لینک‌های قابلیت دسترسی

logo-print
دوشنبه ۱۵ آذر ۱۳۹۵ تهران ۱۳:۵۷ - ۵ دسامبر ۲۰۱۶
روز يکشنبه، هفدهم ژوئن، بيست و هشتم خرداد ماه، برابر بود با چهلمين سالروز جنجال تاريخی «واتر گيت» در آمريکا که پيآمد آن کناره گيری ريچارد نيکسون از مقام رياست جمهوری آن کشور بود؛ داستانی پليسی - سياسی که سرچشمۀ آن يک تبه کاری ساده و به عبارتی دستبرد به مرکز انتخاباتی حزب دمکرات آمريکا در ساختمان معروف واترگيت در واشينگتن، توسط افرادی بود که برای تيم انتخاباتی نيکسون جمهوريخواه کار می کردند.

ريچارد نيکسون که در آغاز برملا شدن اين دستبرد، به رغم گزارش دستيارش، از آن اظهار بی اطلاعی کرده بود، سرانجام اعتراف کرد که از چنين عمل غيرقانونی کسانی که در اردوی انتخاباتی او کار می کردند، آگاه شده بود؛ از اينرو، از ملت آمريکا پوزش خواست و از مقام خود کناره گرفت.



نقش دو روزنامه نگار جوان روزنامۀ واشينگتن پست "باب وودوارد" و "کارل برنستاين" در روشن شدن اين ماجرای تاريخی يکی از جذابترين فصل های تاريخ روزنامه نگاری دوران نوين آمريکاست.

چهار دهۀ پيش در ايالات متحده دو رويداد، موجب دگرگونی چهره و ماهيت سياست در ميان مردم شد: يکی جنگ ويتنام که نيکسون از پيشينيان دمکرات خود به ارث برده بود و سرانجام به آن پايان داد و ديگری جنجال رسوايی برانگيز "واترگيت" که در اعتماد و اطمينان آمريکاييان نسبت به رهبران خود شکاف انداخت.

سرقت درجه سه!

چهل سال تحقيق پليسی، گزارش، محاکمه و بحث و پژوهش هنوز به اين پرسش پاسخی نيافته که چگونه يک دستبرد خام و کودکانه، به درگيری سختی در عرصۀ قانون اساسی آمريکا شد و کناره گيری رييس جمهوری ايالات متحده را بدنبال آورد؟ دستبردی که سخنگوی کاخ سفيد آن را يک "سرقت درجۀ سه" عنوان داده بود.

اين پرسش نيز بی پاسخ مانده است که اگر ريچارد نيکسون به سادگی اين دستبرد را تقبيح می کرد و از ملت پوزش می خواست و مجبور به استعفا نمی شد، مسير تاريخ به کدام سمت و سويی می رفت؟

در آمريکا تاريخ نگارانی در گروهی به نام «تاريخ نگاران واترگيت» هنوز هم به بررسی اين رويداد چهل سال پيش هستند.

استانلی کاتلر مورخ، مدير اين گروه می گويد: شرمساری اصلی در آنجاست که لازم نبود اين دستبرد احمقانه به نتيجه ای چنان درهم بيانجامد. اگر نيکسون در همان آغاز، دستيارانش را سرزنش کرده و در پی کشف اصل ماجرا برمی آمد، وی با چنان دشواری تاريخی روبه رو نمی شد. مساله اينجاست که دستياران نيکسون هم گزارش های نادرست به او می دادند.

هاوارد هانت و گوردون ليدی، دوعضو تيم انتخاباتی نيکسون، مبتکر دستبرد بی معنايی شده بودند که به رغم مخالفت بعضی از اعضای تيم، برنامۀ سبک سرانۀ خود را به اجرا گداشتند.

توطئۀ عميق

در چهلمين سالگشت اين رسوايی سياسی، تحليل گران براين نکته تاکيد می کنند که اگرچه هيچگونه مدرک و سندی مبنی برآگاهی نيکسون از اين دستبرد وجود ندارد، ولی پنهانکاری کاخ سفيد و ارائه پاسخ های نادرست به پرسش های خبرنگاران در اين زمينه، موجب شد که در اندک زمانی، مردم و مطبوعات، رويداد واترگيت را با عنوان «توطئۀ عميق» توصيف کنند.

نيکسون در کنفرانس های مطبوعاتی با اعتراف به اشتباه خود گفت: «در تمام طول خدمات دولتی، هرگز سودی از اين خدمات نبرده و هر آنچه را مه دارد با زحمت و کوشش به دست آورده است.» نيکسون افزود که هرگز مانع اجرای قانون نشده و از اينگونه تحقيقات استقبال کرده، چرا که مردم بايد بدانند که آيا رييس جمهوری آنها کلاهبردار است يانه؟ من کلاهبردار نیستم.»
XS
SM
MD
LG