی نیویورک بر صحنه می‌آید و برخلاف معمول نمایش‌های موزیکال برادوی، آهنگسازان این نمایش نیز سه آهنگساز هستند با سابقه در موسیقی پاپ و موسیقی برای فیلم و تلویزیون، که برای نخستین بار است برای نمایشی موزیکال موسیقی نوشته‌اند. به این ترتیب، تنها به اعتبار اسم اثر، و همچنین اسم تهیه‌کننده است و قدرت خیره‌کننده خانم وینفری در بازاریابی رسانه‌ای است که اجرای نمایش Color Purple در برادوی مثل بمب می‌ترکد. اما منتقدها کار بازیگران نمایش به خصوص کار خانم LaChanze در نقش Celie زن اول نمایش را نیز ستوده‌اند. برگرداننده این اثر به زبان نمایشی برای صحنه، نمایش‌پرداز مشهور خانم Marsha Norman است که از قضای اتفاق، در همان سالی که خانم آلیس واکر برای کتاب Color Purple جایزه معتبر Pulitzer را دریافت کرد، او نیز به خاطر نمایش مشهورش ‘night Mother یا شب بخیر مادر، جایزه پولیتزر گرفت. خانم مارشا نورمن نهایت سعی خود را کرده که به جزئیات کتاب وفادار بماند و به قول منتقدها، اشکال کارش نیز در همین است زیرا جزئیات کتاب به قدری زیاد است که به هر صحنه و فکر و رویداد و شخصیت وقت کمی برای عرض اندام داده می‌شود. منتقد نیویورک تایمز Ben Brantly تماشای این اثر را به نشستن در قطار سریع‌السیر فرانسوی TGV تشبیه می‌کند که از کنار مناظر روستائی چنان به سرعت می‌گذرد که به آنها حالت نقاشی آبرنگ می‌دهد. منتقد واشنگتن پست Peter Marks سرعت عجولانه نمایش را به سنگی تشبیه کرده است که به روی سطح آب پرت می‌کنیم. اما هر دو منتقد، به اضافه منتقدهای شیکاگو تریبیون، و منتقد یواس‌ای‌تودی اجرای نمایش را به خاطر صداقت آن و تلاشی که برای بردن یک کار جدی و با مفهوم به روی صحنه تئاترتجاری برادوی انجام داده، ستوده‌اند. منتقد یواس‌ای تودی الیزا گاردنر به خوانندگانش هشدار می‌دهد که این نمایش موزیکال در باره قدرت دوستی زنان با یکدیگر می‌تواند حاوی احساسات رقیق باشد اما می‌افزاید اما این احساساتی است که از قلب بر آمده است برعکس نمایش‌های تجاری که به طور حساب شده از احساسات تماشاگر بهره‌برداری می‌کنند.
XS
SM
MD
LG