لینک‌های قابلیت دسترسی

یکشنبه ۲۱ آذر ۱۳۹۵ تهران ۰۸:۱۷ - ۱۱ دسامبر ۲۰۱۶

بررسي علل تبديل ناگهاني تظاهرات صنفي دانشجويان به اعتراض گسترده عليه رژيم حمهوري اسلامي، از ديد يك پژوهشگر مقيم آلمان


(rm) صدا |
امير آرمين (راديوفردا): مقامهاي جمهوري اسلامي تظاهرات ضد دولتي در تهران را ناشي از تحريکات خارجي، بويژه آمريکاييان مي دانند. با اين حال پرويز دستمالچي، نويسنده و پژوهشگر ايراني در آلمان، معتقد است تهمتي که به اين جنبش به رهبري دانشجويان زده مي شود، درست نيست. پرويز مرداني (راديو فردا): آقاي دستمالچي با تشکر از شما، مقامات جمهوري اسلامي اعتراضات دانشجويان و مردم ايران را به تحريکاتي که از طرف آمريکا صورت مي گيرد، نسبت داده اند. شما شرايط امروز ايران را به عنوان يک فعال سياسي چگونه مي بينيد؟ پرويز دستمالچي: من فکر مي کنم اين اتهامي را که و يا اين نسبتي را که مقامهاي ايراني به اين جنبش دانشجويي و اين حرکت گسترده مردم نسبت مي دهند، کاملا نادرست است. حتي در حدود يک هفته پيش يکي از مقامات جمهوري اسلامي و نمايندگان مجلس شرايط ايران را مانند يک اتاقي تشبيه کرد که پر از گاز است و فقط منتظر يک جرقه است. البته اين حرف جديدي نيست، بلکه سالهاست که شرايط ايران به اين صورت هست و اين شرايط دايما با گذشت زمان، بدتر و بدتر شد. ببينيد اين مسئله که يک همايش صنفي دانشجويي در اعتراض به سياست خصوصي سازي دانشگاهها، يک مرتبه در ظرف چند ساعت تبديل به يک جنبش سياسي گسترده مي شود، که چندين شب و روز ادامه داشته، اين خودش نشان مي دهد که شرايط جامعه ايران چقدر حساس است و چقدر نارضايتي گسترده است. براي اين که هيچکدام از کشورهاي دموکراتيک که امکان گفتگو و حل مسالمت آميزمسايل و مشکلات اقشار و طبقات مردم وجود دارد، مثال بزنيم همين جامعه آلمان را که من در آن زندگي مي کنم، اصلا امکان ندارد که يک حرکت صنفي دانشجويي که اعتراضي به بخشي از سياستهاي رژيم دارد در رابطه با دانشگاه، يک مرتبه موجب شود که هزاران هزار نفر از اقشار و طبقات مختلف با آن همبستگي نشان دهند، بيرون بيايند. با ماشين بيرون بيايند و تا صبح اين جريانات ادامه داشته باشد. من فکر مي کنم که اگر ما اين جنبش دانشجويي را يک مقايسه کوتاهي بکنيم با آنچه که درسه چهار سال پيش در سال 1378 انجام گرفت، جنبش دانشجويي چنين گسترده مورد پشتيباني مردم قرار نگرفت و اين شرايطي که بوجود آمده کاملا جديد است. به هر حال از دوم خرداد، شش سال مي گذرد و مردم تجربيات زيادي پيدا کرده اند. مردم يک بار در دوم خرداد سال 76 آمدند و به ولايت فقيه نه گفتند و شش سال صبر کردند تا به خواسته هايشان برسند. خواسته هايشان هم چيز عجيب و غريبي نيست. خواسته هايشان بخشي زمينه اقتصادي دارد و يک بخشي خواستهاي سياسي مربوط به آزاديهاي فردي و اجتماعي و حقوق مدني است. به هر حال در اين 6 سال به نتيجه نرسيدند و بعضي مواقع هم نتيجه معکوس داده. ما در انتخابات 9 اسفند هم يک حرکتي اعتراضي بسيار وسيع مردم را در ارتباط اين نظام مي بينيم. نمي روند شرکت کنند. بخصوص به اطلاح طلبان راي نمي دهند. يعني اگر در 6 سال پيش به ولايت فقيه راي ندادند، اين دفعه به اصلاح طلبان و مجموعه نظام اعتراض مي کنند. مقامهاي جمهوري اسلامي تظاهرات ضد دولتي در تهران را ناشي از تحريکات خارجي، بويژه آمريکاييان مي دانند. پرويز دستمالچي، نويسنده و پژوهشگر مقيم آلمان،در مصاحبه با راديوفردا مي گويد تهمتي که به اين جنبش به رهبري دانشجويان زده مي شود، درست نيست. وي مي گويد تبديل ناگهاني تظاهرات صنفي دانشجويان به جنبشي با شركت هزاران هزار عليه رژيم جمهوري اسلامي، پديده اي است غيرعادي كه ناشي از گستردگي و عمق نارضائي نسبت به جمهوري اسلامي در جامعه ايران است. وي مي گويد در مقايسه به تظاهرات دانشجوئي چهارسال پيش، تظاهرات كنوني از سوي مردم به طرز گسترده تري حمايت مي شود. وي مي گويد چهارسال پيش مردم از اصلاح طلبان حمايت مي كردند اما در انتخابات شوراهاي شهر، مردم نشان دادندكه به اصلاح طلبان هم راي نمي دهند.
XS
SM
MD
LG