لینک‌های قابلیت دسترسی

logo-print
شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۵ تهران ۰۸:۳۳ - ۳ دسامبر ۲۰۱۶

آخرين آلبوم مادربزرگ موسيقي پانك Patti Smith: مرثیه های ضد جنگ


(rm) صدا |
بهمن باستاني (راديوفردا): آخرين آلبوم خانم Patti Smith شاعر و ترانه‌سراي موسيقي Punk نيويورک، يک آلبوم ضد جنگ است که منتقد ها آن را مرثيه اي براي مبارزه هاي صلح طلبانه خوانده اند. خانم اسميت طي چهار شب متوالي ترانه هاي اين آلبوم را در تالار سنت آن St. Ann نيويورک و بعد از آن در سفری به دور آمریکا، اجرا مي‌کند. همکار ما بهنام ناطقي از نيويورک گزارش مي دهد. بهنام ناطقي (راديوفردا، نيويورک): خانم پتي اسميت، 57 ساله و همچنان ترکه‌ای و شکننده، بارديگر به صحنه بازگشته است با يک آلبوم جديد ضد جنگ و سفري به دور آمريکا براي اجراي ترانه هاي آن. آلبوم Trampin مجموعه‌اي ترانه در ستايش صلح، در پاسخ به اقتضاي زماني که همه جا صداي جنگ است، که در آن به صراحت از زبان بغداد پرستاره و بغداد خاکستر، مي خواند شما شعله ها و ستارگان آتش فشان خود را بر ما نازل کرديد. در ترانه راديوبغداد، خانم اسميت داستان جنگ را بازگو مي کند در بين النحرين، گهواره تمدن، و حملات حيرت و هيبت Shock and Owe در روزهاي آغاز جنگ عراق را يادآور مي شود و از زبان مادر بغدادي لالائي هول انگيزي براي بچه اش ميخواند. خانم پتي اسميت، با اجراي مردانه در موسيقي راک، نقش تازه اي براي زنان را جانشين نقش عاشق دلخسته و پاکپاخته و قرباني رها شده، يا بازيچه سکسي کرد که خوانندگان زن راک قبل از او ايفا مي کردند. او اولين زن موسيقي راک بود که هنرمندان مرد آرزوي تقليد از او را داشتند. کارشناس Punk آقاي لگز مک نيل Legs McNeil در مقاله اي در سال 1989 در مجله تخصصي اسپين Spin نوشت پتي اسميت لگد زد به تخم جنسيت و راک اندرولي والا نواخت، با معيار هاي خودش، و بدون اينکه در چاله قربانيت بيافتد. آلبوم جديد پتي اسميت Trampin يا ولگردي، با ترانه جشن يا Jubilee آغاز مي شود که در آن خواننده همه را به حلقه آزاديخواهان فرا مي خواند و به کبوترهاي صلح وعده مي دهد که هرگز محو نخواهند شد، عليرغم بازهائي که آسمان را تيره کرده اند. خانم پتي اسميت در آلبوم تازه اش Trampin مي خواهد خود را در مقام پيشواي يک راهپيمائي خياباني در راه صلح قرار دهد، که نشان مي دهد مادربزرگ پانک راک punk rock ياغيگري را کنار گذاشته و هيپي شده است. مثلا در ترانه گاندي، پتي اسميت براي گاندي روايت خواب روح مارتين لوترکينگ، رهبر مبارزات حقوق مدني آمريکا را تعريف مي کند. اما موسيقي اين آلبوم،برخلاف اشعار صريح و برانگيزاننده اين ترانه‌ها، بي‌رمق و گاه سرافکنده به نظر مي رسد، انگار پيشواي راهپيمائي صلح، پشت سر خود را خالي يافته است، انگار اين ترانه‌ها نه به قصد برانگيختن مردم به حرکت در راه صلح، بلکه در اندوه هدفي باخته و فرصتي از دست رفته ناله مي‌کنند. درست سي سال پيش، يعني در سال 1974، پتي اسميت، Patti Smith در ميان گروه‌ها و نوازندگان موسيقي Punk Rock که از کلوپ مشهور CBGB نيويورک سربرآوردند، نخستين کسي بود که با يک کمپاني صفحه پرکني معظم قرارداد بست اولين آلبوم Patti Smith به نام Horses يا اسبها، که در سال 1975 بيرون آمد، براي نخستين بار موسيقي راک را به عنوان يک فرم هنري مطرح کرد. اشعار او ابهام اشعار بيتلها را نداشت و برخلاف اشعار جيم موريسون، شاعر ديگر موسيقي راک آن زمان، خودمحور و هزيان آميز نبود، بلکه موسيقي پتي اسميت در ترانه‌هاي صريح خود، که متاثراز شعر آزاد رمبو و ترانه هاي باب ديلن بودند، زبان کوچه و شعار حرکت هاي مردمي بود. بعد از يک دوره سکوت و خانه داري در سالهاي 1980 اسميت در ميانه دهه 1990 به صحنه بازگشت با چند آلبومي که در آنها بيشتر موضوع‌هاي شخصي پرداخت و به خصوص غم از دست دادن نزديکان و مرگ. اما در آلبوم جديد خود خانم اسميت انگار به موضوع هاي اجتماعي و سياسي آلبوم هاي سابق خود بر مي گردد، اما کسي که در نخستين بيت نخستين ترانه نخستين آلبوم خود خوانده بود مسيح خيلي ها را رستگار کرده اما نه من را، در ترانه آخر آخرين آلبوم خود، که از موسيقي گاسپل Gospel متاثر است مي‌خواند ول مي گردم تا در بهشت خانه کنم. آخرين آلبوم خانم Patti Smith شاعر و ترانه‌سراي موسيقي Punk نيويورک، يک آلبوم ضد جنگ است که منتقد ها آن را مرثيه اي براي مبارزه هاي صلح طلبانه خوانده اند. خانم اسميت طي چهار شب متوالي ترانه هاي اين آلبوم را در تالار سنت آن St. Ann نيويورک و بعد از آن در سفری به دور آمریکا، اجرا مي‌کند. آلبوم Trampin مجموعه‌اي ترانه در ستايش صلح، در پاسخ به اقتضاي زماني که همه جا صداي جنگ است. خانم پتي اسميت در آلبوم تازه اش Trampin مي خواهد خود را در مقام پيشواي يک راهپيمائي خياباني در راه صلح قرار دهد، که نشان مي دهد مادربزرگ پانک راک punk rock ياغيگري را کنار گذاشته و هيپي شده است. اما موسيقي اين آلبوم،برخلاف اشعار صريح و برانگيزاننده اين ترانه‌ها، بي‌رمق و گاه سرافکنده به نظر مي رسد، انگار پيشواي راهپيمائي صلح، پشت سر خود را خالي يافته است، انگار اين ترانه‌ها نه به قصد برانگيختن مردم به حرکت در راه صلح، بلکه در اندوه هدفي باخته و فرصتي از دست رفته ناله مي‌کنند.
XS
SM
MD
LG