Radio Free Europe / Radio Liberty

«ایران! صدای مرا می‌شنوی؟»

Mon, 16 Nov 2009 14:25:10 +3500

بُنو خواننده گروه یو تو و فعال اجتماعی این بار وقتی به کالیفرنیا سفر کرده بود تا در ورزشگاه رزبل این ایالت یکی از کنسرت‌هایش را اجرا کند، پس از یک ساعت و نیم به وجد آوردن صد هزار نفر از طرفدارانش بار دیگر نظرها را به ایران جلب کرد...«ایران! صدای مرا می‌شنوی؟ رادیو تهران،‌ با تو صحبت می‌کنم ....» بُنو خواننده گروه یو تو و فعال اجتماعی این بار وقتی به کالیفرنیا سفر کرده بود تا در ورزشگاه رزبل این ایالت یکی از کنسرت‌هایش را اجرا کند، پس از یک ساعت و نیم به وجد آوردن صد هزار نفر از طرفدارانش بار دیگر نظرها را به ایران جلب کرد. گروه یو تو که هم اکنون در تور دور دنیای خود از شهری به شهر دیگر و از قاره‌ای به قاره دیگر سفر می‌کند، پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران و اعتراضات گسترده مردم پس از اعلام نتاییج انتخابات ۲۲ خرداد، یکی از معروف‌ترین آهنگ‌های خود را به نام «یکشنبه خونین» برای ایران خواند. هنر و اعتراض: صفحه‌ای جدید در وب‌سایت رادیو فردا؛ هنر، هنرمندان و اعتراض‌ها در ایران یکشنبه خونین – یا همان آهنگ ساندی بلادی ساندی- که در سال ۱۹۸۳ میلادی – قریب به ۲۶ سال پیش، برای اولین بار منتشر شد با الهام از رویدادهای ایرلند شمالی و حادثه یکشنبه خونینی سروده شده است که در آن ارتش بریتانیا به روی تظاهرات کنندگان ایرلندی آتش گشود؛ تظاهر کنندگانی که برای دستیابی حقوق مدنیی خود در خیابان‌ها جمع شده بودند. کنسرت روز یکشنبه ۲۵ اکتبر گروه یو تو که این بار با کمک سایت یوتیوب به صورت زنده برای بیش از ده میلیون نفر در سراسر دنیا نیز پخش شد در حوالی ساعت هشت و نیم به رنگ سبز درآمد. صحنه اجرای کنسرت و تلویزیون عظیمی‌ که بالای سر گروه یو تو تصاویرشان را پخش می‌کرد، یک‌پارچه سبز شد و آن جا بود که بنو ایران را صدا کرد. و از آزادی خواند. در طول اجرای آهنگ یکشنبه خونین که سالن اجرای کنسرت در حین این اجرا کماکان با نورپردازی سبز رنگ نورپردازی شده بود تصاویری از ویدئو آرت‌های شیرین نشاط، هنرمند ایرانی ساکن نیویورک، نیز به همراه تصاویری از تظاهرات خیابانی مردم ایران در تابستان گذششته پخش شد. تصاویر سبز این کنسرت پربیننده یو تو، ساعتی پس از اجرا به روی سایت پر بیننده یوتیوب و فیس بوک منتشر شد و به سرعت در میان کاربران دست به دست -یا بهتر است بگوییم کامپیوتر به کامپیوتر- می‌چرخید. محمود از جمله جوانان ایرانی است که پس از حضور در این کنسرت،‌ ویدیوی آن را روی وب‌سایت یوتیوب قرار داده است. وی درباره این رویداد به رادیو فردا می‌گوید: «خیلی برایم جالب بود. برای من که ایرانی بودم و به هر حال ممکن است احساساتمان با دیگران تفاوت داشته باشد. من هیجان زده شده بودم . نمی‌توانستم حرف بزنم و فقط داشتم فیلم می‌گرفتم . بعد از اجرای آهنگ بنو و حرف‌هایی که در کنسرت اظهار کرد ، همه تماشاگران شروع به دست زدن و ابراز احساسات کردند. تاثیر این برنامه بسیار زیاد بود و اصلا قابل مقایسه با رسانه‌های دیگر نبود. مخصوصا که قشری که در کنسرت‌های راک شرکت می‌کنند غالبا جوان‌اند، بسیاری از آنان تصور واطلاع چندانی از ایران ندارند.» این ویدئوی آماتور، زمانی که با محمود گفت‌وگو می‌کردیم بیش از ۴۵۰۰ بیننده داشته است. از ۲۲ خرداد ماه و آغاز اعتراض‌های مردمی‌ در ایران- آنچه که از آن به عنوان جنبش سبز یاد می‌شود- هنرمندانی از سراسر دنیا،‌ پشتیبانی خود را از این «جنبش» نشان دادند. بنوی ۴۹ ساله،‌ خواننده یو تو با توجه به پیشینه بلند بالایش در زمینه فعالیت‌های حقوق بشری، یکی از معروف‌ترین چهره‌های این عرصه محسوب می‌شود. اما چهره‌های پرآوازه دیگری چون جان بایس، خواننده روزهای جنگ ویتنام،‌ جان بان جووی، استینگ، وایکلف جین و چند هنرمند غیر ایرانی دیگر نیز از جنبش سبز در ایران حمایت کرده‌اند.

روایتی صادقانه از روزگار در «رویای طاهره‌گان خاموش»

Tue, 27 Oct 2009 15:01:51 +3500

پاریس شنبه و یکشنبه دوم و سوم آبان ماه، به دیدن یک نمایشنامه خوانی رفت با عنوان «رویای طاهره‌گان خاموش». یک نمایشنامه خوانی به قلم و کارگردانی محمد رضایی راد. قدیمی‌هایی که سال‌هاست ساکن پاریس هستند به همراه تازه واردان جوان و دانشجو، از تماشاگران نمایشنامه خوانی «رویای طاهره‌گان خاموش» بودند. به گفته برگزارکنندگان، هر شب از این نمایش میزبان ۵۰ تا ۷۰ ایرانی بود. اجراهایی که شب اول آن در دانشگاه پاریس ۸ در سنت دنی و دومین شب در فرهنگسرای پویا به روی صحنه رفت. در نمایشنامه‌خوانی «رویای طاهره‌گان خاموش» که کمیته مستقل ضدسرکوب شهروندی به همراه فرهنگسرای پویا، برگزارکننده‌اش بودند، پنج هنرمند ایرانی به کارگردانی محمد رضایی راد به روی صحنه رفتند. زهرا امیرابراهیمی، صدرالدین زاهد، شبنم طلوعی، رضوان زندیه و بابک اکبری فراهانی. در دعوتنامه این نمایشنامه‌خوانی متنی آمده است که امضای نمایشنامه‌نویسان مطرح امروز ایران از جمله محمد چرم‌شیر، حمید امجد، نغمه ثمینی، محمد رحمانیان، علیرضا نادری، محمد امیر یار احمدی و محمد یعقوبی به چشم می‌خورد. این نویسندگان به همراه محمد رضایی‌راد، بعد از رخدادهای اخیر در ایران در تابستان گذشته اعلام کردند که روای صادق روزگار خود خواهند شد. شاید «رویای طاهره‌گان خاموش» یکی از این روایت‌ها باشد. بابک اکبری فراهانی از بازیگران این نمایشنامه‌خوانی درباره روایتی که به روی صحنه رفته است به رادیو فردا می‌گوید: نمایشنامه «رویای طاهره‌گان خاموش» متنی است که در بستری در گذر از واقعیت به خیال و از رویا و خیال به واقعیت، مسایل امروز ایران را در که در حقیقت پرداختی به خواسته‌ها، دغدغه‌ها و خواسته‌های تاریخی مردم ایران است، با نگاه به رویدادهای اخیر جامعه ایران آن را روایت می‌کند و از نشانه‌ها و نمادهای امروز، زبانی را پیدا می‌کند برای بیان هر آنچه که در تاریخ خصوصاً صد سال اخیر ایران، به یک مفهوم مشترک بین دغدغه‌های ملی یک جامعه تبلور پیدا کرده است. آقای اکبری فراهانی ادامه می‌دهد: این نشانه‌ها همان مباحثی است که در مورد شکنجه‌ها و خرافات و ادعاهایی که در جامعه کنونی ایران توسط دولتمردان ایرانی طرح می‌شود و باعث می‌شود که جامعه احساس کند که راهی برای نفس کشیدن برایش باقی نمانده و به یک طغیان بیرونی می‌رسد و دغدغه‌های خودش را در آن قالب بیان می‌کند. نمایشنامه خوانی از جمله اتفاقات سال‌های اخیر در تئاتر ایران است که به صورتی منسجم‌تر از حدود پنج یا شش سال پیش نظرها را به سوی خود جلب کرد. زهرا امیرابراهیمی از دیگر بازیگران «رویای طاهره‌گان خاموش» درباره دلایل شکل‌گیری این پدیده به رادیو فردا می‌گوید: «کار کردن در تئاتر در ایران خیلی کند پیش می‌رود. مکان مناسب اجرا به جز مجموعه تئاتر شهرو مولوی وجود ندارد. همین طور پروسه تأیید و بازبینی و ... موجب شده که نمایشنامه‌خوانی این فرصت را به افراد بدهد که حداقل متنشان خوانده شود». خانم امیرابراهیمی ادامه می دهد: «آنچه من احساس کردم که برخی را به سمت نمایشنامه‌خوانی بیشتر سوق داد و اینکه برنامه‌ای مرتب در این راه آغاز بشود، توسط آرش آبسالان و علی صلاحی در تئاتر شهر شکل گرفت با این هدف نهایی بود که جامعه تئاتر ایران را به سمت خصوصی و مستقل شدن سوق بدهد. چرا که همه چیز دولتی است و خواندن نمایشنامه شاید فضای مستقل‌تری برای هنرمندان عرصه تئاتر ایجاد کند. البته حسن دیگر این مسئله این است که شما عادت به شنیدن نمایشنامه می‌کنید، قبل از اینکه آن را ببینید و این باعث می‌شود قوه تخیل شما به مراتب بیشتر از دیدن یک نمایشنامه صرف فعالیت می‌کند». روی دیگر اجراهای دو شب گذشته در پاریس، پدیده هنر در تبعید یا دور از خانه است. زهرا امیرابراهیمی درباره این تجربه و تفاوت فضاها از تهران تا پاریس می‌گوید: «من فکر می‌کنم که کمی کار هنرمندان بیرون از ایران، سخت‌تر می‌شود. چون اگر در ایران بودیم می‌دانستیم که نمی‌شود کار کرد. اگر می‌خواستیم وقایع را آنطور که هست بگوییم نمی‌خواستیم زیر بار سانسور برویم. شاید مثل بقیه مجبور به تحریم می‌شدیم». وی می‌افزاید: «اینجا [در خارج از ایران] اگر فضای کوچکی برای رساندن صدای هنرمندان ایرانی وجود دارد، مقداری کار رو سخت می‌کند. چرا که الان باید خیلی ظریف‌تر و با دقت بیشتری کار کنی. بزرگترین تفاوتی که وجود دارد این است که زیر آن کنترلی که بر روی همه چیز در ایران هست قرار نگرفتم». بابک اکبری فراهانی نیز حال و هوای به روی صحنه رفتن در پاریس را خصوصاً در فضای این روزها، چنین توصیف می‌کند: «یک تئاتری بعد از اجرای نمایش ما بر روی صحنه اتفاق افتاد و آن برخورد با تماشاگر و اتمام نمایشنامه‌خوانی رخ داد و آن تم مشترکی بود که شاید به خاطر حوادث اخیر ایران و زنده شدن مجدد یک سری آرمان‌های مشترک ایجاد شده بود. ما هم به عنوان یگ گروه بازیگران و بخشی از جامعه تئاتر ایران جان دهنده آن روایت صادقانه روزگار خود بر روی صحنه می‌باشیم».

دومین قایقران ایران در آستانه پناهندگی: «خواستم بگویم دروغ می‌گویند»

Tue, 13 Oct 2009 18:23:36 +3500

موضوع ناپدید و سپس پناهنده شدن ورزشکاران ملی ایران، تبدیل به سریالی دنباله‌دار شده است. پس از انتشار خبر پناهندگی مینا علیزاده ملی‌پوش تیم قایقرانی دراگون بوت ایران، رسانه‌های خبری در ایران، از ناپدید شدن یک عضو دیگر تیم ملی قایقرانی، سخن گفتند. مهدی حق‌شمار، عضو تیم ملی قایقرانی در رشته دراگون بوت، روز ۲۲ اوت به همراه تیم، برای شرکت در مسابقات جهانی به جمهوری چک سفر کرد. بعد از پایان مسابقات خبرگزاری‌ها اعلام کردند که وی به همراه تیم به ایران بازنگشته و برخی منابع از سفر وی به آلمان خبر داده بودند. مسلم جهانگیری سرپرست تیم اعزامی به جمهوری چک نیز در اظهاراتی متناقض گفته بود که این عضو تیم ملی، ممنوع‌الخروج بوده یا وثیقه‌ای ارائه نداده است و همواره، مکان اقامت مهدی حق‌شمار نامعلوم گزارش شده بود. مهدی حق‌شمار که هم اکنون به عنوان متقاضی پناهندگی در جمهوری چک به سر می‌برد، در گفت‌وگویی با رادیو فردا به شبهات مطرح شده درباره خودش پاسخ داده است. رادیو فردا: آقای حق‌شمار، پیشتر اظهارات متناقضی از سوی سرپرست تیم اعزامی به جمهوری چک در مورد وضعیت شما مطرح شده بود. در مورد این سخنان چه می‌گویید؟ مهدی حق‌شمار: این صحبتی است که آقای جهانگیری مطرح کرده و گرنه مسئولین دیگر فدراسیون چنین صحبتی نکرده‌اند. مثلاً آقای جهانگیری مسئول قایقرانی کشور است. می‌خواهم بپرسم اصولا تخصص این آقا در کدام رشته ورزشی است... آقای حق شمار امکان دارد اول به این سؤال پاسخ دهید که طرح بحث ممنوع‌الخروج بودن شما و اینکه گفته‌اند شما برای خروجتان وثیقه یا ضمانتی نگذاشته‌اید، از کجا ریشه گرفته است؟ من با ۱۵۰ میلیون ضمانت به مسافرت خارج از کشور آمده‌ام. نه تنها من بلکه تمام بچه‌های تیم باید این ضمانت را تقبل می‌کردند. همه این وضعیت را داشتند. اگر ضمانت را نمی‌گذاشتند اصلاً به خارج از کشور اعزام نمی‌شدند. این قانون تیم قایقرانی است. حتی از اداره ثبت و اسناد شهری که ملک در آن قرار داشت استعلام می‌کردند که آیا زمینی یا ملکی که برای وثیقه گذاشته‌اید چقدر ارزش قیمتی دارد. موضوع ممنوع‌الخروج بودن من از ایران دروغ است. کمی مانده به اعزام تیم، اعتبار پاسپورت من تمام شده بود. خیلی راحت پاسپورتم را عوض کردم به سفارت جمهوری چک رفتم. مصاحبه دادم و ویزا گرفتم و به خارج از ایران آمدم. هیچ مشکلی برای خروج من ایجاد نشده بود. شما تا امروز با هیچ رسانه‌ای در این مورد گفت‌وگو نکرده‌اید و همواره موضوعی که رسانه‌های داخلی و خبرگزاری‌ها عنوان می‌کردند این بود که وضعیت دومین نفر از تیم قایقرانی دراگون بت ایران همچنان در پرده ابهام است،‌ امروز به چه دلیل شما تصمیم گرفتید پای صحبت با یک رسانه بنشینید و بگویید که کجا هستید و موقعیت خودتان را در جمهوری چک تشریح کنید؟ ناراحتی من از این نیست که دولت یا فدراسیون قایقرانی در موردم چه اظهار نظری کرده است. این اصلاً برایم مهم نبود. می‌دانستم که آقای جهانگیری در این مورد حتماً دروغ می‌گوید. انتظار داشتم که برداشت مردم هم این باشد که این آقا در مورد من دروغ می‌گوید. ولی وقتی دیدم که در برخی از نظرسنجی‌ها در سایت‌های خبری،‌ یکسری افراد واقعاً نسبت به این ماجرا بی‌محبتی کرده بودند و نظراتی داده بودند که صحبت‌های آقای جهانگیری را تأیید می‌کرد که مثلاً این آقا که ورزشکار تیم ملی است چرا به اروپا پناهنده شده تصمیم به این مصاحبه گرفتم. شما الان نمی‌خواهید به این چرایی پاسخ دهید؟ اینکه به هر حال چرا به ایران برنگشتید و اینجا ماندید؟ من در این مصاحبه فقط می‌خواستم صحبت‌های آقای جهانگیری را تکذیب کنم. او واقعاً دروغ می‌گوید و تا زمانی که امثال آقای جهانگیری در سیستم ورزش ایران هستند،‌ امثال کسانی مثل مهدی حق‌شمار،‌ مینا علیزاده و امثال این افراد باز هم به اروپا پناهنده خواهند شد. باز هم شما خواهید دید. از این پس با این فشارهایی که به ورزشکاران کشور وارد می‌کنند بیشتر هم خواهد شد. مسئولین کشور اگر واقعاً ورزش ایران را دوست دارند و نگران سرنوشت ورزش کشور هستند و خواهان پیشرفت آنند، باید چنین افرادی را از ورزش ایران کنار بگذارند. چون این افراد نه تنها تخصصی در مورد ورزش ندارند بلکه باعث افت ورزش کشور هم می‌شوند.

دوچرخه‌سواری برای توجه به حقوق بشر در ایران

Tue, 22 Sep 2009 16:24:52 +3500

در پیوند با حرکت‌های اعتراضی ایرانیان خارج از کشور، پس از انتخابات بحث‌برانگیز ۲۲ خرداد، در تورنتوی کانادا گروهی با نام «دوچرخه‌سواری برای حقوق بشر در ایران» تشکیل شده است که در دومین حرکت خود مسیر تورنتو – نیویورک را رکاب می‌زنند تا به سایر ایرانیانی که برای اعتراض به رویدادهای اخیر ایران در این شهر گرد هم می‌آیند بپیوندند. در پیوند با حرکت‌های اعتراضی ایرانیان خارج از کشور، پس از انتخابات بحث‌برانگیز ۲۲ خرداد، در تورنتوی کانادا گروهی با نام «دوچرخه‌سواری برای حقوق بشر در ایران» تشکیل شده است که در دومین حرکت خود مسیر تورنتو – نیویورک را رکاب می‌زنند تا به سایر ایرانیانی که برای اعتراض به رویدادهای اخیر ایران در این شهر گرد هم می‌آیند بپیوندند. «دوچرخه سواری برای حقوق بشر در ایران» نام کمپینی است که ایرانیان مقیم کانادا اولین بار در روز ۲۵ ژوییه، روز جهانی همبستگی برای حقوق بشر، در ایران آغاز شد. در آن زمان گروهی دوچرخه‌سوار از تورنتو تا اتاوا را رکاب زدند تا طوماری اعتراضی را به سفارت ایران برسانند و علیه نقض حقوق بشر در ایران اعتراض کنند. این بار با سفر محمود احمدی‌نژاد به مقر سازمان ملل متحد در نیویورک این دوچرخه‌سواران مسیر طولانی‌تری را رکاب می‌زنند. ۸۰۰ کیلومتر از تورنتو تا نیویورک... سفری که روز شنبه ۱۹ سپتامبر (۲۸ شهریور) آغاز شد. این گروه به سه دسته دوچرخه سوار حرفه‌ای، متوسط و مبتدی تقسیم شده‌اند و تا مرز کانادا و آمریکا با هم همراه بودند. اما از مرز، گروهی که موفق به دریافت ویزا نشدند یا به دلیل مشغله کاری نتوانستند مسیر را ادامه دهند به تورنتو بازگشتند و سایر افراد که دو دوچرخه‌سوار حرفه‌ای و هفت دوچرخه‌سوار متوسط با یاری گروه همراه‌شان که با خودروی کمکی آنها را دنبال می‌کنند به ادامه مسیر پرداختند. علی کریم‌زاده بانگی، بنیان‌گذار گروه «دوچرخه‌سواری برای حقوق بشر در ایران»، که خود به دلیل عدم دریافت ویزا مجبور به بازگشت به تورنتو شده است، درباره دلیل انتخاب دوچرخه‌سواری به رادیوفردا می‌گوید: «ما معتقدیم که سختی دوچرخه‌سواری در شرایط شاید دشوار، و فشار روانی و فیزیکی ، ما را با فشاری که مردم ایران، دانشجویان یا زندانیان با آن مواجه هستند در ارتباط قرار می‌دهد. همچنین ما هر یک‌شنبه این دوچرخه‌سواری برای حقوق بشر در ایران را انجام می‌دهیم. و با هم تبادل افکار می‌کنیم. و هر چه در تورنتو بیشتر در این‌باره می‌شنوند تعداد بیشتری به ما می‌پیوندند، خصوصا که در کانادا مردم دوچرخه‌سواری را دوست دارند. البته ما به فصل سرما نزدیک می شویم و در صدد انجام کارهای دیگری هستیم. دلیل دیگر این است که دوچرخه‌سواری برای رسانه‌ها حرکت جذابی است و دائم از ما گزارش تهیه می‌کنند و این باعث می‌شود که ما بتوانیم پیام خودمان را که همانا ابراز نگرانی خود از وضعیت حقوق بشر در ایران است به گوش مقام‌های ایران برسانیم و در عین حال به مردم بگوییم که ما شما را فراموش نکرده‌ایم.» آقای کریم‌زاده می‌افزاید: «و آخرین دلیل برای انتخاب دوچرخه‌سواری این است که ما گروه مستقلی هستیم که به هیچ ارگان یا دولتی متصل نیسیتم. گروهی از دانشجویان و اساتید دانشگاه‌ها در کانادا هستیم که باید هزینه حرکت‌هایمان را خود تامین کنیم. ما برای این کار با دوچرخه به میادین اصلی تورنتو می‌رویم و در آنجا از مردم تقاضای کمک می‌کنیم و مردم به ما که با دوچرخه هستیم خیلی توجه نشان می‌دهند.» گروهی که روز آخر دوچرخه‌سواری را سپری می‌کنند با اتمام ماموریت خود به نیویورک می‌روند و در منازل ایرانیانی که این روزها درب منازل خود را به روی مسافران نیویورک گشوده‌اند مستقر خواهند شد. میترا یکی از دوچرخه‌سوارانی که در حال رکاب زدن به سمت نیویورک است درباره نحوه برخورد مردم در طول مسیر به رادیوفردا می‌گوید: «در آبشار نیاگارا به دلیل تعداد زیاد ما که دور آبشار دور زدیم خیلی توجه مردم جلب شد. می‌پرسیدند شما برای حقوق بشر رکاب می‌زنید؟ ما هم با نشان دادن دو انگشت خود به نشانه پیروزی می‌گفتیم برای حقوق بشر در ایران. خیلی‌ها در طول این مسیر به ما چیزهایی که لازم داشتیم را اهدا کردند و همه جا از ما استقبال خاصی می‌کنند و ما را بدرقه می‌کنند.» در روزهای گذشته، گروه‌های مختلف برنامه‌های متعددی را برای اعتراض به حضور محمود احمدی‌نژاد در سازمان ملل در نیویورک تدارک دیده‌اند. علی کریم‌زاده بانگی درباره برنامه گروه «دوچرخه‌سواری برای حقوق بشر در ایران» در نیویورک به رادیوفردا می‌گوید: «رفتن ما به نیویورک برای این نیست که سخنرانی احمدی‌نژاد را قطع کنیم. ما معتقدیم که این فرصت خوبی است تا به همه مردم دنیا بگوییم که وضعیت حقوق بشر در ایران متاسفانه روز به روز بدتر می‌شود. و دولت ایران و آقای احمدی‌نژاد نه تنها نتوانستند این حق مردم را برآورده بکنند، متاسفانه با اتهام این که این کار دولت‌های خارجی است می‌خواهند از این مسئولیت شانه خالی کنند. ما می‌خواهیم رهبران کشورهای خارجی از این موضوع اطلاع داشته باشند و در مبادلات خود یا هر گونه ارتباطی که با دولت ایران دارند این موضوع را به آنها تذکر دهند و اعتراض بکنند. ما متوجه هستیم که موضوع پرونده هسته‌ای ایران بسیار مورد توجه کشورهای حاضر در مجمع عمومی است و ما می‌خواهیم آنها به وضعیت حقوق بشر هم توجه کنند.» گروه «دوچرخه‌سواری برای حقوق بشر در ایران» روز چهارشنبه ۲۳ سپتامبر، اول مهرماه، یعنی در روز سخنرانی آقای احمدی‌نژاد در مقر سازمان ملل وارد نیویورک می‌شود.

اقلیت‌های جنسی در ایران؛ مشکل متفاوت بودن

Thu, 10 Sep 2009 19:36:29 +3500

با وقوع رویدادهای اخیر در ایران پس از انتخابات ۲۲ خردادماه، موج جدیدی از تبعید و مهاجرت گریبان فعالان اجتماعی – سیاسی را گرفته است. یکی از این افراد مرتضی (سپهر) مساکنی، دانشجوی جامعه‌شناسی دانشگاه تهران، است. وی علاوه بر فعالیت دانشجویی خود در مجموعه‌ دانشجویان آزادی‌خواه برابری‌طلب، مدافع حقوق اقلیت‌های جنسی، نیز بوده است، وبلاگ‌نویسی می‌کرده و با نشریه‌ چراغ و سازمان دگرباشان جنسی نیز همکاری‌هایی داشته است.با وقوع رویدادهای اخیر در ایران پس از انتخابات ۲۲ خردادماه، موج جدیدی از تبعید و مهاجرت گریبان فعالان اجتماعی – سیاسی را گرفته است. یکی از این افراد مرتضی (سپهر) مساکنی، دانشجوی جامعه‌شناسی دانشگاه تهران، است. وی علاوه بر فعالیت دانشجویی خود در مجموعه‌ دانشجویان آزادی‌خواه برابری‌طلب، مدافع حقوق اقلیت‌های جنسی، نیز بوده است، وبلاگ‌نویسی می‌کرده و با نشریه‌ چراغ و سازمان دگرباشان جنسی نیز همکاری‌هایی داشته است. وی پس از فشارهایی که خصوصا پس از انتخابات با آن مواجه شده بود، چندی است که مجبور به ترک ایران و درخواست پناهندگی در ترکیه شده است. سپهر مساکنی درباره‌ فعالیت‌های خود، وضعیت اجتماعی اقلیت‌های جنسی، و همچنین شرایط پناهندگان در ترکیه با رادیوفردا گفت‌وگو کرده و ابتدا در پاسخ به دلایل خروج خود از ایران می‌گوید: بعد از دستگیری یکی از بچه‌های آزادی‌خواه به نام محمد پورعبدالله ‌که مدت هشت ماه است که در زندان به سر می‌برد‌ تقریبا همیشه در معرض فشارهای شدید بودیم. هر هفته با تماس‌های تلفنی ما را تحت فشار قرار می‌دادند؛ فشارهای شخصی،‌ خانوادگی،‌ اجتماعی و سیاسی. تهدیدهایی که در مورد آن صحبت می‌کنید در چه زمینه‌ای بود؟ چه جور تهدیدی بود؟ ممکن است بیشتر توضیح دهید؟ این تهدیدها شامل انواع و اقسام تهدیدها و ارعاب‌ها می‌شد. گاهی تهدیدهای شخصی بود و زندگی شخصی افراد مورد توجه‌شان بود. گاهی اعضای خانواده را تهدید می‌کردند. می‌گفتند شما را بازداشت می‌کنیم و به زندان می‌فرستیم. احضارم کردند، اما چون مدرک و مستندات کافی درباره‌ام نداشتند و من همیشه با اسم مستعار فعالیت کرده بودم ناچار شدند که رهایم کنند. متاسفانه در ایران به خاطر وجود هوموفوبیایی که در مورد دگراندیشان جنسی وجود دارد حتی اگر شما به عنوان یک فرد دگرباش جنسی به صورت آکادمیک هم فعالیت کنید باز هم به علت وجود تابوهای سنتی و ارتجاعی‌ با انواع و اقسام انگ‌ها در زندگی شخصی‌تان مواجه خواهید شد. به شما انگ می‌زنند که چون از حقوق زنان یا همجنس‌گراها دفاع می‌کنید پس مفسدفی‌الارض هستید و باید اعدام شوید. مخصوصا در این روزهای آخر و همزمان با ایجاد جنبش سبز در ایران من متواری بودم. شما چند وقت در ایران به صورت مخفیانه زندگی می‌کردید؟ من اول سعی کردم طبیعی و عادی زندگی کنم. ولی این اواخر حدود دو هفته بود که دیگر به خانه نمی‌رفتم. حتی نتوانستم با خانواده‌ام خداحافظی کنم. از کشور خارج شدم. تلفن‌هایی که این اواخر به من می‌زدند از سوی آن شخصی نبود که حدود یک سال با من تماس داشت و مرا احضار کرده بود. این تلفن‌ها از سوی دفتر پیگیری اطلاعات نبود. بلکه فکر می‌کنم از طرف اطلاعات سپاه بود. شما خودتان متوجه شدید که اینها از اطلاعات سپاه هستند یا آنها ‌خودشان را معرفی کردند؟ من از آنها اسم می‌خواستم. پیش از این قبلا احضار شده بودم و با حاج آقا ایکس – که مایل نیستم نامش را ببرم – صحبت کرده بودم. تهدید شده بودم. می‌دانستم که این رفتار و مکانیزم برخورد افراد جدید با رفتار قبلی‌ها متفاوت است. به غیر از فعالیت‌های دانشجویی و دفاع از حقوق اقلیت‌های جنسی در ایران، در دوران انتخابات هم فعال بودید؟ بله. من هم مانند هر ایرانی دیگر فعال بودم. چون مبحث توجه به حقوق شهروندی از سوی آقای موسوی مطرح شده بود من هم به خیابان‌ها می‌رفتم. یک سری مطالب و عکس داشتم و می‌خواستم مطالبات‌مان را مطرح کنم. کلا وضعیت اقلیت‌های جنسی در ایران را چطور می‌بینید؟ این فعالیت شما تا چه حد زمینه انجام و اجرا داشت؟ در ایران به خاطر بنیادگرایی اسلامی و به علت هوموفوبیای دینی نمی‌توانستند این امر را بپذیرند. حتی در حوزه روشنفکران هم ما با این معضل روبه‌رو بودیم. دوستان دگرباش جنسی در انواع و اقسام فعالیت‌های اجتماعی شرکت می‌کردند. اما در بطن همین جنبش هم از سوی اعضای جنبش سرکوب می‌شدند. می‌گفتند این طرز تفکر زیادی رادیکال است و جامعه ایران پذیرنده آن نیست. من سوالم این است که جامعه ایران بالاخره کی می‌خواهد این مسائل را بپذیرد؟ دست فعالین در ایران بسته است. اتفاقا این حوزه سخت‌ترین حوزه فعالیتی است، کمتر کسی به سراغش می‌رود. اگر اتفاقی در این حوزه برای شما بیافتد هیچ رسانه‌ای حاضر نیست خبرش را کار کند. من دوستان همجنس‌گرایی داشتم که در جنبش سبز شرکت کرده بودند. کتک خورده بودند و حتی مورد تجاوز قرار گرفته بودند. ولی نمی‌توانستند بروند شکایت کنند. چون وقتی برای شکایت بروند به آنها خواهند گفت که شما همجنس‌گرا هستید. معنی هموسکشوال را نمی‌فهمند و فکر می‌کنند اگر کسی هموسکشوال باشد یعنی این که مایل است به او تجاوز شود.

علامه زاده؛ دو فیلم ۱۵ دقیقه‌ای در مورد تجاوز در زندان‌های ایران

Wed, 26 Aug 2009 18:06:52 +3500

رضا علامه‌زاده فیلمساز، منتقد و نویسنده رمان و داستان کوتاه، یکی از هنرمندانی است که پس از رویدادهای اخیر در ایران، سعی کرد به جنبش‌های مدنی داخل کشور کمک کند. وی با دو فیلم با ساختار «مصاحبه‌ای» که از چند سال پیش در اختیار داشت، به موضوع تجاوز جنسی در زمان بازداشت‌ پرداخت.موضوعی که خود این روزها و پس از بازداشت‌های گسترده معترضان به نتیجه انتخابات، در میان خبرهای مهم مربوط به ایران است. «الان خیلی خسته ام» و «آره حالم خوبه» روایت دو زنی است که از تجاوز در زندان‌های ایران در دهه شصت می‌گویند. فیلم‌هایی حدوداً ۱۵ دقیقه‌ای که در هفته‌های اخیر روی سایت‌های اینترنتی منتشر شده است. آقای علامه‌زاده در همین زمینه به پرسش‌های رادیو فردا پاسخ داه است. رادیو فردا: آقای علامه‌زاده، ابتدا از مشاهدات خود از تحولات در ایران و ارزیابی خود به عنوان هنرمندی پشت دوربین بگویید. رضا علامه‌زاده: آن چه اتفاق افتاد از دو زاويه برای من شگفت انگيز بود؛ اولين شگفتی خود جنبش اعتراضی مردم بود به ويژه جوان‌ها و زنان که به نظر می‌آمد مدتی همه چيز را تحمل می‌کردند و اعتراض نمی‌کردند، اکنون با چنين شور و هيجانی به خيابان‌ها ريختند و اعتراض خود را به سيستمی که ۳۰ سال است به آنها اجحاف می‌کند، نشان دادند. محتوای اين حرکت آرام و بدون خشونت با آرمان‌هايی چون آزادی و آزادی بيان و حقوق بشر درجنبش‌های ايران تا کنون بی سابقه بوده است. دومين شگفتی بازتاب اين حرکت عظيم بود از طريق دوربين‌های کوچک و استفاده از تکنولوژی ديجيتال که توسط خود مردم انجام شد و اين امر برای من که از پشت دوربين به دنيا نگاه می‌کنم شگفت انگيز بود. البته در ايران وسعت استفاده از تکنولوژی ديجيتال چيز جديدی بود وگرنه خود اين دوربين‌ها در نشان دادن اين گونه واقعيات سابقه ای طولانی تر دارد و اسم آن را هم انقلاب ديجيتال گذاشته بودند. شما به عنوان يک فيلمساز و هنرمند، وظيفه هنرمندان به خصوص هنرمندان در تبعيد را در حال حاضر چطور می‌بينيد؟ من هنرمند را انسانی متفاوت از انسان‌های ديگر نمی‌دانم. وظيفه ای که هر انسان به عهده دارد هنرمند هم به عهده دارد، علاوه بر اين چون هنرمند به زبان هنر آشنا است و امکانات هنری در اختيار دارد، می‌تواند احساس و نظر خود را از اين طريق بيان کند. ايرانيان خارج از کشور اعم از تبعيدی و مهاجر اين وظيفه را داشتند و به خوبی آن را انجام دادند و هنرمند هم بخشی از اين جامعه خارج از کشور است. در دو هفته گذشته نام رضا علامه‌زاده در سطح دنيای مجازی به خاطر انتشار دو ويديوی ۱۵ دقيقه‌ای بسيار مطرح شد و اين دو ويديو هم زمان بود با صحبت‌های داخل ايران مبنی بر آزار و شکنجه جنسی زندانيان زن و مرد. اين ويديوها از کجا آمدند و آيا به همين دو ويديو ختم می‌شود و چرا شما به سراغ چنين موضوعی رفتيد؟ من اين دو مصاحبه را چهار سال پيش در يک روز در شهر استکهلم انجام دادم. موضوعات اين مصاحبه‌ها بسيار گسترده تر از مسئله تجاوز بود و بيشتر در ارتباط با شکنجه و کشتار تابستان ۶۷ بود. من چهار سال پيش در اين فکر بودم که فيلمی درباره کشتار تابستان ۶۷ بسازم، مدارک و مستندات زيادی هم گرد آوری کردم ولی چون ماجرا داخل زندان‌های ايران اتفاق افتاده است، امکان تصويری برای بيان هنری اين مسئله دشوار است و تا کنون نتوانسته ام اين فيلم را بسازم. اين مدارک را نگه داشته بودم تا ببينم چه زمانی می‌توانم در مورد فيلم تابستان ۶۷ کاری انجام دهم تا اين که ماجرای تجاوزهای اخير منتشر شد که ديگر شايعه هم نيستند و خيلی از کسانی که به آنها تجاوز شده با من تماس دارند و من اطمينان دارم که در جريانات اخير، تجاوز در زندان‌ها اتفاق افتاده است. زمانی که اين خبر را شنيدمفکر کردم اکنون زمان مناسب فرا رسيده تا واقعيات را مردم ببينند، چون ممکن بود در گذشته کسی به اين مسئله توجه نکند. آقای علامه‌زاده! مصاحبه شونده دوم در تمام مدتی که با شما صحبت می‌کرد از يادآوری چيزهايی که به او گذشته بود، گريه می‌کرد. باور کنيد من هم بارها چه قبل از فيلمبرداری و چه در طول فيلمبرداری و به خصوص اين چند روز طی مونتاژ فيلم‌ها گريستم، ولی يادتان باشد من گزارشگر هستم و می‌خواستم اين افراد حرف بزنند. با وجودی که آنها آمادگی داشتند در مورد تجاوز با من حرف بزنند با اين حال بسيار برايشان سخت بود و دائم از شکنجه حرف می‌زدند. برای کسی که شکنجه می‌شود گفتن اين مسئله دشوار نيست، حتی ممکن است سعی کند آن را بزرگتر جلوه دهد، ولی تجاوز شده بيشتر از متجاوز سعی می‌کند اين واقعيت را پنهان کند. به نظر شما دليل اين کار چيست؟ به خاطر زمينه فرهنگی که حتی در خارج هم وجود دارد. به نظر می‌آيد که در فرهنگ، فرد متجاوز شده را گناهکار می‌دانند. حال شما فرهنگ جامعه ما را با آن پس زمينه اسلامی در نظر بگيريد که افراد جرأت نمی‌کنند اين واقعيت را مطرح کنند و تلاش می‌کنند آن را پنهان کنند چون حس می‌کنند اين بی حرمتی بسيار سنگين است.

کاوه مظفری؛ «تفهیم اتهام فله‌ای»

Wed, 12 Aug 2009 12:29:37 +3500

کاوه مظفری، از فعالان حقوق زنان در ایران، روز ۱۸ تیر ماه در حالیکه مادر ِ همسر ِ خود را به بیمارستان می‌برده، بازداشت شده است و هنوز با گذشت بیش از ۳۰ روز در بازداشت موقت به سر می‌برد.کاوه مظفری، از فعالان حقوق زنان در ایران، روز ۱۸ تیر ماه در حالیکه مادر ِ همسر ِ خود را به بیمارستان می‌برده، بازداشت شده است و هنوز با گذشت بیش از ۳۰ روز در بازداشت موقت به سر می‌برد. روز ۱۹ مرداد ماه نامه ای از وی بر روی وب‌سایت «تغییر برای برابری» [از وب‌سایت‌های حامی برابری حقوق زن و مرد در ایران] منتشر می‌شود که کاوه مظفری خطاب به آیت الله هاشمی شاهرودی نوشته است؛ در این نامه وی با اشاره به اینکه اگر چه با وی با خشونت فیزیکی برخورد نشده است، اما می‌افزاید که مواردی از خشونت‌های روانی و روحی را تحمل کرده است که از مصادیق نقض حقوق شهروندی است. وی از رئیس قوه ی قضاییه خواسته است عادلانه به پرونده اش رسیدگی شود. کاوه مظفری در این نامه سرگشاده همچنین از عدم تفهیم اتهام و ندانستن جرمش سخن گفته است. جلوه جواهری همسر کاوه مظفری در مورد تفهیم اتهام او چنین می‌گوید: تفهيم اتهام کاوه مانند همه افرادی که روز هجدهم و يا روزهای ديگر بازداشت شده اند يک برگه کپی بوده که به صورت فله‌ای به تمام ۳۵۰ نفری که در کلانتری بودند، داده شده است. اين برگ کپی حتی آرم قوه قضاييه را نداشته و اصلاً به موقعيت اين افراد در هنگام بازداشت ربطی نداشته است، يعنی اتهامات کلی مانند اقدام عليه امنيت ملی از طريق تخريب اموال عمومی و بر هم زدن نظم عمومی مطرح شده که برای هيچ کدام ادله‌ای وجود نداشته تا با اين اتهامات مطابقت داشته باشد. در هنگام بازداشت آقای مظفری در حال انتقال مادر شما به بيمارستان بوده و ظاهرا هیچ فعالیت دیگری انجام نمی‌داده، از سوی ديگر شما می‌گوييد کاوه از طرف مأموران امنيتی شناخته شده، آيا او قبل از بازداشت فعاليت ديگری داشته و يا پرونده باز در دادسرا دارد؟ کاوه فعال حقوق زنان و عضو کمپين يک ميليون امضا است. اول ماه می ‌يعنی روز جهانی کارگر او بازداشت شد و ۵۴ روز در بازداشت بود. فقط دو هفته از آزادی او می‌گذشت و به دنبال وسايل خود به پليس امنيت رفت و آمد می‌کرد و مأمورانی که در پليس امنيت بودند او را شناسايی کردند. البته بگذريم که وسايل او را هنوز به ما پس نداده اند، با وجود اين که بازجويی‌ها تمام و آخرين دفاعيات هم انجام شده است و بايد وسايل پس داده شود. دليل بازداشت قبلی آقای مظفری چه بود؟ حضور در تجمع روز جهانی کارگر در پارک لاله. [نيروهای امنيتی و انتظامی جمهوری اسلامی ايران در روز يازدهم ارديبهشت سال جاری، در دو نوبت، اقدام به بازداشت حدود ۲۰۰ نفر در پارک لاله و نعمت آباد تهران در روز جهانی کارگر کردند. ر/ف] اين بازداشت موقت به صورت قانونی تا کی می‌تواند ادامه پيدا کند؟ قرار بازداشت موقت که شديدترين قرار تأمين است می‌تواند يک ماه باشد و پس از آن بايد تمديد شود. معمولاً اين يک ماه برای افرادی که شرايط خاص دارند و نمی‌توانند در باره آنها تحقيق کنند، تعيين می‌شود. حال شديدترين قرار برای کاوه صادر شده و حدود ۳۳ روز از بازداشت او گذشته و در حال حاضر بايد تحقيقات تمام شده باشد. اما او در تماس‌هايی که با ما داشت گفت که طی اين مدت فقط سه يا چهار بار بازجويی شده و اين نشان می‌دهد که تحقيقاتی درباره او صورت نمی‌گيرد. در ضمن دادگاه گفته که پرونده به دستشان رسيده، اگر طبق روال قانونی بخواهد پيش برود او بايد آزاد شده و قرار تأمين او تخفيف داده شود، ولی اين روزها ما نمی‌بينيم که خيلی روال قانونی رعايت شود.

اتهام: باز کردن در ِ سفارت‌خانه به روی معترضان

Tue, 11 Aug 2009 17:11:41 +3500

از روز شنبه که دومين دور دادگاه رسيدگی به پرونده بازداشت‌شدگان پس از انتخابات برگزار شد، شايد خيلی‌ها منتظر واکنش اين چنينی مقامات فرانسوی بودند و از سويی ديگر برخی از اين واکنش صريح شگفت‌زده شدند.از روز شنبه که دومين دور دادگاه رسيدگی به پرونده بازداشت‌شدگان پس از انتخابات برگزار شد، شايد خيلی‌ها منتظر واکنش مقامات فرانسوی بودند و از سويی ديگر برخی از اين واکنش صريح شگفت‌زده شدند. [بیشتر بخوانید: کوشنر : «اعترافات» تحت فشار گرفته شده است ] برنار کوشنر، وزير خارجه فرانسه، آن طور که در روزنامه «لوپاريزين» از وی نقل شده است، دادگاه‌های تلويزيونی در تهران را محاکمات نمايشی و مضحک توصيف کرده و افزوده است: «باز کردن در سفارتخانه اين کشور درتهران بر روی معترضين بخشی از سنت دموکراتيک اروپا است.» باز کردن در سفارتخانه فرانسه در تهران بر روی معترضين، همان چيزی بود که خبرگزاری‌های رسمی ايران به نقل از خانم نازک افشار، کارمند محلی بخش فرهنگی سفارت فرانسه درتهران، مطرح کرده‌اند. وی روز شنبه در جلسه دادگاه گفته بود به اين سفارتخانه دستور داده شده بود در صورت پناه آوردن معترضينی که با ضرب و شتم و تعقيب روبه‌رو بودند، در سفارتخانه را بر روی آنها بگشايند. تجربه گشودن در سفارتخانه‌ها بر روی معترضين، چند دهه پيش در آمريکای جنونی تجربه شده بود. در آن زمان نيز معترضينی که جانشان در خطر بود به سفارتخانه اروپايی پناهنده شده و حتی در پناه اين سفارتخانه ها از کشور خارج می‌شدند. در خود ایران هم در جریان جنبش مشروطه این اتفاق رخ داده بود. در کشورهای اروپایی نیز برخی سفارت خانه‌ها در زمان حیات «بلوک شرق» در ِ خود را به روی پناهندگان و برخی معترضان فرار گشوده‌اند. سعيد محمودی، استاد حقوق بين الملل در سوئد، با اشاره به اين که در حقوق بين‌الملل شناسايی و گروه‌بندی افراد پناهنده شده در سفارتخانه‌ها مسئله‌ای تعيين کننده است، به راديو فردا می گويد: « اگر اين افراد را مطابق با ديدگاه اتحاديه اروپا معترضين به نتيجه انتخابات بدانيم، يعنی امری که از نظر قوانين ايران و قوانين بين الملل جرم نيست و بدانيم به خاطر اين اعتراضات افراد نياز به حمايت و کمک دارند و جان خود را در خطر می‌بينند، طبيعی است که بر اساس ديدگاه اتحاديه اروپا بايد اين افراد را در برابر خطر محافظت کرد و ياری داد. اما همان طور که دولت ايران ادعا می‌کند اگر اين افراد را اغتشاشگر بدانيم و ادعا کنيم که جرمی مرتکب شده‌اند، آن وقت بر اساس قوانين حتی قوانين ايران مسئله متفاوت خواهد بود». وزير خارجه فرانسه در ميان صحبت‌های خود برای دفاع از گشودن درهای سفارتخانه فرانسه به سنت دموکراتيک و روش اروپايی اشاره می کند؛ واژگانی که قرار است متعارف بودن اين مسئله را برای کشورهای اروپایی و در امور بين الملل نمايان ‌سازد. سعيد محمودی، استاد حقوق بين الملل، در اين باره به راديو فردا می‌گويد: « پناه دادن به اتباع يک کشور از سوی دولت خارجی يک امر همه گير در امور بين‌الملل نيست. هميشه دولتی که در داخل سفارتخانه خود پناهندگی می‌دهد و دولتی که اتباعش در داخل يک سفارتخانه خارجی پناهندگی می‌گيرند، نظراتشان متفاوت بوده است. در خود اروپا هم اين کار به صورت هميشگی نيست و درهمه جا انجام نمی‌شود، ولی اين امر يک سنت دموکراتيک است و مبنای حقوقی دارد». برنار کوشنر در گفت وگوی خود با «لوپاريزين» همچنين اشاره کرده است که کلوتيلد ريس، معلم فرانسوی که در اصفهان تدريس می‌کرده و در تهران دستگير شده، و خانم افشار از حق داشتن وکيل محروم شده‌اند و در نتيجه توانايی آنها برای دفاع از خود بسيار محدود بوده است. آقای کوشنر اين که يک زن جوان فرانسوی ۲۳ ساله بتواند ميليون‌ها نفر را به اعتراض تحريک کند، جدی ندانست و گفت خانم ريس تنها دوبار در راهپيمايی شرکت کرده و برداشت شخصی خود را در يک صفحه برای يک مؤسسه تحقيقاتی فرانسه نوشته است. دولت‌های اروپایی از مقام‌های جمهوری اسلامی خواسته اند نازک افشار، کلوتيلد ريس و حسين رسام، کارمند سفارت بريتانيا در تهران را بلافاصله آزاد کنند. حسن قشقاوی، سخنگوی وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی، روز دوشنبه بيانيه اتحاديه اروپا را باعث تعجب و مداخله در امور داخلی ايران دانست.

همسر زیدآبادی: از سایت‌ها متوجه برگزاری دادگاه شدیم

Sun, 09 Aug 2009 17:03:11 +3500

دومین دور رسیدگی به اتهامات بازداشت‌شدگان پس از انتخابات ریاست جمهوری در ایران، صبح شنبه ۱۷ مرداد در سالن اجتماعات دادگستری تهران برگزار شد. مهدیه محمدی همسر آقای زیدآبادی که در زمان برگزاری دادگاه، در خیابان و در کنار سایر خانواده‌های زندانیان به سر می‌برد، به پرسش‌های رادیو فردا در همین زمینه پاسخ داده است.دومین دور رسیدگی به اتهامات بازداشت‌شدگان پس از انتخابات ریاست جمهوری در ایران، صبح شنبه ۱۷ مرداد در سالن اجتماعات دادگستری تهران برگزار شد. در این جلسه چهره برخی از فعالان سیاسی اجتماعی نیز به چشم می‌خورد که احمد زیدآبادی روزنامه‌نگار نیز از این شمار بود. بیشتر بخوانید: همسر زیدآبادی: از همه جالب‌تر محبوبیت ابطحی و عطریانفر بود همسر زیدآبادی: خانواده بازداشتی‌ها خواب ندارند «می‌گویند اصلاً آقای زیدآبادی را نمی‌شناسیم» مهدیه محمدی همسر آقای زیدآبادی که در زمان برگزاری دادگاه، در خیابان و در کنار سایر خانواده‌های زندانیان به سر می‌برد، به پرسش‌های رادیو فردا در همین زمینه پاسخ داده است. رادیو فردا: خانم محمدی، از چه ساعتی شما جلوی دادگاه رفتید و آنجا چه خبر بود؟ مهدیه محمدی: من حدوداً از ساعت ۱۱ مقابل دادگاه بودم و خانواده‌های دیگر هم بودند. خانواده‌هایی که از صبح آمده بودند، دیده بودند که یک سری [متهم] را با یک ون آوردند. خانم تاجرنیا ظاهراً شوهرشان را دیدند، منتها ایشان را نشناختند. می‌گفتند ریش ایشان خیلی بلند شده بود و چند ثانیه‌ای هم به او نگاه کردند، ولی نشناختند. خواهرشان شناخته بودند. آقای جواد امام، آقای هدایت آقایی و اینها هم ظاهراً بودند. ولی آقای زیدآبادی را خانم تاجرنیا ندیده بود. ما هم از روی سایت‌ها خبردار شدیم. آمدیم، ساعت حدود یازده رسیدیم و از آن موقع آنجا بودیم. کلاً چند نفر از خانواده‌های زندانیان پشت در دادگاه بودند؟ آیا فقط خانواده‌ها بودند یا مردم هم بودند؟ من فقط یک سری را دیدم که بعضی‌ها را می‌دانم خانواده‌اند. ولی بقیه را نمی‌دانم. حدوداً فکر می‌کنم بیش از ۵۰ نفر بودند. کلاً اجازه هم نمی‌دهند از خیابان ماشین رد شود. سر تا ته این خیابانی که دادگاه در آن هست، نمی‌گذاشتند ماشین رد شود. خبرگزاری فارس تصاویری از دادگاه منتشر کرده، عکس آقای زیدآبادی هم جزو آن تصاویر هست. حالا مطمئناً شما در خیابان دسترسی به آن نداشتید. اما چهره آقای زیدآبادی، خستگی نشان می‌دهد. آیا شما اطلاعی از وضعیت ایشان در زندان دارید؟ اطلاعی که ما از وضعیت ایشان داریم، خلاصه می‌شود به همان دو سه تلفنی که زده‌اند. غیر از آن اطلاعی نداریم. ملاقاتشان هم نرفتیم. برای دادگاه امروز همه نه به ما خبر دادند، نه به وکیلشان. یعنی ما از روی همین سایت فارس‌نیوز شنیدیم که آقای زیدآبادی در دادگاه هست و آمدیم. وگرنه هیچ اطلاعی از وضعیت ایشان نداریم. من هم همین که شما می‌گویید شنیده‌ام که ظاهراً ایشان یک مقدار لاغر شده‌اند، زیر چشم‌هایشان گود افتاده. علتش را نمی‌دانم. یعنی تا حالا حتی اتهام ایشان را هم نمی‌دانیم و خبر نداریم.

روزی برای برادران علایی

Wed, 13 May 2009 16:25:27 +3500

نزديک به يک سال است که دو برادر و پزشک، آرش و کاميار علايی به دليل آنچه که «براندازی نرم» ناميده می‌شود، در زندان اوين به سر می‌برند، و در مجموع بنا بر حکم اوليه دادگاه به ۹ سال تحمل زندان محکوم شده‌اند. نزديک به يک سال است که دو برادر و پزشک، آرش و کاميار علايی به دليل آنچه که «براندازی نرم» ناميده می‌شود، در زندان اوين به سر می‌برند، و در مجموع بنا بر حکم اوليه دادگاه به ۹ سال تحمل زندان محکوم شده‌اند. از زمان دستگيری برادران علايی که در زمينه پيشگيری و درمان اچ‌آی‌وی/ايدز فعاليت می‌کردند، سازمان‌ها و مدافعان حقوق بشر، خواستار آزادی فوری آنها شده‌اند. خواسته‌ای که تا امروز، بی پاسخ مانده است. روز سه شنبه ۲۲ ارديبهشت (۱۲ مه) نيز، به همتِ سازمان پزشکان مدافع حقوق بشر، برنامه‌هايی برای يادآوری وضعيت اين دو برادر زندانی، و همچنين تلاش برای آزادی آنها برگزار شد. سازمان پزشکان مدافع حقوق بشر، به همراه دوستان و همکاران آرش و کاميار علايی بار ديگر گرد هم آمدند تا روز ۱۲ ماه مه، را به روزی برای اين دو برادر در نقاط مختلف دنيا تبديل کنند. کاميار و آرش علايی، از حدود يک سال پيش، در زندان به سر می برند. ۶ ماه اوليه بازداشت، بدون ذکر اتهام سپری شد و سپس آنها در دادگاهی محاکمه و آرش علايی به تحمل ۶ سال و کاميار علايی به ۳ سال زندان، به دليل آنچه تلاش برای برندازی نرم از طريق تماس با دولتِ متخاصم خوانده شد محکوم گشتند. اين دو پزشک هر دو در زمينه پيشگيری و درمان اچ‌آی‌وی/ايدز در ايران و همچنين در سطح بين المللی فعاليت می کردند. سازمان پزشکان مدافع حقوق بشر، روز ۱۲ ماه مه، را روز حرکت جهانی برای برادران علايی ناميد و به طرق مختلف سعی در گردهم آوردن افراد کرد. درنيويورک تحصن خاموش برگزار شد، در تايلند و ايتاليا، نامه هايی به سفارت‌خانه‌های جمهوری اسلامی فرستاده شد که در آنان با اعتراض به حکم صادره توسط دادگاه، خواستار آزادی فوری ِ اين دو برادر شدند. سارا کالوک مدير بخش توسعه‌ای سازمان پزشکان مدافع حقوق بشر در اين باره به راديو فردا گفت :«خانم کالوک با اشاره به حرکت های روز سه شنبه اشاره می کند که بيش از ۵۰۰۰ نفر از ۱۳۰ کشور، تا کنون طومار اينترنتی مرتبط با پرونده برادران علايی را امضا کرده‌اند. وی می‌افزايد که ۱۲ مه، روز آرش و کاميار علايی، درخواست آزادی شان، و آزادی علم و آزادی مبارزه با ايدز بود. همچنين بر روی وب‌سايتی که برای درخواست آزادی برادران علايی از ماهها پيش راه‌اندازی شده است، کسانی که نمی توانستند در محل برگزاری تحصن حضور يابند، از طريق اينترنتی و يا ارسال پيام‌هايشان ، در اين برنامه شرکت کردند. برنامه ی روز سه شنبه ، يک روز پس از آزادی رکسانا صابری خبرنگار ايرانی-آمريکايی از زندان اوين برگزار شد. کسی که ابتدا با حکم هشت سال زندان به دليل جاسوسی برای آمريکا روبرو بود اما سپس در زمان تجديد نظر حکمش به دوسال حبس تعليقی کاهش پيدا کرد و بنا بر اعلام وکيلش صالح نيکبخت ، استناد به ماده ۵۰۸ قانون مجازات اسلامی که به همکاری افراد يا گروهها با دول متخاصم اشاره می کند نيز از حکم نهايی حذف شده است. پيشتر مسعود شفيعی وکيل مدافع برادران علايی درباره ی واژه متخاصم و درست نبودن استفاده از آن در چنين پرونده ای به راديو فردا گفته بود : «به نظر من قاضی پرونده صلاحيت تشخيص متخاصم بودن کشور بيگانه را ندارد چرا که اين تشخيص منحصرا بر اساس ماده ۱۱۰ قانون اساسی از اختيارات رهبری است. من در تمام دفاعيات عرض کردم که آمريکا کشور متخاصم نيست و از لحاظ قانونی هيچ وجاهتی ندارد که ما آمريکا را متخاصم بدانيم.» سارا کالوک از سازمان پزشکان مدافع حقوق بشر، پرونده برادران علايی را پرونده‌ای مشابه با رکسانا صابری می‌داند و معتقد است بهترين راه، آزادی اين دو برادر نيز هست. وی درباره اينکه چرا پرونده برادران علايی اين چنين به طول انجاميده اما رکسانا بعد از ۴ ماه آزاد شده است، به راديو فردا گفت: «يکی از دلايل اين موضوع می‌تواند بحث تابعيت دوگانه رکسانا صابری باشد که آرش و کاميار علايی اين‌گونه نيستند و اين سطح درخواست‌های دولتی و ديپلماتيک را نيز تحت‌الشعاع قرار داده است». روز سه شنبه نشريات غربی از جمله نيويورک تايمز، لس آنجلس تايمز با اختصاص سرمقاله های خود به آزادی رکسانا صابری، خواستار آزادی ِ ساير فعالين اجتماعی از جمله برادران علايی شدند. هم اکنون وکيل مدافع برادران علايی برای تغيير دادن حکم نهايی آنها کوشش می‌کند. ماده ۱۸ اين اختيار را به صاحبان پرونده يا وکيل‌های آنها می‌دهد که در يک مقطع يک ماهه از تاريخ قطعيت رأی، به رياست قوه قضاييه و دايره نظارتی که اين امر را بررسی می‌کند، يک اعتراض جديد بدهند.

«عکس‌های شما، تصاویری از ایران»، ابتکاری برای شناساندن ایران

Mon, 20 Apr 2009 12:54:50 +3500

تلاش برای احیای روابط دیپلماتیک بین دو کشور ایران و آمریکا، درک متقابل دو ملت از یکدیگر و مسائلی از این دست تنها منحصر به سیاستمداران نمی‌شود. از آنجایی که ۳۰ سال از قطع روابط دو کشور می‌گذرد مردم ایران و آمریکا به دلیل قطع روابط فرهنگی و اجتماعی، غالباً تصویر شفافی از یکدیگر ندارند و چه بسا این تصویر به تبلیغات یکسویه دولت‌ها، اغراق و حتی تحریف واقعیت‌ها آلوده می‌شود. بیشتر بخوانید: تصویر ایران در قلب آمریکا تلاش برای احیای روابط دیپلماتیک بین دو کشور ایران و آمریکا، درک متقابل دو ملت از یکدیگر و مسائلی از این دست تنها منحصر به سیاستمداران نمی‌شود. از آنجایی که ۳۰ سال از قطع روابط دو کشور می‌گذرد مردم ایران و آمریکا به دلیل قطع روابط فرهنگی و اجتماعی، غالباً تصویر شفافی از یکدیگر ندارند و چه بسا این تصویر به تبلیغات یکسویه دولت‌ها، اغراق و حتی تحریف واقعیت‌ها آلوده می‌شود. از همین رو است که تام لافلین، یک عکاس امریکایی ، تصمیم می گیرد به ایران سفر کند تا واقعیت را از نزدیک لمس کرده و گزارشی از سفرش به ایران را با خود به عنوان سوغات به امریکا بازگرداند، نمایشگاهی که لافلین، آن را بدین نام خوانده است « عکس‌های شما، تصاویری از ایران». او امروز در ایالت کلرادو ساکن است و در رشته ادبیات انگلیسی و فیلم‌سازی تحصیل کرده است. نمایشگاه «عکس‌های شما، تصاویری از ایران»، نمایشگاهی کاملاً متفاوت از تصاویر ایران است که این روزها در آمریکا برگزار شده است. لافلین با راه اندازی این نمایشگاه در فضای باز، سعی در جذب تعداد بیشتر مخاطب – یا بهتر بگوییم – رساندن پیام خود به عده ی بیشتری از مردم دارد. او برای نمایشگاه عکسهایش ، فضایی با یک گنبد و دو راهرو را طراحی کرده است که تداعی کننده بازارهای سنتی در ایران است و همواره صدایی از فضای ایران – که وی در سفرهای خود آن را ضبط کرده – پخش می شود تا هر چه بیشتر فضای ایران را به ببیننده القا کند تا کنون این نمایشگاه در مقابل کنوانسیون حزب دموکرات و جمهوریخواه در امریکا برگزار شده و لافلین در نظر دارد در سال ۲۰۰۹ این نمایشگاه را در سایر ایالت‌های امریکا نیز برگزار کند. رادیو فردا: چرا ایران را به عنوان سوژه پروژه خودتان انتخاب کردید؟ تام لافلاین: راستش من حدوداً ده ساله بودم که در ایران انقلاب شد. و بعد از آن ماجرای گروگانگیری سفارت امریکا پیش آمد. فکر می‌کنم این اولین باری بود که من اسم ایران را شنیدم. من در آن زمان در میسوری که در مرکز امریکا واقع شده است زندگی می‌کردم، جایی که مردم بسیار محافظه کاری داشت. همه مردم از این ماجرا عصبانی بودند و هیچ کس نمی‌توانست درک کند که چرا دانشجویان ایرانی به آن صورت، سفارت امریکا را تصرف کرده بودند. در نتیجه این اولین تصویری بود که از ایران در ذهن من شکل گرفت . بعد از آن در دوره دبیرستان درباره تاریخ روابط سیاسی ایران و امریکا مطالعه کردم. بسیاری چیزها در این خصوص فهمیدم و سؤالات زیادی در ذهنم درباره امریکا ایجاد شد. و اینکه اصلاً ما چقدر به عملکرد دولت خودمان دقت می‌کنیم؟ شما کی به ایران رفتید و تاکنون چند بار به ایران سفر کرده‌اید؟ من تا به حال سه بار به ایران سفر کرده‌ام. اولین سفرم در سال ۲۰۰۶ بود. راستش با سؤالاتی که در ذهنم ایجاد شده بود و بعد از این که در سال ۲۰۰۳، جرج بوش درباره «محور شرارت» صحبت کرد و ایران هم یکی از سه کشور محور شرارت بود و بعد از حمله امریکا به عراق، فکر کردم تهدید یک حمله نظامی چه از جانب امریکا و چه از جانب اسرائیل علیه ایران جدی است. در نتیجه به عنوان یک شهروند امریکایی وظیفه خودم دانستم که به ایران سفر کنم و حقیقت را از نزدیک ببینم. این شد که برای نخستین بار در پاییز سال ۲۰۰۶ به ایران سفر کردم. بعد از آن تاریخ دو بار دیگر هم به ایران رفتم و بسیار مشتاقم که باز هم به ایران سفر کنم. شما در سال ۲۰۰۶ به ایران سفر کردید. ایرانی که از طریق کتاب‌ها، اینترنت و رسانه‌های جمعی می‌شناختید چقدر با ایرانی که مشاهده کردید متفاوت بود؟ آیا ایران باعث شگفتی شما شد؟ چه قسمتی از دانسته‌های شما با واقعیت مطابقت نداشت؟ چیزی که بیشتر از همه مرا حیرت زده کرد این بود که چقدر من کم درباره این کشور، مردمش و فرهنگش می‌دانستم. من فکر می‌کردم به اندازه کافی در مورد ایران مطالعه کرده‌ام و همه چیز را می‌دانم. وقتی در ایران بودم «میهمان نوازی» مردم مرا شگفت زده کرد. البته شنیده بودم که ایرانی‌ها در میهمان‌نوازی مشهورند ولی باز هم دیدن این مسئله از نزدیک چیز دیگری بود. نکته دیگر این بود که حقیقت دارد که ایرانی‌ها یک جای خاصی در قلبشان برای امریکاییان دارند. این مسئله با توجه به مشکلات سیاسی کشور من با ایران طی این سال‌ها، تعجب‌انگیز بود. آیا از قبل این پروژه را طراحی کرده بودید؟ می‌دانستید که قرار است این کار را بکنید؟ یا بعد از سفر به ایران این ایده به ذهنتان راه یافت؟ من یک عکاسم. برای همین هم وقتی به ایران سفر کردم دوربینم را با خودم بردم. اما واقعیت این است که نمی‌دانستم آنجا چه چیزی انتظارم را می‌کشد و قرار است از چه موضوعی عکس بگیرم. فقط ۴۸ ساعت از اقامت من در ایران گذشته بود که احساس کردم نه تنها یک فرصت بلکه یک وظیفه بر دوش من است و آن این بود که به امریکا برگردم و آنچه را خودم دیده‌ام به مردم کشورم نشان بدهم. آرزوی من این بود که هر امریکایی می‌توانست به ایران سفر کند و خودش از نزدیک همه چیز را مشاهده کند. ایرانی که شما به تصویر کشیده‌اید، ترکیبی از چهره‌های مردم کوچه و بازار است. چرا این به تصویر کشیدن این چهره‌ها، برداشت شما از ایران است؟ چرا شما مثل بسیاری از عکاسان دیگر به سراغ صحنه‌های سیاسی، یا طبیعت ایران یا مثلاً نماز جمعه نرفتید؟ دنیا جای پیچیده‌ای است. ما ممکن است در مورد عملکردمان در مسائل مختلف با هم دیگر اختلاف‌نظر داشته باشیم. دولت ایران و امریکا در بهترین شکل از روابط دیپلماتیک باز هم ممکن است در مورد مسائل مختلف با همدیگر اختلاف نظر داشته باشند. اما در شرایط کنونی مردم این دو کشور، نظرات متفاوتی درباره راه و روش دولت‌های خودشان دارند. من بر این باورم که پیش از این که بتوانید روح کامل انسانی را در یک جامعه درک کنید قادر نخواهید بود به یک راه حل واحد برای دولت‌ها برسید. این درسی است که شاعران بزرگ ایرانی بر آن تأکید می‌کنند. اگر مولانا بخوانید می‌بینید که می‌گوید نقطه آغاز این است که بدانیم که همه ما در یک موقعییتیم. با هم شریکیم و برابریم. باید به همدیگر عشق بورزیم. من برای اینکه از این نقطه آغاز کنم هیچ راهی نداشتم بجز این که اجازه بدهم مردم امریکا از طریق این عکس‌ها به چشم‌های مشابهی در ایران خیره شوند و انسانیت مشترک آنها را لمس کنند. شما با عکس‌هایی از ایران به امریکا برگشتید. نحوه ارائه این عکس‌ها هم خودش داستان دیگری است. می‌توانید بگویید چطور به ذهنتان رسید که در فضای باز و با معماری ایرانی، این عکس‌ها را در امریکا نمایش دهید؟ روش سنتی می‌گوید که عکس‌ها را روی یک کاغذ مخصوص چاپ کنیم و در یک گالری به نمایش بگذاریم اما این کار برای پروژه من جواب نمی‌داد. چون بازدیدکنندگان برای دیدن عکس‌ها فقط به دیوار خیره می‌شدند و من این را نمی‌خواستم. من می‌خواستم هر رهگذری بتواند نگاهی به این عکس‌ها بیندازد. نه این که فقط عده محدودی آن را ببینند. علاوه بر آن با ایجاد نمایشگاه در فضای باز، بازدیدکنندگان از لای پرده‌هایی که عکس‌ها بر روی آن چاپ شده است همدیگر را می‌بینند. مضاف بر همه اینها ترکیب صدایی که من از ایران ضبط کرده بودم با عکس‌ها و معماری شبیه با بازار در فضای امریکا، آن حس برابری و عدم تفاوت انسان‌ها را بیشتر القا می‌کرد. به عنوان مثال وقتی ما این پروژه را در مقابل محل برگزاری کنوانسیون حزب دموکرات در شهر دِنور در ایلات کلرادو نمایش دادیم صدای ترافیک منطقه دنور با صدای ترافیک خیابان‌های تهران چنان ترکیبی را ایجاد کرده بود که بیننده امریکایی فکر می‌کرد همه ما در یک دنیای مشترک زندگی می‌کنیم. واکنش مردم نسبت به نمایشگاه‌تان چگونه بود؟ من از واکنش‌هایی که نسبت به پروژه‌ام دیدم بسیار خشنودم. ببینید، من فقط یک نفر هستم و تنها کاری که از دستم بر می‌آید این است که زیباترین و واقعی‌ترین تصویری که می‌توانم از مردم و فرهنگ ایران را ارائه بدهم. بعد از آن دیگر بستگی به مردمی دارد که می‌آیند و این محصول را مشاهده می‌کنند. من کمی نگران بودم که مردم امریکا با پیشداوری به این نمایشگاه نگاه کنند و فکر کنند که مردم ایران، مردمی متفاوتند و شاید حتی فکر کنند که مردم خوبی نیستند. در نتیجه انتظار داشتم که اکثر بازدیدکنندگان نمایشگاه، پیام اصلی آن را درک نکنند. اما وقتی دیدم که بیش از ۹۰ درصد مردم با احساس یگانگی با مردمی که در عکس‌ها به تصویر کشیده شده بودند از نمایشگاه خارج می‌شدند حیرت‌زده شدم. عده زیادی از مردم به من می‌گفتند که ما نمی‌دانیم چرا فکر می‌کردیم ایرانیان مردمی متفاوتند و اینکه چرا شانس این را نداشتیم که هیچوقت توی چشم‌های یک ایرانی نگاه کنیم؟ آیا فکر می‌کنید در آینده پروژه دیگری هم درباره ایران انجام خواهید داد؟ و اینکه آیا هنوز آن احساس وظیفه‌ای که در ابتدای این راه منجر به انجام این نمایشگاه شد در درونتان باقی مانده است؟ من فکر نمی‌کنم تلاش‌های یک نفر کافی باشد. باز هم می‌گویم این پیام مولانا و حافظ و سعدی است که می‌گویند بهترین شکل استفاده از فرصت‌ها، برقراری ارتباط با انسان‌هاست. تصور من بر این است که در مورد دو ملت ایران و امریکا این یک ضرورت است. من خرسندم که امروز باراک اوباما متعهد شده است که این وضعیت را بهبود ببخشد و تصور می‌کنم که امروز اوضاع از یک سال پیش بهتر است. من و همسرم همه پس‌انداز زندگی و دو سال از عمرمان را برای تحقق این پروژه صرف کردیم و بر این باورم که به این راه تا زمانی که ضرورتش را حس می‌کنم ادامه خواهم داد. وقتی در ایران بودم از همه می‌پرسیدم «چه چیزی هست که دلشان می خواهد یک امریکایی در موردشان بداند؟» و جوابی که معمولاً دریافت می‌کردم این بود که همه آرزو می‌کردند مردم امریکا، ایرانیان را آنطور که واقعا هستند بشناسند نه بر مبنای اخبار رسانه‌های مختلف یا نظرات دولت‌های طرفین. در نتیجه من در این مسیر تلاش کردم تا تصویر حقیقی مردم و فرهنگ و تاریخ زیبای ایران را به مردم امریکا نشان دهم.

تلاطم در روابط ایران و بحرین

Tue, 24 Feb 2009 14:17:04 +3500

وزرای شش کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس از ایران خواستند اظهارات علی اکبر ناطق نوری، رئیس بازرسی ویژه دفتر رهبری ایران، درباره حاکمیت بر بحرین را محکوم کند. وزرای شش کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس از ایران خواستند اظهارات علی اکبر ناطق نوری، رئیس بازرسی ویژه دفتر رهبری ایران، درباره حاکمیت بر بحرین را محکوم کند. بر اساس برخی گزارش‌ها، علی اکبر ناطق نوری روز ۲۲ بهمن‌ماه در سخنرانی خود در مشهد گفته بود پیش از انقلاب بحرین استان چهاردهم ما بود و در مجلس شورای ملی هم نماینده داشت. بیشتر بخوانید: وزیر کشور ایران پیام احمدی‌نژاد را به بحرین برد وزرای کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس روز یک‌شنبه در نشست ریاض در واکنش به این اظهارات بیانیه‌ای صادر کردند و گفتند «از دولت ایران می‌خواهیم که این سخنان ناموجه را که باعث افزایش تنش می‌شود محکوم کرده و از بروز مجدد آن جلوگیری کند». در پاسخ به این بیانیه، علی لاریجانی، رئیس مجلس شورای اسلامی، گفت «دولت بحرین دولت دوست و همسایه ماست و ما احترام زیادی برای ملت و دولت بحرین قائلیم»، اما چرا برخی کشورها تلاش در ایجاد تفرقه کردند. علی اکبر ناطق نوری نیز خود به شبکه تلویزیون الجزیره گفت سخنان اخیرش درباره بحرین بد فهمیده شده است. وی افزوده است که در صدد یک مقایسه تاریخی میان دوران قاجار و پهلوی با دوران جمهوری اسلامی بوده است. شیخ راشد بن عبدالله آل خلیفه، وزیر کشور بحرین، نیز پیشتر در مصاحبه با شرق‌الاوسط این اظهارات را «غیرمسئولانه» خوانده بود. حسن قشقاوی سخنگوی وزارت امور خارجه ایران نیز روز اول اسفندماه در واکنش به اعتراض مقام‌های بحرینی گفت ایران به هیچ کشوری چشم ندارد، این هیاهو را رسانه‌ها به راه انداخته‌اند. «ناطق نوری اشاره‌ای به بحرین نداشته است.» محجوب الزویری، رئیس بخش مطالعات ایران در دانشگاه اردن، معتقد است این گونه اظهارنظرها و پدید آمدن تنش میان کشورها همواره بر روابط کشورها حتی پس از دلجویی و تکذیب تاثیری منفی می‌گذارد. او می‌گوید:‌«این گونه اظهارنظرها از طرف مسئولان کشورها در روابط بین‌الملل بین کشورها حائز اهمیت است و همیشه کشورها حساس‌اند. موضوع بحرین حساسیت بیشتری دارد و دلیلش این است که قبلا هم اظهارنظرهایی در این زمینه شده است. سردبیر روزنامه کیهان در مورد بحرین اظهار نظر کرده است. و ما دیدیم که بحرین تصمیم گرفت صحبت‌ها درباره یک تفاهم‌نامه را متوقف کند تا این که این مساله حل شود. به‌ویژه این که ایران در شرایط کنونی به کشورهای همسایه خلیج فارس نیاز دارد تا این یک دروازه‌ای باشد برای ایران، چه از لحاظ سیاسی و چه اقتصادی.» محجوب الزویری، رئیس بخش مطالعات ایران در دانشگاه اردن، معتقد است این گونه اظهارنظرها و پدید آمدن تنش میان کشورها همواره بر روابط کشورها حتی پس از دلجویی و تکذیب تاثیری منفی می‌گذارد. بحث تنش دوباره در روابط ایران و بحرین در حالی مطرح می‌شود که خبرگزاری دولتی جمهوری اسلامی، ایرنا، روز دوشنبه گزارش داد صادق محصولی، وزیر کشور ایران، در پی دعوت همتای بحرینی‌اش برای شرکت در اجلاس امنیتی بحرین دوشنبه شب در راس هیاتی عازم منامه می‌شود. به گزارش ایرنا، دیدار و گفت‌وگو با پادشاه بحرین و ابلاغ پیام محمود احمدی‌نژاد، رئیس جمهور، از مهم‌ترین برنامه‌های آقای محصولی در سفر به بحرین است. محجوب الزویری درباره سفر آقای محصولی به رادیوفردا گفت: «وقتی سردبیر روزنامه کیهان اظهار نظر کرد، رئیس جمهور ایران به بحرین سفر کرد. هفته گذشته پیش‌بینی کردم و گفتم که برای من بسیار طبیعی خواهد بود که ایران یک مسئول بلندپایه به بحرین بفرستد و سعی کند توضیحاتی بدهد که تاحدی این تنش از میان برود.» روابط دیپلماتیک ایران و بحرین از زمان پیروزی انقلاب بهمن ۱۳۵۷ تاکنون چندین بار دستخوش تنش شده است. ایران که از زمان تاریخ باستان بارها بر بحرین تسلط داشته است تا سال ۱۳۴۹ این جزیره را بخشی از خاک خود حساب می‌کرد، ولی محمدرضا پهلوی اعلام کرد اگر بحرینی‌ها مایل به استقلال باشند، ایران با آن مخالفتی ندارد. در پی توافق ایران با سازمان ملل متحد در سال ۱۳۵۰ یک همه‌پرسی در این جزیره برگزار شد و نتیجه آن استقلال بحرین بود. در همین حال برخی گزارش‌ها حاکی است که استقلال بحرین نتیجه معامله‌ای بود که محمدرضا پهلوی در ازای بازپس گرفتن جزایر سه‌گانه ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک با بریتانیا انجام داد.

برنامه ۹۰ ماندنی شد

Tue, 27 Jan 2009 19:17:17 +3500

سرانجام پس از اما و اگرهای فراوان در باره پخش برنامه تلویزیونی «۹۰»، دوشنبه‌شب، هفتم بهمن‌ماه، بینندگان این برنامه پرطرفدار ورزشی بار دیگر موفق به تماشای آن شدند. سرانجام پس از اما و اگرهای فراوان در باره پخش برنامه تلویزیونی «۹۰»، دوشنبه‌شب، هفتم بهمن‌ماه، بینندگان این برنامه پرطرفدار ورزشی بار دیگر موفق به تماشای آن شدند. برنامه ۹۰، که برنامه‌ای تخصصی و ویژه ورزش فوتبال است، هر دوشنبه از شبکه سوم تلویزیون دولتی ایران پخش می‌شود و بینندگان و طرفدارانی فراوان در بین فوتبال‌دوستان ایرانی دارد. این برنامه تلویزیونی به نقد و تحلیل مسایل و رویدادهای مربوط به فوتبال، از برنامه ریزی تا داوری، می‌پردازد. پس از کش و قوس‌ها و خبرهایی که ادامه پخش این برنامه تلویزیونی را با پرسش روبه‌رو کرده بود هفته گذشته، سی‌ام دی ماه، عادل فردوسی‌پور در برنامه‌اش، که با تأخیر آغاز می‌شد، نشانه‌هایی بروز داد که در بیشتر رسانه‌ها به نارضایتی او از شرایط پیش‌آمده تعبیر شد. غفور هاشمی، از کارشناسان ورزشی مطبوعات ایران، در باره برنامه ۹۰ به رادیو فردا می‌گوید: «عادل فردوسی‌پور واقعیت‌ها را می‌گوید. اگر تیمی بد بازی می‌کند، او باید نقاط قوت و ضعف آن تیم را بگوید. چه اشکالی دارد که برای بهتر شدن کار، این نکات مطرح شود؟ اما برخی، از گفتن واقعیت‌ها در برنامه ۹۰ ناراضی هستند و به مذاقشان خوش نمی‌آید. ما می‌دانیم که برخی از مسئولان فوتبال کشور به صورت اسمی در فدراسیون هستند اما خودشان اهل فوتبال نیستند. متأسفانه فوتبال ما به دست غیر فوتبالی‌ها افتاده است؛ و این مشکل و درد ماست. اگر این مسئولین فوتبالی بودند از فردوسی‌پور انتقاد نمی‌کردند. پس اگر انتقاد می‌کنند حق دارند؛ چون نمی‌دانند فوتبال چیست.» طی هفته‌های اخیر شایعاتی در باره اختلاف نظر میان گردانندگان برنامه ۹۰ و سازمان تربیت بدنی بر سر زبان‌ها افتاد. کیومرث هاشمی، معاون سازمان تربیت بدنی، در نامه‌ای به عزت‌الله ضرغامی، رئیس سازمان صدا و سیما، در اعتراض به رویه برنامه ۹۰ و برخی برنامه‌های ورزشی دیگر اعلام کرد: «متأسفانه در برخی برنامه‌های ورزشی شبکه‌های صدا و سیما، با استفاده از روش‌های نامعقول و نامتعارف، و ابراز نظرات شخصی مجریان، سعی در مخدوش کردن وجهه ورزش و به تبع آن نظام داشته‌اند.» بعد از انتشار این نامه شایعاتی در رسانه‌ها و در بین تماشاگران این برنامه پخش شد که سازمان تربیت بدنی برنامه ۹۰ را تحریم کرده است.توسط سازمان تربیت بدنی شنیده شد. جلوگیری از ورود دوربین برنامه ۹۰ به محل برگزاری دو مسابقه فوتبال و پس از آن وقوع اختلال در فرستادن اس.ام.اس به این برنامه، این شایعات را جدی‌تر کرد. عادل فردوسی‌پور در برنامه هفته گذشته از مسئولان مخابرات خواست تا پاسخگوی اختلال به وجود آمده باشند. مسئولان مخابرات نیز روز پنج‌شنبه اعلام کردند گروهی را مأمور رسیدگی به مشکل پدیدآمده کرده و آنها پس از بررسی‌های اولیه وقوع مشکلی فنی را عامل این اختلال معرافی کردند. دلیل فنی مشکل نیز «ناپايداری مسير از گيت‌وی همراه اول تا سِرور پيمانكار» اعلام شد. به هر روی دوشنبه‌شب نه تنها برنامه ۹۰ پخش شد بلکه در پاسخ به سوال برنامه (موافقت یا مخالفت بینندگان با رویکرد برنامه ۹۰)، بیش از دو میلیون اس.ام.اس به این برنامه فرستاده شد و رکوردی بی‌نظیر بر جای گذاشت. عادل فردوسی‌پور در برنامه دوشنبه‌شب با اشاره به سیل عظیم حمایت‌ها، چه در دنیای مجازی اینترنت و چه در ورزشگاه‌ها، گفت: «امیدواریم مسئولان هم به نظر همین مردم احترام بگذارند و قدرت نقدپذیری خود را بالا ببرند و این تعامل همیشه به شکل مطلوبی ادامه داشته باشد.»

کودکانی با فال حافظ در دست

Tue, 27 Jan 2009 16:49:32 +3500

«کودکان کار» کیستند؟ اگر در شهرهای بزرگ زندگی می‌کنید، احتمالا هر روز با گروهی از آنها سر چهار راه‌های شهر، ورودی پارک‌ها و مراکز بزرگ تجاری روبه‌رو می‌شويد که گل، فال حافظ يا جوراب می‌فروشند. «کودکان کار» کیستند؟ اگر در شهرهای بزرگ زندگی می‌کنید، احتمالا هر روز با گروهی از آنها سر چهار راه‌های شهر، ورودی پارک‌ها و مراکز بزرگ تجاری روبه‌رو می‌شويد که گل، فال حافظ يا جوراب می‌فروشند. گروهی ديگر هم هستند که که شايد به ندرت با آنها روبه‌رو شده باشيد: آنهايی که در کارگاه‌ها و کارخانه‌ها مشغول به کارند و می‌کوشند «کمک‌خرج» خانواده‌هايشان باشند. برخی از آنها حتی نان‌آور اصلی خانواده خود به شمار می‌روند. بیشتر این کودکان از حقوق اوليه کودک بودن، و از جمله تحصيل و دوری از کار طاقت‌فرسا، محروم هستند. اميرحسين ميربهاری، عضو جمعيت کار و خيابان، می‌گوید که آمار دقيقی از کودکان مشغول به کار در ايران در دست نیست. آقای میربهاری به راديو فردا می‌گوید: «آمار رسمی و دقيقی که توسط سازمان‌ها منتشر شود وجود ندارد. امسال آخرين رقمی که از سوی سازمان بهزيستی در رابطه با کودکان کار خيابانی اعلام شد نزديک به ۷۰۰ هزار کودک بود. اما اين که کودکان در بخش‌های ديگر جامعه چه تعدادی را پوشش می‌دهند متأسفانه آمار رسمی‌ای وجود ندارد.» به گفته اميرحسين ميربهاری، «به شکل غيررسمی و بر اساس بررسی شواهد، می‌توان گفت اين آمار بسيار وحشتناک است. يعنی به صراحت می‌توان آمار را بالای چهار ميليون نفر تخمين زد؛ زيرا در جامعه هم عرصه‌های کار رسمی و هم عرصه‌های کار غيررسمی وجود دارد.» عرصه «کار رسمی» عرصه‌ای است که تحت پوشش قانون است. اما آن گونه که فعالان حقوق کودک می‌گویند، عرصه «کار غيررسمی» کودکان است که بر دامنه مشکلات می‌افزايد. کودکانی که در خيابان‌ها و کارگاه‌های زير ۱۰ نفر، مانند کارگاه‌های قالی‌بافی، کوره‌پزی يا در مناطق مرزی مشغول به کار هستند از شمول قانون خارج‌اند. بر پایه آخرين آمار رسمی، حدود سه ميليون کودک در ايران از تحصيل بازمانده‌اند. اميرحسين ميربهاری، عضو جمعيت کار و خيابان، در باره دلايل بازماندن اين کودکان از تحصيل به راديو فردا می‌گوید: «نياز مبرم به مايحتاج و معيشت روزانه کودکان را مجبور می‌کند به بازار کار بيايند. بر اساس تحقيقات کارشناسی، کار کودک پديده‌ای است که به محض وقوع تمام ابزار و امکانات آموزشی را از کودکان دور می‌کند؛ مگر درمورد درصد بسيار اندکی از کودکان. اين درصد آن قدر کم است که نمی‌توان به حساب آورد.» شماری از کودکان کار را کودکان مهاجر یا اتباع غیرایرانی تشکیل می‌دهند. برخی از آنها با داشتن پدر يا مادری غیرایرانی خود در ايران متولد شده‌اند. آقای ميربهاری، در گفت‌وگو با رادیو فردا، ضمن تاکيد بر اين که رقم سه ميليون کودک محروم از تحصيل شامل کودکان مهاجر نمی‌شود، می‌افزاید: « متأسفانه به دليل اين که هويت کودکان مهاجر در ايران ثبت نمی‌شود و آنها از امکانات اجتماعی و آموزشی محروم هستند، به عنوان آمار کودکانی که بايد به اين امکانات دسترسی داشته باشند، محاسبه نمی‌شوند. بخش زيادی از کودکان کار در جامعه ما کودکان مهاجری هستند که درصد زيادی از آنها در خيابان‌ها کار می‌کنند و درصد کمی در کارگاه‌ها و کارگاه‌های خانگی.» «کودکان کار و خيابان» موضوعی است که از مدت‌ها پیش مد نظر فعالان اجتماعی و مدافعان حقوق کودکان قرار گرفته است. اميرحسين ميربهاری در باره «گام‌هایی که بايد در اين عرصه برداشت» به راديو فردا می‌گوید: «بايد شعار لغو کار کودک در رأس کار تمام سازمان‌ها و نهادهايی قرار بگيرد که در ارتباط با حقوق کودکان فعاليت می‌کنند. در گام بعدی بيمه و تأمين اجتماعی کودکان و والدين آنها است که کمک می‌کند تا نياز تحصيلی و آموزشی دوران کودکی تضمين شود و کودک از چرخه تحصيل باز نماند. تغيير سيستم آموزش در جامعه قدم بعدی است. بخشی از ترک تحصيل کودکان متأثر از فشار و جبری است که در سيستم آموزش و پرورش به کودکان وارد می‌شود و بايد به طور اساسی در آن تجديد نظر شود.» بنا به ماده ۷۹ قانون کار جمهوری اسلامی ايران، به کار گماردن افراد کمتر از ۱۵ سال تمام ممنوع است. همچنین مطابق ماده ۳۲ میثاق جهانی کودک، که ايران نيز آن را امضا کرده است، کشورهای عضو باید حقوق کودک را در برخورداری از حمايت در برابر بهره‌کشی اقتصادی و انجام هر گونه کاری که ممکن است زيان‌بار باشد، خللی در تحصيل او وارد آورد و به سلامتی يا رشد جسمی، ذهنی و اخلاقی او آسيب برساند، به رسميت بشناسند.

برادران علایی به شش و سه سال زندان محکوم شدند

Tue, 20 Jan 2009 21:44:04 +3500

با حكم دادگاه، برادران علايى به اتهام ارتباط با پرونده موسوم به براندازى نرم در ايران به شش و سه سال زندان محكوم شدند.با حكم دادگاه انقلاب اسلامى، دكتر آرش و كاميار علايى به اتهام ارتباط با پرونده موسوم به «براندازى نرم در ايران» به شش و سه سال زندان محكوم شدند. بر اساس راى دادگاه، دكتر آرش علايى، به تحمل شش سال زندان و دكتر كاميار علايى به تحمل سه سال زندان محكوم شده اند. روز دوشنبه، ۳۰ دى ماه، مدير كل ضد جاسوسى وزارت اطلاعات ايران از محكوميت اين دو برادر در پرونده اى مرتبط با طرح براندازى نرم در ايران سخن گفته بود. مسعود شفيعى، وكيل برادران علايى در گفت و گو با «راديو فردا»، با بيان اينكه اين حكم، نهايى نيست گفت:«من فرصت بيست روزه اى براى اعتراض دارم و ايرادات اساسى به دادنامه دارم و يقين دارم كه اين حكم نقض خواهد شد.» آقاى شفيعى درباره مبنا و اساس اين حكم معتقد است كه كيفر خواست از دادگاه خواسته بود تا بر مبناى ماده ۵۰۸ قانون مجازان اسلامى، به اين پرونده رسيدگى كند. ماده ۵۰۸ قانون مجازات اسلامى مى گويد: «هركس يا گروهى با دول خارجى متخاصم به هر نحو عليه جمهورى اسلامى ايران همكارى نمايد، در صورتى كه محارب شناخته نشود به يك تا ده سال حبس محكوم مى گردد.» مسعود شفيعى درباره رسيدگى به پرونده موكلين اش بر مبناى اين ماده به «راديو فردا» گفت: «استناد به اين ماده جايگاه قانونى ندارد، به دليل اينكه به جز بحث محاربه كه كلا در اين پرونده جايى ندارد، دو ركن اساسى در اين ماده وجود دارد. يكى بحث متخاصم بودن آمريكا و ديگرى همكارى و رابطه عليه جمهورى اسلامى است كه از نظر من به عنوان وكيل، در اين پرونده موضوعيت ندارد.» وى افزوذ: «بحث متخاصم بودن آمريكا، تنها توسط يك مرجع و آن هم شوراى امنيت ملى تعيين مى شود، كه تا كنون چنين نظرى از سوى اين شورا مطرح نشده است. همچنين رابطه بايد همكارى عليه جمهورى اسلامى باشد كه اين مسئله نيز با شناختى كه من از موكلينم دارم، هر گونه ارتباطى كه آنها با سازمان ها و موسسات آمريكايى و غير آمريكايى داشتند، صرفا علمى و با تمركز بر موضوع مبارزه با ايدز بوده است.» مدير كل ضد جاسوسى وزارت اطلاعات در سخنان روز دوشنبه خود يكى از مهم ترين مستندات قضايى در اين پرونده را اعترافاتى دانست كه به زودى قرار است از تلويزون دولتى ايران پخش شود و بدون اشاره به جزئيات بيشتر گفت: «در مورد اين پرونده ما مستندات كافى نيز داريم كه قاضى پرونده آن را پذيرفت و وكلاى متهمان نيز نتوانستند دفاع درستى در مقابل اين مستندات داشته باشند.» وكيل مدافع برادران علايى در اين رابطه به راديو فردا گفت: «من نمى دانم اين مقام وزارت اطلاعات به كدام فيلم اشاره مى كنند. چرا كه تا مقطعى كه من اطلاع دارم، و جلسه دادگاه، دفاعيات من و موكلينم كه همه آنها ضبط شده است، ما صراحتا اتهام ها را رد كرده ايم.» دادگاه انقلاب ايران روز شنبه اعلام كرده بود كه متهمان پرونده «براندازى نرم» محاكمه و به حبس محكوم شده و اين افراد در حال حاضر در زندان به سر مى برند. از آن زمان تا كنون همواره به محكوميت چهار تن در اين پرونده اشاره شده است كه هويت دو تن ديگر همچنان نا معلوم است.

« بحران غزه ، دو روی سکه »

Mon, 12 Jan 2009 14:58:42 +3500

نيروهای ارتش اسرایيل، بر شدت حملات خود به نوار غزه که از هفتم دی ماه آغاز شده، افزوده و سربازان اين کشور شامگاه شنبه وارد شهر غزه که يک سوم جمعيت کل نوار غزه در آن ساکن هستند، شده اند.

نيروهای ارتش اسرایيل، بر شدت حملات خود به نوار غزه که از هفتم دی ماه آغاز شده، افزوده و سربازان اين کشور شامگاه شنبه وارد شهر غزه که يک سوم جمعيت کل نوار غزه در آن ساکن هستند، شده اند. هر گونه پيشنهاد برای برقراری آتش بس تاکنون از سوی اسرائيل و حماس رد شده و صليب سرخ و مقامات پزشکی غزه می گويند اين منطقه با بحران انسانی تمام عيار روبروست. بشنوید: « بحران غزه ، دو روی سکه » بیشتر بخوانید: زیدآبادی: کمک ایران به غزه تنها می‌تواند تبلیغاتی باشد ناتالی ابو شاکرا يک لبنانی ساکن شهر غزه و از اعضای جنبش بين المللی همبستگی در اين منطقه، درباره رخدادهای شامگاه شنبه تا ظهر يکشنبه به راديو فردا گفت : « ارتش اسراييل شب شنبه وارد شهر غزه شد و ما شب سختی را پشت سر گذاشتيم. من و همکارانم در بيمارستان قدس بوديم. دو ساعتی استراحت کرديم و حوالی چهار صبح از صدای آژير و بمباران بيدار شديم. و برای اينکه در امان بمانيم در اتاق های عمل که در زير زمين بيمارستان قرار دارند پناه گرفتيم. آمبولانس ها نمی توانستند در سطح شهر حرکت کنند چرا که ممکن بود مورد هدف قرار بگيرند و اين در حالی بود که عده ای از مجروخين به آمبولانس ها احتياج داشتند. اين اتفاقات در منطقه ی تل الهوا افتاد و ما نزديک به ساعت ۸ صبح موفق شديم که از بيمارستان خارج بشويم. » از آغاز بحران در غزه، يکی از مسايلی که به شدت مورد توجه سازمان ها و کشورهای دنياست ، ميزان تلفات انسانی و کمبود امکانات برای زندگی عادی مردم غزه است. ناتالی ابو شاکرا درباره ی وضعيت «برای اينکه در امان بمانيم در اتاق های عمل که در زير زمين بيمارستان قرار دارند پناه گرفتيم. آمبولانس ها نمی توانستند در سطح شهر حرکت کنند.» ناتالی ابو شاکرا، ساکن شهر غزه در گفت و گو با رادیو فردا زندگی مردم شهر غزه به راديو فردا گفت : « آنهايی که خيلی خوش شانس باشند، احتمالا ژنراتور توليد برق دارند، چون اين جا برق نيست. وقتی برق نيست ، آب هم نيست. آب برای شستن خودشون و وسايلشان. غذا هم نيست. چند روز پيش ما مجبور بوديم نان کهنه رو آنقدر داغ کنيم که کمی قابل خوردن بشود. و بعد آرد برای نان درست کردن پيدا کرديم. » گزارش ها حاکی از آنست که قرار است محموله کمک های بين المللی اجازه ی ورود به غذا را پيدا کنند. خانم ابو شاکرا در اينباره معتقد است : « من شنيدم که امروز قرار است چندين کاميون کمک به غزه برسد. نمی دانم چه قدر ولی من خودم بايد به مرز رفح بروم تا ببينم چه چيزی با اين طرف مرز می رسد. از ايران قرار بود کمک هايی بيايد ولی نميدانيم که اين محموله ها چه شده اند. اما کلا حالا اين غذا و کمک هم به غزه برسد. بعد چی !؟ اين کمک ها چه دردی را دوا می کنند!؟ اگر قرار است که ما اين ها را بخوريم و روز بعد زير بمباران کشته شويم ؟! من يک احساس کمدی تراژدی می کنم وقتی با اين مساله روبرو می شوم .» اسراییلی ها از راکت پرانی حماس می گویند اما بحران غزه چرا آغاز شد؟ اسراييل از ۱۷ روز پيش اعلام کرد اين عمليات که ابتدا به صورت بمباران هوايی و از روز دهم تبديل به حمله ی زمينی در خاک غزه شد ، با هدف پايان دادن به راک پرانی ِ حماس « اين روزها احساس عجيبی همه رو فرا گرفته. شما هر روز به خودتون می گوييد ، راکت به من نخواهد خورد و به خانه های اطراف هم نخواهد خورد. ما دائم صدای آژير هايی به مدت ۳۰ – ۴۰ ثانيه می شنويم ، و بعد ۳۰ ثانيه فرصت داريم که پناه بگيريم.» نتا موشه، دانشجوی اسراییلی در گفت و گو با رادیو فردا به خاک اسراييل انجام می شود. اين حملات راکتی نيز در مناطق نزديک به خاک غزه زندگی مردم اين مناطق را مختل کرده است. شهری مانند اشکلون نزديک به مرز شمالی نوار غزه، ميزان راکت پرانی بيشتر از جاهای ديگر احساس می شود و گاهی به پرتاب سی راکت در روز هم می رسد. نتا موشه، دانشجوی اسراييلی و عضو سابق ارتش اسراييل، که همراه خانواده اش در روستايی نزديک اشکلون زندگی می کند ، درباره اوضاع زندگی اين روزها در آن منطقه به راديو فردا گفت : « اين روزها احساس عجيبی همه رو فرا گرفته. شما هر روز به خودتون می گوييد ، راکت به من نخواهد خورد و به خانه های اطراف هم نخواهد خورد. ما دائم صدای آژير هايی به مدت ۳۰ – ۴۰ ثانيه می شنويم ، و بعد ۳۰ ثانيه فرصت داريم که پناه بگيريم! و آنقدر در پناهگاه بمانيم و به صداها گوش کنيم تا راکت به زمين بخورد. متاسفانه خيلی از خانه های قديمی ، مثل خانه ی پدر و مادر من ، اصلا اتاق امنی که اين روزها خانه های جديد اين منطقه دارند را ندارد. در نتيجه ما يا زير راه پله ها ، يا هر جايی که در ۳۰ ثانيه پيدا کنيم ، پناه می گيريم.» وی می افزاید: « روستای ما يک پناهگاه دارد که غيرممکنه کسی در سی ثانيه به آنجا برسد! در نتيجه ی اين حملات راکتی شهر کلا تعطيله. مدارس که بسته اند و فقط از ديروز دبيرستان ها باز هستند آن هم چون از هفته ی ديگر امتحانات شروع می شود. اما زندگی شهری ، رستوران و سينما و بانک رفتن ، تقريبا اتفاق نمی افتد. حتی ما اگر در ماشين باشيم، پنجره ها را باز می گذاريم تا صدای آژير را بشنويم.» نتا موشه ، اسراييلی ساکن روستايی نزديک به آشکلون در باره ی بحران در منطقه معتقد است : « من به عنوان يک شهروند اسراييلی و حتی شهروند دنيا ، دلم نمی خواهد که کشته شدن مردم بی دفاع را در هيچ جا چه در ميان فلسطينيان و چه در اسراييل ببينم. فکر نمی کنم اين عادلانه باشد که هيچ بچه ای در دنيا تنها ۳۰ ثانيه فرصت داشته باشد تا پناهگاهی پيدا کند. من نمی دانم اسم اين جنگ است يا يک عمليات نظامی. من فقط می خواهم هر چی که هست متوقف شه و همه چيز ساکت بمونه . من ديگه در ارتش نيستم و می خواهم زندگی عادی داشته باشم.» در همين حال ، در شهرهای مختلف اروپا، آفريقای شمالی و خاورميانه، روز شنبه، دهها هزار نفر عليه حمله اسرائيل به غزه تظاهرات کردند.همچنين روز شنبه شهر لندن نيز شاهد تظاهراتی به طرفداری از سياست های اسراييل بود.

بحران غزه؛ ۱۰ روز بعد از آغاز حمله اسرائیل

Mon, 05 Jan 2009 21:55:04 +3500

۱۰ روز از شروع بمباران هوایی غزه توسط ارتش اسرائیل می‌گذرد و دو روز است که این ارتش با پشتیبانی نیروهای هوایی و دریایی خود وارد خاک غزه شده است.

بمبارانی که به گفته دولت اسرائیل برای پایان دادن به راکت‌پرانی حماس آغاز شد.

نيروی زمينی اسرائيل با پيشروی درنوار غزه، اين منطقه را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسيم کرده و هواپیماهای اسرائیل اهداف جديدی را بمباران کردند.

تا کنون ۵۱۵ فلسطینی در این درگیرها کشته و بیش از ۲۵۰۰ نفر نیز زخمی شده‌اند.

۱۰ روز از شروع بمباران هوایی غزه توسط ارتش اسرائیل می‌گذرد و دو روز است که این ارتش با پشتیبانی نیروهای هوایی و دریایی خود وارد خاک غزه شده است. بمبارانی که به گفته دولت اسرائیل برای پایان دادن به راکت‌پرانی حماس آغاز شد. نيروی زمينی اسرائيل با پيشروی درنوار غزه، اين منطقه را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسيم کرده و هواپیماهای اسرائیل اهداف جديدی را بمباران کردند. بیشتر بخوانید: اسرائیل و فلسطین، صحنه حضور تمام رهبران جهان «اسرائیل اشتباهات جنگ با حزب الله را تکرار نکرده است» نزدیک شدن غزه به بحران انسانی و تلاش رهبران جهان بشنوید: گزارش رادیو فردا در این زمینه تا کنون ۵۱۵ فلسطینی در این درگیرها کشته و بیش از ۲۵۰۰ نفر نیز زخمی شده‌اند. با افزایش بحران در غزه، چه از بعد نظامی و چه از بعد انسانی، روز دوشنبه تلاش‌های بین‌المللی نیز جان تازه‌ای گرفت. گروهی به نمایندگی از اتحادیه اروپا از سویی و نیکلا سارکوزی رییس جمهور فرانسه از سوی دیگر راهی منطقه شده‌اند تا شاید راهی برای پایان دادن به این بحران بیابند. ارتش اسرائیل روز دوشنبه در حالی کنترل برخی نقاط در غزه را در اختیار گرفته است که جامعه بین‌المللی در حال انجام اقداماتی جدی‌تر برای برقراری آتش‌بس در منطقه است. تازه‌ترین تحولات دیپلماتیک در آخرین تحولات دیپلماتیک روز دوشنبه، هیئت نمایندگی اتحادیه اروپا در قاهره با سران مصر و در بیت‌المقدس با تسیپی لیونی وزیر امور خارجه اسرائیل دیدار و گفت و گو کردند. کارل شوارتزنبرگ وزیر خارجه جمهوری چک که کشورش ریاست دوره‌ای اتحادیه اروپا را بر عهده دارد در کنفرانسی مطبوعاتی با همتای اسرائیلی خود گفت: «ما گفت‌وگوی مستقیم و صادقانه‌ای داشتیم که لازم هم بود. ما نظرات اتحادیه اروپا درباره یک آتش بس فوری و پایان بمباران غزه را به دولت اسرائیل ارائه کردیم و همچنین معتقدیم که پرتاب راکت توسط حماس نیز باید متوقف شود.» کارل شوارتزنبرگ وزیر امور خارجه جمهوری چک (وسط) هدایت یک هیئت دیپلماتیک اروپایی را برای بررسی اوضاع غزه بر عهده دارد. دکتر یوهانس رایسنر تحلیلگر مسائل خاورمیانه در برلین معتقد است آتش بس و بازگشت شرایط به حالت عادی اولین و تنها رویکرد حال حاضر اتحادیه اروپا نسبت به این بحران است. به گفته وی، « آنچه در آینده نزدیک اتفاق خواهد افتاد بسیاربستگی به رفتار اسرائیل دارد. باید توجه داشته باشیم که بیانیه اتحادیه اروپا که چند روز پیش و قبل از آغاز سال جدید میلادی منتشر شد، نه تنها خواستار آتش‌بس بود ، بلکه بازگشت حالت عادی و باز شدن مرزها و سهول عبور و مرور را نیز از طرفین درگیر می‌خواست.» آقای راسنر ادامه می‌دهد: «من فکر می‌کنم این تقریباً نشان دهنده مسیر کنونی حرکت اتحادیه اروپاست. چرا که هیچ راه حل سیاسی به دست نخواهد آمد مگر اینکه امیدی در دل مردم غزه روشن شود. من امیدوارم نمایندگان اتحادیه اروپا صرفاً مذاکره کنند برای یافتن راه حل به جای متهم کردن یک طرف و تبرئه کردن طرف دیگر.» نيکلا سارکوزی رييس جمهور فرانسه نیز به منظور ميانجيگری در بحران پديد آمده ميان اسرائيلی‌ها و فلسطينيان، روز دوشنبه راهی خاورميانه شده است. اسرائیل تاکنون هرگونه پیشنهاد آتش‌بسی را رد کرده است. اتحاديه اروپا تا کنون برای کمک به غزه بودجه‌ای سه ميليون يورويی را در نظر گرفته است. نقش ایران در بحران غزه در همین حال خانم لیونی در کنفرانسی مطبوعاتی که روز دوشنبه در بیت‌المقدس برگزار شد، درباره ساختار سیاسی منطقه گفت : « این منطقه به دو دسته میانه‌رو و تندرو تقسیم شده است. حماس تصمیم گرفته که در گروه تندروها باشد. تندروهایی مثل ایران که این گروه را با مهمات و اسلحه تغذیه می‌کنند.» از زمان شروع بحران در غزه، یکبار آیت‌الله علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی، مسلمانان جهان را به حمایت از مردم غزه فرا خواند و از سیاست دولت‌های عرب منطقه انتقاد کرد. اما از آن زمان تا کنون اظهار نظر دیگری از سوی مقام‌های ایرانی در این زمینه شنیده نشده است. یوهانس رایسنر تحلیلگر مسایل خاورمیانه در برلین در اینباره به رادیو فردا گفت : «ایران به هر حال از نقطه نظر دیپلماتیک در حال فعالیت است. سعید جلیلی دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران به دمشق سفر کرده است و دوباره به آنجا خواهد رفت. اما الان موقعیتی است که مردم غزه باید از خود بپرسند که پشتیبانی ایران امروز چه معنایی دارد.» آقای رایسنر می‌گوید: «ما همچنین شاهد هستیم که ایران این روزها در حال بررسی شرایط است. درست است که احتمالاً در آینده و بعد از پایان بحران ما شاهد ارسال مهمات توسط ایران به حماس یا آنچه از حماس باقی می‌ماند باشیم اما حقیقتاً کار زیادی از دست ایران در حال حاضر بر نمی‌آید. هفته گذشته رهبر ایران انتقادات و سخنان تندی ایراد کرد اما این سخنان نیز کمکی به مردم غزه نمی‌کند.» یک حمله از پیش طراحی شده بنا بر اعلام وزارت دفاع اسرائیل، ارتش این کشور در ۱۸ ماه گذشته، مشغول آماده‌سازی برای این عملیات زمینی بوده است. روز یکشنبه وزارت دفاع اسرائیل اعلام کرد که نیروهای ارتش اسرائیل در مانورهایی در صحرای نقب و با شبیه‌سازی شهر غزه در آنجا، هم اکنون آمادگی کامل برای این عملیات زمینی در داخل خاک غزه را دارند. ارتش اسرائیل اعلام کرده است که در آخرین تحولات شب نهم، یک مسجد در غزه که از آن به عنوان انبار اسلحه استفاده می‌شده، بمباران شده است. همچنین در طول شب گذشته تعدادی از نیروهای حماس کشته شده‌اند که تعداد آنها اعلام نشده است. اسرائیل همچنین شب گذشته یک پایگاه ضد هوایی حماس را نیز بمباران کرده است. اما گفته می شود همچنان مهم‌ترین هدف ارتش اسرائیل از بین بردن تونل‌های است که غزه از آنها برای انتقال مهمات از مصر استفاده می کند. دولت اسرائیل می‌گويد که قصد تغيير رژيم در نوار غزه را ندارد ولی می‌خواهد پرتاب راکت از نوار غزه به خاک اسرائيل را متوقف کند. در ۱۰ روز گذشته چهار اسرائيلی بر اثر پرتاب راکت به خاک اين کشور کشته شده‌اند و در عملیات زمینی که از شامگاه شنبه آغاز شده نیز یک سرباز اسرائیل کشته شده است. همچنین وزارت دفاع اسرائيل اعلام کرده است که روز یکشنبه دست کم ۳۰ راکت از نوار غزه به داخل خاک اين کشور پرتاب شده است. بعد انسانی بحران غزه اما بحران غزه تنها از بعد نظامی و سیاسی نیست که توجه جهانیان را به خود معطوف کرده است. بعد انسانی بحران در غزه، با کمبود سوخت، آب آشامیدنی، مواد غذایی و تجهیزات پزشکی، هر روز بر نگرانی جامعه جهانی می‌افزاید. گزارش‌ها حاکی از آن است که در ۱۰ روز گذشته، بیش از ۵۰۰ نفر از فلسطینیان کشته شده‌اند که ۱۰۰ نفر از آنها را کودکان و زنان تشکیل می‌دهند. ان سوفی بونفلد، سخنگوی سازمان سازمان صلیب سرخ جهانی در بیت‌المقدس، درباره میزان تلفات در دو روز گذشته به رادیو فردا گفت: «به دلیل خطرناک بودن اوضاع کمیته بین‌المللی صلیب سرخ جهانی قادر به شمارش کشته‌شدگان نیست اما آنچه تا کنون به دست ما رسیده از ظهر روز یکشنبه تا ظهر روز دوشنبه ۱۵ نفر کشته و بیش از سی نفر زخمی شده‌اند.» خانم بولفد می‌گوید: «ما در تلاشیم که ذخایر خون ، تجهیزات پزشکی و یک تیم پزشکی متشکل از پرستاران و جراحان را به غزه وارد کنیم. تعداد زخمی‌ها در بیمارستان‌های غزه رو به افزایش است و کارکنان بیمارستان‌ها به شدت خسته‌اند چرا که بی‌وقفه در حال فعالیت هستند.» وی می‌گوید: «مشکل دیگری که از روز گذشته بر همه مشکلات افزوده شده این است که با شروع حمله زمینی و تقسیم غزه به دو قسمت، بعضی پزشکان و کارکنان بیمارستان‌ها نمی‌توانند به محل کار دسترسی داشته باشند.» اسرائیل از زمان آغاز حملات اعلام کرده است که غیر نظامیان فلسطینی هدف این حملات و بمبارن‌ها نیستند و دولت اسرائیل با فرستادن پیام‌های تلفنی، اس ام اس و دیگر وسایل ارتباطی به ساکنین غزه هشدار می‌دهد. خانم بونفلد درباره میزان اثرگذاری این اقدام به رادیو فردا گفت :«بنا بر آخرین اطلاعاتی که به دست ما رسیده است، هزاران نفر از مردم غزه خانه‌هایشان را ترک کردند و در پناهگاه‌های سازمان ملل متحد یا در خانه بستگان خود در نقاط مختلف غزه مستقر شده‌اند. اما تعدادی زیادی هم که می‌خواهند از خانه‌هایشان خارج شوند قادر به این کار نیستند. یا وضعیت خطرناکی بیرون از خانه‌هایشان است یا کلاً جایی برای پناه بردن ندارند.»

شرایط غزه از نگاه نماینده صلیب سرخ

Mon, 29 Dec 2008 14:17:50 +3500

در بخشی از این بیانیه آمده است: «مردم غزه از ترس به خیابان‌ها نمی‌آیند. بیمارستان‌ها گنجایش و توان پاسخگویی به این تعداد بالای مجروح ها را ندارند و اولویت صلیب سرخ رساندن کمک‌های پزشکی به این مراکز درمانی در غزه است.»

در همین رابطه رادیو فردا گفت و گویی با آن-سوفی بونفلد، سخنگوی سازمان صلیب سرخ جهانی در بیت‌المقدس (اورشلیم) انجام داده است.

با شروع بمباران نوار غزه از روز شنبه و با افزایش بحران انسانی در این منطقه، کمیته بین‌المللی سازمان صلیب سرخ جهانی، روز یکشنبه با انتشار بیانیه‌ای از وضعیت بحرانی مردم غزه ابراز نگرانی کرد. در بخشی از این بیانیه آمده است: «مردم غزه از ترس به خیابان‌ها نمی‌آیند. بیمارستان‌ها گنجایش و توان پاسخگویی به این تعداد بالای مجروح ها را ندارند و اولویت صلیب سرخ رساندن کمک‌های پزشکی به این مراکز درمانی در غزه است.» بشنوید بیشتر بخوانید: گسترش شمار قربانیان حمله اسرائیل به غزه در همین رابطه رادیو فردا گفت و گویی با آن-سوفی بونفلد، سخنگوی سازمان صلیب سرخ جهانی در بیت‌المقدس (اورشلیم) انجام داده است. رادیو فردا: شرایط امروز، مردم در غزه چگونه است؟ آن-سوفی بونفلد: هم اکنون تمرکز سازمان صلیب سرخ جهانی، بر روی وضعیت بیمارستان‌ها در غزه و مجروحان بمباران‌هاست، که وضعیتی بسیار آشفته دارند. چرا که تعداد زخمی‌هایی که به این بیمارستان‌ها مراجعه می‌کنند، خصوصاً با بمباران‌های شب گذشته، هر ساعت افزایش می‌یابد. این بیمارستان‌ها احتیاج به نیروی کار، دارو، خون و بسیاری چیزهای دیگر دارند. همچنین از جنبه انسانی نیز در این بیمارستان‌ها وضعیت نا بسامانی است. هر روز تعدادی برای یافتن افراد خانواده خود به این بیمارستان‌ها مراجعه می‌کنند و از سوی دیگر کارکنان بیمارستان نیز از کل وضعیت نگران و هراسانند. برخی معتقدند تراکم بالای جمعیت در غزه، خود به بالا رفتن تعداد کشته‌ها و زخمی‌ها کمک می‌کند. نظر شما در این باره چیست؟ متأسفانه، سازمان صلیب سرخ هنوز آمار دقیقی از کشته‌شدگان و زخمی‌ها در بین غیرنظامیان ندارد. اما آنچه که ما می‌دانیم این است که تعدادی غیرنظامی از جمله کودکان در میان زخمی‌ها هستند. همانطور که گفتید تراکم جمعیت در غزه بسیار بالاست. یک میلیون و نیم انسان در سرزمینی بسیار کوچک زندگی می‌کنند و به طبع، این موجب می شود که آمار زخمی‌ها در بین غیر نظامیان نیز افزایش یابد. گزارش‌هایی شنیده می‌شود مبنی بر اینکه حماس از انتقال مجروحان به مصر جلوگیری کرده است. آیا شما این خبر را تأیید می‌کنید؟ من در این باره اطلاع دقیقی در دست ندارم اما آنچه که می توانم بگویم این است که ما افرادی با جراحات بالا در بیمارستان‌ها داریم که اینها باید به مصر منتقل شوند، اما بیمارستان‌ها به دلیل کمبود امکانات اصلاً توانایی حرکت این افراد را حتی به بیرون از بیمارستان هم ندارند. در عین حال صلیب سرخ از گروه‌های پزشکی خود در مقر این سازمان در ژنو، تقاضای یک گروه پزشکی و دارو کرده است که ما امیدواریم، امروز بتوانیم ۵ آمبولانس، خون و قطعات یدکی برای ترمیم برق بیمارستان‌ها به منطقه بفرستیم. چرا که بدون این وسایل در بیمارستان‌ها برق هم وجود ندارد. مطمئناً سازمان صلیب سرخ جهانی از پیش از این بحران، غزه را تحت نظارت داشته است. زندگی مردم غزه به طور کلی پیش از این بحران چگونه بود؟ شرایط بسیار سختی از پیش از این بحران در غزه حاکم بود. مردم مواد اولیه زندگی را به سختی در این منطقه به دست می‌آورند. از دارو تا غذا. خصوصاً وضعیت کودکان در غزه اصلاً خوب نیست. مردم حتی گاز کافی برای پختن غذا هم ندارند و فقر شدید بر زندگی ساکنان غزه، سایه افکنده است.

«درمان ايدز جرم نيست »

Tue, 23 Dec 2008 13:03:51 +3500

شش ماه از بازداشت آرش و کاميار علايی در تهران می گذرد. به همين مناسبت سازمان پزشکان مدافع حقوق بشر، با انتشار بيانيه ای بار ديگر خواستار آزادی اين دو پزشک شده است.

شش ماه از بازداشت آرش و کاميار علايی در تهران می گذرد. به همين مناسبت سازمان پزشکان مدافع حقوق بشر، با انتشار بيانيه ای بار ديگر خواستار آزادی اين دو پزشک شده است. اين دو پزشک ايرانی فعال در زمينه پيشگيری و درمان ايدز، از بيش از شش ماه پيش و با اتهام های امنيتی در زندان به سر می برند. بیشتر بخوانید: بنیانگذاران انستیتو پارس در ایران بازداشت شدند در بيانيه اخير سازمان پزشکان مدافع حقوق بشر که صبح دوشنبه ۲ دی ماه منتشر شده، به نقل از مسعود شفيعی وکيل مدافع برادران علايی آمده است که بنا بر قانون مجازات اسلامی اگر کسی محکوم به ارتباط با دولت های بيگانه شناخته شود بين يک تا ۱۰ سال زندان برای او در نظر گرفته می شود. جاناتان هوستون مدير روابط عمومی پزشکان مدافع حقوق بشر در این مورد به راديو فردا گفت : « ما معتقديم که اتهاماتی که متوجه برادران علايی شده است ، غير قانونی است و انگيزه ی سياسی دارند. بنا بر گفته های وکيل اين دو پزشک، آنها تا کنون دو ماه بيشتر از آن چه که قانون تعيين کرده در بازداشت بوده اند. و با اينکه آنها می توانستند به قيد وثيقه آزاد شوند بدون برگزاری دادگاه ، همچنان در زندان به سر می برند.» این گزارش را بشنوید: قوه قضاييه ايران، يک ماه پس از دستگيری آرش و کاميار علايی، دليل بازداشت اين دو متخصص ايدز را اتهام های امنيتی اعلام کرد. از آن زمان تا کنون هيچ اظهار نظر ديگری درباره ی اين پرونده از سوی مقام های ايران صورت نگرفته است. تا کنون بيش از ۳۱۰۰ نفر از بيش از ۸۵ کشور ، تومار اينترنتی را برای آزادی برادران علايی امضا کرده اند. همچنين چندين پزشک و دانشمند سرشناس فعال در زمينه ی ايدز خواستار آزادی آرش و کاميار علايی شده اند. همچنين در روزهای گذشته ، دوستان و همکاران آرش و کاميار علايی با همکاری سازمان پزشکان مدافع حقوق بشر ، با برگزاری کمپين اينترنتی از کاربران خواستند تا با گرفتنی عکسی از خود و کاغذی که روی آن نوشته شده : « درمان ايدز ، جرم نيست»، از دولت ايران بخواهند تا هر چه زودتر برادران علايی را آزاد کنند. سارا کالوک مدير سازماندهی و توسعه در سازمان پزشکان مدافع حقوق بشر درباره اين حرکت به راديو فردا گفت : « بار ديگر و به منظور گرد هم آوردن همه ی دوستان و همکاران برادران علايی ، از اينترنت به عنوان وسيله ای که اين روزها و خصوصا در مورد اين پرونده خيلی کمک کرده است ، استفاده کرديم ، و تا کنون بيش از صد عکس از دوستان برادران علايی بر روی وبسايت مخصوص اين کمپين گذاشته شده است.» تا کنون بسياری از سازمان های حقوق بشری بين المللی، اتحاديه ی اروپا و وزارت خارجه آمريکا خواستار آزادی آرش و کاميار علايی شده اند.

تشکل‌های دانشجویی؛ «اتحاد در موارد مشخص امکان‌پذیر است»

Fri, 05 Dec 2008 19:41:05 +3500

در آستانه ۱۶ آذر رادیو فردا با سه دانشجو در ایران، که عضو سه گروه مختلف دانشجويی بودند به گفت‌وگو پرداخته است. روز ۱۶ آذر در ايران، با اشاره به كشته شدن سه دانشجوى دانشكده فنى دانشگاه تهران در سال ۱۳۳۲ در درگیری با مأموران امنیتی، به عنوان روز دانشجو شناخته می‌شود. طی سال‌هاى گذشته، رؤساى جمهورى اسلامى در مراسم روز دانشجو به دانشگاه‌ها رفته و سخنرانى كرده‌اند. این سخنرانی‌ها گاه با سر دادن شعار یا طرح پرسش‌هایی تند همراه بوده است. گالری عکس: تاریخ پرحادثه دانشجویان ایران از جمله می‌توان به ۱۶ آذر سال ۱۳۸۳ اشاره کرد که محمد خاتمى، رییس جمهوری وقت ایران، پس از سه سال غیبت در مراسم روز دانشجو حاضر شد ولى سخنانش با اعتراض‌هاى پى‌درپى دانشجويان قطع شد. مراسم روز دانشجو در سال ۱۳۸۵، كه با حضور محمود احمدى‌نژاد در دانشگاه اميركبير برگزار شد، به صحنه اعتراض دانشجويان به سياست‌هاى دولت نهم و شعار عليه رييس جمهورى ايران تبديل شد. امسال نیز به گفته وزير علوم ايران، آيت‌الله علی خامنه‌اى براى نخستين بار در مراسم ۱۶ آذر در جمع دانشجويان حاضر مى‌شود «تا از دستيابى عناصر ضدانقلاب به اهدافشان» جلوگيرى شود. در آستانه ۱۶ آذر رادیو فردا با سه دانشجو در ایران، که عضو سه گروه مختلف دانشجويی بودند به گفت‌وگو پرداخته است. شرکت‌کنندگان این میزگرد عبارت بودند از: محمد رسولی، از بسيج دانشجويی که متأسفانه در ابتدا از ادامه گفت‌وگو سر باز زد؛ بهاره هدايت، مدير روابط عمومی دفتر تحکيم وحدت؛ و مهدی اللهياری، از دانشجويان چپ آزادی‌خواه و برابری‌طلب. میزگرد با سه دانشجو از دانشگاه‌های ایران را در برنامه نگاه تازه بشنوید برنامه نگاه تازه شروع‌کننده میزگرد محمد رسولی، عضو بسیج دانشجویی، بود: محمد رسولی: «اين تشکل‌ها [دفتر تحکیم وحدت و گروه آزادی‌خواه و برابری‌طلب] به قوانين جمهوری اسلامی التزام عملی ندارند و خودشان هم اين مسأله را رسما اعلام می‌کنند. مانند انجمن‌های سابق اسلامی که به اسلام و قوانين اسلامی التزام عملی نداشتند و خوشبختانه پاکسازی شدند. ما دفتر تحکيمی را به رسميت می‌شناسيم که اکنون اعضای آن آقای انسانی و حنيف حسين ستاريان است. در بدنه دانشجويی هم، دانشجويان سوسياليست را به رسميت نمی‌شناسيم. همان طور که حضرت امام سال‌ها پيش گفتند، بحث کمونيسم و چپ به موزه تاريخ پيوسته است و اينها دست و پا زدن‌هايی است که جنبه سياسی دارد برای اعلام حضور. راديو [...]، راديو [...]، راديو فردا و امثال اينها نهادهای جاسوسی هستند و بودجه آنها رسما از طرف سازمان سيا تامين می‌شود. بنابر اين، ما هر صحبتی بکنيم شما بهره‌برداری مورد نظر خود را می‌کنيد؛ يعنی صحبت‌های مرا آن گونه که به نفع خودتان است منعکس می‌کنيد و هر چقدر هم ميزگرد و گفتمان برگزار شود، تغييری در مواضع شما به وجود نمی‌آيد. به همين دليل من صحبت خاصی ندارم و ادامه نمی‌دهم. خداحافظ. بهاره هدايت: آقای رسولی! عدالت حکم می‌کند که شما صحبت‌های ما را هم بشنويد. خانم هدايت! ظاهرا آقای رسولی تلفن را قطع کرده‌اند. اما شايد آقای رسولی و امثال آقای رسولی که در بسيج دانشجويی فعاليت می‌کنند و جزو دانشجويان عزيز ایران هستند، ادامه بحث را بشنوند. بهاره هدايت: «بر خلاف موضعی که آقای رسولی گرفت، دفتر تحکيم وحدت و دانشجويان سوسياليست، و تمام فعالان دانشجويی که در دانشگاه‌ها فعاليت می‌کنند، يک نظر مشترک دارند؛ و آن اين است که در مورد خاستگاه بسيج دانشجويی سؤال بسيار پررنگی وجود دارد. همه می‌دانيم که بسيج دانشجويی در واقع شاخه دانشجويی يک ارگان رسمی نظامی است و مديريت بسيج دانشجويی توسط فرماندهان سپاه پاسداران تعيين می‌شود. ممکن است يک جريان فکری در بسيج دانشجويی وجود داشته باشد؛ ولی اين مسأله که يک نهاد شبه‌نظامی آن را نمايندگی می‌کند کاملا زير سؤال است. در حال حاضر تشکل‌های مستقل ديگری مانند جامعه اسلامی وجود دارند که خط فکری آن با ما متفاوت است.» آقای اللهياری! نظر شما در اين باره چيست؟ مهدی اللهياری: «حرف‌های خانم هدايت در مورد بسيج کاملا درست است. در مورد گروه‌های ديگر دانشجويی ديديم که به صورت مقطعی و برای يک هدف مشترک و مشخص می‌توانند اتحاد عمل داشته باشند. به عنوان مثال در ماجرای ۳۰ مهر سال گذشته و در جريان دستگيری سه دانشجوی دانشگاه اميرکبير در ارتباط با نشريات جعلی دانشجويی، ما توانستيم برنامه مشترک بگذاريم و مسأله را پيگيری کنيم. به نظر من در موضوعات مشخص می‌توان اتحاد عمل داشت، ولی به صورت ماهيتی اين کار عملی نيست. دفتر تحکيم وحدت خط سياسی خاصی را دنبال می‌کند که با خط سياسی دانشجويان آزادی‌خواه و برابری‌طلب جمع ناشدنی است. نوع تحليل و نگاه آنها به موارد مختلف با هم متفاوت است و به طور کامل نمی‌توانند در کنار هم قرار بگيرند. خط سياسی‌ای که شما می‌گوييد، از ديد ما، به نتيجه خاصی نمی‌رسد؛ ولی منکر اتحاد عملی در موارد مشخص و موضوعات خاص نيستيم. به نظر من يکی از دلايل شکست نيروهای چپ در مواقع مهم اين است که بسياری موارد از نکته‌ای که شما به آن اشاره کرديد پيروی کرده است. به قول يکی از رفقا، هميشه راست زير تابوت چپ جلو رفته و منجر به هزينه‌های سنگين شده است؛ هم از نظر سياسی و هم از نظر زندان‌ها و اعدام‌های صورت گرفته.» بهاره هدايت: همان طور که دانشجويان چپ منتقد عملکرد ما هستند، ما هم در بعضی مسایل به اين نتيجه رسيديم که نمی‌توانيم کنارهم تجمعی را برگزار کنيم. بهتر اين است که آرمان‌ها و اهدافمان را در تجمع‌های جداگانه مطرح کنيم و اگر موارد مشترکی می‌تواند وجود داشته باشد، در افکار عمومی يا در آينده سياسی کشور اين موارد مشخص شود؛ زيرا کنار هم قرار گرفتن ما منجر به بروز اختلافات شد.» پرسش بعدی در باره دانشجویان آزاد است: دانشجويان دانشگاه آزاد در خيلی موارد پا به پای دانشجويان دانشگاه‌های دولتی در تجمعات شرکت کرده‌اند. اما چرا بيشتر اوقات دانشجويان دانشگاه آزاد از طرف فعالان دانشجويی دانشگاه‌های دولتی، در مراسم روز ۱۶ آذر حذف می‌شوند و به حساب نمی‌آيند؟ بهاره هدايت: «به دليل فضای بسته موجود در دانشگاه آزاد، امکان ايجاد تشکل‌های رسمی و فعاليت مستمر دانشجويی تا حدود زيادی از دانشجويان گرفته شده است. در دانشگاه آزاد عرصه‌ای که دانشجويان فعال و منتقد بتوانند فعاليت کنند، شناخته شوند، با ساير دانشگاه‌ها ارتباط برقرار کنند و جريان واحدی را شکل دهند، در تکوين خفه شده و اجازه ظهور اين جريان داده نشده است. در آخرين نشست دفتر تحکيم وحدت، نماينده دانشگاه آزاد به عنوان يک عضو رسمی مجموعه پذيرفته شد و شورای عمومی مجمع به اين مسأله رأی مثبت داد.» مهدی اللهياری: دانشگاه‌های دولتی، از جمله اميرکبير، تهران، شريف و فردوسی مشهد، قديمی هستند و سنت مبارزاتی از گذشته در آنها وجود داشته است. آنها انقلاب و فضای سياسی قبل و بعد از انقلاب را ديده‌اند. فضای سرکوب در دانشگاه آزاد بيشتر است و سنت مبارزاتی در آن وجود نداشته است؛ بنابر اين، فعاليت‌های سياسی در دانشگاه آزاد پررنگ نيست. دليل اصلی اين است که تشکل رسمی سياسی دانشجويان دانشگاه آزاد وجود ندارد. اگر اين اتفاق بيفتد و دانشجويان دانشگاه آزاد وارد عمل شوند، ما که مدافع تشکل‌های مستقل دانشجويی هستيم از اين مسأله حمايت خواهيم کرد. البته دانشجويان دانشگاه آزادی هم هستند که بسيار فعالند؛ چه در طيف راست و چه در طيف چپ.» در ۱۶ آذر امسال اتفاق نادری روی خواهد داد: آن هم حضور آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، در دانشگاه است. اين حضور را چگونه ارزيابی می‌کنيد؟ به ويژه اين که قرار است يک روز پس از آن، يعنی در ۱۷ آذرماه، آقای خاتمی، رييس جمهوری پيشين، در دانشگاه تهران حضور يابد. بهاره هدايت: «روز دانشجو روز تبلور صدای منتقد دانشجويان است. تلاش حاکميت برای مصادره اين روز قطعا به جايی نخواهيد رسيد. در موارد ديگری هم که جامعه روی آن حساسيت داشت و بخش‌هايی به طور خودجوش آن را پيگيری می‌کردند، حاکميت تلاش کرد آن را مصادره و از محتوا خالی کند؛ ولی در موارد بسياری ناموفق ماند. مطمئن باشيد مصادره به مطلوب کردن روز دانشجو غيرممکن است؛ زيرا دانشجويانی که برای اين روز هزينه‌های سنگين و حتی خون داده‌اند، از جمله در ۱۸ تير، بارها برای آرمان روز دانشجو تلاش کرده‌اند. اينها اجازه نخواهند داد که بوق تبليغاتی جمهوری اسلامی برای مصادره اين روز به صدا درآيد و جامعه را از خاستگاه اصلی روز دانشجو که در ميان دانشجويان منتقد تبلور می‌يابد، منحرف کند. اين خيمه شب بازی‌ها سپری می‌شود و اين افراد در آينده‌ای نه چندان دور تاوان آن را خواهند پرداخت.» مهدی اللهياری: «واضح است که با رشد راديکاليسم اجتماعی، ظهور جنبش‌های اجتماعی، دانشجويی، کارگری و زنان بيشتر می‌شود و حاکميت در تقابل با اين موضوع برمی‌آيد تا بتواند اين جنبش‌ها را عقيم کند و فضا را يک‌دست نشان دهد. اين اولين و آخرين بار هم نخواهد بود که حاکميت دست به عمل می‌زند. حضور آقای خامنه‌ای يا آقای احمدی‌نژاد و چهره‌های ديگر در دانشگاه‌ها با نزديک شدن انتخابات بيشتر خواهد شد تا نشان دهند هيچ شکافی در جامعه وجود ندارد.» رابطه شما با ترانه "يار دبستانی من" چطور است؟ بهاره هدايت: يکی از سرودهايی است که من در سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوين زمزمه می‌کردم و به من روحيه می‌داد. اين سرود در لحظه‌هايی که از آن فضا خسته شده بودم به من کمک می‌کرد. چيزهايی هستند که در وجود انسان رشد می‌کنند و با ما بزرگ می‌شوند. برای من حس لطيفی در مورد ترانه "يار دبستانی من" وجود دارد.» مهدی اللهياری: «ترم اول که وارد دانشگاه شدم ترانه "يار دبستلانی من" را بلد نبودم. آن را ياداشت کردم تا حفظ کنم. اين ترانه يادآور خاطرات زيادی است و کارکرد عالی آن اين است که وقتی "يار دبستانی" را می‌خوانيم همه دانشجويان برای تجمع جمع می‌شوند. پس بالاخره جایی می‌توان به نقطه اشتراک رسید. خوشحاليم که دو دانشجو از طيف‌های مختلف در اين برنامه حضور داشتند. دوست داشتيم که آقای رسولی، از بسيج دانشجويی، هم در بحث شرکت می‌کرد، ولی متأسفانه نخواست. امیدواریم آقای رسولی یا همفکران ایشان در بسیج دانشجویی برنامه راشنیده باشند. رادیو فردا آمادگی شنیددن پاسخ آنها را در باره صحبت‌های مطرح‌شده در این برنامه دارد.

«دنیای پزشکی و بیماران به برادران علایی نیاز دارند»

Wed, 03 Dec 2008 12:40:04 +3500

سازمان «پزشکان برای حقوق بشر» به همراه تعداد زیادی از پیشگامان عرصه پزشکی در دنیا بار دیگر در نامه‌ای از دولت جمهوری اسلامی خواستند آرش و کامیار علایی را از زندان آزاد کنند.

سازمان «پزشکان برای حقوق بشر» به همراه تعداد زیادی از پیشگامان عرصه پزشکی در دنیا بار دیگر در نامه‌ای از دولت جمهوری اسلامی خواستند آرش و کامیار علایی را از زندان آزاد کنند. این دو پزشک ایرانی فعال در زمینه پیشگیری و درمان ایدز از بیش از شش ماه پیش و با اتهام‌های امنیتی در زندان به سر می‌برند. در این نامه از دولت ایران خواسته شده است با آزاد کردن این دو پزشک، مصادف با روز جهانی ایدز، به دنیا نشان دهند که جمهوری اسلامی به فکر مبارزه با ایدز و سلامت ملت خود است و اجازه دهند این دو پزشک ایرانی به نجات جان انسان‌ها بپردازند. در این نامه آمده است که برادران علایی در راه مبارزه و درمان ایدز جان عده‌ای را نجات داده‌اند و جایگاه ایران را به عنوان مدلی برای دیگر کشورها در راه مبارزه با ایدز تثبیت کرده‌اند. بیشتر بخوانید: «برادران علایی پژوهشگرانی استثنایی هستند» بشنوید: «دنیای پزشکی و بیماران به برادران علایی نیاز دارند» به گفته مارگارت سالمون، دوست و همکار کامیار علایی در آمریکا که قرار بود در کنفرانس ایدز در مکزیک مقاله مشترکی را ارائه کنند طرح‌های برادران علایی در ایران، خصوصا در زمینه کاهش صدمه به مبتلایان به ویروس اچ آی وی / ایدز، را طرحی موفق و مدلی برای کشورهای غربی می‌داند. او در گفت‌وگو با رادیو فردا گفت: «طرحی که برادران علایی از جمله پیشگامان آن بودند طرحی است که ایران را به یکی از فعال‌ترین کشورهای دنیا در زمینه کاهش صدمه به مبتلایان به ویروس اچ ای وی تبدیل کرده است. ایران امروز در زمینه بهداشت عمومی از بسیاری کشورهای جهان پیشی گرفته است.» قوه قضاييه ايران، يک ماه پس از دستگيری آرش و کامیار علایی، دليل بازداشت اين دو متخصص ايدز را اتهام‌های امنیتی اعلام کرد. از آن زمان تاکنون مقامات ایران هیچ اظهارنظر دیگری درباره این پرونده نکرده‌اند. مارگارت سالمون معتقد است که اقدامات این دو برادر منحصر به بهداشت عمومی و کمک به مبتلایان به ایدز بوده است. او می‌گوید: «درست است که من کامیار علایی را تنها سه سال است که می‌شناسم، ولی در طول این مدت که ما با هم همکاری نزدیکی هم داشتیم، هیچگاه به نظرم نرسید که او فعالیت سیاسی می‌کند. تمام این مدت چیزی که من از او دیدم جز طرفداری و عشق به کشورش نبود. مطمئنا هر کسی گرایشات سیاسی دارد، اما دغدغه اصلی کامیار بهداشت و سلامت مردم و کمک به آنها بوده است. آرش علایی را هم تنها چند باری در کنفرانس‌ها و یک برنامه تبادل علمی بین ایرانیان و آمریکایی‌ها دیدم که البته فکر می‌کنم همین برنامه‌ها هم برای آنها دردسرساز شده است.» تاکنون غیر از بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی، اتحادیه اروپا و وزارت خارجه آمریکا، بیش از پنج هزار پزشک و فعال مبارز ه با ایدز با امضای طوماری خواستار آزادی برادران علایی شده‌اند. تاکنون غیر از بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی، اتحادیه اروپا و وزارت خارجه آمریکا، بیش از پنج هزار پزشک و فعال مبارز ه با ایدز با امضای طوماری خواستار آزادی برادران علایی شده‌اند. مارگارت سالمون می‌گوید پیام این طومار و سایر نامه‌ها و بیانیه‌های بین‌المللی تنها یک چیز است : دنیای پزشکی و بیماران به این دو برادر احتیاج دارند. او می‌گوید: «این دو برادر متخصص بهداشت عمومی در سطح بین‌المللی هستند و دنیا و بیماران‌شان به آنها احتیاج دارند. وقتی چنین افرادی در ایران دستگیر می‌شوند جوانانی که قرار است بعدها پزشک شوند دیگر انگیزه‌ای برای تلاش و کمک به مردم نخواهند داشت.» حدود دو هفته پیش گزارش‌هایی مبنی بر آزادی برادران علایی در برخی از وب‌سایت‌های ایران منتشر شد که این خبرها توسط خانواده و وکیل آنها و همچنین سازمان پزشکان مدافع حقوق بشر تایید نشده است.

موسیقی بار دیگر به کمک مبتلایان به ایدز می‌آید

Mon, 01 Dec 2008 17:43:48 +3500

وبسایت پربیننده ام اس ان MSN ، از اول دسامبر (۱۱ آذر ماه)، مجله‌ای اینترنتی را به نام « Red wire رد وایر» برای کاربران خود راه‌اندازی می‌کند، تا هر کاربر، تنها با پرداخت ۵ دلار در ماه، هر چهارشنبه، یک قطعه موسیقی از خوانندگان مشهور دنیا دریافت کند. گروه‌هایی چون یو تو، کلد پلی و خوانندگانی مثل شریل کرو و جان لجند با این برنامه همکاری می‌کنند.

این بار در روز جهانی ایدز، هنرمندان عرصه موسیقی دنیا گرد هم آمده‌اند تا کمکی به مبتلایان به ویروس اچ آی وی ایدز در آفریقا بکنند. بیشتر بخوانید: «هشدار در مورد موج سوم ایدز در ایران» قاره آفریقا بیشترین آمار مبتلایان به ایدز در دنیا را دارد. تنها در منطقه جنوبی صحرای آفریقا ۲۲ میلیون نفر به این ویروس مبتلا هستند و در سال گذشته نزدیک به دو میلیون نفر بر اثر ابتلا به آن جان خود را از دست داده‌اند. وبسایت پربیننده «ام اس ان» « MSN » ، از اول دسامبر (۱۱ آذر ماه)، مجله‌ای اینترنتی را به نام «رد وایر» یا « Red wire » برای کاربران خود راه‌اندازی می‌کند، تا هر کاربر، تنها با پرداخت پنج دلار در ماه، هر چهارشنبه، یک قطعه موسیقی از خوانندگان مشهور دنیا دریافت کند. گروه‌هایی چون «یو تو»، «کلد پلی» و خوانندگانی مثل «شریل کرو» و «جان لجند» با این برنامه همکاری می‌کنند. نیمی از مبلغ پنج دلار، برای خرید دارو برای بیماران مبتلا به ایدز در آفریقا صرف خواهد شد. جدا از این قطعه موسیقی، هر هفته یک خواننده به کاربران معرفی خواهد شد. همچنین در این مجله اینترنتی تصاویر ویدیویی و اطلاعاتی درباره جامعه و فرهنگ مردمی که این کمک‌ها را دریافت می کنند نیز به کاربر داده می‌شود. بنا بر آنچه در سایت «ام اس ان» درج شده ، برای ادامه زندگی فرد مبتلا به ایدز دو قرص در روز لازم است که هزینه آن ۱۲ دلار در ماه است. در نتیجه هر پنج نفری که مشترک این مجله اینترنتی شوند، جان یک انسانِ مبتلا به این بیماری را در آفریقا نجات خواهند داد. این مجله، توسط گروه «قرمز» پایه گذاری شده است. گروه قرمز یک مدل تجاری است که سعی در افزایش آگاهی و جمع‌آوری کمک برای مبتلایان به ویروس اچ ای وی ایدز دارد. این گروه، به همت بونو خواننده یو تو و بابی شریور وکیل آمریکایی آغار به کار کرد. کمپانی‌های بزرگی چون اَپل، دل، ویندوز، گپ و کانورس با این گروه همکاری می‌کنند و درآمد حاصل از فروش برخی محصولات خود را به صندوق جهانی ای که برای مبارزه با ایدز، سل و مالاریا است، واریز می‌کنند. قرمز رنگ وضعیت اضطراری است و بدین جهت نام قرمز برای این گروه انتخاب شده که هر روز ۴۱۰۰ نفر در دنیا بر اثر ابتلا به ایدز جان خود را از دست می دهند و گروه کثیری با آن دست و پنجه نرم می‌کنند.

تهدید ایران، نگرانی اعراب، منافع غرب

Tue, 25 Nov 2008 17:18:57 +3500

وزیر خارجه بریتانیا، برنامه هسته‌ای ایران را تهدیدی برای خاورمیانه و سایر کشورهای جهان خوانده و از کشورهای عربی خواسته است، تهران را به این دلیل تحت فشار بگذارند.

آقای میلی‌بند این گفته‌ها را روز دوشنبه در جریان کنفرانسی در امارات متحده عربی، ایراد کرد.

حسن قشقاوی، سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی، در واکنش به این سخنان گفت «این اسرائیل است که با داشتن سلاح هسته‌ای، تهدید اصلی برای جهان و منطقه است». وی همچنین دیوید میلی‌بند را به داشتن گرایش‌های صهیونیستی متهم کرد.

وزیر امور خارجه بریتانیا، از کشورهای عرب خلیج فارس خواست جمهوری اسلامی را به دلیل برنامه هسته‌ای این کشور از طریق محدودیت‌های مالی و صادراتی تحت فشار بگذارند.

رادیو فردا در این ارتباط به سراغ مهرداد خوانساری، تحلیلگر سیاسی در لندن، محجوب الزویری، رییس بخش مطالعات ایران در دانشگاه اردن، و رضا تقی زاده، تحلیلگر سیاسی، رفته است.

وزیر خارجه بریتانیا برنامه هسته‌ای ایران را تهدیدی برای خاورمیانه و سایر کشورهای جهان خوانده و از کشورهای عربی خواسته است تهران را به این دلیل تحت فشار بگذارند. آقای میلی‌بند این گفته‌ها را روز دوشنبه، در جریان کنفرانسی در امارات متحده عربی، ایراد کرده است. حسن قشقاوی، سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی، در واکنش به این سخنان گفت «این اسرائیل است که با داشتن سلاح هسته‌ای، تهدید اصلی برای جهان و منطقه است». وی همچنین دیوید میلی‌بند را به داشتن گرایش‌های صهیونیستی متهم کرد. وزیر خارجه بریتانیا از کشورهای عرب خلیج فارس خواست تا جمهوری اسلامی را به دلیل برنامه هسته‌ایش از طریق محدودیت‌های مالی و صادراتی تحت فشار بگذارند. بیشتر بخوانید: «کشورهای عرب برای تهران محدودیت ایجاد کنند» بشنوید: گفتگو با سه تحلیلگر سیاسی در مورد گفته‌های دیوید میلی‌بند دیوید میلی‌بند در کنفرانسی درباره انرژی هسته‌ای در خلیج فارس که در مرکز مطالعات و پژوهش‌های استراتژیک امارات متحده عربی برگزار می‌شد، به علاقه بریتانیا برای همکاری با کشورهای خلیج فارس در زمینه پرونده هسته‌ای ایران اشاره کرد. او گفت: «در صورتی که ایران قواعد را رعایت کند، شما می‌توانید مشوق‌هایی جدی برای همکاری اقتصادی در اختیار آن کشور بگذارید. در غیر این صورت هم می‌توان دست به اقداماتی محدودکننده زد.» مهرداد خوانساری تحلیلگر سیاسی در بریتانیا درباره انگیزه صحبت‌های وزیر خارجه بریتانیا در ابوظبی به رادیو فردا گفت: «لزومی ندارد که میلی‌بند بخواهد کشورهای عربی را متقاعد کند که نگران برنامه هسته‌ای ایران باشند. انگیزه میلی‌بند این است که آنها را متقاعد کند در این راستا با جامعه بین‌المللی همکاری بیشتری داشته باشند.» همچنین به گفته مهرداد خوانساری، «یکی از مشکلاتی که امروز میلی‌بند با آن درگیر است، صدمه دیدن اقتصاد کشورهای اروپایی از جمله آلمان، فرانسه و یا ایتالیا در نتیجه تحریم‌های اقتصادی شورای امنیت سازمان ملل متحد است. اما میزان تجارت قطر، دبی و ابوظبی با ایران بیشتر شده است. در واقع اروپا معتقد است که کشورهای اروپایی برای کارساز شدن تحریم‌ها باید همراه با اروپا عمل کنند.» محجوب الزویری، رییس بخش مطالعات ایران در دانشگاه اردن، نیز صحبت‌های وزیر خارجه بریتانیا را با اقتصاد جهانی مرتبط می‌داند. وی در این‌باره به رادیو فردا گفت: «صدای میلی‌بند در واقع ابزاری است برای به دست آوردن برخی منافع و حمایت‌هایی از کشورهای عربی به ویژه از دیدگاه اقتصادی. به نظر من اظهارات میلی‌بند در ادامه صحبت‌های چند هفته پیش گوردون براون، نخست وزیر بریتانیا، است که از کشورهایی چون قطر و امارات خواسته بود که حمایت خود را نشان دهند. صحبت از تهدید برنامه هسته‌ای ایران نیز وسیله‌ای است برای قانع کردن کشورهای عربی تا آنها قدم‌های مؤثرتری در بحران مالی کنونی بردارند.» وزیر خارجه بریتانیا، در جریان سخرانی روز دوشنبه خود، برنامه هسته‌ای ایران را تهدیدی برای منطقه و سایر کشورهای دنیا دانست. محجوب الزویری، رییس بخش مطالعات ایران در دانشگاه اردن، با بیان اینکه کشورهای عربی این تهدید را باور دارند به رادیو فردا می‌گوید:« برای کشورهای عربی نگرانی از دو جنبه وجود دارد. ابتدا از این جهت که درباره برنامه هسته‌ای ایران اطلاع دقیق در دست نیست و در نتیجه نگرانی‌های بین‌المللی به کشورهای عربی خصوصاً همسایگان ایران نیز سرایت می‌کند. دومین دلیل نیز نگرانی نقش ایران در مسایل منطقه‌ای مثل عراق، لبنان و فلسطین است.» نظرات دیوید میلی‌بند تنها چند روز پس از انتشار گزارش آژانس بین‌المللی انرژی اتمی درباره پرونده هسته‌ای ایران ایراد می‌شد. محمد البرادعی، مدیر کل آژانس، در گزارش خود اشاره کرده بود که این آژانس در تحقیقات خود در مورد این که برنامه هسته‌‌ای ایران هدف نظامی نیز دارد یا خیر، «پیشرفت قابل توجهی» نداشته است. رضا تقی‌زاده، تحلیلگر مسایل سیاسی، نیز درباره واکنش‌های احتمالی دنیای عرب و قدم‌هایی که ممکن است در راه ترغیب ایران برای توقف برنامه اتمی‌اش بردارند به رادیو فردا گفت: «تماس‌های دیپلماتیک با کشورهایی که در پرونده هسته‌ای ایران موضع دیگری دارند، از جمله روسیه و چین، تا از آنها بخواهند که مواضع محکم‌تری در قبال ایران اتخاذ کنند [از جمله این راه‌هاست]. همچنین احتمالاً حمایت از کشورهای اروپایی برای ادامه گفت و گوها با ایران تا اینکه ایران را قانع کنند که این گفت و گوها را جدی‌تر بگیرند.» ایالات متحده و دیگر کشورهای غربی ایران را متهم می‌کنند که برنامه هسته‌ای این کشور پوششی برای ساخت تسلیحات اتمی است، اما ایران این ادعا را رد می‌کند و برنامه هسته‌ای خود را برای تولید برق می‌خواند.

«بهترین راه، مذاکره بدون پیش شرط با ایران است»

Mon, 17 Nov 2008 23:14:58 +3500

شیرین عبادی، وکیل دادگستری و برنده جایزه ی صلح نوبل، روز یکشنبه در برنامه تحلیل سیاسی «فرید زکریا، جی پی اس» در شبکه ی خبری «سی ان ان» حاضر شد و درباره موضوعات مختلف، از جمله انتخابات اخیر در آمریکا و محبوبیت محمود احمدی نژاد در میان مردم ایران سخن گفت.

حضور این مدافع حقوق بشر در تلویزیون سی ان ان در حالی صورت گرفت، که تلویزیون دولتی ایران معمولا از سخن گفتن و دعوت منتقدین دولت سر باز می زند.

شيرين عبادى، وكيل دادگسترى و برنده جايزه ى صلح نوبل، روز يكشنبه در برنامه تحليل سياسى «فريد زكريا، جى پى اس» در شبكه ى خبرى «سى ان ان» حاضر شد و درباره موضوعات مختلف، از جمله انتخابات اخير در آمريكا و محبوبيت محمود احمدى نژاد در ميان مردم ايران سخن گفت. حضور اين مدافع حقوق بشر در تلويزيون سى ان ان در حالى صورت گرفت، كه تلويزيون دولتى ايران معمولا از سخن گفتن و دعوت منتقدين دولت سر باز مى زند. اولويت هاى اوباما و ايران برنامه «فريد زكريا، جى پى اس» در شبكه خبرى سى ان ان، برنامه اى هفتگى به مدت يك ساعت است كه به تحليل مسائل مرتبط با سياست خارجى مى پردازد. ميزبان اين برنامه، فريد زكريا، روزنامه نگار مشهور هندى - آمريكايى و از ويراستاران نشريه نيوزويك است. در برنامه اين هفته فريد زكريا، موضوع بحث، اولويت هاى كاخ سفيد تحت رهبرى رييس جمهور جديد آمريكا، باراك اوباما بود. در اين برنامه سه موضوع روسيه، افغانستان و ايران مورد بررسى قرار گرفت. در قسمت سوم و پايانى اين برنامه كه مربوط به ايران بود، فريد زكريا ميزبان شيرين عبادى، برنده جايزه صلح نوبل سال ۲۰۰۳ ميلادى، اولين ايرانى و اولين زن مسلمانى بود كه به دريافت اين جايزه نائل شد. فريد زكريا موضوع مواجهه با ايران را يكى از چالش برانگيزترين مسائل پيش روى باراك اوباما قلمداد كرد. وى به نفوذ ايران در منطقه خاورميانه از لبنان تا عراق اشاره كرد و از نگرانى همسايگان ايران درباره برنامه هسته اى آن كشور سخن گفت. «بهترين راه براى مذاكره با ايران، مذاكره بدون پيش شرط است. در اين صورت اگر دولت ايران حاضر به مذاكره با آمريكا شود بهترين حالت است اما اگر دولت ايران حاضر به گفت و گو بدون پيش شرط نباشد، ديگر نمى تواند نقش قربانى را بازى كند و همه دنيا نيز از موضع ايران آگاه مى شوند.»\ شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل زكريا به عنوان اولين سوال از خانم عبادى، نظر وى و همچنين نيروهاى اصلاح طلب در ايران را درباره انتخابات اخير آمريكا جويا شد . شيرين عبادى در پاسخ به اين سوال با بيان اينكه وى و مردم ايران از انتخاب يك فرد مخالف جنگ خوشحال هستند افزود: بدون شك تنها تندروها نه فقط در ايران بلكه در سراسر جهان هستند كه احتمالا از اين انتخاب راضى نيستند. خانم عبادى همچنين درباره موضوع مذاكره و گفت و گو با دولت ايران كه در مبارزات انتخاباتى باراك اوباما مطرح شده بود گفت: «بهترين راه براى مذاكره با ايران، مذاكره بدون پيش شرط است. در اين صورت اگر دولت ايران حاضر به مذاكره با آمريكا شود بهترين حالت است اما اگر دولت ايران حاضر به گفت و گو بدون پيش شرط نباشد، ديگر نمى تواند نقش قربانى را بازى كند و همه دنيا نيز از موضع ايران آگاه مى شوند.» فريد زكريا از خانم عبادى درباره محمود احمدى نژاد، رييس جمهور ايران پرسيد و اينكه آمريكايى ها بايد وى را چگونه مردى قلمداد كنند. اين برنده جايزه صلح نوبل در پاسخى كوتاه گفت: «اگر شما به چند سخنرانى ايشان گوش كنيد و برخى از مصاحبه هاى وى را ببينيد، جواب خود را خواهيد گرفت.» وى همچنين درباره ميزان محبوبيت آقاى احمدى نژاد در ايران گفت که اگر شما به راى ۲۲ميليون نفرى محمد خاتمى نگاه كنيد و آن را با آراء ۱۴ميليون نفرى محمود احمدى نژاد در دور دوم انتخابات مقایسه کنید، می بینید که محبوبيت آقاى احمدى نژاد به اندازه محمد خاتمى نيست.» حقوق زنان در ايران بحث حقوق زنان در ايران يكى از موضوعاتى بود كه فريد زكريا به آن پرداخت. خانم عبادى به عنوان وكيل تعداد زيادى از فعالان حقوق زنان در ايران، با اشاره به اينكه قوانين اسلام تفاسير مختلفى دارند، به كشورهايى چون اندونزى و مراكش اشاره كرد كه با تفسير متفاوتى از قوانين اسلام، مشكلات حقوق زنان را بر طرف كرده اند. وى با بيان اينكه خود به جدايى دين از سياست قائل است، افزود: «به دليل حكومت اسلامى كه توسط مردم ايران انتخاب شده است، ما بايد به تفسيرى صحيح از اسلام دست يابيم تا در چارچوب حقوق بشر بگنجد و من فكر مى كنم كه اين كار واقع گرايانه و عملى است.» در پايان اين برنامه، فريد زكريا از خانم عبادى پرسيد: اگر وى فردى مشهور و برنده جايزه صلح نوبل نبود، آيا در بازگشت به ايران، با مشكلى مواجه مى شد يا خير كه خانم عبادى در پاسخ گفت: «همانطور كه مى دانيد تعدادى زيادى روزنامه نگار، دانشجو و منتقد در ايران در زندان به سر مى برند و مطمئننا براى من هم اين خطر وجود دارد.»

تایید حکم یازده سال زندان برای محمد صدیق کبودوند

Sun, 26 Oct 2008 21:31:12 +3500

سازمان حقوق بشر کردستان در اطلاعيه ای اعلام کرد حکم ۱۱ سال زندان محمدصديق کبودوند به جرم تأسيس سازمان حقوق بشر کردستان از سوی دادگاه تجديد نظر انقلاب اسلامی تهران تاييد شده است.محمد صدیق کبودوند، موسس سازمان حقوق بشر کردستان و همچنين مدير مسول هفته نامه توقيف شده «پيام مردم» از دهم تير ماه سال ۸۶ در زندان به سر می برد و همچنين وضعيت جسمانی وی نيز در زندان مناسب نيست. نسرين ستوده يکی از وکلای مدافع آقای کبودوند در گفتگو با راديو فردا این خبر را تایید کرد و گفت که این حکم در حالی صادر می شود که فعاليت آقای کبودوند صرفا در زمینه حقوق بشر بوده است. خانم ستوده افزود: «آقای کبودوند به جای انتخاب هرگونه مبارزه ای مثل مبارزه مسلحانه، با تاسيس اين سازمان سعی در بهبود وضعيت مردم منطقه کردستان داشته است.» بیشتر بخوانید: بازداشت رييس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان «حال محمد صديق کبودوند در زندان وخیم است» «دادگاه محمد صديق کبودوند غير علنی برگزار شد» همچنين بنا بر اظهارات وکيل مدافع محمد صدیق کبودوند، به جز اتهام تاسيس اين سازمان، آقای کبودوند به ارتباط با سازمان های مرتبط با سازمان ملل متحد و ارسال نامه و گزارش به سازمان ملل و شخص کوفی عنان، دبير کل وقت سازمان ملل متحد نيز متهم شده است. نسرين ستوده درباره ی سابقه ی صدور حکم يازده سال زندان برای فعالان حقوق بشر به راديو فردا گفت: «من تا به حال با چنين حکم سنگينی برای يک مدافع حقوق بشر روبه رو نشده بودم. صدور چنين حکمی می تواند زنگ خطری برای همه فعالان حقوق بشر باشد و به همين دليل جا دارد که همه فعالان اين عرصه در ايران و ساير کشورها توجه کافی را به اين حکم نشان دهند.» محمد صديق کبودوند که از بيش از يک سال و نيم است که در زندان به سر می برد، بنا به گفته خانم ستوده از نظر سلامتی دچار مشکل شده اما برای درمان با محدوديت هايی روبه رو است. او همچنين از ملاقات با خانواده و وکلای مدافع خود طی هفته های گذشته منع شده است. خانم ستوده درباره قدم های بعدی وکلای آقای کبودوند به راديو فردا گفت: «با توجه به اینکه حکم و تاييد آن بدون در نظر گرفتن قانون صادر شده است، من به اتفاق ساير وکلای اين پرونده، به طور قطع اعتراض خود را به مراجع بالاتر خواهيم داد و از تمام حقوق قانونی موکلمان برای احقاق حقش استفاده خواهيم کرد.»

نگاه تازه؛ دنیای نابینایان

Mon, 13 Oct 2008 19:02:24 +3500

بيش از ۴۵ ميليون نابينا در سراسر دنيا زندگی می کنند. تا سال گذشته و بنا بر آمار سازمان بهزيستی ايران ۷۶ هزار نابينا تحت پوشش اين سازمان قرار دارند اين در حاليست که آمار غير رسمی حاکی از وجود ۱۴۰ هزار نفر نابينا و کم بينا در سراسر کشور است.

بيش از ۴۵ ميليون نابينا در سراسر دنيا زندگی می کنند. تا سال گذشته و بنا بر آمار سازمان بهزيستی ايران ۷۶ هزار نابينا تحت پوشش اين سازمان قرار دارند. اين در حاليست که آمار غير رسمی حاکی از وجود ۱۴۰ هزار نفر نابينا و کم بينا در سراسر کشور است. در اين برنامه « نگاه تازه » سعی کرديم به اين بخش از جامعه بپردازيم ، از مشکلاتی که نابينايان با آن در جامعه روبرو هستند صحبت کنيم و به پشت پرده زندگی چند نابينا برويم و از دنيای اين بخش از جامعه مطلع شويم. در اين برنامه در گفت و گويی با سهيل معینی، سردبير سابق روزنامه ی «ايران سپيد» ، اولين روزنامه تخصصی نابينايان در ايران و خاورميانه، درباره مشکلاتی که نابينايان با آن روبرو هستند پرسيديم . در اين برنامه ی «نگاه تازه » همچنين نگاهی داشتيم به موضوع نابينايی در سينمای ايران و جهان. در ادامه همچنين گفت و گويی داشتيم با اسکندر آبادی ، روزنامه نگار و نوازنده ی سازهای عود ، نی و ويلون، که در آلمان ساکن است. همچنين در پايان اين برنامه گفت و گويی نيز با جوانی نابينا داشتيم. شيرين، روزنامه نگاری نابينا که معتقد است نقش خانواده ها و سيستم آموزشی در هدايت افراد نابينا به اجتماع بسيار اهميت دارد. برای گوش دادن به اين برنامه «نگاه تازه» در بالای همين صفحه، سمت چپ بر روی فايل برنامه کليک کنيد. برنامه ی «نگاه تازه» در روزهای پنج شنبه پس از خبرهای ساعت ۱۹/۳۰ پخش می شود و چندساعت بعد پس از خبرهای ۰۰/۳۰در مجله نيمه شب تکرار می شود و بازپخش دوم آن را می توانيد در برنامه جديد نيمروزی بعد از خبرهای ساعت۱۳/۰۰ بشنويد. ایميل ما: Javanan@radiofarda.com شماره تلفن پيامگير برنامه «نگاه تازه»: ۰۰۴۲۰۲۲۱۱۲۴۱۱۴

اعتراضی «آرام» به پروژه متروی اصفهان

Sat, 11 Oct 2008 17:47:11 +3500

دوستداران ميراث فرهنگی، به همراه جمعی از شهروندان اصفهانی ، اساتيد دانشگاه ها و هيئت های علمی و فعالين اجتماعی، روز شنبه، بار ديگر در مقابل دبير خانه ی شورای شهر اصفهان گرد هم آمدند و در حرکتی خود جوش و آرام، اعنراض خود را درباره ی نحوه ی رسيدگی و ادامه پروژه مترو ، به اين نهاد اعلام کردند.

دوستداران ميراث فرهنگی، همراه با جمعی از شهروندان اصفهانی، اساتيد دانشگاه ها و هيئت های علمی و فعالين اجتماعی، روز شنبه، بار ديگر در مقابل دبير خانه شورای شهر اصفهان گرد هم آمدند و در حرکتی خود جوش و آرام، اعنراض خود را درباره نحوه رسيدگی و ادامه پروژه مترو، به اين نهاد اعلام کردند. اين تجمع بعد از ساعتی با قرائت بيانيه اين افراد بدون هيچگونه درگيری ای پایان يافت. شرکت کنندگان در اين تجمع از مسوولين شورای شهر خواستند تا بنا بر نظر کارشناسان، طرح عبور خط مترو از خيابان تاريخی چهار باغ عباسی را لغو کنند، چرا که در صورت اجرای اين پروژه، نه تنها به خيابان چهار باغ، بلکه به بازارچه بلند يا بازار هنر اصفهان، بنای هشت بهشت و سی و سه پل نيز آسيب خواهد رسيد. عليرضا روحانی، روزنامه نگار و فعال اجتماعی و از شرکت کنندگان در این تجمع اعتراضی، به «رادیو فردا» گفت: «خبرهای مربوط به اين پروژه به شدت ضد و نقيض است و در حالي که يک روز گروهی از «ميراث فرهنگی نيز در اينباره تا حدی کوتاهی کرده است و در بعضی مواقع حتی پروژه مترو را مهمتر از حفظ ميراث فرهنگی در نظر گرفته اند.» عليرضا روحانی، روزنامه نگار و فعال اجتماعی در اصفهان مسوولين، عبور خط مترو از چهار باغ را غير ممکن اعلام کنند، گروهی ديگر از احتمال اجرايی شدن اين پروژه سخن می گويند.» وی همچنين معتقد است که «ميراث فرهنگی نيز در اين باره تا حدی کوتاهی کرده است و در بعضی مواقع حتی پروژه مترو را مهمتر از حفظ ميراث فرهنگی در نظر گرفته اند.» آقای روحانی اشاره کرد که بعد از تجمع، نمايندگان تجمع کنندگان در جلسه علنی شورای شهر شرکت کردند. وی افزود: بعد از صحبت با تعدادی از اعضای شورای شهر و نايب رييس اين شورا صورت گرفت، معلوم شد که متروی اصفهان وارد خيابان چهار باغ عباسی شده و بخش زيادی از اين خيابان را هم طی کرده است و بنا به گفته برخی، نزديک خيابان عباس آباد رسيده است. به گفته آقای روحانی، اين بدين معنی است که مترو فاصله کمی با سی و سه پل ندارد و اين عمل کاملا به صورت غير قانونی انجام شده است. در همین حال، بنا بر اعلام عباس حاج رسولی ها، رييس شورای شهر اصفهان، خط متروی اصفهان قرار است از زير پياده روی غربی چهار باغ عبور کند و پس از عبور از غرب سی و سه پل به سمت خيابان چهار باغ بالا حرکت و بقيه مسير را طی کند. اين مسير خلاف مسيری است که در شورای عالی ترافيک تصویب شده است. طبق اين مصوبه، مترو می بايست از خيابان شمس آبادی عبور کند. با اين وجود، هنوز مشخص نيست که چرا مصوبه شورای عالی ترافيک اجرايی نمی شود و خط مترو به خيابان شمس آبادی منتقل نشده است. آقای روحانی در اين باره به راديو فردا گفت: « اتفاقا اين مسئله برای مدت ها برای ما نيز به صورت يک سئوال در آمده بود و پيگير اين قضيه شديم و متاسفانه يک سری شايعاتی مبنی بر حيف و ميل های مالی در اين پروژه به گوشمان رسيده است که البته مستند نیز نيستند.» وی اضافه کرد: « ما همچنان اين مسئله را پيگيری می کنيم و در همين رابطه از مسوولين اين پروژه در شورای شهر و ساير ارگان ها خواسته ايم تا برای جلوگيری از چنين شايعاتی، ريز هزينه های پروژه مترو را در اختيار اصحاب رسانه قرار دهند و شفاف سازی کنند.» وی گفت: « بايد در نظر داشت که بحث اين پروژه صرفا مربوط به اين دولت و اين دوره از شورای شهر و شهرداری نيست. البته درست است که بخش عبور از چهار باغ در اين دوره به موضوع اصلی بدل شده است.» بر اساس گزارش رسانه ها و دوستداران میراث فرهنگی در ایران، مرکز ميراث جهانی يونسکو در سال گذشته ثبت محور فرهنگی تاريخی اصفهان که چهار باغ نيز بخشی از آن را تشکيل می دهد را به دولت ايران و سازمان ميراث فرهنگی پيشنهاد کرد. اما در صورتي که مترو از زير خيابان چهار باغ عباسی عبور کند ، نه تنها لطمات جبران ناپذيری به اين خيابان وارد خواهد شد، بلکه ثبت جهانی اين محور که ۱۲۰ اثر تاريخی را در خود دارد نيز با مشکل مواجه خواهد شد.

نگاه تازه؛ جنگ و صلح

Sat, 27 Sep 2008 14:20:33 +3500

«من مهرداد عزيزاللهی، اعزامی از اصفهان، چهارده ساله و انگيزه ای که باعث شد به جبهه بيام واقاً اون برادرهايی (بودن) که قبلاً جبهه ميومدن برا ما تعريف می کردن که جبهه چه خاصيتهای خوبی داره، مثلاً هر کی بره ساخته ميشه از هر لحاظ، و اون ناخالصی هاش و گناهاش ... ديگه در اونجا معصيت ديده نمی شه ... من به جبهه اومدم تا شايد بتونم در راه خدا کمکی کنم وگناهانمون پاک بشه ...»

«من مهرداد عزيزاللهی، اعزامی از اصفهان، چهارده ساله و انگيزه ای که باعث شد به جبهه بيام، اون برادرهايی (بودن) که قبلاً جبهه ميومدن برای ما تعريف می کردن که جبهه چه خاصيت های خوبی داره، مثلاً هر کی بره ساخته ميشه از هر لحاظ، و اون ناخالصی هاش و گناهاش ... ديگه در اونجا معصيت ديده نمی شه ... من به جبهه اومدم تا شايد بتونم در راه خدا کمکی کنم وگناهانمون پاک بشه ...» برنامه اين هفته «نگاه تازه» با پژواک صدای اين نوجوان بسيجی دهه ۱۳۶۰ آغاز می شود که آن روزها از تلویزیون جمهوری اسلامی ايران پخش می شد و کسی نمی داند پس از پخش، چند هم سن و سال ديگر مهرداد را ترغيب به رفتن به جبهه جنگ هشت ساله و خانمانسوز ايران و عراق کرد، و اينک بر روی يوتيوب قرار گرفته است. يادگار دورانی سپری شده که برای بعضی غرورآفرين، برای برخی ديگر خشم برانگيز و برای بسياری دردناک بود و اينک بر روی شبکه جهانی اينترنت ثبت شده و جولان می دهد. در هفته ای که جمهوری اسلامی ايران سال هاست آن را «هفته دفاع مقدس» ناميده است، «روز جهانی صلح» هم آمد و رفت و اين پرسش را برای ما جا گذاشت که آيا دوباره ممکن است بر صفحه تلويزيون خانه چهره يک مهرداد عزيزاللهی ديگری را ببينيم؟ يعنی چهره نوجوان چهارده ساله ديگری که اين بار در پايان دهه هفتاد برای اولين بار از پستان مادر شير خورده است؟ (گيريم که اين دفعه، بار ميهنی آنچه بر زبان می آورد بر غلظت مذهبی آن بچربد.) اين سوال و سوال هايی ديگر را با سه ميهمان اين برنامه «نگاه ديگر» در ميان گذاشتيم. «دفاع مقدس» افتخاری بزرگ درتهران رضا يک جوان بسيجی و پروانه يک دانشجوی منتقد آنجا که صحبت به جنگ ايران و عراق می رسد دو نظر مختلف ارائه می دهند. رضا حرف هايش را با اين جمله شروع می کند که «دفاع مقدس» (عليرغم آنکه می داند به باور بعضی اين واژه ای کليشه ای است) يکی از بزرگترين افتخارات اين مرز و بوم بوده و تنها جنگ تاريخ ايران بوده که در آن به دشمنان اجازه داده نشده « يک وجب از خاک کشورمان را تصرف کنند.» به گفته رضا که از باورمندان به آيت الله خمينی بنيانگذار جمهوری اسلامی ايران است، « فارغ از بحث و جدل های سياسی با هر گرايش و خط مشی سياسی هر جای دنيا که هستيم بايد به اين موضوع افتخار کنيم.» اما «جنگ يعنی خشونت و خون» ... اين را پروانه که دروان کودکيش را در دوران جنگ هشت ساله گذرانده می گويد. پروانه می افزايد: «به مدرسه ای می رفتم که در آن فرزندان شهيدان و جانبازان درس می خواندند. تصويری من از جنگ دارم برخلاف تصوير آقا رضا تصويری است که هيچوقت به آن افتخار نمی کنم. شاگردان اين مدرسه که برادرانشان و پدرشان را از دست داده بودند هميشه زندگيشان با يک عقده، يک نگرانی و يک کمبودی همراه بود ...» ميهمان ديگر اين برنامه «نگاه تازه» همکارمان حسين آرين مفسر نظامی «راديو فردا » افسر پيشين ارشد نيروی دريايی ايران است که در دوران جنگ هشت ساله تا بازپس گيری خرمشهر در ارتش ايران در ارتش ايران خدمت کرد. مشکل با لفظ « دفاع مقدس» حسين آرين که در اين برنامه تجربيات مستقيم خود را شرح می دهد می گويد او به جنگ از ديد يک فرد نظامی نگاه می کند که برای دفاع از آب و خاک ايران تربيت شده بود. او چنين دفاعی را محترم و خوب می داند اما می گويد با کاربرد لفظ «دفاع مقدس» مشکل دارد، چون در حداقل چند سال اول که او دستی در آتش جنگ داشت، اين دفاع چندان جنبه مذهبی نداشت. حسين آرين می گويد: بهتر بود بعد از بازپس گيری خرمشهر جنگ متوقف می شد تا ايران در شرايط انزوا قرار نگيرد و قطعنامه آتش بس را از موضع ضعف بپذيرد. رضا از رشادت های سربازان می گويد و از دفع تجاوز تحميلی و پذيرش تنها قطعنامه ای که به گفته او در آن پرداخت غرامت جنگی به ايران به رسميت شناخته شد. اما برای پروانه اين قطعنامه کافی نيست زيرا به گفته او رهبران ايران با ادامه جنگ پس از بازپس گيری خرمشهر خسارات جانی و مالی جبران نشدنی به مردم و کشور تحميل کردند. امروز هم در ميان تهديدها و نحريم های ناشی از ادامه غنی سازی اورانيوم در ايران پروانه می گويد به احتمال حمله نظامی ديگری فکر می کند و ديدن موشک شهاب سه در ميدان بهارستان تهران در مسير رفت و آمد به خانه او را نگران می کند. همين نگرانی را سيمين بهبهانی هم شاعر نامدار ايران ميهمان ديگر اين برنامه «نگاه تازه» که سال ها با قلم و قدم از صلح دفاع کرده دارد. خانم بهبهانی که پيامدهای دو جنگ را برای ايران به چشم ديده (جنگ جهانی دوم و جنگ ايران و عراق) با گله و طنز از دغدغه های امروز خود می گويد (اگر آب در دست داريد زمين بگذاريد و اين گفته ها را که در آن گريزی هم به يک داستان ملانصرالدين زده شده بشنويد.) پيش پرده اين گفته ها را در شعر تازه ای که خانم بهبهانی برای شنوندگان برنامه «نگاه تازه» خوانده بشنويد. شعری با اين مطلع: «ای جنگ طلب گيرم که باک از خطرت نيست بس کن ز خطر، کشور ارث پدرت نيست» و با اين بيت پايانی: «گفتم که مکن، کردی هر چه که نبايد فرداست که جز لعنت باقی اثرت نيست» آيا شما هم در جنگ ايران-عراق شرکت کرده ايد؟ چه نظری درباره اين جنگ داريد؟ آيا فکر می کنيد ايران در آستانه جنگ ديگری است؟ نظرات خود را با ما در ميان بگذاريد. برای تماس با ما به آدرس javanan@radiofarda.com ايميل بزنيد و يا با شماره پيام گير برنامه ۰۰۴۲۰۲۲۱۱۲۴۱۱۴ تماس بگيريد. شما همچنين می توانيد به شماره ۰۶۰۳۸۷۴۱۵۰ ۰۰۴۲ برای ما اس ام اس ارسال کنيد. برای شنيدن برنامه اين هفته «نگاه تازه» فايل برنامه را که در بالای همين صفحه (سمت چپ) قرار دارد، باز کنيد. برنامه «نگاه تازه» را می توانيد پنج شنبه ها ساعت ۱۹:۳۰ و تکرار آن را ساعت نيم بامداد يا ۱۳ بعد از ظهر جمعه ها به وقت ايران از «راديو فردا» بشنويد.

نگاه تازه: تابوی صحبت در باره مسائل جنسی

Sun, 14 Sep 2008 20:03:24 +3500

بعد از دريافت پيغام های زيادی از شنوندگان برنامه «نگاه تازه»، اين بار دراين برنامه به سراغ موضوعی رفتيم که حرف زدن از آن در ايران، همچنان يک «تابوی اجتماعی» باقی مانده است و به آن به صورت مسئله ای نگاه می شود که نبايد در بحث های عمومی مطرح شود. بعد از دريافت پيغام های زيادی از شنوندگان برنامه «نگاه تازه»، اين بار دراين برنامه به سراغ موضوعی رفتيم که حرف زدن از آن در ايران، همچنان يک «تابوی اجتماعی» باقی مانده است و به آن به صورت مسئله ای نگاه می شود که نبايد در بحث های عمومی مطرح شود. از حرف زدن راجع به مسايل جنسی شروع کرديم. از اينکه چرا در جامعه ايران هنوز به صورت سنتی به اين موضوع پرداخته می شود. به آثار و نتايج حرف نزدن درباره مسايل جنسی پرداختيم، اگر چه اين مسئله پشت ديوار های خانه ها مثل خيلی مسائيل ديگر جريان دارد. در برنامه اين هفته «نگاه تازه»، هم نظر جوانان اروپايی را در اين باره پرسيديم و هم جوانان ايرانی را. شايد شنيدن اين پاسخ ها و مقايسه ميان حرف هايی که اين دو گروه برای گفتن داشتند برايتان جالب باشد. به هرحال اگر خواستيد و توانستيد نظرتان را در اين باره با ما در ميان بگذاريد. در اينجا به بازگو کردن يکی از پاسخ ها اکتفا می کنيم. سحر از تهران در پاسخ به اين سوال که «آيا حرف زدن درباره مسايل جنسی همچنان يک تابوی اجتماعی است يا خير؟» گفت: «اگرچه اين تابو همچنان وجود دارد ولی در دو سه سال اخير و در بين نسل جديد جوانان وضعيت بهتر شده است.» وقتی از سحر پرسيديم که آيا در خانواده او اين مسئله مطرح می شود يا نه، گفت: «نه تنها در خانواده مطرح نمی شود بلکه در سطح دوستان هم کمتر به بحث رابطه جنسی پرداخته می شود.» همزمان در گفت و گو با جوانان ايرانی متوجه می شويم که آنها بيشترين آگاهی را درباره مسايل جنسی از صحبت با همسالان خود به دست می آورند و اندکی نيز از طريق آموزش در دانشگاه کتاب و مقالات مرتبط با اين موضوع. جوانانی که ما با آنان گفت و گو کرديم، اعتقاد دارند که تاثيرات روانی اين تابو در جامعه کم نيست. پس به سراغ دکتر روح انگيز شاهين، روان درمانگر در لندن، رفتيم و نظر او را درباره اينگونه پيامدها پرسيديم. خانم دکتر شاهين پاسخ داد: «خيلی از جوان هايی که از ايران به اروپا می آيند، مسایل جنسی برايشان مرموز و پيچيده است و اين نتيجه مطرح نشدن اينگونه مسايل در خانواده است و اينکه در اين باره والدين با فرزندانشان حرفی نمی زنند.» وی اعتقاد دارد که رابطه جنسی يک سفر است و مقصد نيست و هر دو طرف رابطه بايد به يکديگر در اين مسير کمک کنند. همچنين در اين برنامه گفت و گويی داشتيم با مرتضی زارع، يکی از مسولين وب سايت «تقويت»؛ ارائه دهنده محصولاتی که تسهيلگر رابطه جنسی در ايران است. آقای زارع درباره محصولات خود به برنامه «نگاه تازه» گفت:«اين محصولات تاييد شرعی دارد و برای فروش اين محصولات که البته به صورت اينترنتی فروخته می شود، استفتاء هم شده است و اکثر اين محصولات تاييد بهداشتی و پزشکی هم دارند.» اما از آنجا که بسياری بر اين باورند که بحث رابطه جنسی و تابوی حرف زدن درباره آن ريشه های دينی و مذهبی دارد، ميهمان ديگر اين برنامه «نگاه تازه»، حجت الاسلام عباس مهاجرانی (روحانی مقيم لندن) بود. او ريشه اين مشکل را در «افراط گرايی افرادی می داند که نه معنای حيا و نه معنای عفت را درک نکرده اند.» آقای مهاجرانی همچنين معتقد است که «در صدر اسلام صحبت درباره مسايل جنسی تابو نبوده و پيامبر اسلام نيز آزادانه در اين باره با پيروان خود سخن می گفته است.» برنامه «نگاه تازه» در روزهای پنج شنبه پس از خبرهای ساعت۱۹.۳۰ پخش می شود و چندساعت بعد پس از خبرهای۰۰.۳۰ در مجله نيمه شب تکرار می شود و بازپخش دوم آن را می توانيد در برنامه جديد نيمروزی، بعد از خبرهای ساعت۱۳.۰۰ بشنويد. ای ميل ما: Javanan@radiofarda.com شماره تلفن پيامگير برنامه «نگاه تازه»: ۰۰۴۲۰۲۲۱۱۲۴۱۱۴

سواحل سومالی؛ بزرگترین منطقه فعالیت دزدان دریایی جهان

Mon, 25 Aug 2008 19:03:11 +3500

سواحل سومالی يکی از بزرگترين مناطق فعاليت دزدان دريايی در جهان به شمار می رود و در شش ماه نخست سال جاری ميلادی، ۲۴ گزارش در خصوص حمله آنان به شناورها در اين منطقه انتشار يافته است .

يکی از شناورهايی که هفته گذشته از سوی دزدان دريايی هدف قرار گرفت، متعلق به ايران است.

سواحل سومالی يکی از بزرگترين مناطق فعاليت دزدان دريايی در جهان به شمار می رود و در شش ماه نخست سال جاری ميلادی، ۲۴ گزارش در خصوص حمله آنان به شناورها در اين منطقه انتشار يافته است. يکی از شناورهايی که هفته گذشته از سوی دزدان دريايی هدف قرار گرفت، متعلق به ايران است. بنا بر گزارش های مرکز بين المللی اطلاع رسانی دزدی های دريايی در کوالالامپور، قرار است مذاکراتی بين صاحبان ايرانی کشتی و دزدان دريايی صورت گيرد که از شرايط اين مذاکرات و توافق احتمالی گزارشی در دست نيست. کاپيتان پی موکوندان، مدير بخش خدمات جنايات تجاری که بخشی از اتاق بازرگانی بين المللی در لندن است در اين باره به راديو فردا گفت: در ماه ژوئن سال جاری، دزدان دريايی موفق شدند هفت کشتی را بربايند و چهار کشتی نيز هفته گذشته ربوده شدند. وی در باره دلايل افزايش فعاليت دزدان دريايی به ويژه در منطقه خليج عدن با بيان اينکه دليل واقعی اين مسئله همچنان روشن نيست اظهار داشت: «يکی از دلايل می تواند اين باشد که در سومالی حکومت مرکزی وجود ندارد و اين سبب شده که يک نيروی موثر برای اعمال حقوق بين الملل شکل نگیرد.» مدير بخش خدمات جنايات تجاری افزود: «سومالی توسط نظاميان محلی اداره می شود که برخی از آنها برای افزايش درآمد به کارهايی چون راهزنی و دزدی کشتی ها دست می زنند. اما اينکه آيا علاوه بر دلايل اقتصادی، علل سياسی نيز در اين مسئله دخالت دارد يا نه، ما هنوز نمی دانيم.» در گزارش هايی که تاکنون در باره کشتی های دزديده شده منتشر شده، هيچ خبری از وضعيت سرنشينان و کارکنان اين شناورها مخابره نشده است. کاپيتان موکوندان در اين باره گفت: «تنها در سال گذشته دو تن از خدمه يک شناور دزديده شده توسط دزدان دريايی کشته شدند. اما معمولا به گروگان ها صدمه ای وارد نمی کنند. اما از آنجا که معمولا مذاکرات برای رهايی آنها بين سه تا شش هفته به طول می انجامد، عدم دسترسی به آب آشاميدنی و شرايط سخت، گروگان ها را اذيت می کند.» در شمال آفريقا نيروی دريايی «ائتلاف ۱۵۰» متشکل از کشورهايی چون آمريکا، کانادا، دانمارک، فرانسه، پاکستان و بريتانيا برای مبارزه با تروريسم و نظارت بر کشتيرانی در اين منطقه شکل گرفته است. به گفته کاپيتان موکوندان، اين ائتلاف تنها نيرويی است که در حال حاضر قادر به انجام عمليات در اين منطقه است. وی اظهار داشت: «اين نيروها وظايف مختلفی دارند اما در حال حاضر برای مبارزه با مسئله دزدان دريايی در اين منطقه فعاليت های زيادی انجام داده اند. من فکر می کنم اين ائتلاف تنها نيرويی است که در حال حاضر می توان روی آن حساب باز کرد چرا که هيچ نيروی ديگری در منطقه قدرت انجام چنين کاری را ندارد.» مدير بخش خدمات جنايات تجاری می گويد که دزدان دريايی معمولا تقاضاهای عجيبی از صاحبان کشتی نداشته اند و در مورد مذاکره با طرف ايرانی نيز انتظار می رود که همين گونه برخورد کنند.

«دوئل» فرزان دلجو و سامان سالور در نگاه تازه

Sat, 23 Aug 2008 20:51:52 +3500

در برنامه نگاه تازه اين هفته به بحث کهنه، اما هميشه جذاب « جوانی و جوانی کردن » پرداختيم. به سراغ چند جوان ايرانی و غير ايرانی رفتيم و به تفاوت های اجتماعی و فرهنگی پرداختيم؛ تفاوت هايی که باعث می شود تعريف جوانی کردن در ايران با ساير نقاط جهان کاملا فرق کند. در برنامه نگاه تازه اين هفته به بحث کهنه، اما هميشه جذاب « جوانی و جوانی کردن » پرداختيم. به سراغ چند جوان ايرانی و غير ايرانی رفتيم و به تفاوت های اجتماعی و فرهنگی پرداختيم؛ تفاوت هايی که باعث می شود تعريف جوانی کردن در ايران با ساير نقاط جهان کاملا فرق کند. در برنامه نگاه تازه اين هفته رادیو فردا ، دو مهمان ويژه هم داشتيم، دو سينماگر از دو نسل گوناگون سينمای ايران، فرزان دلجو و سامان سالور؛ يکی از نسل ديروز و ديگری از نسل امروز. يکی، ساکن لس آنجلس و ديگری، ساکن تهران. اين دو کارگردانِ نسل ديروز و امروز در اين برنامه به پرسش و پاسخ با يکديگر نشستند و دوئلی شرافتمندانه ميان دو نسل را به نمايش گذاشتند. یعنی این رادیو فردا نیست که از آنها سوال می پرسد بلکه این دو هنرمند با یکدیگر به گفت و گو نشسته اند. فرزان دلجو و سامان سالور با نگاهی به فراز و نشيب های سينمای ايران درگذشته و امروز، نيم نگاهی هم به بحث «جوانی کردن» داشتند. سامان سالور : خدمت همه سلام عرض می کنم و به رسم ادب دوست دارم ابتدا آقای دلجو صحبت کند، زيرا بزرگ ما هستند. البته اگر قرار است کارهای سخت را من انجام دهم و از آقای دلجو سؤالی بپرسم. می خواهم بدانم که در آن دوران، فضای تنفس برای فيلم سازان جوانی مانند شما چگونه بود؟ فرزان دلجو : با سلام به همه شما شنوندگان رادیو فردا و خوانندگان خوب وب سايت این رادیو. بايد بگويم که سينما هميشه تحت فشار بوده است. مسايل، گرفتاری ها و سانسور در دوران گذشته هم وجود داشت. به عنوان مثال، موضوع سناريوها بسيار محدود بود و بخش عمده آن درباره جاهل محل، رقاصه و کافه بود و اگر می خواستيم کمی دست بالاتر برويم، بايد به زندگی يک فرد ساده می پرداختيم که نه کارمند باشد، نه افسر، نه مهندس، نه وکيل و نه وزير. اولين فيلم من «ياران»، با دست های خالی و با ۶۰ هزار تومان سرمايه شخصی خودمان درست شد که در سينما کاپری( بهمن) به نمايش درآمد و مورد استقبال جوانان قرار گرفت. صدای موزيک متن اين فيلم را آقای فريدون فروغی می خواند و در شب نهم اکران گفتند، اين شعر سياسی است. ما شعر را برداشتيم و جای آن سوت گذاشتيم. سپس گفتند اين سوت پيام دارد و ما سوت را هم برداشتيم. بعد گفتند روی ديوار نوشته شده است که «خوشبختی دور نيست»، آن را هم برداشتيم. ولی باز هم شب هفدهم اکران، اين فيلم را توقيف کردند و پايين آوردند. اما امروز مشکلات به گونه ای ديگر است. من در بطن ماجرا هستم و خوب می دانم که فيلم امروز بايد خالی از احساس باشد. درست می گويم يا اشتباه می کنم، آقای سالور؟ سامان سالور : آقای دلجو طوری صحبت کرديد که ما کمی اميدوار شديم و ديديم فضای تنفسی آن دوران هم برای تمام کسانی که حرفی داشتند و سينما برايشان فقط جنبه سرگرمی و تفنن نداشته، تنگ بوده است. به قول شما، اين محروميت ها به ذات سينما برمی گردد که به يک معنا هميشه در تعارض با کسانی قرار می گيرد که سردمدار سياست در مملکت ما هستند. حرف های شما درست است، هرچند که به نظر من، علی رغم محدوديت هايی که ما داريم و شما نيز در آن زمان داشتيد، فيلمساز به عنوان يک موجود متفکر و خلاق هميشه بايد راه هايی را پيدا کند. البته مسئله مهم اين است که فيلم های شما با تمام تلخی، متفاوت بودن و اعتراض هايی که دولت می کرد و باعث توقيف فيلم می شد، به هر حال اکران می شد. ولی امروز متاسفانه فيلم های متفاوت و انديشمند، دچار اين مشکل هستند که اصلا اکران نمی شوند. فرزان دلجو : فيلم ساز همواره چه ديروز و چه امروز، بر لبه تيغ راه می رود. بايد از سينمای قبل از انقلاب دفاع کنيم، زيرا بسياری از فيلم های آن دوران در جشنواره ها شرکت می کردند و اگر سينمای ديروز ادامه می يافت، شايد امروز وضعيت بهتری داشت. « فيلم ساز همواره چه ديروز و چه امروز، بر لبه تيغ راه می رود. بايد از سينمای قبل از انقلاب دفاع کنيم، زيرا بسياری از فيلم های آن دوران در جشنواره ها شرکت می کردند و اگر سينمای ديروز ادامه می يافت، شايد امروز وضعيت بهتری داشت.» فرزان دلجو همان طور که شما گفتيد، امروز فيلم پروانه ساخت و نمايش می گيرد، ولی اکران نمی شود و اين مسئله ای بسيار عجيب و غريب است که در وزارت ارشاد انجام می گيرد. بيشتر فيلم های بعد از انقلاب فرمايشی بوده اند و اگر مروری بر اين فيلم ها بکنيم، می بينيم در هر دوره ای، فيلم ها تاريخ مصرف داشته اند و امروز ديگر تماشاگری ندارند. اگر ديروز احساس و عشقی در فيلم ها وجود داشت که تماشاگر با آن ارتباط برقرار می کرد، امروز اين احساس و عشق را هم نداريم. سامان سالور : دقيقا حرف شما درست است. نمی دانم فيلم های شما در چند سينما و در چه شرايطی اکران می شدند، ولی حداقل چيزی که وجود داشت، اين بود که فيلم ها جايی ديده می شدند. «سينمای ايران هرگز جهانی نشده است» فرزان دلجو : بله، وقتی فيلم اجازه نمايش می گرفت، در ۳۰ تا ۴۰ سينما در سطح کشور اکران می شد و يا فيلم های تک سينمايی که مورد استقبال هم قرار می گرفت. می گوييم سينمای ما جهانی شده، ولی سينمای ايران هرگز جهانی نشده است. اين که يک فيلم را در يک سالن سينمای خارج نمايش دهند، جهانی شدن نيست. جهانی شدن يعنی اين که مانند ايتاليا، بلغارستان و مصر، فيلمی در ايران ساخته شود و مردم جهان در کشورهای مختلف پشت گيشه صف بکشند، بليت بخرند و آن فيلم را ببينند. متاسفانه طی يکی دو سال گذشته ديگر از جوايز جهانی نيز خبری نيست. سامان سالور : آقای دلجو! فکر می کنم اين مسئله، نتيجه منطقی روندی است که بايد اتفاق می افتاد. البته من هم بايد حمايتی از سينمای بعد از انقلاب بکنم. اين که سينمای بعد از انقلاب به عنوان يکی از مؤلفه های سينمای انسانی و شريف، با تمام سادگی اش توانسته بود با مخاطبان ارتباط برقرار سازد و در فستيوال های مختلف شرکت کند. «ما اصلا يادمان رفته است که هر سال چهار پنج فيلم خوب و ديدنی مانند «هامون»، «روسری آبی»، «باشو غريبه کوچک»، «سارا» و«پری» داشتيم و متاسفانه امروز ديگر فراموش شده است.» سامان سالور متاسفانه روند عدم حمايت از اين گونه فيلم ها به جايی رسيد که ظرف دو سه سال اخير شاهد اين بوديم که سينماهای ديگری مانند سينمای مکزيک، آرژانتين و سينمای آسيای جنوب شرقی در فضاهای فستيوالی ظاهر شدند و جای سينمای ايران را گرفتند. من امسال خوشبختانه اين شانس را داشتم که جزو هيئت انتخاب فيلم های کوتاه برای جشن «خانه سينما» باشم. بايد بگويم که حتی فيلم های کوتاه ما تبديل شده اند به سه چهار سکانس از همان فيلم های دختر- پسری به معنای سينمای بدنه اش. متاسفانه فيلم های کوتاه که بايد پر از جذابيت و جسارت باشد، در حقيقت، کوتاه شده همان تفکری است که از آن حمايت می شود. فرزان دلجو : آقای سالور! يادمان باشد که قبل از انقلاب، بليت سينما پنج تومان بود و ۴۰ ميليون جمعيت داشتيم. امروز ۷۰ ميليون جمعيت داريم و قيمت بليت را هم که می دانيد. اگر بخواهيم مقايسه کنيم، می بينيم فيلم هايی که امروز بر پرده سينما می آيند، موفق نيستند و شخصيت ها يک بعدی هستند، زيرا دست فيلم ساز بسته بوده است. سامان سالور : ما اصلا يادمان رفته است که هر سال چهار پنج فيلم خوب و ديدنی مانند «هامون»، «روسری آبی»، «باشو غريبه کوچک»، «سارا» و«پری» داشتيم و متاسفانه امروز ديگر فراموش شده است. به عنوان آخرين کلام هم بايد بگويم در دوران نوجوانی ما، فيلم های بتامکس خيلی مد بود، ولی دو تا از فيلم هايی که به دلم نشست و يکی از آنها خيلی بيشتر، هر دو ساخته شما بودند، فيلم «شب غريبان» و «ماهی ها در خاک می ميرند». شايد يکی از دلايل گرفتاری ما امروز، فيلم سازی خوب شماست که باعث شد به سينما بياييم و دوست داشته باشيم فيلم بسازيم. راديو فردا: ممنون از آقايان سالور و دلجو. ما هم يک سؤال سينمايی از آقايان بپرسيم، اگر شما می خواستيد «جوانی کردن» را در سينما نشان دهيد، چگونه آن را به نمايش در می آورديد؟ تعريف شما از جوانی کردن چيست؟ فرزان دلجو : جوانی کردن يعنی عاشق شدن، يعنی عشق. امروز متاسفانه يک ضربدر روی آن است و امروز نمی توانيم عشق را حس کنيم، لمس کنيم و ببينيم. در حالی که روی عشق نمی توان ضربدر کشيد. سامان سالور : آقای دلجو گفتند جوانی کردن يعنی عشق. من در تکميل حرف ايشان می گويم جوانی کردن در سينما يعنی جسارت. اين که هر چه فيلم ساز فکر می کند درست است به تصوير بکشد و بعد شاهد باشد که اين تصاوير در کشورش ديده می شوند و با تماشاگر ارتباط برقرار می کنند. برای شنيدن برنامه اين هفته «نگاه تازه» فايل برنامه را که در بالای همين صفحه (سمت چپ) قرار دارد، باز کنيد. برای تماس با ما به آدرس javanan@radiofarda.com ايميل بزنيد و يا با شماره پيام گير برنامه ۰۰۴۲۰۲۲۱۱۲۴۱۱۴ تماس بگيريد. شما همچنين می توانيد به شماره ۰۰۴۲ ۰۶۰۳۸۷۴۱۵۰ برای ما اس ام اس ارسال کنيد. برنامه «نگاه تازه» را می توانيد پنج شنبه ها ساعت ۱۹:۳۰ و تکرار آن را ساعت نيم بامداد يا ۱۳ بعد از ظهر جمعه ها به وقت ايران از راديو فردا بشنويد.

مستندی به نام «مشکل، ایران نیست»

Mon, 11 Aug 2008 14:02:23 +3500

گروهی از فعالان سياسی اجتماعی در ايالات متحده آمريکا نسبت به احتمال جنگ میان این کشور و ایران ابراز نگرانی می کنند و در این رابطه هشدار می دهند. گروهی از فعالان سياسی اجتماعی در ايالات متحده آمريکا نسبت به احتمال جنگ میان این کشور و ایران ابراز نگرانی می کنند و در این رابطه هشدار می دهند. اين افراد نه تنها از ايده جنگ عليه ايران حمايت نمی کنند، بلکه به وسايل مختلف، سعی در نشان دادن مخالفت خود و آگاه کردنِ جامعه آمريکا از خطرات اين جنگ نيز دارند. ارون نيومن ، فيلمساز مستقل و از فعالان ضد جنگ، از جمله اين افراد است که اخيرا فيلمی با نام « مشکل، ايران نيست» ساخته است. اين فيلمِ مستند، مجموعه ای از مصاحبه ها با کارشناسان آمريکايی و همچنين ايرانی- آمريکايی است که در زمينه های مختلف، از تاريخ تا اقتصاد نفت، ايران و بحث حمله به این کشور را بررسی و با دلايل خود ، با اين جنگ احتمالی مخالفت می کنند. «بحث جنگ با ايران و در کل، ايران به عنوان هدف بعدی آمريکا، مدت هاست که در رسانه های جمعی اين کشور مطرح می شود و اين برای من خيلی ترسناک بود.» ارون نیومن ارون نيومن در گفت و گو با راديو فردا درباره انگيزه های ساخت اين فيلم گفت:« اولين مسئله اين است که من فکر می کنم که من ايران را به عنوان موضوع انتخاب نکردم. بيشتر می توانم بگويم که موضوع من را پيدا کرد. چرا که بحث جنگ با ايران و در کل، ايران به عنوان هدف بعدی آمريکا، مدت هاست که در رسانه های جمعی اين کشور مطرح می شود و اين برای من خيلی ترسناک بود.» وی اضافه کرد:«اين موضوع تبديل به اولين انگيزه شد تا در عين حال که شاهد جبهه گيری های آمريکا باشم، نظاره گرِ فعاليت های محققينی بودم که اعلام می کنند که اين جنگ احتمالی بسيار غيرمنطقی است و اينها برای من دليلی شد تا ساخت اين مستند را آغاز کنم. » در گفت و گو با ارون نيومن، به نظر می رسيد که وی به رسانه های کشور خود اعتماد آنچنانی ندارد. او در اين باره ابراز اميدواری کرد که «مردم آمريکا اين مستند را ببينند و تنها به اطلاعاتی که توسط رسانه ها دريافت می کنند، اکتفا نکنند، چرا که آنچه به مردم در اخبار درباره ايران گفته می شود، حقيقتا همه ماجرا نيست.» اين مستند ساز افزود:«اگر ما در يک کشور دموکراتيک زندگی می کنيم، پس وظيفه داريم تا شهروندانی آگاه باشيم. » ازآقای نيومن پرسيدم که خطر جنگ را تا چه حد نزديک احساس می کند و وی با بيان اينکه مطمئننا نمی توان جواب دقيقی به اين سوال داد، گفت :«نمی توانم صد در صد بگويم که اين اتفاق می افتد يا خير. اما آنچه که مطرح است، تهديدی است که همواره وجود دارد و از آن مهمتر اين است که من و همفکرانم معتقديم که هر تغييری در ايران، حتی تغيير سيستم حکومتی در آن کشور بايد توسط خود مردم ايران انجام شود و نه هيچ کس ديگر.» وی با اشاره به اينکه بحث تغيير رژيم در ايران مسئله ای است که مدت ها مطرح بوده است، گفت:« تاريخ ايران شاهد اين ماجرا به شکل های مختلف و خصوصا با دخالت نيروهای خارجی بوده است. اين بار هم اگر تغييری قرار است صورت گيرد، بايد بدون جنگ و درگيری و بدون نفوذ هر نيرو ی خارجی و توسط خود ايرانيان انجام شود.» مستند « مشکل، ايران نيست »، تاکنون در چند شهر مختلف در آمريکا به نمايش در آمده و هم اکنون گروه های مختلفی در تلاشند تا اين مستند را در جاهای مختلف آمريکا به روی پرده ببرند. ارون نيومن درباره عکس العمل تماشگران به اين پروژه گفت: « خيلی ها بعد از ديدن اين مستند، از اين موضوع شگفت زده شده بودند که معمولا چه ميزان اطلاعات در رسانه های جمعی درج نمی شود و نکات بيشماری وجود دارد که مردم درباره ايران نمی دانند و بايد از آنها آگاه شوند.» به گفته وی، تماشاگران اين مستند بر اين موضوع تاکيد کردند که آگاهی از روند تاريخی ای که در طول اين سال ها در ايران پشت سر گذاشته شده است، می تواند تاثير به سزايی در نوع حل اختلاف آمريکا با ايران داشته باشد.» مستند «مشکل، ايران نيست» با شعار «آيا حقيقت قربانی جنگِ بعدی خواهد بود؟» اين روزها از غرب تا شرق آمريکا روی پرده می رود تا شايد با تلاش يک فيلمساز مستقل آمريکايی و گروهش، جامعه آمريکا تصويری شفاف تر از ايران امروز، تلاش های ايرانيان در راستای دستيابی به دموکراسی و در عين حال، اهميت نقش ايران در جامعه جهانی به دست آورند.

بازداشت فعالان دانشجويی ادامه دارد

Sat, 09 Aug 2008 14:59:55 +3500

در ادامه برخوردهای قضايی و امنيتی با دانشجويان در دانشگاه های سراسر کشور، یکی دیگر از فعالان دانشجويی در هفته گذشته بازداشت شده است. در ادامه برخوردهای قضايی و امنيتی با دانشجويان در دانشگاه های سراسر کشور، یکی دیگر از فعالان دانشجويی در هفته گذشته بازداشت شده است. بر اساس گزارش منابع دانشجويی، در آخرين مورد از بازداشت ها، بهرام واحدی، دبير انجمن اسلامی دانشگاه زنجان، توسط نيروهای امنيتی بازداشت شده است. عليرضا فيروزی، سخنگوی شورای متحصنين دانشگاه زنجان، در گفت و گو با راديو فردا در باره دليل بازداشت آقای واحدی گفت :« وی در ارتباط با تحصنی که در دانشگاه زنجان داشتيم، بازداشت شده است. اما هنوز هيچ مقام قضايی اسم وی را اعلام نکرده و تنها دادستان زنجان در مصاحبه ای که با روزنامه همشهری داشت، اعلام کرد که يکی از دانشجويان در بازداشت به سر می برد.» آقای فيروزی اضافه کرد:« بهرام واحدی با حکم قضايی بازداشت شده، اما خانواده اش حاضر نيستند اين خبر را درج کنند. ما هم با تماس هايی که با خانواده اش داشتيم و از صحبت های ضد و نقيض آنها متوجه شديم که بهرام بازداشت شده است.» به گفته وی، در حال حاضر، از وضعيت بهرام واحدی هيچ اطلاعی در دست نيست؛ از جمله اينکه در کدام مکان نگه داشته می شود و روند قضايی پرونده او چگونه است و در کل به چه اتهامی بازداشت شده است. در حالی خبر اين بازداشت اعلام شده است که طبق اعلام و توافق قبلی بدست آمده، پس از پايان تحصنی که نزديک به سه هفته در خرداد ماه در دانشگاه زنجان ادامه داشت، قرار بود که با هيچ يک از متحصنين برخورد قضايی و همچنين آموزشی صورت نگيرد. تحصن و اعتصاب دانشجويان از زمانی آغاز شد که سايت های نزديک به فعالان دانشجويی خبر دادند که «حسن مددی، معاون دانشجويی دانشگاه زنجان، قصد داشت در دفتر خود يکی از دانشجويان دختر را با تهديد مجبور به ارتباط جنسی کند، اما با حمله دانشجويان به دفتر او و فيلمبرداری از اقدام معاون دانشجويی، نقشه وی را برای تجاوز بر هم زدند.» پس از آن، به گزارش خبرگزاری نيمه رسمی دانشجويان ايران، ايسنا ، عليرضا نداف، رييس دانشگاه زنجان، در جمع دانشجويان حضور يافت و از آنان به خاطر آنچه به گفته او، باعث هتک حرمت دانشگاه و دانشجو شده بود، عذرخواهی و از انتخاب مسئولی که سبب خدشه به دانشگاه شده بود، ابراز تاسف کرد. در اين ميان، و به گزارش ايسنا، جعفر گل محمدی، دادستان عمومی و انقلاب زنجان، در تشريح پرونده جنجالی دانشگاه زنجان با اشاره به اينکه طبق اظهارات دو متهم صيغه محرميت جاری شده بود، افزود: «هر دو متهم در تحقيقات اوليه عنوان کردند که الفاظ عقد موقت را اين دختر دانشجو تکرار کرده، اما صرف نظر از صحت يا عدم صحت جاری شدن عقد موقت، نوع عمل آنها در محوطه دانشگاه کار بسيار قبيحی است.» وی با بيان اينکه فعلا يک نفر از دانشجويان در بازداشت به سر مي برد، گفت: «تعدادی از افرادی که خارج از دانشگاه در اين تحصن شرکت کرده بودند، در بازداشت هستند و ممکن است با وصول شکايت های جديد، افرادی ديگر نيز بازداشت شوند؛ اما در حال حاضر وضعيت دانشگاه آرام است.» اشاره وی به پيام شکيبا، حسن جنيدی و آرش لاهيجی بود که در روز ۱۸ تير بازداشت شدند. در اين خصوص، عليرضا فيروزی درباره آخرين وضعيت اين دانشجويان بازداشت شده گفت: «ما متوجه شده ايم که پيام شکيبا به بند عمومی زندان صفرآباد زنجان منتقل شده و نه بند سياسی. ما متاسفانه تنها از پيام شکيبا مطلعيم و ازوضعيت دو دانشجوی ديگر هيچ اطلاعی نداريم.»

«اعدامی ها، نسل دست پرورده جمهوری اسلامی هستند»

Tue, 29 Jul 2008 15:14:31 +3500

اجرای حکم اعدام ۲۹ نفر در زندان اوين در روز پنجم مرداد، واکنش های مختلفی را در ميان صاحبنظران اين امر برانگيخته است.

در شامگاه روز اجرای اين احکام ، شبکه اول تلويزيون جمهوری اسلامی نيز با پخش تصاوير لحظاتی پيش از اعدام اين افراد و همچنين نظر موافق شهروندان ايرانی نسبت به اين اعدام ها را پخش کرد.

در همين رابطه ناصر زرافشان، حقوقدان، در گفت و گو با رادیو فردا از دلايل اجرای احکام به اين شکل و تاثيرات آن بر جامعه ايران می گوید.

اجرای حکم اعدام ۲۹ نفر در زندان اوين در روز پنجم مرداد، واکنش های مختلفی را در ميان صاحبنظران اين امر برانگيخته است. در شامگاه روز اجرای اين احکام ، شبکه اول تلويزيون جمهوری اسلامی نيز با پخش تصاوير لحظاتی پيش از اعدام اين افراد و همچنين نظر موافق شهروندان ايرانی نسبت به اين اعدام ها را پخش کرد. در همين رابطه ناصر زرافشان، حقوقدان، در گفت و گو با رادیو فردا از دلايل اجرای احکام به اين شکل و تاثيرات آن بر جامعه ايران می گوید. رادیو فردا: آقای زرافشان به نظر شما اين اعدام ها چه تاثيری بر جامعه می گذارد و آيا اين راه کم کردن ارتکاب جرم در جامعه است؟ ناصر زرافشان: من گاهی در برابر اين سوال خام توسط برخی قرار می گيرم که می پرسند يعنی ما کسی را که سه نفر را با قصاوت به قتل رسانده را نبايد اعدام کنيم ؟ يا اينکه می پرسند کسی را که دهها کيلو هرويين وارد کرده و کلی جوان مردم را تباه کرده نبايد اعدام کرد؟ «اين ها نسل پرورده جمهوری اسلامی هستند که در محيط اين حاکميت و اين سيستم و اين قوانين بار آمده اند. اگر يک بررسی دقيق انجام دهيم، متوجه می شويم که جرم و جنايت از نه تنها از بين نرفته بلکه تشديد شده و گسترش پيدا کرده و اصلا يک شکل تازه ای پيدا کرده که قبلا وجود نداشته است.» ناصر زرافشان در اين سوالات تمام توجه نسبت به سرنوشت آن شخص است که وی را بايد اعدام کرد يا بايد در زندان نگه داشت. در صورتي که مسئله اصلی سرنوشت يک فرد نيست. موضوع اين است که آيا ما با اين کار می توانيم جرم و جنايت را از بين ببريم يا خير؟ يا حداقل موجبات اين را فراهم کنيم که دامنه آن کمتر شود؟ ما اگر ميانگين سنی اين افراد را در نظر بگيريم، متوجه می شويم که زير سی سال است. اين بدين معنی است که اين ها نسل پرورده جمهوری اسلامی هستند که در محيط اين حاکميت و اين سيستم و اين قوانين بار آمده اند. اگر يک بررسی دقيق انجام دهيم، متوجه می شويم که جرم و جنايت نه تنها از بين نرفته بلکه تشديد شده و گسترش پيدا کرده و اصلا يک شکل تازه ای پيدا کرده که قبلا وجود نداشته است. تلویزیون دولتی ایران در بخش های خبری خود تصاويری را از اين اعدامی ها پخش کرد که با مصاحبه هايی با افراد موافق اين اعدام ها همراه بود. گروهی نيز می گويند که مردم با اين نوع از مجازات موافقند. به نظر شما تاثير يک چنين برنامه هايی بر جامعه چيست؟ اولا اين قبيل گزارش ها دست چين شده و گزينشی است. بعد هم اينکه وقتی نظر يک انسان معمولی را درباره اين موضوع می پرسند، وی فکر می کند که آنچه مد نظر مصاحبه کننده است را بايد بگويد. و اينکه مردم می ترسند که نظر انتقادی نسبت به موضوع را بيان کنند. به نظر من اينها شوخی است. ما اگر بخواهيم جدی با اين موضوع برخورد کنيم، اين نوع نمايش ها قبح قضيه را از بين می برد. در يک مقطعی خود قوه قضاييه متوجه اين مطلب شد و سال گذشته اجرای حکم اعدام در ملا عام را ممنوع اعلام کرد. چرا که به اين نتيجه رسيدند قبح قضيه را از بين می برد. حال، پخش اين تصاوير در تلويزيون به عنوان يک رسانه جمعی همان تاثيری را دارد که اعدام در ملا عام داشت. اگر آنجا به اين نتيجه رسيدند که نبايد اين کار در انظار عمومی انجام شود نمی بايست اين تصاوير هم از تلويزيون پخش می شد. آن کسانی هم که نظر موافق می دهند، کسانی هستند که به شدت ناراحتند که اين متهم آدم کشته است. همه ما از شنيدن يک قتل فجيع ناراحت می شويم. از اشاعه مواد مخدر همه ناراحتند. اما بحث سرنوشت اين شخص نيست. بحث خود پديده است و اينکه چه بايد کرد که اين پديده از بين برود يا محدود شود. شما به عنوان کسی که خود مدتی را در زندان سپری کرديد، فکر می کنید اين موضوع چه تاثيری می تواند بر زندانيان داشته باشد؟ رسيدن اين گونه خبرها بر زندانيان تاثيری دو گانه می گذارد. يک اکثريتی ضربه روحی شديدی می خورند و آنچنان فضای سياهی را ايجاد می کند که من قادر نيستم در يک زمان کوتاه آن را توصيف و آن حس را ايجاد کنم. در مورد يک اقليتی از کسانی که حرفه ای هستند، آن ها را جری تر می کند، بدترشان می کند و وقتی که پای آنها به بيرون از زندان برسد، آن وقت اين چيزهای فروخورده و آن ترس ها و آن فضايی که اين گونه مسايل برايشان ايجاد کرده، تبديل به يک نيروی منفی می شود که آن وقت واويلاست!

«حکومت تمایل به برقراری جو رعب و وحشت دارد»

Sun, 27 Jul 2008 18:10:11 +3500

روز يکشنبه، در اقدامی کم سابقه در زندان اوين تهران ، ۳۰ نفر به جرم هايی از قبيل تجاوز به عنف، قتل همراه با آزار و شکنجه، سرقت های مسلحانه و مشارکت در باندهای قاچاق مواد مخدر به دار آويخته شدند.

روز يکشنبه، ششم مردادماه در اقدامی کم سابقه در زندان اوين تهران ، ۳۰ نفر به جرم هايی از قبيل تجاوز به عنف، قتل همراه با آزار و شکنجه، سرقت های مسلحانه و مشارکت در باندهای قاچاق مواد مخدر به دار آويخته شدند. سعيد مرتضوی، دادستان تهران ، در پی انتشار اين خبر گفته است: با پشتيبانی مردم و با اجرای مستمر طرح امنيت اجتماعی تا پايان سال جاری، تهران برای اراذل و اوباش و افراد شرور و قاچاقچيان مواد مخدر نا امن ترين شهر می شود. بسياری اين پرسش را مطرح می کنند که آيا اين اعدام ها به ريشه کن کردن نا امنی ها در ايران کمک کرده است؟ آيا اين راه حلی منطقی و قطعی برای مبارزه با نا امنی ، قاچاق و بی نظمی در جامعه است ؟ عبدالکريم لاهيجی ، حقوقدان و فعال حقوق بشر و نایب رییس فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر، در اين مورد، به راديو فردا می گويد: «کارنامه اين سه دهه نشان می دهد که ايران يکی از خونبارترين دوران های خود، لا اقل دوران های جديدش را پشت سر گذاشته است. من می توانم بگويم که در دو قرن اخير در ايران، طی ۲۵ تا ۳۰ سال، اين همه انسان در ايران اعدام نشده بودند.» «بر خلاف آنچه که گفته می شود ، ما امروز شاهديم که در ايران دست کم در شهرهای بزرگ مثل تهران، به خصوص در ارتباط با اعدام جوانان، جنبشی به وجود آمده و اعتراضات علنی است. هفته ای نيست که طومارهايی در جهت لغو حکم جوانی يا سنگسار زنی امضا نشود.» عبدالکريم لاهيجی، حقوقدان و فعال حقوق بشر اعدام ۳۰ نفر در تهران در حالی صبح يکشنبه انجام شد که دو روز پيش سازمان حقوق بشری «به قابيل دست نزنيد» که مقر آن در رم است، در گزارش سالانه خود نام ايران را بعد از چين به عنوان دومين کشور در دنيا با بالاترين ميزان اعدام اعلام کرد. به نقل از اين گزارش ، در سال ۲۰۰۷ ميلادی ۳۵۵ نفر در ايران اعدام شده اند که نسبت به سال ۲۰۰۶ ، ۱۴۰ مورد افزايش داشته است. بعد از چین و ایران، عربستان در رده بعدی قرار دارد. آقای لاهيجی درباره اينکه چرا عليرغم اين ميزان بالای اعدام همچنان دستگاه قضايی به اين کار ادامه می دهد معتقد است: «در زمانی که جمهوری اسلامی روی کرسی اتهام نشسته است، ادامه اجرای حکم اعدام تا جايی که در يک روز ۳۰ نفر را اعدام بکنند، تنها نشان دهنده تمايل حکومت به برقراری جو رعب و وحشت است.» اما يکی از توجيهات حکومت ها برای اجرای حکم اعدام، نظر موافق عموم مردم جامعه درباره اجرای اين حکم است. در ايران نيز از اين توجيه استفاده می شود. عبدالکريم لاهيجی معتقد است که اين موضوع به دليل نبود نظر خواهی آزاد توسط يک تشکيلات مستقل در ايران هنوز اثبات نشده است و حتی نقض نيز می شود. وی در اين باره گفت: «بر خلاف آنچه که گفته می شود، ما امروز شاهديم که در ايران دست کم در شهرهای بزرگ مثل تهران، به خصوص در ارتباط با اعدام جوانان، جنبشی به وجود آمده و اعتراضات علنی است. هفته ای نيست که طومارهايی در جهت لغو حکم جوانی يا سنگسار زنی امضا نشود.» آقای لاهيجی معتقد است که لغو حکم اعدام و آماده ساختن ذهنيت عموم جامعه نسبت به اين موضوع بر عهده حکومت هاست. وی می گوید: «اين وظيفه حکومت هاست که جامعه را به جلو ببرند و خون تازه ای در شريان های جامعه راه بياندازند، و مردم با تعليمات درست و با مشاهده اينکه اين اقدامات به مصلحت جامعه است، مسلما تغيير عقيده خواهند داد و موافق لغو حکم اعدام خواهند بود.»

ادامه اعتراضات بین المللی به بازداشت موسسان انسیتو پارس

Sat, 26 Jul 2008 17:48:31 +3500

درحاليکه نزديک به يک ماه از بازداشت دو برادر، دکتر آرش علايی و دکتر کاميار علايی، موسسان انسیتو پارس در تهران، می گذرد.

هنوز هيچ اطلاعی از پرونده ی آنها ، اتهاماتشان و محل نگهداريشان در دست نيست ، اعتراضات بين المللی به اين بازداشت ادامه دارد.

درحاليکه نزديک به يک ماه از بازداشت دو برادر، دکتر آرش علايی و دکتر کاميار علايی، موسسان انسیتو پارس در تهران، می گذرد. هنوز هيچ اطلاعی از پرونده ی آنها ، اتهاماتشان و محل نگهداريشان در دست نيست ، اعتراضات بين المللی به اين بازداشت ادامه دارد. برادران علايی دو فعال برجسته در زمينه مبازه با ايدز در ايران هستند که در طول سال ها در زمينه برخورد با مشکلات مربوط به استفاده از مواد مخدر به خصوص در زمينه نقش آن در گسترش «اچ آی وی» فعال بوده اند و نقشی کليدی در وارد کردن اين موضوع به برنامه های بهداشت و درمان ملی داشته اند. آرش و کاميار علايی علاوه بر فعاليت های خود در رابطه با ايدز در ايران، کارگاه های آموزشی نيز برای مسئولان بهداشتی افغانستان و تاجکيستان برگزار کرده بودند و همچنين سعی در متحد کردن ۱۲ کشور منطقه داشتند تا به طور مشترک برای مبارزه و پيشگيری از ايدز تلاش کنند. يکی از سازمان های جهانی که هفته ی گذشته و در حمايت از اين دو برادر بيانيه ای منتشرکرده ، سازمان « پزشکان حامی حقوق بشر » است. اين سازمان در سال ۱۹۹۷ برنده ی جايزه ی صلح نوبل شده است. سوزانا سيرکين، معاون مدير اين سازمان در گفت وگو با راديو فردا درباره ی برادران علايی می گويد : « اين دو برادر اطلاعات درباره ی نحوه ی کار خود و برنامه هايشان را به دنيای بيرون معرفی کردند و تجربيات خود را درباره ی ايران با فعالان اين عرصه در کشورهای مختلف در ميان گذاشتند و با صراحت درباره ی موضوع صحبت کردند.» « هيچکس نمی داند که چه اتفاقی رخ داده و اين دو برادر تنها در عرصه ی بهداشت عمومی و مبارزه و پيشگيری با ايدز فعاليت می کردند و فعاليت سياسی نداشته اند.» سوزانا سيرکين، سازمان « پزشکان حامی حقوق بشر » وی افزود : « اين اطلاعات درباره کليه فعاليت های اين آقايان در ايران و همچنين کشورهای منطقه بوده است. اين بسيار مهم است چرا که وقتی ما با کسانی که در طول اين سال ها با برداران علايی همکاری کرده اند صحبت کرديم ، همگی بر اين مسئله تاکيد می کردند که اين حرکت آنها ، سابقه ی ايران را به عنوان يک کشوری که در زمينه ی ايدز واعتياد بسيار روشنگرانه و پيشرو حرکت می کند نشان داده است.» نه فقط بيانيه سازمان « پزشکان حامی حقوق بشر» ، بلکه همه بيانيه هايی که تا کنون توسط موسسات و سازمان های مختلف در حمايت از برادران علايی منتشر شده ، از دولت ايران خواسته اند تا به وضعيت پرونده ی اين دو برادر عادلانه و روشن رسيدگی شود. این بیانیه ها از دولت ایران می خواهند يا اين دو برادر را آزاد کنند يا اينکه اتهام آنها را مشخص کنند و امکان دسترسی به وکيل را برای آنها مهيا سازند. دليل دستگيری روشن نيست از مهمترين مسايلی که در اين پرونده اين روزها خود نمايی می کند اين است که دليل دستگيری اين دو برادر روشن نيست. از خانم سيرکين درباره ی حدس و گمان هايی که در اينباره زده می شود پرسيدم که وی نيز در پاسخ گفت: « هيچکس نمی داند که چه اتفاقی رخ داده و اين دو برادر تنها در عرصه ی بهداشت عمومی و مبارزه و پيشگيری با ايدز فعاليت می کردند و فعاليت سياسی نداشته اند.» وی در پايان گفت وگوي خود با راديو فردا اشاره کرد که اين موضوع به جايگاه ايران در جامعه ی بين المللی می تواند لطمه بزند چرا که برنامه های اين دو برادر در جامعه ی پزشکی مربوط به ايدز در دنيا بسيار ارزشمند و مهم است و در نهايت گفت : « دکتر کاميار علايی قرار بود که در کنفرانس بين المللی ايدز که ماه آينده در پايتخت مکزيک برگزار خواهد شد، شرکت کند. ساير شرکت کنندگان در اين کنفرانس و همکاران آقای علايی به شدت نگران وضعيتش هستند و اميدوارند که وی هر چه زودتر آزاد شود و در کنفرانس حضور يابد.» سال ۲۰۰۶، دکتر کاميار علايی رييس اجرايی انسيتوی پارس در ايران، به عنوان کارشناس سازمان بهداشت جهانی در خاورميانه و آسيای ميانه توانست با دريافت يک بودجه ۱۶ ميليون دلاری، طرح مقابله با بيماری ايدز و ويروس «اچ آی وی» را در منطقه به مرحله اجرا بگذارد. وی سال گذشته در دانشگاه هاروارد در آمريکا پروژه ای در رابطه با مقابله با بيماری ايدز در ايران به اتمام رسانده بود و تا پيش از سفر به ايران در اواخر ماه گذشته ميلادی، در دانشگاهی در آمريکا، دوره دکترای بهداشت عمومی خود را می گذراند.

«مخالفت گروه های آموزشی با بازنشستگی اساتيد برجسته»

Sat, 26 Jul 2008 12:45:21 +3500

در حالی که دانشگاه های ايران در تعطيلات تابستانی به سر می برند، برخی اساتيد دانشگاه تهران با حکم بازنشستگی روبرو شده اند.

در ليست منتشر شده توسط روزنامه اعتماد، نام نه تن از اساتيد برجسته دانشگاه تهران ديده می شود.
کسانی که به گفته يوسف مولايی، حقوقدان و استاد دانشگاه تهران، همچنان پا به پای اساتيد جوان مشغول تدريس و پژوهش هستند و چيزی از آنها کم ندارند.

در حالی که دانشگاه های ايران در تعطيلات تابستانی به سر می برند، برخی اساتيد دانشگاه تهران با حکم بازنشستگی روبرو شده اند. در ليست منتشر شده توسط روزنامه اعتماد ، نام نه تن از اساتيد برجسته دانشگاه تهران ديده می شود. کسانی که به گفته يوسف مولايی، حقوقدان و استاد دانشگاه تهران، همچنان پا به پای اساتيد جوان مشغول تدريس و پژوهش هستند و چيزی از آنها کم ندارند. آقای مولايی در گفت وگو با راديو فردا ، از نحوه رسيدگی به پرونده های بازنشستگی در دانشگاه تهران و مراحل آن اين چنين گفت: « چند ماه قبل، دانشگاه از گروه های آموزشی خود در مورد اين که آيا اين اساتيد بازنشسته شوند يا نه، نظر خواهی کرد. تا آن جا که من اطلاع دارم بيشتر گروه های آموزشی با بازنشستگی اين اساتيد مخالفت کردند.» وی افزود: « اگر بخواهيم ازجنبه علمی بررسی کنيم، نظر گروه های آموزشی بسيار اهميت دارد. جنبه ديگری که بايد به آن توجه کرد، آيين نامه هايی است که در دانشگاه تهران وجود دارد و بر اساس اين آيين نامه ها، اين بازنشستگی ها توجيه می شود.» « چند ماه قبل، دانشگاه از گروه های آموزشی خود در مورد اين که آيا اين اساتيد بازنشسته شوند يا نه، نظر خواهی کرد. تا آن جا که من اطلاع دارم بيشتر گروه های آموزشی با بازنشستگی اين اساتيد مخالفت کردند.» يوسف مولايی، حقوقدان و استاد دانشگاه تهران، ايرج گلدوزيان از اساتید برجسته دانشکده حقوق دانشگاه تهران، در گفت و گو با روزنامه اعتماد، ضمن تأييد خبر بازنشستگی خود، اين موضوع را بعد از سال ها کار امری عادی و طبيعی قلمداد کرده است. اما يکی از توجيهات بازنشستگی اساتيد دانشگاه تهران، ميدان دادن به استادان جوان است. يوسف مولايی که اين توجيه را نمی پذيرد می گويد: « به نظر من با اين کار ميزان باروری، خلاقيت و ظرفيت توليد علم در دانشگاه تهران بالا نمی رود.» او معتقد است: « سياست هايی که در جابجايی اساتيد اعمال می شود، بايد در چهارچوب يک مديريت سيستمی مستقل صورت گيرد. بايد طراحی قبلی داشته باشيم که دانشگاه چگونه مديريت شود توليد علم زيادی افزايش يابد.» بحث بازنشستگی اساتيد به دليل رسيدن به سن ۷۰ سالگی، در حالی مطرح می شود که هنوز اساتيدی چون عباسعلی عميد زنجانی، رئيس سابق دانشگاه تهران، که ۷۱ سال دارد، در فهرست اخير جايی ندارد. يوسف مولايی در اين باره می گويد: « ممکن است ملاحظات آيين نامه ای مد نظر قرار گيرد ولی بعضی اساتيد فراتر از قانون و آيين نامه قرار گيرند و احتمالا برای اين مسئله توجيهاتی نيز دارند.» همه اينها در حالی است که مسئولان دانشگاه تهران هنوز در مورد تصميم اخير موضع گيری نکرده اند. بايد ديد به راستی دليل اين جايگزينی ها چيست و آيا اساتيد جديد هم از درجه علمی پيش کسوتان خود برخوردارند يا نه.

ثبت ملی دماوند؛ راهی به سوی جهانی شدن

Mon, 21 Jul 2008 19:13:36 +3500

دماوند يا آن گونه که ملک الشعرای بهار از آن به عنوان «گنبد گیتی» ياد کرده طی مراسمی که روز یکشنبه در منطقه پلور برگزار شد، در فهرست آثار ملی ايران ثبت شد.

دماوند يا آن گونه که ملک الشعرای بهار از آن به عنوان «گنبد گیتی» ياد کرده طی مراسمی که روز یکشنبه در منطقه پلور برگزار شد، در فهرست آثار ملی ايران ثبت شد. بر اساس مصوبه ثبت آثار ملی ، سازمان ميراث فرهنگی مکلف شده است که به منظور هماهنگی در چگونگی بهره گيری از ميراث فرهنگی کشور نسبت به تدوين آيين نامه ای اقدام کند که بر اين اساس، ميراث طبيعی کشور از جهت ويژگی های خاص مشخص شده است. فريبرز دولت آبادی، معاون فرهنگی سازمان ميراث فرهنگی در مراسم ثبت کوه دماوند با اشاره به اينکه شناسايی و توجه به منطقه دماوند اگر از گذشته صورت می گرفت شرايط متفاوت تر بود، گفت: «اميد است اين حرکت ملی شروع حرکتی باشد برای رسيدن به توسعه پايدار که از اهداف مهم سازمان ميراث فرهنگی گردشگری و صنايع دستی است.» دماوند کوهی است در شمال تهران که به عنوان بلندترين کوه ايران و بلندترين آتشفشان خاموش خاورميانه شناخته مي شود. اين کوه در قسمت مرکزی رشته کوه البرز در جنوب دريای خزر و در بخش لاريجان شهرستان آمل قرار دارد. قطعه «دماوندیه» از ملک الشعرای بهار دايره المعارف فارسی فهرستی شش موردی از ارتفاع هايی که برای اين قله آمده است ذکر مي کند که از ۵٬۵۴۳ تا ۶٬۴۰۰ متر مي رسد. اهمیت زیست محیطی ثبت دماوند ثبت دماوند به عنوان اثر ملی نه تنها از لحاظ ميراث فرهنگی بلکه از جهات زيست محيطی و حفظ اين اثر نيز حائز اهميت است. عباس محمدی، رييس هيئت مديره انجمن کوهنوردان ايران در اين باره به راديو فردا گفت: «مسلما ثبت يک اثر به عنوان اثر ملی می تواند يک حساسيت عمومی نسبت به ارزش های آن به وجود بياورد و راه را برای حفاظت آن می گشايد که هم شامل حيات وحش و مناظر آن و هم از لحاظ ارزش تاريخی آن. در عين حال يک راه قانونی هم گشوده می شود تا با تخريب ها و تجاوزهای احتمالی هم مقابله شود.» «دماوند مظهر عظمت های فرو خفته ماست. دماوند نمادی از همه آن بزرگی هايی است که ما داشتيم و حال روبروی ما قرار گرفته است. بايد به آن نگاه کرده و اين بزرگی ها را تکرار و در خود بازآفرينی و احيا کنيم.» رضا وقايع نگار، پژوهشگر ادبيات فارسی آقای محمدی خود به عنوان يک کوهنورد درباره احساسش نسبت به دماوند می گويد: «دماوند در واقع نشان سرزمين ايران است که اين مسيله در چند دهه اخير قوت بيشتری هم گرفته است. دماوند برای من و خيلی از مردم يعنی ايران به همين خاطر هم بسيار عزير است. شايد به خاطر شکل خاص اين کوه، دماوند ياد آور خاطرات، عظمت و همچنين زيبايی طبيعی است.» جایگاه دماوند در ادبیات فارسی دماوند در ادبيات فارسی نيز جايگاه ويژه ای دارد. به طور مثال در شاهنامه فردوسی نام دماوند در ارتباط با اسطوره به بند کشيده شدن ضحاک ظاهر مي شود. اسدی طوسی در گرشاسپ نامه که به پيروی از شاهنامه سروده شده است به اين اسطوره اشاره مي کند. در اشعار و منظومه های شاعران ديگر از جمله قصيده ای از ناصرخسرو، منظومه «ويس و رامين» از فخرالدين اسعد گرگانی و قصيده ای از خاقانی، تلميح اين اسطوره ديده مي شود. قصيده «دماونديه» اثر ملک الشعرای بهار تنها يکی از چندين شعری است که در مورد دماوند سروده شده است . دکتر رضا وقايع نگار، پژوهشگر ادبيات فارسی، درباره اشاره به دماوند در ادبيات فارسی معتقد است: «دماوند در ادبيات فارسی بيشتر خودش را در دوره معاصر نشان داده است. بيشتر نماد يک قدرت بزرگ نشسته است و خشم فرو خفته يک ملت است.» وی می افزاید: «در برخی اسطوره ها قهرمانانشان را به شکل يک کوه و به شکل نمادی دماوند وار به مردم معرفی می کردند و می گفتند دماوند نماينده همه قدرت های فرو خفته ماست. اما از سوی ديگر دماوند در ادبيات مکانی بوده که قهرمانان ما روی آن قرار گيرند و حس فخر و بزرگی را زنده می کردند.» وی همچنين درباره دماوند به عنوان يک نماد ملی به راديو فردا گفت: «دماوند مظهر عظمت های فرو خفته ماست. دماوند نمادی از همه آن بزرگی هايی است که ما داشتيم و حال روبروی ما قرار گرفته است. بايد به آن نگاه کرده و اين بزرگی ها را تکرار و در خود بازآفرينی و احيا کنيم.» به هر حال کوه و قله ای که از سمبل های مقاومت و عظمت ايرانيان است روز شنبه ۳۰ تير ماه ثبت ملی شد تا شايد راهی باشد برای اين که بتوان آن را به عنوان اثر طبيعی جهانی نيز به دنيا معرفی کرد.

سوم ماه مه؛ روز جهانی خاموشی کامپیوتر!

Fri, 02 May 2008 18:37:37 +3500

آيا می توانيد يک شبانه روز را بدون کامپيوتر سپری کنيد؟! گروهی در کانادا روز سوم می را روز جهانی خاموشی کامپيوتر نامگذاری کرده اند و از همه ی مردم دنيا خواسته اند تا در اين حرکت با آنها همراه شوند .

آيا می توانيد يک شبانه روز را بدون کامپيوتر سپری کنيد؟! گروهی در کانادا روز سوم می را روز جهانی خاموشی کامپيوتر نامگذاری کرده اند و از همه مردم دنيا خواسته اند تا در اين حرکت با آنها همراه شوند. امروزه زندگی بدون کامپيوتر تبديل به مسئله ای باورنکردنی برای بسياری از مردم دنيا شده است. اما يک سازمان غير دولتی در کانادا به نام Shutdown Day يا روز خاموش کردن از سال گذشته تلاش می کند برای يک روز هم که شده اين اتفاق غير ممکن را ، ممکن سازد! هدف اين سازمان اين است تا به استفاده کنندگانِ از اين تکنولوژی مدرن نشان دهد، که کامپيوتر همه زندگی نيست و با خاموش کردن آن حتی برای ۲۴ ساعت کارهایِ ديگری در زندگی هست که می توان انجام داد. کارهايی از قبيل رجوع به طبيعت ، ورزش و معاشرت با خانواده و دوستان. هدف اصلی اين سازمان غير دولتی اين است که به مردم درباره تاثيرات روانی استفاده بيش از حد از کامپيوتر، تلويزيون، بازيهای کامپيوتری ، موبايل و ساير وسايل از اين دست، هشدار دهد. طرح اوليه اين گروه توسط دنيس بايستروف يک برنامه ريز کامپيوتر در مونترال کانادا شکل گرفت. وی به اين نتيجه رسيده بود که بيش از حد وقت خود را صرف کامپيوتر می کند و از زندگی طبيعی بيرون از دنيایِ کامپيوتر به دور افتاده است. پس با تشکيل يک گروه و با استفاده از اينترنت ، از سالِ ۲۰۰۷ سعی کرد پيام خود را در سراسر دنيا پخش کند. همه اين جنبش تنها با يک سوال ساده آغاز شد .سوال اين بود: آيا فکر می کنيد که قادر به زندگی به مدت ۲۴ ساعت بدون کامپيوتر هستيد؟ اين سوال ساده تبديل به اتفاقی بزرگ در دنيای مجازی شد تا جايی که در ماه اول راه اندازی وبسايت بيش از یک و نیم ميليون نفر از آن بازديد کردند و در روز ۲۴ مارس ۲۰۰۷ بيش از ۶۵۰۰۰ نفر کامپيوترهای خود را برای يک شبانه روز خاموش کرده و به کارهای ديگر پرداختند. اين حرکت بعدها با تاسيس سازمان غير دولتی Shutdown Day يا روز خاموش کردن در ايالتِ کبک کانادا شکلی منسجم تر به خود گرفت. هدف اصلی اين سازمان غير دولتی اين است که به مردم درباره تاثيرات روانی استفاده بيش از حد از کامپيوتر، تلويزيون، بازيهای کامپيوتری ، موبايل و ساير وسايل از اين دست، هشدار دهد. همچنين اين جنبش می خواهد به مردم دنيا نشان دهد که ناخودآگاه با ظهور اين تکنولوژی ها چه تغييرات حساسی در زندگی شان رخ داده است. امروز دنيس و همکارانش با همکاریِ هزاران داوطلب در نقاط مختلف دنيا سعی دارند به مردم جهان يادآور شوند که به غير از صفحه مانيتور در دنيا زيبايی های فراوانی برای لذت بردن وجود دارد.

بنیادی برای زنان خبرنگار جهان

Sat, 19 Apr 2008 17:28:45 +3500

بنياد بين المللی رسانه های زنان، که در سال ۱۹۹۰ تاسيس شده، اولين شبکه ای است که همه زنان در عرصه رسانه ای دنيا را گرد هم آورده است. بنياد بين المللی رسانه های زنان، که در سال ۱۹۹۰ تاسيس شده اولين شبکه ای است که همه زنان در عرصه رسانه ای دنيا را گرد هم آورده است. اين بنياد به منظور تقويت نقش زنان در رسانه های خبری دنيا به عنوان يکی از ابزار دستيابی به آزادی مطبوعات تاسيس شده است. بنياد بين المللی رسانه های زنان در تلاش است توسط ديدگاه های مبتکرانه در دنيای رسانه جهان و همچنين در سطح مديريتی آن تغيير ايجاد کند و در عين حال از زنان شجاع خبرنگار که تحت شرايط سخت و خطرناک فعاليت خود را ادامه می دهند، تقدير به عمل می آورد. جايزه شهامت در خبرنگاری که تنها جايزه دنيا است که منحصرا به فعاليت زنان خبرنگار اختصاص دارد، و تا کنون به زنانی که تحت تجاوز و حمله های شخصی و تهديدهای جانی قرار گرفته اند، اهدا شده است. از دريافت کنندگان اين جايزه، آنا پولیتکوسکایا، روزنامه نگار روس بود که در سال ۲۰۰۶ کشته شد. از ايران نيز شهلا شرکت، مدير مسئول ماهنامه توقيف شده زنان بوده که در سال ۲۰۰۵ اين جايزه را دريافت کرد. در هفته ای که گذشت، نشستی با حضور کاتلين کاری، قائم مقام بنياد بين المللی رسانه های زنان، در راديو اروپای آزاد / راديو آزادی برگزار شد. کاتلین کاری درباره نحوه ی فعاليت اين بنياد در کشور های خاورميانه و خصوصا ايران گفت :«اين بنياد تماس های بسياری با روزنامه نگاران زن در اين منطقه دارد و در سال ۲۰۰۰ نيز در نشستی زنان خبرنگار خاورميانه را با زنان ساير کشورهای دنيا، گرد هم است. همچنين جايزه شهامت در خبرنگاری يکی از راه های ارتباط اين بنياد با اين منطقه است. وی افزود:« در سال ۲۰۰۶ جايزه ی شهامت به يک خبرنگار زن در لبنان اهدا شد که توسط بمبی که در ماشينش کار گذاشته شده بود دست و پای چپ خود را از دست داد. وی همچنان به فعاليت خود در اين حوزه ادامه می دهد.» «زنان ايرانی بهترين کسانی هستند که می توانند تصميم بگيرند، بهترين حرکت در موقعيت حال حاضر چيست.» کاتلين کاری، قائم مقام بنياد بين المللی رسانه های زنان قائم مقام بنياد بين المللی رسانه های زنان گفت: « سال گذشته شش خبرنگار زن عراقی که به غير از خطرات شغلی خود خانواده شان و دوستان خود را در جنگ از دست دادند، نيز برنده اين جايزه شدند. همچنين از ايران شهلا شرکت در سال ۲۰۰۵ اين جايزه را دريافت کرد.» وی درباره شهلا شرکت گفت: «خانم شرکت صدای زنان ايران شد. وی از سويی بر روی مباحث سنتی در حوزه زنان تمرکز کرد و از سوی ديگر به مباحث غير سنتی پرداخت و دليل دادن جايزه به وی نيز همين بود. ما در جريان بسته شدنِ مجله زنان قرار گرفتيم و فکر می کنيم که اين مسئله ای ناراحت کننده برای زنان ايرانی است چرا که مجله زنان مجموعه ای از همه نظرات را در حوزه زنان به وجود آورده بود و به اين دليل ما از آن حمايت می کرديم.» همچنين خانم کاری در باره نحوه مشارکت زنان خبرنگار ايرانی در اين حرکت بين المللی بنياد و همچنين تبادل افکار با ساير زنان خبرنگار در دنيا با توجه به محدوديت های موجود در ايران گفت: «من فکر می کنم خود زنان ايرانی بهترين کسانی هستند که می توانند تصميم بگيرند، بهترين حرکت در موقعيت حال حاضر چيست و ما توجهمان را به گفته های خود اين زنان از احتياجاتشان معطوف خواهيم کرد. وی می افزاید: «بنياد بين المللی رسانه های زنان در تلاش است که با روزنامه نگاران زن بيشتری از ايران در ارتباط باشد. حال اين ارتباط از طريق دنيای مجازی يا ساير خبرنگاران ايرانی در خارج از ايران که تعدادشان نيز کم نيست، می تواند شکل بگيرد.» بنياد بين المللی رسانه های زنان همنچنين در تلاش است تا تحقيقی جهانی درباره موقعيت زنان در دنيا و در رسانه های خبری انجام دهد. اين تحقيق آخرين بار در اواخر دهه ۹۰ توسط سازمان ملل انجام شده است. اين بنياد در صدد است که با انجام اين تحقيق مرکز اطلاعات دقيقی از زنان خبرنگار دنيا و پست های آنها تهيه کند تا بتوان از آن به عنوان يک مرجع استفاده کرد.