لینک‌های قابلیت دسترسی

چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۳۹۵ تهران ۲۲:۱۶ - ۷ دسامبر ۲۰۱۶

رشد صعودی بیماری مرگبار «ایدز» و فقدان امید به آینده در میان مردم ایران، از دید رئيس انجمن مددکاري ايران


(rm) صدا | [ 4:31 mins ]
بنابر آخرين آمار رسمي حدود 40 هزار نفر در ايران به ايدز مبتلا هستند. دکتر مصطفي اقليما رئيس انجمن مددکاري ايران در مصاحبه با رادیو فردا مي گويد: آمار رسمي 40 هزار تن گواه بر وجود چندين برابر بيمار مبتلا به ايدز در ايران است. وی معتقد است ظرف 10 سال آينده اين رقم شايد به 400 هزار تن برسد. دکتر اقليما می گوید: بيشترين راه ابتلا از راه ارتباط جنسي افراد با يکديگر است. وی می گوید: نسبت مبتلایان در میان افراد بالاي 30 سال که از يک امکانات مالي بهتري برخوردارند بيشتر است. دکتر مصطفي اقلیما می گوید: ما از نظر آموزش کم نداريم. وقتي با افراد صحبت مي کنيم اکثرا مي گويند براي چه زنده بمانم؟ اصلا مردن برايش مهم نيست . آموزش ما در اينجا هيچ به درد نمي خورد، چون اصل کار که اميد زندگي افراد است نداريم. نازي عظيما (راديو فردا): خطر شيوع ايدز در ايران جدي است. دکتر مصطفي اقليما رئيس انجمن مددکاري ايران مي گويد: در سال هاي اخير خطر انتقال ايدز در ايران بيشتر از طريق روابط جنسي مشکوک صورت مي گيرد. تا چندي پيش مسئولان راه عمده سرايت ايدز در ايران را استفاده از سرنگ هاي آلوده در ميان معتادان تزريقي و تزريق فراورده هاي خون ناسالم اعلام مي کردند. بنابر آخرين آمار رسمي حدود 40 هزار نفر در ايران به ايدز مبتلا هستند. در گفتگويي که مريم منظوري با رئيس انجمن مددکاري ايران کرده است، دکتر مصطفي اقليما مي گويد: همين آمار رسمي 40 هزار تن هم گواه بر وجود چندين برابر بيمار مبتلا به ايدز در ايران است. دکتر مصطفي اقليما: اگر به همين آمار 40 هزار تا توجه کنيم و بگوييم در مملکتي که الان به 40 هزار تا کساني که ايدزي شناخته شدند ببينيم، مي توانيم بگوييم اين نسبت، کساني که تحت 10 سال تا 12 سال طول مي کشد نشان داده شوند يک آمار چندين برابري را در بر مي گيرد. اين آمار، آمار بيماراني است که الان رفتند مراجعه کردند و خيلي از شهرستان ها هم افراد نمي دانند که مراجعه کنند. يک گوشه بيمارستان افتادند و بدنشان عفونت کرده. حالا اگر آمار را بخواهيم با همين 40 هزار تا خارج از استانداردهاي بين المللي نگاه کنيم، ظرف 10 سال آينده اين 40 هزار تا شايد به 400 هزار تن برسد. مريم منظوري (راديو فردا): به نظر شما در حال حاضر راه اصلي سرايت بيماري ايدز در ايران چيست؟ دکتر مصطفي اقليما: بيشترين راه ارتباطي که ما در دنيا داريم که در ايران هم همين است، راه هاي جنسي افراد با يکديگر است. مگر مي شود در کشوري که ما جلوگيري مي کنيم از اين که جايي وجود ندارد که بررسي شود که افرادي که مي خواهند رابطه جنسي داشته باشند معتاد نباشند يا بيماري ايدز نداشته باشند، همچين چيزي نيست. هر زن ايدزي به طور معمول ممکن است هر روز با پنج تا شش نفر رابطه جنسي داشته باشد و ما به اين رابطه الان توجهي نمي کنيم. اين چند نفري که امروز از اين خانم ايدز مي گيرند، به همين نسبت به کسان ديگر سرايت مي دهند. براي اين که محلي براي زنان روسپي در مملکت وجود ندارد که مورد معاينه قرار گيرند و خود به خود چه بحراني به وجود مي آيد. با يک ايدزي در عرض يک روز که با ده نفر خانم رابطه برقرار مي کند، همان فردي که با اين خانم خوابيده ممکن است با خانم ديگري بخوابد. چگونه اينها را به هم انتقال مي دهند و در عض 10 سال ما چه آمار سرسام آوري خواهيم داشت. م . م : آقاي دکتر آيا از لحاظ جنسيتي هم آماري وجود دارد؟ يعني اين که بيشتر مردان يا زنان به اين بيماري مبتلا هستند در ايران؟ دکتر مصطفي اقليما: اگر به طور کلي بگوييم، مي توان گفت به يک نسبت است. براي اين که زني با يک مردي رابطه برقرار مي کند، اگر آن زن ايدزي باشد به مرد سرايت مي دهد، اين مرد با يک زن ديگر رابطه برقرار خواهد کرد و خود به خود سرايت مي دهد. اين است که در هيچ جاي دنيا نمي توانند بگويند زن کمتر است يا مرد کمتر است، اما معمولا نسبت برابر است. م . م : سرايت اين بيماري بين افراد مختلف در سنين خاصي آيا بيشتر است؟ مثلا در بين جوانان و نوجوانان. دکتر مصطفي اقليما: جوانان ما نه آنقدر پول دارند، نه آنقدر امکانات دارند که بتوانند با زناني که اين کاره هستند و پول مي گيرند رابطه برقرار کنند. اگر رابطه اي هم داشته باشند به ندرت با اين زنان خواهد بود و نسبت جوانان کمتر خواهد بود تا افراد بالاي 30 سال. معمولا افراد بالاي 30 سال که از يک امکانات مالي بهتري برخوردارند و منزلي دارند، بيشتر به زناني پناه مي برند که پول مي گيرند و اين کار را مي کنند و اين نسبت در آنها بيشتر خواهد بود. م . م : و در اين بين آموزش چه نقشي دارد؟ دکتر مصطفي اقليما: من هميشه گفتم ما از نظر آموزش کم نداريم. وقتي با افراد صحبت مي کنيم اکثرا مي گويند آقاي دکتر براي چه زنده بمانم؟ خب ايدز مي گيريم مي ميرم. اصلا برايش مهم نيست مردن. با يک عده ديگر صحبت مي کنيم، مي گويند: عرض زندگي را نگاه کن، طولش را ول کن. تا زماني که ما به مردم اميد به زندگي ندهيم، فکر نکنند از زندگي خودشان مي توانند بهره ببرند، تا زماني که فکر نکنند در جهان مي توانند تا آنجايي که دلشان مي خواهد برسند، اين اميد را نداشته باشند، هرچه قدر آموزش در جامعه داده بشود، جواب مانند الان منفي و صفر خواهد بود. من که اميد به زندگي ندارم آموزش را مي خواهم چه کار کنم؟ اگر روزي به آنجا برسد که من به زندگي اميد پيدا کنم، که بتوانم در جامعه برايم جايي هست، پيشرفت مي کنم، ترقي مي کنم، مي توانم بهتر باشم، خودم تمام اين راه ها را پيدا مي کنم. پس اين آموزش ما در اينجا هيچ به درد نمي خورد، چون اصل کار که اميد زندگي افراد است نداريم.
XS
SM
MD
LG