چاپ کنید

فونت متن را تنظیم کنید - +

استقلال: از شعار تا انزوا

آقای رجايی خراسانی می افزايد: «شايد ما به دليل ارزش هايی که در سايه انقلاب مطرح کرديم در همه جای دنيا محبوب نباشيم، اما اين انزوا نيست و استقلال به معنای وابسته نبودن است .«

اما آن «استقلالی» که نسل اول انقلاب اسلامی تا سرحد «خودکفايی» و ساختن همه چيز از اولين پيچ تا آخرين مهره از آن دم می زد، در عمل دست يافتنی نبود.

هوشنگ حسن ياری استاد روابط استراتژيک در کالج سلطنتی نظامی کانادا به راديو فردا گفت: «بايد بحث استقلال را از اين نظر ديد که از نظر چه کسی و برای چه بهايی و برای چه بايد مهم باشد. اگر استقلال را اين گونه تعريف کنيم که بريدن از دنيای خارج باشد  و کار را به تنهايی انجام دهيم، در اين حالت می توان گفت که جمهوری اسلامی به استقلال رسيده است».

اين استاد دانشگاه می گويد: «در برخی مسايل مانند پرونده هسته ای، اين استقلال جمهوری اسلامی خدشه دار شده چون مجبور شده به چين و روسيه تکيه کند. در حالی که اگر معنی استقلال اين باشد که ايران از آن چه دارد، نهايت استفاده را ببرد، آن زمان ديگر واقعيت اين نيست و از اين نظر می شود گفت که استقلال هم به دست نيامده است .«

هم شرقی، هم غربی

اکنون پرسش اين است: اگر مقياسی برای سنجش وابستگی در نظر بگيريم، ميزان استقلال ايران به غرب و شرق در دوران پيش و پس از انقلاب ۵۷ چه تفاوتی کرده است.

به سراغ يکی از همان نسل اولی های انقلاب می رويم.

علی اکبر معين فر که در کابينه موقت مهدی بازرگان سمت وزير نفت را دارا بود، درگفت و گو با راديو فردا می گويد: «در آن زمان که شعار استقلال مطرح شد، به وابسته نبودن به غير مطرح بود و قرار نبود نياز نداشتن به ديگران مطرح شود. آن زمان تحليل اين بود که وابستگی به معنای بردگی استو در ادامه شعار استقلال، گفته می شد: نه شرقی، نه غربی. شايد امروز ديگر تعداد زيادی مستشار آمريکايی نداشته باشيم و از آن معنا وابستگی به غرب نباشد اما از آن سو دست ما به سوی شرق دراز شده است».