لینک‌های قابلیت دسترسی

logo-print
یکشنبه ۱۴ آذر ۱۳۹۵ تهران ۱۸:۲۷ - ۴ دسامبر ۲۰۱۶

تنظيم سياست چين در برابر برنامه هسته‌اي ايران با در نظر گرفتن منافع اقتصادي


(rm) صدا | [ 3:21 mins ]
در يک دهه گذشته شکوفايي اقتصاد چين نياز اين کشور به نفت وارداتي را دوچندان کرده است. چين با مصرف پنج و نيم ميليون بشکه نفت در روز پس از آمريکا به دومين مصرف کننده نفت در جهان تبديل شده است. چين بيش از نيمي از نفت مورد نظر خود را از کشورهاي توليدکننده نفت وارد مي کند. عربستان سعودي، بزرگترين صادرکننده نفت به چين است و ايران در سال گذشته با افزايش صادرات 16 درصدي در رده دوم قرار گرفت. نياز فزاينده چين به نفت در سياست خارجي اين کشور هم تاثير گذاشته است. تحليلگران مي گويند افزايش مصرف نفت و گاز در اين کشور سبب شده است دولت چين با در نظر گرفتن منافع اقتصادي خود سياست خارجي اش را در قبال برنامه هسته اي جمهوري اسلامي تنظيم کند. در يک سال گذشته آمريکا سعي کرده است پرونده هسته اي ايران را براي اعمال تحريم ها به شوراي امنيت سازمان ملل بکشاند، اما چين که يکي از پنج کشور صاحب حق وتو در شوراي امنيت است تهديد کرده که جلوي چنين اقدامي را خواهد گرفت. ميرعلي حسيني (راديو فردا): شبکه خبري بلومبرگ در مقاله اي تحليلي به بررسي روابط اقتصادي چين و ايران پرداخته و به نقل از تحليلگران نوشته است: افزايش مصرف نفت و گاز در اين کشور سبب شده است دولت چين با در نظر گرفتن منافع اقتصادي خود سياست خارجي اش را در قبال برنامه هسته اي جمهوري اسلامي تنظيم کند. جمشيد زند (راديو فردا): در يک دهه گذشته شکوفايي اقتصاد چين نياز اين کشور به نفت وارداتي را دوچندان کرده است. چين با مصرف پنج و نيم ميليون بشکه نفت در روز پس از آمريکا به دومين مصرف کننده نفت در جهان تبديل شده است. آمريکا از 80 ميليون بشکه نفت مصرفي روزانه در جهان 20 ميليون بشکه نفت را به خود اختصاص داده است. به گفته کارشناسان اقتصادي روند رو به رشد اقتصاد چين که در سال گذشته به بيش از نه درصد رسيد، مصرف روزانه نفت در پرجمعيت ترين کشور جهان را در سال 2010 به بيش از 11 ميليون بشکه در روز خواهد رساند. چين بيش از نيمي از نفت مورد نظر خود را از کشورهاي توليدکننده نفت وارد مي کند. عربستان سعودي، بزرگترين صادرکننده نفت به چين است و ايران در سال گذشته با افزايش صادرات 16 درصدي در رده دوم قرار گرفت. به گفته برخي از تحليلگران نياز فزاينده چين به نفت در سياست خارجي اين کشور هم تاثير گذاشته است. گري سيک، استاد دانشگاه کلمبيا و يکي از مشاوران سابق شوراي امنيت ملي آمريکا در زمان جيمي کارتر مي گويد: هرچه چيني ها بيشتر با ايران رابطه برقرار کنند، تمايل آنها به حمايت از هرگونه تحريم بين المللي عليه ايران کمتر خواهد شد. در يک سال گذشته آمريکا سعي کرده است پرونده هسته اي ايران را براي اعمال تحريم ها به شوراي امنيت سازمان ملل بکشاند، اما چين که يکي از پنج کشور صاحب حق وتو در شوراي امنيت است تهديد کرده که جلوي چنين اقدامي را خواهد گرفت. مقاوله نامه اي هم که چند ماه پيش بين جمهوري اسلامي و چين به امضا رسيد، نمونه ديگري است از کم اثرتر شدن يک دهه تحريم هاي اقتصادي آمريکا عليه ايران. طبق اين مقاوله نامه 70 ميليارد دلاري ايران تعهد مي کند که به مدت 25 سال روزانه 150 هزار بشکه نفت و در 30 سال آينده بيش از 250 ميليون تن گاز طبيعي مايع به چين صادر کند. ري تکيه، تحليلگر روابط بين الملل در واشنگتن مي گويد: اگر پرونده هسته ايران به شوراي امنيت برود، تنها مجازات معني دار تحريم نفتي ايران است که به طور يقين شوراي امنيت با آن موافقت نخواهد کرد، زيرا چين به عنوان يکي از پنج عضو داراي حق وتو در شوراي امنيت که وابستگي آن به منابع انرژي خاورميانه روز به روز بيشتر مي شود، با اين امر مخالفت خواهد کرد. اما ريچارد لوگار، سناتور جمهوري خواه و رئيس کميته روابط خارجي سناي آمريکا مي گويد: نياز چين به يافتن متحدين مي تواند سبب افزايش همکاري هاي آن با آمريکا شود، نه کاهش سطح همکاري ها. آقاي لوگار نقش سازنده چين در مذاکرات شش جانبه برسر برنامه هسته اي کره شمالي را نمونه بارزي از گسترش اين نوع همکاري ها مي داند و مي گويد: درک اهميت رشد اقتصاد ملي و بازنگاه داشتن تمام کانال هاي ارتباطي دوستانه مي تواند به در پيش گرفتن يک سياست خارجي سازنده منجر شود.
XS
SM
MD
LG