Radio Free Europe / Radio Liberty

جایزه «مریت» برای يک پژوهشگر ايرانی در آمريکا

Thu, 08 Oct 2009 20:29:43 +3500

دکتر امير حسين گنج بخش از پژوهشگران ارشد انستيتوی ملی بهداشت آمريکا، اخيرا جايزه ديگری را از اين موسسه تحقيقی دريافت کرده است. انستيتوی ملی بهداشت آمريکا بزرگترين سازمان تحقيقی علوم پزشکی در جهان محسوب می شود.دکتر امير حسين گنج بخش از پژوهشگران ارشد انستيتوی ملی بهداشت آمريکا، اخيرا جايزه ديگری را از اين موسسه تحقيقی دريافت کرده است. انستيتوی ملی بهداشت آمريکا بزرگترين سازمان تحقيقی علوم پزشکی در جهان محسوب می شود. آقای گنج بخش «جایزه مریت» « MERIT Award» را به دليل توانايی در هدايت و مديريت پروژه هايی که نيازمند کار با پژوهشگران با قابلیت های مختلف دريافت کرده است. امير حسين گنج بخش دارای دکتری فيزيک در رشته مهندسی پزشکی از دانشگاه پاريس در سال ۱۹۸۹ است. وی هم اکنون رييس يکی از بخش های بيوفيزيک در موسسه ملی بهداشت آمريکا است. دکتر گنج بخش دوسال پيش نيز به عنوان يک پژوهشگر «آينده نگر» ، جايزه ای را از همين موسسه دريافت کرده بود. امير حسين گنج بخش در گفت وگو با راديو فردا توضيحاتی درباره دریافت این جایزه علمی ارائه کرده است. رادیو فردا: اقای دکتر گنج بخش يک جايزه مهم ديگری را از موسسه ملی بهداشت امريکا دريافت کرده ايد، ممکن است در مورد کم وکيف اين جايزه علمی توضيح بدهيد؟ امیرحسین گنج بخش : اساسا اين جايزه به کسانی داده می شود که يک مديريت استثنايی در يکی از زمينه های پزشکی، انجام داده باشند و در لوحی که بهمين منظور به من داده شد اين مطلب به اين صورت عنوان شده که مديريت برای جمع کردن متخصصين و محققين گوناگون برای ساختن دستگاهی که با استفاده از نور تشخيص برخی از بيماری ها را ممکن می سازد. رشته ی تخصصی من بهرحال فيزيک است و ما هنگامی که در زمينه های پزشکی کار می کنيم، الزاما و اجبارا با متخصصينی در رشته های گوناگون همکاری داريم ازجمله با پزشکان؛ مهندسين، بيولوژيست ها،نرس ها و تکنيسين ها و اگر بخواهيم پروژه ای را به پيش ببريم نياز به توانايی های تکلم به زبانهای مختلف است، زيرا همه پژوهشگران، از پشتوانه يکسانی برخوردار نيستند. بخش تحقيقی که هم اکنون مشغول ان هستيد چيست ؟ تحقيقی که هم اکنون مشغول آن هستم در واقع پيشگيری از تولد نوزادان زودرس است که در غير اين صورت می تواند امری خطرناک برای مادر و نوزاد باشد. پس شما توانسته ايد با شناسايی استعدادها و تخصصهای ويژه افرادی که زمينه های علمی و فرهنگی متفاوت دارند، يک هدف علمی خاصی را دنبال کنيد؟ بله و البته نتيجه اش هم مثبت بود،زيرا ما توانستيم دستگاهی را بسازيم که هم اکنون تحت ازمايش است و دقيقا می تواند تولد زودرس نوزادان را با نگاه کردن به رحم تشخيص داد. اقای دکتر گنج بخش يک سوال متفاوت و حاشيه ای جنابعالی از دانشکده علم وصنعت تهران فارغ التحصيل شده ايد جاييکه اقای احمدی نژاد رييس جمهور ايران درس خوانده است؛ ايا شما در يک زمان باهم در اين مرکز علمی مشغول تحصيل بوديد؟ آقای احمدی نژاد سه سال پس از من وارد اين دانشکده شد ولی در پاسخ شما بايد بگويم که من هرگز ايشان را در انجا نديدم، ولی بعدها يکی از دوستانم بمن مشخصات کسی را داد که در محلی که بازی ميکرديم، اقای احمدی نژآد هم بازی فوتبال مي کرد، مشخصاتی که مرا بياد کسی می اندازد که شبيه اقای احمدی نژاد بود. بهرحال اين شايد تنها خاطره ای است که می توانيم از ايشان داشته باشم و البته ايکاش ايشان به بازی فوتبال خود ادامه می داد و وارد دنيای سياست نمی شد. حال که وارد سياست شديد وشما هم ضمن اينکه يک پژوهشگر علمی هستيد، از اعضای اتحاد جمهوريخواهان و یک فعال سياسی تمام وقت هم هستيد خواستم نظرتان را در مورد ديدار هفته گذشته نماينده ايران با کشورهای بزرگ جهان، گروه ۱+۵ در ژنو بپرسم؟ اولا بايد باين نکته اشاره کنم که ايا ما ايرانی ها بايد از اين گفتگوها خوشحال باشيم يانه؟ من شخصا خوشحالم. ببينيد ما عمدتا نگران اين بوديم که سياست های ماجراجويانه جمهوری اسلامی،خصوصا در زمان جورج بوش، رييس جمهوری سابق آمريکا، که خطرحمله به ايران وجود داشت ، واقعا موجب يک حمله نظامی به ايران بشود. چون اين خطر اکنون مرتفع شده به نظر من، اين خود دستاورد مهمی است ولی از سوی ديگر اين نکته را بايد متذکر شد که اکنون جمهوری اسلامی دقيقا به خاطر اينکه درگير يک جنگ بزرگی است، آن هم جنگ با مردم ايران، اکنون حاضر شده که در زمينه هسته ای به يک معنا جام زهر را بنوشد و تمام ان شعارهايی را که در گذشته در مورد خود کفايی به ويژه در زمينه «حق مسلم غنی سازی» سر می داد همه را پس بگيرد. من تنها نگرانی ام اين است که مبادا اين فرصتی شود برای جمهوری اسلامی که با تعامل با غرب زمينه های سرکوب مردم را در داخل کشور فراهم کند. بخاطر داشته باشيد که پس از قبول قطعنامه ۵۹۸ بود که اقای خمينی فرمان قتل عام هزاران زندان سياسی را صادر کرد.

يک ايرانی تبار در پارلمان«کبک»؛«مبارزه با تبعيض عليه مهاجران»

Fri, 12 Dec 2008 19:26:29 +3500

دکتر امير خدير، يک کانادايی ايرانی تبار، که در هفته جاری به عنوان نماينده شهر مونترال در پارلمان کبک انتخاب شد. وی پيروزی خود را پيروزی گروه های فراموش شده دو دهه اخير دانست. دکتر امير خدير، يک کانادايی ايرانی تبار است که در هفته جاری به عنوان نماينده شهر مونترال در پارلمان کبک انتخاب شد. وی پيروزی خود را پيروزی گروه های فراموش شده دو دهه اخير دانسته است. امير خدير می گويد: اين گروهها شامل احزاب چپ، فعالان اتحاديه ها ی کارگری، طرفداران محيط زيست و حقوق زنان هستند که به دلايل گوناگون از دهه هشتاد بتدريج از فعاليت های سياسی خود دست کشيدند. امیر خدیر در تهران متولد شده است و هنگامی که ده ساله بود به همراه خانواده اش به کانادا مهاجرت کرد. امير خدير که تحصيلات خود را تا درجه فوق ليسانس در رشته ی فيزيک در دانشگاه مک گيل مونترال ادامه داد و سپس به رشته پزشکی روی آورد ودر رشته بيماری های عفونی تخصص گرفت. خدير در گفت وگو با راديو فردا درمورد کم و کيف حزبی که وی آن را نمايندگی می کند توضيحاتی را ارائه کرده است: آقای خدير ممکن است کمی در مورد حزبی که شما آن را نمايندگی می کنيد و مواضع آن برای ما توضيح بدهيد؟ بله، نام حزب ما حزب «کبک همبستگيها»، حزبی نوپاست وفقط سه سال از تشکيل آن می گذرد. به طور کلی رئوس اصلی اهداف اين حزب: عدالت اجتماعی، محيط زيست و فراتر از آن اکولوژی که يعنی در نظرگرفتن ارتباط تنگاتنگ ميان فعاليت تمدن بشری و محيط زيست است. اين خود بدين معنی است که هرگونه تصميم اقتصادی بايد باتوجه دقيق به پيامدها ی آن و تاثيراتش در محيط زيست گرفته شود. حزب ما همچنين خواهان برابری آحاد در برابر قانون است. زيرا، گر چه در استان کبک قوانينی برای جلوگيری از تبعيض وجود دارد اما درعمل شاهد تبعيضهای مختلقی هستيم بويژه درمورد مهاجرين به کانادا است. «اگر چه در استان کبک قوانينی برای جلوگيری از تبعيض وجود دارد اما درعمل شاهد تبعيضهای مختلقی هستيم بويژه درمورد مهاجرين به کانادا است. يکی از اين تبعيضات برسميت نشناختن مدارک تحصيلی مهاجرين تازه وارد به کانادا است که در نتيجه آن صدمات شغلی زيادی به اين افراد وارد می شود» امیر خدیر، نماینده پارلمان کبک. يکی از اين تبعيضات برسميت نشناختن مدارک تحصيلی مهاجرين تازه وارد به کانادا است که در نتيجه آن صدمات شغلی زيادی به اين افراد وارد می شود. آقای خدير شما ابتدا تحصيلات خود را در زمينه فيزيک تمام کرديد بعد هم به پزشکی روی آورديد و اکنون هم سر از سياست درآورديد، ممکن است بگوييد که چگونه باينجا رسيديد؟ من همچنان به پزشکی علاقه دارم و يازده سال است که دررشته تخصصی ام تجربه پيدا کرده ام . اما تا حدودی اتفاقات روزگار، تربيت خانوادگی وعلاقه ی پدرومادرم به مسائل سياسی اجتماعی همه اينها باعث شد که درکانون يک رشته از فعاليتهای اجتماعی قرار گيرم. درهمين حال رويدادهای کبک، آشنائی من با زبان وفرهنگ اين استان و همينطور ادغام نسبتا موفق خانواده ام در جامعه ميزبان باعث شد که حدود هشت سال پيش حزب نسبتا جاافتاده ای که در سطح فدرال کار می کرد مرا به عنوان نامزد خودش انتخاب کند. پس از آن تجربه، بيشتر بسوی رويدادها ی سياسی کبک کشيده شدم وخلاصه پس از چند کوشش، حزب ما توانست برای نخستين بار در حوزه ای که من نامزد ان بودم موفق شود و به پارلمان کبک راه پيدا کنم. آقای خدير در برخی ازروزنامه ها ی کانادا ديدم که به طبع شعروشاعری شما اشاره شده، ممکن است بگوييد بيشتر تحت تاثير ادبيات و شاعران فرانسه قرار داريد يا اينکه از شاعران ايرانی هم سهمی را برده ايد؟ گرچه در فرهنگ و ادب فرانسه شاعران جايگاه ويژه ای دارند ولی به هيچ وجه با جايگاهی که شاعران ايرانی درفرهنگ ما دارند قابل قياس نيست. بهمين جهت من اين ويژگی را بزرگترين پيوند و ارتباط فرهنگی با ايران می دانم. پرسش ديگرم درمورد انتخاب باراک اوباما به عنوان چهل و چهارمين رييس جمهوری امريکا است، در اين مورد چگونه فکر می کنيد؟ اعتقاد راسخ دارم که باراک اوباما يک شخصيت بسيار برجسته و مترقی است . جايگاه طبقاتی اقای اوباما، و مسائلی که وی از ان حمايت کرده و به کارهايی که اشتغال داشته است همه وهمه نشان دهنده اين است که او از طرفداران عدالت اجتماعی است. اين خصلت آقای اوباما بويژه باين دليل مهم است که مثلا درکشوری که حمايت از حقوق مردم فلسطين کار ساده ای نيست، ايشان تا يکی دو سال پبش از نامزدی اش در انتخابات رياست جمهوری امريکا، در تظاهرات مثلا روز حقوق مردم فلسطين در شيکاگو شرکت می کرده است. اميدوارم آقای اوباما با حفظ موضع مستقل خود بتواند در برابر گروههای سياسی فشار دراينده مقاومت کند. اميدوارم اين تعقل و تعادل که درگفتار آقای اوباما تابحال ديده وشنيده شده هميشه ادامه پيدا داشته باشد و سياست خارجی امريکا هم با تغييرات اساسی باعث شود تا در کشورهايی همچون ايران تحولات مثبتی روی دهد، زيرا فقط در چنين شرايطی است که نيروها ی صلح طلب، نيروهای اصلاح طلب ونيروهای بالنده اجتماعی درجهت پيشرفت دموکراسی درهرجا واز جمله ايران پروبال پيدا می کنند.

«برادران علایی پژوهشگران استثنايی هستند»

Thu, 11 Sep 2008 17:18:34 +3500

انستيتوی اسپن در آمريکا يکی از موسسات تحقيقی و علمی شناخته شده است که هر ساله ميزبان کنفرانس های علمی در شهرهای مختلف آمريکا است. در اين کنفرانسها کارشناسان و پژوهشگران علمی از سراسر جهان شرکت ميکنند تا دستاوردهای علمی و تجارب خود را با يکديگر در ميان بگذارند. « انستيتوی آسپن» در آمريکا يکی از موسسات تحقيقی و علمی شناخته شده است که هر ساله ميزبان کنفرانس های علمی در شهرهای مختلف آمريکا است. در اين کنفرانس ها کارشناسان و پژوهشگران علمی از سراسر جهان شرکت مي کنند تا دستاوردهای علمی و تجارب خود را با يکديگر در ميان بگذارند. برادران علايی دو پزشک ايرانی که اقدامات بهداشتی آنها به ويژه در زمينه مبارزه با بيماری ايدز در ايران و جهان زبانزد بود، در دو سال گذشته در دو کنفرانس اين موسسه شرکت کرده اند. برادران علايی اکنون نزديک به سه ماه است که در ايران دستگير و در زندان بسر می برند. مقامات جمهوری اسلامی تا کنون به طور مشخص اتهامات این دو پزشک ایرانی را اعلام نکرده اند. این در حالی است که این دو تاکنون از دسترسی به وکیل و دیدار با بستگان خود محروم بوده اند. تونی ورشتنديگ، يکی از مسئولان موسسه آسپن که از نزديک با بردران علايی به هنگام شرکت آنها در اين کنفرانس ها ملاقات داشته است، در گفت وگو با رادیو فردا توضیحاتی در خصوص فعالیت های علمی این دو پزشک ایرانی ارائه کرده است. راديو فردا: خانم ورشتنديگ چگونگی با برادران علايی آشنا شديد؟ ما کنفرانسی را در واشنگتن بر پا کرده بوديم که آرش علايی در آن به عنوان يک کارشناس امور بهداشتی ايران در آن شرکت کرده بود تا گفت وگويی در زمينه اوضاع بهداشتی ايران داشته باشيم. اين کنفرانس در نوامبر سال ۲۰۰۶ تشکيل شده بود. برنامه ی مشابهی نيز در اکتبر سال ۲۰۰۷ در کلرادو برگزار شد که براداران علايی نيز در آن شرکت داشتند. بنا براين اخرين باری که برادران علايی به کنفرانس شما آمدند در سال ۲۰۰۷ يعنی تقريبا يکسال پيش بود؟ بله همين طورست! شما کی از دستگيری آنها مطلع شديد؟ دومين هفته ژوييه سال جاری بود که ما از دستگيری آنان مطلع شديم. ولی آن طور که ما می دانيم آنها ظاهرا در آخرين هفته ی ماه ژوئن دستگيرشده بودند. شما اطلاع داريد که دستگيری آنها در چه رابطه ای بوده و آيا اطلاعاتی در مورد چگونگی وضع آنها در زندان داريد؟ اطلاعات ما بسيار کلی و فاقد جزييات است. و اين شايد بخاطر نبود رابطه سياسی ميان تهران- واشنگتن باشد. اطلاعات ما بنابراين در همين حد دستگيری آنهاست ولی بايد توجه داشته باشيم که اين دو برادر پزشکانی شناخته شده در جامعه بين المللی اند. آنها مشغول اقدامات علمی خود در زمينه بيماری ايدز و ويروس اچ- آی- وی بودند، اقداماتی که توسط سازمان بهداشت جهانی به رسميت شناخته شده است. اين دو نفر پزشک و پژوهشگران علمی استثنايی اند و ما دقيقا مطمئن نيستيم که آنها در حال حاضر در کجا نگهداری می شوند. در واقع اطلاعات ما اطلاعاتی غير مستقيم است و بنابراين از وضعيت آنها هيچ اطلاعی نداريم. آيا موسسه علمی شما در موقعيتی بود که اقداماتی در زمينه آزادی اين دو پژشک و محقق علمی انجام دهد؟ اقدام ما تنها به نگارش يک نامه به سفير ايران در سازمان ملل متحد در نيويورک محدود می شود. ما در اين نامه عميقا از وضع برادران علايی ابراز نگرانی کرده ايم و از سفير ايران در سازمان ملل متحد خواسته ايم تا با آنها در زندان بد رفتاری نشود و همچنين امکان دسترسی به وکيل و ساير خدمات حقوقی نيز به انها داده شود. در اين نامه ذکر شده است تا به خويشان برادران علايی امکان داده شود تا در زندان با عزيزان خود ديدار داشته باشند، ولی هنوز پاسخی از سفير ايران دريافت نکرده ايم. شما برادران علايی را دستکم دو بار ملاقات کرده ايد، ممکن کمی در مورد آنها برای ما صحبت کنيد؟ اين دو، افرادی استثنايی هستند. آنها بی نهايت شور و هيجان در ميان ديگران ايجاد می کنند. کار آنها نيز همين طور است و باعث تشويق و دلگرمی ديگران می شود. به هرحال هر دو شخصيتهای جذابی دارند که بی اندازه، بی اندازه انسان را تحت تاثير خود قرار می دهند.

سیاست مک کین در قبال ایران؛ «نه ریسک، نه عقب نشینی»

Fri, 05 Sep 2008 18:21:38 +3500

در حالی که کمتر از دو ماه به انتخابات ریاست جمهوری آمریکا باقی مانده است، رقابت بین جان مک کین، نامزد حزب جمهوریخواه، و باراک اوباما، مامزد حزب دمکرات وارد مرحله حساسی شده است

در حالی که کمتر از دو ماه به انتخابات ریاست جمهوری آمریکا باقی مانده است، رقابت بین جان مک کین، نامزد حزب جمهوریخواه، و باراک اوباما، نامزد حزب دمکرات وارد مرحله حساسی شده است. برای علاقمندان به مسایل ایران این سئوال مطرح است که در صورت پیروزی هر یک از این دو نامزد انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، چه سیاست هایی در قبال ایران در پیش خواهند گرفت. پاتریک کلاوسون، معاون بخش تخقیقات انيستيتوی خاور نزديک در واشنگتن، در گفت وگو با رادیو فردا توضیحاتی در مورد دیدگاهها و سیاست های احتمالی جان مک کین در برابر ایران مطرح کرده است. رادیو فردا: انتخاب جان مک کین به ریاست جمهوری آمریکا، چه تاثیری بر روابط تهرا ن واشنگتن خواهد گذاشت؟ کلاوسون: ایران احتمالا نگران جان مک کین خواهد بود زیرا سناتور مک کین به استفاده از قوه قهریه در امور بین المللی شهرت پیدا کرده تا جایی که تصور می شود وی آماده ست حتی برای تحقق اهداف واشنگتن از نیروی نظامی هم علیه ایران استفاده کند. «جورج بوش ریسک های چشمگیری می کرد و اگر اقداماتش به جایی نمی رسید –همانطور که ابتدا در مورد کره شمالی و در مورد ایران هم به جایی نرسید- عقب نشینی می کرد. ولی فکر می کنم جان مک کین هیچ کدام از این کارها را نخواهد کرد. یعنی نه ریسک های قابل توجهی می کند و نه عقب نشینی». پاتریک کلاوسون، معاون بخش تخقیقات انيستيتوی خاور نزديک در واشنگتن، بنابراین در صورت انتخاب جان مک کین تهران اوضاع را دشوارتر می یابد. نباید فراموش کرد که جورج بوش به خاطر درگیری اش در عراق و به خاطر نداشتن زمان کافی، نداشتن امکانات و منابع لازم نتوانست به مسئله ایران رسیدگی کند ولی احتمالا جان مک کین از چنین در گیری هایی فارغ خواهد بود. در صورت راه یافتن جان مک کین به کاخ سفید، آیا گفت وگو و مذاکره هم گزینه ای خواهد بود یا نه؟ هیچ رییس جمهوری حال چه اوباما باشد و چه مک کین نمی خواهد نشان دهد که همچون جورج بوش است و هیچ راهی بهتر ازآغاز مذاکره با ایران برای رییس جمهور جدید تا نشان دهد با جورج بوش تفاوت دارد وجود ندارد. بنابراین هر کس در ماه نوامبر انتخاب شود تاکیدش را بر گفت وگو خواهد گذاشت گرچه معلوم نیست این تاکید وتمایل به خودی خود به مذاکره و گفت وگو بیانجامد چون ایران هم نمی خواهد در موقعیتی قرار گیرد که در برابر یک پیشنهاد منطقی آمریکا دست رد به سینه زند. از سوی دیگر به نظر نمی رسد ایران برنامه هسته ای خود را متوقف کند و به سوی یک توافق با آمریکا برود. به همین جهت و گرچه برای رییس جمهوری آینده آمریکا دشوار خواهد بود که این گفت وگوها را به نتیجه برساند ولی در عین حال تردیدی ندارم رییس جمهوری بعدی هر کس که باشد خواستار چنین مذاکراتی با ایران خواهد شد. سیاست دولت بوش پس از تهدید ها و تحریم ها درست پیش از پایان سال آخر وی لحن متفاوت و نرمتری به خود گرفت آیا این تجارب هم مورد استفاده ی مک کین نیز قرار خواهد گرفت گفت؟ سیاست های جورج بوش لزوما از حزم و احتیاط لازم بر خوردار نبود. غالبا این سیاست ها با ریسک زیادی آغاز می شد با این پیش فرض که همه چیز بر وفق مراد خواهد بود، ولی از این که جان مک کین هم همین سیاست را دنبال کند تردید دارم. فکر می کنم آقای مک کین با احتیاط بیشتری گام های سیاسی خود را بر دارد و در همین رابطه وی آماده است تا از منابع و امکانات زیادی برای تحقق اهداف خود استفاده کند. به عبارت دیگرجورج بوش ریسک های چشمگیری می کرد و اگر اقداماتش به جایی نمی رسید –همانطور که ابتدا در مورد کره شمالی و در مورد ایران هم به جایی نرسید- عقب نشینی می کرد. ولی فکر می کنم جان مک کین هیچ کدام از این کارها را نخواهد کرد. یعنی نه ریسک های قابل توجهی می کند و نه عقب نشینی.

سهم ايرانيان مهاجر در دگرگونی جمعيتی آمریکا

Tue, 19 Aug 2008 18:31:01 +3500

هفته گذشته سازمان آمار آمريکا اعلام که تا سه دهه ديگر تغيير دستخوش تغييرات جمعيتی و دموگرافيک خواهد شد. هفته گذشته سازمان آمار آمريکا اعلام کرد که این کشور تا سه دهه ديگر دستخوش تغييرات جمعيتی و دموگرافيک خواهد شد. بر اساس اين آمار، در سال ۲۰۴۲ جمعيت آمريکايی های اروپايی تبار «اکثريت» را از دست خواهد داد و مهاجران لاتين تبار و آسيايی ها اين عنوان را از آن خود خواهند کرد. دکتر خليل انداچه، جامعه شناس و استاد دانشگاه در کاليفرنيا، در گفت وگو با راديو فردا توضيحاتی درباره اين تغييرات به ويژه سهم ايرانيان در اين دگرگونی جمعيتی ارائه کرده است. رادیو فردا: آقای دکتر انداچه، ايرانيان مقيم آمريکا چه تعداد از جمعيت آمريکا را تشکيل می دهند؟ دکتر خليل انداچه: همانطور که می دانيد ما آمار دقيقی نداريم. در آمريکا هر ده سال يکبار سرشماری انجام می گيرد و متاﱠسفانه در آخرين سرشماری هم که در سال دوهزار صورت گرفت،آمار دقيقی از تعداد ايرانيان در ايالتهای آمريکا ارائه نشد. تخمينی که می زنند اين است که ممکن است به طور کلی بين يک و نيم ميليون تا دو ميليون ايرانی در آمريکا داشته باشيم. سهم اين جمعيت ميليونی در تغيير دموگرافيک آمريکا چه ميزان می تواند باشد؟ مسئله ای که در مورد ايرانيان می توانيم بگوئيم، مسئله تحصيل است . شما می دانيد که الان متوسط تحصيل ايرانيان و به عبارتی تحصيلات کلاسيک آنها در آمريکا با رقم چهارده سال، از همه گروه های مختلف ساکنان آمريکا بالاتر است. همچنین می دانيد خود همين ميزان تحصيلات، ترکيب تحصيلات آمريکا را دگرگون کرده است. حتی از نظر درآمد، ايرانيان با درآمدی ماهيانه حدود پنج تا شش هزار دلار (به طور متوسط) حتی از درآمد آمريکایی ها هم بالاتر است. گفته می شود در ايالت کاليفرنيا که بيشترين جمعيت را دارد، بين ششصد تا هفتصد هزار تن ايرانی ساکن است . پرسشی که مطرح کرديد در مورد کل جمعيت آمريکا، بايد بگويم که افزايش جمعيت ايرانی ها در آمريکا صفر است و اين هم به خاطر همان تحصيلاتی است که دارند. به خاطر اين که ايرانيان، روی فرزندان خود بيشتر سرمايه گذاری می کنند و ين امر کلا" با ميزان سرمايه گذاری ساير مردمان ساکن آمريکا تفاوت دارد . ايرانيان در بارۀ فرزندانشان و آيندۀ آنها بيشتر کار می کنند و اين هزينه برمی دارد. خود اين توجه، با تحصيلات پدران و مادران ايرانی که ميراث آموزش شان از ايران است،يعنی توشه تحصيلاتشان را باخود از ايران آورده اند، رابطه مستقيم دارد. به سخن ديگر، بين تحصيلات و داشتن تعداد فرزندان رابطۀ مستقيم هست. شما به نکته جالبی اشاره کرديد. يکی از روزنامه های آمريکا هم نوشته بود که توجه جمعيت سفيدپوست آمريکا، به طور سنتی از لحاظ سياسی، هميشه به مسائلی همچون بيمه، بهداشت عمومی و بازنشستگی معطوف بوده، ولی با اين دگرگونيهای دموگرافيک، ممکن است که اين توجه ها تغيير کند، چون بيشتر مهاجران و اقليت های قومی در آمريکا به تحصيلات و آموزش فرزندان خود توجه دارند. حالا صرفنظر از اين موضوع، آيا ايرانی ها گرايش های سياسی و يا خواست های سياسی و اجتماعی ديگری هم، علاوه بر آموزش و تحصيلات فرزندان خود، دارند؟ پرسش قابل تعمق و قابل تکيه ای است. ايرانی ها در آمريکا، متاسفانه يک سرخوردگی از مسائل سياسی و حتی مسائل اجتماعی دارند. ما حتی تا حال، مثلا" نتوانسته ايم به سناتورهای ايالتی که در آن زندگی می کنيم، خود را بشناسانيم و اين هم ناشی از عدم وحدتی است که بين ايرانيان وجود دارد و شما خودتان می دانيد که در مسائل سياسی هميشه وحدت گروه ها بسيار مهم است. در جامعه ايرانی، متاسفانه، اين مسئله در سطح خيلی پائينی قرار دارد. ايرانيان بطور انفرادی، مردمان بسيار موفقی هستند، ولی وقتی می خواهند دسته جمعی و بطور گروهی کاری را انجام دهند، هميشه به کوچۀ تجزيه و جدائی می رسند. گوئی که اين عيب در ما ارثی است! اگر شما به درون ايران پيش از انقلاب هم نگاه کنيد، انواع گروه های متفاوت سياسی را می بينيد. اين ها همه ناشی ازآن تک روی است که ما ايرانی ها داريم. در آمريکا هم ايرانی ها به طور انفرادی در کار خود موفق هستند، ولی متاﱠسفانه در کار گروهی و جمعی توفيقی ندارند. نمی دانم ريشه ها را بايد در کجا جستجو کرد؟ اين مسئله در مورد ايرانی هائی که در آمريکا متولد شده اند چگونه است؟ آيا آنها هم اين تک روی را به ارث برده اند؟ فرزندان ايرانيانی که در آمريکا متولد شده اند، در واقع آمريکائی می شوند و اگر می توانند مقداری فارسی صحبت کنند، ولی توان نوشتن و درک مطالب فارسی را ندارند و زبانی که غالب است، زبان انگليسی است که رفتار اينها را کنترل می کند و زمانی که زبان غالب شود، بالطبع فرهنگ بومی را جذب می کند. بنا بر اين نمی توانيم نسلی را که اينجا متولد و بزرگ شده از ساير آمريکایی ها جدا کنيم. نگاه کنيد به تمام آمريکایی های ايرانی تبار، شماهرگز نمی توانيد آنها را از کل آمريکائی ها جدا کنيد، چون زبان، کليد فرهنگ است. وقتی زبانی غالب شد، مانند يک کليد، فرهنگ را باز می کند. ما ايرانيانی که از ايران به اين سرزمين کوچ کرده ايم، پس از سی سال زندگی در آمريکا، هنوز به جوک آمريکائيها نمی خنديم! و اغلب می گوئيم که اين جوک چقدر بی مزه است؟! طبيعی هم هست، چون در آن فرهنگ بزرگ نشده ايم و لطيفه ها بار فرهنگی دارند. يک سئوال آخر و آن اين که، آيا می دانيد در حال حاضر روند مهاجرت ايرانی ها، نسبت به دوران پيش از انقلاب، تسريع شده يا اينکه کندتر شده است؟ در کل خيلی کمتر شده. برای اين که هزينه تحصيل در آمريکا بسيار افزايش پيدا کرده و خودتان می دانيد که شهريه ها در آمريکا خيلی بالاست. هرسال هم مقداری به اين شهريه ها اضافه می شود، بنا بر اين، کسانی که از ايران يا ساير کشورهای ناتوان خاورميانه بخواهند به آمريکا بيآيند، نمی توانند با اين شهريه ها زندگی کنند. مهاجرت ايرانيان به آمريکا خيلی کم شده است.

بحران گرجستان؛ «روسيه تا کجا پيش خواهد رفت؟ »

Thu, 14 Aug 2008 19:34:24 +3500

اظهارات مقامات روسيه درباره بحران قفقاز تحولات در اين منطقه را وارد عرصه تازه ای کرده است.

اظهارات مقامات روسيه درباره تمامیت ارضی گرجستان، بحران قفقاز را وارد عرصه تازه ای کرده است. سرگئی لاوروف، وزير امور خارجه روسيه، گفته است که جهان هر گونه صحبت درخصوص تماميت ارضی گرجستان را فراموش کند. اين اظهارات از سوی برخی از کارشناسان سياسی به مثابه زير سئوال بردن تماميت ارضی گرجستان توصيف شده است. به باور اين کارشناسان روسيه در صدد است تا دو منطقه اوستيای جنوبی و آبخازيا را به قلمرو خود الحاق کند. روسيه و دو منطقه جدايی طلب اوستيای جنوبی و ابخازيا روز سه شنبه با طرح آتش بس فرانسه برای پايان دادن به درگيری با گرجستان موافقت کرده بودند. اين طرح شش ماده ای روز پنجشنبه به امضای اين سه طرف رسيد. طبق اين طرح صلح، نيروهای صلحبان چند مليتی بين نيروهای متخاصم مستقر می شوند و تمامی نيروها به مواضع پيش از جنگ باز می گردند. در همين زمينه، جف منکاف، کارشناس موسسه پژوهشی شورای روابط خارجی در واشينگتن، در گفت وگو با راديو فردا درباره ابعاد اين بحران توضيحاتی را ارائه کرده است. راديو فردا: آيا بحران اخير روسيه و گرجستان چالش جديدی برای آمريکا نيز محسوب خواهدشد؟ جف منکاف: بله اين به نحوی چالشی برای آمريکا خواهد بود. بخش مهمی از انگيزه روسيه در ايجاد بحران اين بود تا نشان دهد غرب و بويژه آمريکا منافع روسيه را نه تنها در آن منطقه بلکه در جهان ناديده گرفته است، حال چه در کوزوو باشد يا عراق و به این وسيله نارضايی خود را از گسترش هم پيمانان ناتو در خارج از مرزهای روسيه نيز ابراز کند. بنابراين من فکر می کنم تهاجم روسيه به گرجستان مشکلاتی را برای آمريکا به وجود می آورد، به ويژه در زمينه تداوم سياست فعلی واشنگتن در قبال مسکو، سياستی که آمريکا پس از پايان جنگ سرد در پيش گرفته است. ويتالی چورکين، سفير روسيه در سازمان ملل متحد، روز سه شنبه گفته بود اين که ما نمی خواهيم کسی همچون ساکشاويلی رييس جمهوری گرجستان، باشد راز نهفته ای نيست، کاندواليزا رايس، وزير امور خارجه آمريکا هم گفته است آمريکا تلاش می کند روسيه را از گروه جی هشت خارج کند، از اين اظهارات بوی جنگ نمی آيد؟ «روس ها دامی گذاشته بودند تا برای تهاجم خود به گرجستان بهانه موجهی داشته باشند و به نظر می رسد آقای ساکاشويلی هم در اين دام افتاد. چون رييس جمهوری گرجستان شخصا اجازه ورود و حضور نيروهای نظامی به اوستيای جنوبی را صادر کرده بود واين بهانه ای بود که روسها منتظرش بودند». جف منکاف، کارشناس موسسه پژوهشی شورای روابط خارجی در حال حاضر سخنان شعار گونه هر دو طرف کاملا مشهود است ولی پيش بينی اين که در دراز مدت چه خواهد شد و چه عواقبی را در پی خواهد داشت دشوارست. آيا اين واقعيت دارد که بحران با حمله نيروهای گرجی به اوستيای جنوبی آغاز شد چون گزارشها در اين زمينه متناقض است! بله به نظر می رسد حمله گرجستان به اوستيای جنوبی اين بحران را آغاز کرد. ولی گرجستان هم از چندی پيش توسط جدايی طلبان اوستيای جنوبی که از سوی روسيه حمايت می شوند تحريک شده و تنشها رو به افزايش بود، بويژه در چند ماه اخير در نقاط مرزی دو منطقه زدوخوردهايی هم رخداده بود. خلاصه يک احساس بحران قريت الوقوع و جود داشت. البته روسيه هم مرتبا به گرجستان هشدار می داد که در اوستيای جنوبی از زور استفاده نکند. بنابراين واقعيت اين است که روس ها دامی گذاشته بودند تا برای تهاجم خود به گرجستان بهانه موجهی داشته باشند و به نظر می رسد آقای ساکاشويلی هم در اين دام افتاد. چون رييس جمهوری گرجستان شخصا اجازه ورود و حضور نيروهای نظامی به اوستيای جنوبی را صادر کرده بود واين بهانه ای بود که روسها منتظرش بودند. آيا پيمان يا قراردادی بین روسيه و گرجستان در سال ۱۹۹۲منعقد شده بود که در صورت حمله گرجي ها به بخش جدايی طلب اوستيای جنوبی، روسيه به دفاع از آنها خواهد شتافت؟ من از وجود پيمانی در اين زمينه اطلاعی ندارم اما وقتی مناقشات در استيای جنوبی در سال ۱۹۹۲ پايان گرفت، يک نيروی صلحبان در آنجا مستقر شد تا مانع برخورد جدايی طلبان و نيروهای گرجی شوند و بيشتر اين نيروها هم متشکل از کشورهای فدراسيون روسيه بودند. البته هميشه اين شايعه هم وجود داشت که نيروهای پاسدارصلح به دوطرف متخاصم با يک چشم نگاه نمی کردند و در واقع از جدايی خواهان پشتيبانی می کرده اند بويژه در يک دهه ای که ولاديمير پوتين، رييس جمهوری روسيه، بود وی تلاش کرد تا پيوند عميقی با جدايی طلبان ايجاد کند. در واقع چنين اقداماتی از سوی روسيه باين دليل بود تا با سياست غرب در آن منطقه که آنها هم با بی طرفی عمل نمی کردند، مخالفت شود. آيا آقای ساکاشويلی به عنوان يک متحد آمريکا انتظار کمکی از غرب داشت و اين کمکها چه می توانست باشد؟ فکر می کنم بله انتظار کمک داشت. من شخصا غرب را باين خاطر که کمک های بيشتری نکرد سرزنش نمی کنم، چون بهر حال محاسبه آقای ساکاشويلی از اينکه غرب برای چه و تا چه حد می تواند کمک کند، دقيقا غلط از آب در آمد و غرب به ويژه آمريکا هم به وضوح و بارها روشن ساخته بود که گرجستان برای حل بحران جدايی خواهان نبايد به زور متوسل شود، چون غرب بخوبی می دانست در موقعيتی نيست تا از آقای ساکاشويلی حمايت کند. رييس جمهوری گرجستان فکر می کرد به عنوان متحد آمريکا از جمله اينکه در جنگ عراق، که گرجستان پس از آمريکا و بريتانيا بيشترين نيرو را بآن کشور اعزام کرده بود، واشينگتن تحت هر شرايطی از او دفاع خواهد کرد! آيا فکر می کنيد آتش بس پا بر جا خواهد ماند و نيروهای روسی در اينده ای نزديک از گرجستان خارج خواهند شد؟ اين بستگی به روسيه دارد. گرجی ها توانايی چندانی در مورد در دست گرفتن ابتکار عمل ندارند والبته تصميم روسها نيز دائر بر اينکه جهت دفاع از اوستيای جنوبی و آبخازيا تا کجا پيشروی کنند بسيار مهم است و اين آن چيزيست که ما نمی توانيم در حال حاضر پيش بينی کنيم.

«اکنون زمان مناسبی برای تحریم بیشتر ایران نیست»

Tue, 12 Aug 2008 15:17:26 +3500

سعيد جليلی، رييس هيئت مذاکره کننده برنامه هسته ای ايران در يک تماس تلفنی با خاوير سولانا، مسئول سياست خارجی اتحاديه اروپا، خواهان ادامه گفت و گوها در فضايی سازنده و مثبت شده است .

اين در حالی است که يک سخنگوی دفتر آقای سولانا با تاييد گفت و گوهای طرفين، اظهار داشت که تغييری در وضعيت برنامه هسته ای ايران بوجود نيامده است .

ژاکی شاير، تحليلگر موسسه علوم و امنيت بين المللی در واشينگتن در گفت و گو با راديو فردا در باره مذاکرات بعدی ايران و اتحاديه اروپا می گويد: اظهارات دو طرف حاکی از علاقه طرفين به ادامه مذاکرات است.

سعيد جليلی، رييس هيئت مذاکره کننده برنامه هسته ای ايران در يک تماس تلفنی با خاوير سولانا، مسئول سياست خارجی اتحاديه اروپا، خواهان ادامه گفت و گوها در فضايی سازنده و مثبت شده است. اين در حالی است که يک سخنگوی دفتر آقای سولانا با تاييد گفت و گوهای طرفين، اظهار داشت که تغييری در وضعيت برنامه هسته ای ايران بوجود نيامده است. ژاکلین شاير، تحليلگر موسسه علوم و امنيت بين المللی در واشينگتن در گفت و گو با راديو فردا در باره مذاکرات بعدی ايران و اتحاديه اروپا می گويد: اظهارات دو طرف حاکی از علاقه طرفين به ادامه مذاکرات است. راديو فردا: سعيد جليلی، رييس هيئت مذاکره کننده برنامه هسته ای ايران در يک تماس تلفنی با خاوير سولانا، مسئول سياست خارجی اتحاديه اروپا اعلام آمادگی کرده است تا به گفت و گوهای خود با غرب در محيطی سازنده و مثبت ادامه دهد، نظر شما در مورد اين اعلام آمادگی ايران چيست؟ ژاکلین شاير: من فکر می کنم در يک ماه اخير شاهد يک رشته از گام هايی به سوی آشتی و مسالمت بوده ايم که هر دو طرف برداشته اند. البته بايد توجه داشت ايران هم به هيچ وجه دوست ندارد تحت فشار گذاشته شود، ايران دوست ندارد به اين کشور اولتيماتومی داده شود و يا اينکه حتما بايد با پاسخ قاطعی در موعد مقرر پيش آيد. به همين جهت اصلا تعجب آور نبود که هفته گذشته ايران پاسخ قطعی و نهايی نداد، چيزی که گفته می شد مهلت ايران است. ولی از سوی ديگر می دانيم اظهارات آشتی پذيرانه هر دو طرف حاکی از علاقه آنها به مذاکره و گفت و گو است. آيا واقعا مهلتی در کار بود؟ چون گزارش ها در اين زمينه کمی ضد ونقيض بودند! بله گزارش ها ضد و نقيض بود. برداشت من اين است خاوير سولانا که با ايران در گفت و گو بود، به هيچ مهلتی اشاره نکرده بود، فقط گفته بود که از ايران انتظار می رود تا ظرف يکی دو هفته پاسخ خود را ارائه دهد. «اينکه چه نوع تحريم هايی اعمال خواهد شد واقعا دشوار است، چون روسيه و چين با اکراهی که از خود در اين زمينه نشان داده اند اوضاع را کمی دشوار کرده اند.» ژاکلین شایر، تحليلگر موسسه علوم و امنيت بين المللی البته دولت بوش هم از آن به عنوان يک مهلت دو هفته ای نام برد در حالی که اتحاديه اروپا می گفت آنها با ايران با جديت در مورد مهلت مذاکره نکرده اند. ولی نکته مهم اين است که به نظر می رسد ايران آماده گفت و گو است و همين طور آمريکا و اتحاديه اروپا، که اين خود امری مثبت است. يکی از رسانه های ايران به نقل از سخنگوی دولت ايران گفته بود: ايران از موضع هسته ای خود عقب نشينی نخواهد کرد، نظرتان نسبت به اين موضوع چيست؟ اولا بايد بگويم با اعلام آمادگی ايران برای گفت و گو با گروه پنج به علاوه يک، فکر نمی کنم شورای امنيت برای تحميل تحريم های بيشتری خود را آماده سازد. چون نتايج چنين اقدامی غير سازنده و مخرب خواهد بود. آمريکا، فرانسه و بريتانيا هم به خوبی و با نگرشی واقع بينانه می دانند که در حال حاضر چه اقداماتی شدنی است و علاوه بر پيچيدگی موضع روسيه، مسئله اخير اين کشور و گرجستان هم مزيد بر علت شده اند. و خلاصه به نظر من اکنون زمان مناسبی برای تحريم های بيشتری نيست. دوم اينکه اگر يک باره ايران ۱۸۰ درجه چرخش کند و ببينيم که آن کشور گفت و گوها را جدی نمی گيرد، آن موقع برای يک رشته از تحريم ها تلاش خواهد شد، ولی اينکه چه نوع تحريم هايی اعمال خواهد شد واقعا دشوار است، چون روسيه و چين با اکراهی که از خود در اين زمينه نشان داده اند اوضاع را کمی دشوار کرده اند. به نظر شما موضع آلمان شبیه مواضع روسيه و چين نبوده است؟ بله. آلمان رسما بخشی از کشورهای موسوم به ای يو- ۳ است و طبعا نمی خواهد به عنوان حلقه ضعيف در اين فعاليت ها شناخته شود و بر خلاف آمريکا، فرانسه و بريتانيا با آرامی و با احتياط عمل می کند و رويکرد چندان سختگيرانه ای نسبت به تحريم های بيشتر عليه ايران ندارد. برخی توصیه می کنند که تحریم ها بر بخش های معینی از اقتصاد ایران اعمال شوند تا کارآیی بیشتری داشته باشند، موانع پیش روی چنین رویکردی چیست؟ هميشه برخی هستند که می گويند تحريم ها را می توان برای تاثير بيشتر با خلاقيت بيشتری بکار گرفت از جمله مقررات شديدتر بانکی و موسسات مالی. همينطور ممکن است تحريم های جديدتری برای صنايع گاز و نفت ايران به کار گرفته شود ولی به نظر من اعمال برخی از اين پيشنهادات و تحريم ها بسيار دشوار است و خلاصه راه مشحص و روشنی برای اعمال چنين اقداماتی وجود ندارد. ولی از سوی ديگر ايران می داند که امکان يک حمله نظامی هنوز منتفی نيست و البته بايد بگويم سازمانی که من برای آن کار می کنم با هر گونه حمله نظامی مخالف است چون نتايج چنين اقدامی معکوس خواهد بود. با توجه به اينکه دولت بوش ماه های آخر دور دوم خود را می گذراند آيا ايران در پی وقت گذرانی نيست تا اين بحران را با دولت بعدی آمريکا حل کند؟ بله. ايران به خوبی می داند که دولت جرج بوش ماه های پايانی خود را سپری می کند و بنابر اين آنها در حال اتلاف وقت هستند. ايران از هر چيز کوچکی استفاده می کند تا وقت کشی شود مثلا همين داستان «مهلت»، که يک طرف می گفت وجود داشت و ايران خلاف آن را ادعا می کرد. البته اين اقدامات از سوی ايران تعجب آور نيست زيرا تهران هيچ شتابی برای اينکه موفقيتی نصيب سياست خارجی دولت جورج بوش کند، ندارد!

ایران و آمریکا؛ «گشایش دفتر در تهران به مقدمات زیادی نیاز دارد»

Thu, 07 Aug 2008 18:26:53 +3500

روزنامه های آمريکا در اين هفته ضمن اشاره به نوميدی کشورهای ۵ بعلاوه ی يک، در رابطه با نبود يک پاسخ صريح و روشن از سوی ايران به بسته پيشنهادی غرب، در عين حال خبر از احتمال گشايش دفتر حافظ منافع آمريکا درايران تا پيش از پايان ماه جاری مسيحی دادند. روزنامه های آمريکا در اين هفته ضمن اشاره به نوميدی کشورهای پنج بعلاوه يک، در رابطه با فقدان يک پاسخ صريح و روشن از سوی ايران به بسته پيشنهادی غرب، در عين حال خبر از احتمال گشايش دفتر حافظ منافع آمريکا درايران تا پيش از پايان ماه جاری میلادی دادند. در همین زمینه، محمود احمدی نژاد، رییس جمهوری ایران، در تیر ماه از گشایش دفتر حافظ منافع آمریکا در تهران استقبال کرده بود. این در حالی است که آمريکا اقدام مشابهی را درسال ۱۹۷۷ را در ارتباط با کوبا انجام داد و اقدام به گشايش دفتر حافظ منافع خود در هاوانا کرد. آمريکا با کوبا نیز روابط ديپلماتيک ندارد. روابط ديپلماتيک ايران و آمريکا به دنبال تصرف سفارت ايالات متحده امريکا در تهران توسط دانشجويان پيرو خط امام در سيزدهم آبان سال ۱۳۵۸ قطع شد و از آن زمان تاکنون سفارت سوئيس در تهران وظيفه حفاظت از منافع آمريکا در تهران را برعهده دارد. جان سوليوان، يک مقام وزارت امور خارجه آمريکا در دفتر خاور نزديک، در گفت وگو با راديو فردا توضيحاتی در خصوص گشايش دفتر حافظ منافع آمريکا در تهران ارائه کرده است. رادیو فردا: با توجه به اخبار منتشر شده در رسانه های آمریکا، آيا گشايش دفتر حفاظت منافع آمريکا در تهران اساسا صحت دارد يا نه؟ «بايد بدانيم تحقق گشایش دفتر حافظ منافع در تهران به مقدمات زيادی نياز دارد و بايد از مراحل زيادی بگذرد. بنابراين تحقق آن تا پيش از پايان ماه جاری کمی غير واقعی به نظر می رسد». جان سوليوان، يک مقام وزارت امور خارجه آمريکا در دفتر خاور نزديک، جان سوليوان: بله اين روزها شايعات زيادی در رسانه ها منتشر شده است. ولی من در همين زمينه به سخنان خانم رايس وزير امورخارجه آمريکا اشاره می کنم که بارها گفته است: گرچه ما مباحثات داخلی خود را به صورت عمومی مطرح نمی کنيم، ولی ما هميشه در پی يافتن راههای گوناگونی بوده ايم که با مردم ايران در ارتباط باشيم و انزوای سياسی آن کشور را که از سوی رژيم در تهران بر مردم تحميل شده است کاهش دهيم. آيا گشايش دفتر حفاظت منافع آمريکا در تهران آن گونه که در برخی اخبار مطرح شده تا پايان ماه اوت امری ممکن است؟ من اساسا چنين امری را نه تاييد و نه تکذيب می کنم. ولی بايد بدانيم تحقق چنين امری به مقدمات زيادی نياز دارد و بايد از مراحل زيادی بگذرد. بنابراين تحقق آن تا پيش از پايان ماه جاری کمی غير واقعی به نظر می رسد. نظرتان در مورد پاسخ اين هفته ی ايران به پيشنهاد غرب چيست؟ بدون ترديد ما از اين که ايران پاسخ خود را به بسته پيشنهادی غرب که بسته ای سخاوتمندانه بود، به موقع ارائه ابراز نوميدی می کنيم و نامه ای هم که روز سه شنبه دريافت شد، چيزی به جز يک تاکتيک برا يبه تعويق انداختن مسائل از سوی ايران نبود. اکنون با چنين شرايطی گام بعدی چيست؟ اکنون کشورهای پنج بعلاوه يک و بر اساس تعهد خود مبنی بر تعقيب دو راه تشويق و تنبيه همزمان، همگی يکصدا بر اين باورند که راهی به جز پيگيری تحريمات بيشتری عليه ايران وجود ندارد.

روابط آمريکا و ایران؛ «تغييرات در جهت اتخاذ تاکتيک های بهتر»

Wed, 23 Jul 2008 18:08:23 +3500

با حضور هفته پيش ويليام برنز ديپلمات ارشد وزارت امور خارجه آمريکا در مذاکرات ژنو که مقامات ايرانی هم در آن شرکت داشتند، چنين بنظر ميرسيد که طلسم ديدار نمايندگان ايرانی با آمريکايی در سطحی بالاتر شکسته شد و به روابط ديپلماتيک جلای خاصی بخشيد ويليام برنز، معاون وزير امور خارجه آمريکا، در مذاکرات هسته ای کشورهای موسوم به ۱+۵ با مذاکره کننده ارشد هسته ای ایران در ژنو حضور داشت. اين نخستين بار است که يک ديپلمات ارشد آمريکا در مذاکرات رو در رو با ايران بر سر برنامه هسته ای جمهوری اسلامی شرکت می کرد. رويکرد تازه آمريکا در قبال برنامه هسته ای ايران واکنش های متفاوتی در پی داشته است. برخی از کشورهای اروپايی، همچون فرانسه، از اين اقدام واشينگتن استقبال کردند. اين در حالی است که برخی افراد نيز از اين اقدام دولت آمريکا انتقاد می کنند. مايکل اوهانلن، صاحب نظر در سیاست خارجی آمریکا، در گفت وگو با رادیو فردا دیدگاه های خود را در این زمینه توضیح داده است. مايکل اوهانلن پژوهشگر و کارشناس امور نظامی و دفاعی در موسسه تحقيقاتی بروکينگز، در واشینگتن، است. وی همچنین صاحبنظر در مسائل هسته ای کره شمالی و شبه جزیره کره است . رادیو فردا: با حضور ويليام برنز در مذاکرات ژنو که مقامات ايرانی هم در آن شرکت داشتند، چنين به نظر مي رسيد که طلسم ديدار نمايندگان ايرانی با آمريکايی در سطحی بالاتر شکسته شد ه است. اما در اين هفته هنوز شاهد سخنان تند و شعارهای گذشته از جمله برچسب «محور شرارت» بر ايران از سوی آمريکا هستيم، و حتی احتمال يک حمله نظامی نيز کاملا مرتفع نشده است. ممکن است در این زمینه توضیح دهید؟ مايکل اوهانلن: بدون ترديد، نگراني های جدی وجود دارند چون در واقع هيچ پيشرفت معنی داری بوجود نيامده. شرکت و يا حضور آقای برنز هم در مذاکرات ژنو با نبود پيشرفت در اوضاع، فرقی نمی کند. بنابراين احتياط و حتی يک بدبينی نسبت به اوضاع واقعيت بيشتری دارد. فکر نمی کنم رويداد مهمی هم از اين مذاکرات در انتظار ما باشد. «اگر می بينيم آمريکا تمايل بيشتری به مذاکرات و ديپلماسی نشان داده بيان اين واقعيت است که همه، مسئوليت رابطه واشنگتن- تهران را به گردن آمريکا می اندازند، همه ايرادها را به آمريکا می گيرند و چون ما نمی خواهيم اين پندارها در اذهان وجود داشته باشند، بنابراين از طريق ديپلماسی می خواهيم به جهان نشان دهيم که اگر ناکامی در مذاکرات به وجود آيد، به اين دليل است که ايران همچنان در پی دستيابی به فن آوری سلاح هسته ای مصر است» مايکل اوهانلن، پژوهشگر موسسه بروکینگز آيا به نظر شما يک تغيير اساسی در سياست آمريکا در برخوردش به ايران رخداده؟ نه! من تغيير چندانی نمی بينم. شايد بتوان گفت اين تغييرات در جهت اتخاذ تاکتيک ها بهتری بوده اند. اگر می بينيم آمريکا تمايل بيشتری به مذاکرات و ديپلماسی نشان داده بيان اين واقعيت است که همه، مسئوليت رابطه واشنگتن- تهران را که از مدتها پيش قطع شده، به گردن آمريکا می اندازند، همه ايرادها را به آمريکا می گيرند و چون ما نمی خواهيم اين پندارها در اذهان وجود داشته باشند. بنابراين از طريق ديپلماسی می خواهيم به جهان نشان دهيم که اگر ناکامی در مذاکرات به وجود آيد، به اين دليل است که ايران همچنان در پی دستيابی به فن آوری سلاح هسته ای مصر است و همانطور که شاهد هستيم هنوز تهران با ارسال اسلحه به عراق، سربازان ما را در آنجا می کشد وهنوز در لبنان آشوب می کند. بنابراين آمريکا هنوز از رفتار ايران کاملا نگران است و اين نگرانی فقط از سوی دولت بوش نيست بلکه نظام سياسی آمريکا در کل اين نگرانی را دارد. پس بنابراين به نظر شما هنوز همه گزينه ها روی ميز قرار دارند؟ اين عبارت معروف «همه گزينه ها روی ميز قرار دارند» عبارت بی معنايی است به ويژه برای آنهايي که در دولت بوش نيستند.در تئوری شايد اين عبارت معنی داشته باشد ولی در عمل تا جايي که اين تهديد به يک جريان يا اقدام جدی تبديل شود برای افرادی مثل ما که بخشی از دولت بوش نيستيم قابل درک نيست. حدس من اين است که دولت بوش به هيچوجه دست به يک حمله نظامی عليه ايران نخواهد زد و البته بايد بلافاصله بگويم که می توانم اشتباه کنم و هيچ بعيد نيست که روزی از خواب بيدار شويم و بفهميم که اين اتفاق افتاده پس بايد بگويم که واقعا جوابی برای اين سئوال شما ندارم! مقامات ايرانی نسبت به اين آخرين بسته ی پيشنهادی غرب و همچنين نسبت به مذاکرات هفته گذشته ابراز خوش بينی کرده و همگی از آن به عنوان يک جريان سازنده و غيره سخن گفته اند نظر شما در مورد اين خوش بينی مقامات ايرانی چيست؟ چون من کارشناس مسائل ايران نيستم شايد علاقه ی چندانی هم باينکه چه اتفاقی در آينده نزديک روی دهد ندارم. ولی همه می دانيم که ما اين بازی سياسی را در چند سال اخير ديده ايم و هنوز هم اين بازی ادامه دارد. ولی واقعيت و مطلب اصلی اين است که آيا ايران بالاخره غنی سازی اورانيوم را متوقف می کند؟ آيا ايران با رفتارهای اخير خود و با شعارهای تندی که از سوی محمود احمدی نژاد ايراد شده می پذيرد که آن حقی را که ذاتا و بر اساس پيمان منع گسترش، ۲۰ سال پيش داشت ديگر آن حق را ازدست داده؟ ايران بايد بسادگی بپذيرد که غنی سازی را متوقف کند. البته راههای ديگری نيز وجود دارند که ايران روزی بتواند از چنين امتياز و حقی که روزی از آن برخوردار بود برخوردار شود:مثلا از طريق تشکيل يک کنسرسيوم چند مليتی و يا اين که در اثر مرور زمان و با يک رهبری سياسی جديدی در ايران. من خيلی علاقمندم تا مشوق هايی به ايران ارائه شود تا آن کشورتشخيص دهد نيازی به غنی سازی اورانيوم ندارد. اما متاسفانه با بدبينی که نسبت به تهران پيدا کرده ام و با رفتار ايران به اين نتيجه رسيده ام که تهران فقط خواهان اتلاف وقت و ايجاد تفرقه در ميان قدرتهای بزرگ است تا آنها به يک موضع مشترک، متحد و قوی نرسند. اميدوارم کسی به من ثابت کند که اشتباه می کنم ولی متاسفانه در حال حاضر هيچ دليلی برای تغيير موضع خود ندارم. آيا به نظر شما اسراييل به تنهايی اقدام به يک حمله نظامی به ايران خواهد کرد؟ پيش بينی اين موضوع دشوارست! در عين حال برای آن امکان کمی قائل هستم. مسافت ميان دو کشور بسيار زياد است و بهمين جهت مرا کمی مشکوک می کند. حمله اسراييل به تاسيسات اتمی عراق در دهه هشتاد از چند جهت متفاوت بود: هم فاصله اسراييل به بغداد نزديکتر بود و هم تاسيسات عراق، همگی در يک محل متمرکزبودند و تاسيسات زير زمينی هم در آن کشور وجود نداشت. اما در مورد ايران، اسراييل نه تنها بايد تاسيسات بوشهر را نابود کند بلکه چندين مرکز غنی سازی اورانيوم را نيزبايد هدف قرار دهد.علاوه بر اين مشکلات، آمريکا هم رغبت چندانی به اين امر نشان نداده است. هفته پيش روزنامه نيويورک تايمز در مقاله ای بقلم بنی موريس نوشته بود که اسراييل قطعا ظرف ۴ تا ۷ ماه آينده يک حمله هوايی را به ايران انجام خواهد داد،می خواهم نظرتان را در اين مورد بپرسم؟ بله مقاله را ديدم ولی با آن مخالفم. مقالات اينگونه ای را در آمريکا افرادی می نويسند که دارای افکار و عقايد مختلفی اند. برخی از اين افراد ادعا می کنند اطلاعاتی را دارند که ديگران ندارند، گاهی اوقات اين ادعاها درست است و گاهی هم غلط ولی بهرحال من چنين ادعايی را قبول ندارم.

بولتون: زمان به سود ايران است

Fri, 18 Jul 2008 18:37:26 +3500

مقامات آمريکا چهارشنبه اعلام کردند ويليام برنز، معاون وزير امور خارجه آمريکا، برای شنيدن نظرات ايران در خصوص بسته پيشنهادی کشورهای موسوم به ۱+۵ در نشست روز شنبه ژنو شرکت خواهد کرد. مقامات آمريکا چهارشنبه اعلام کردند ويليام برنز، معاون وزير امور خارجه آمريکا، برای شنيدن نظرات ايران در خصوص بسته پيشنهادی کشورهای موسوم به ۱+۵ در نشست روز شنبه ژنو شرکت خواهد کرد. این نخستین بار است که يک ديپلمات ارشد آمريکا در مذاکرات رو در رو با ايران بر سر برنامه هسته ای جمهوری اسلامی حضور خواهد داشت. رويکرد تازه آمريکا در قبال برنامه هسته ای ايران واکنش های متفاوتی در پی داشته است. برخی از کشورهای اروپایی، همچون فرانسه، از اين اقدام واشينگتن استقبال کردند. این در حالی است که برخی افراد نيز از اين اقدام دولت آمریکا انتقاد می کنند. جان بولتون، سفير پيشين آمريکا در سازمان ملل متحد، در گفت وگو با رادیو فردا، می گويد: تحولات اخير در مورد ايران، وارونه کردن سياستی است که واشنگتن پنج سال بر سر آن پافشاری کرده است. رادیو فردا: آيا بنظرشما تحولات اخير در رابطه واشنگتن- تهران چرخش مهمی در سياست خارجی آمريکا به حساب می آيد؟ جان بولتون: بله فکر مي کنم اين روند، روندی کاملا معکوس از سوی دولت بوش و امتياز بزرگی برای رژيم ايران است. «فکر می کنم ايرانی ها با حضور يک ديپلمات ارشد آمريکا بر سر يک ميز، اوضاع را بسوی يک گفت گوی بطئی و کند بکشانند تا با خريد بيشترزمان، از انتخابات ماه نوامبر بگذرند و اگرموفق شوند و اگر همانطور که نظر سنجيها نشان می دهد سناتور اوباما رييس جمهوری بعدی آمريکا شود، به نظر من، تمام فشارها از روی ايران برداشته می شود». جان بولتون حقيقت اينست که دولت بوش در ۵ سال گذشته گفته است با دولت ايران بر سر يک ميز نخواهد نشست مگر اينکه تهران فعاليتهای غنی سازی خود را تعليق کند. گر چه اروپايی ها هم همين را گفته اند اما اين اقدام اخير که در عين حال پنهانکاری چندان ماهرانه ای هم نيست در حالی صورت می گيرد که ايران حتی می تواند به غنی سازی خود ادامه دهد. اما مهمتر از حضور يک ديپلمات آمريکايی در مذاکرات ژنو، اين است که دولت بوش به احتمال زياد پيشنهاد اروپاييها موسوم به توقف در برابر توقف را می پذيرد، پيشنهادی که درواقع يک تعليق شش هفته ای غنی سازی بيشتر از سوی ايران است و آمريکا هم در ازای آن از تحريم ها بيشتر عليه ايران خوددداری خواهد کرد. بايد توجه داشت چنين سياستی، امری کاملا متفاوت از آن چيزی است که ما تا بحال از ايران خواسته ايم که آنهم توقف کامل غنی سازی اورانيوم بوده و اگر چنين اقدامی در هفته آينده و يا در ماه آينده مورد توافق طرفين قرار گيرد در واقع پيروزی بسيار بزرگی برای ايران خواهد بود. به نظر شما اين تلاشهای ديپلماتيک به جايی خواهد رسيد؟ هيچ امکان جدی برای اينکه ايران برنامه تسليحات اتمی خودرا کنار بگذارد وجود ندارد. دستيابی تهران به سلاح هسته ای، در واقع به منزله بيمه عمر رژيم ايران است.من فکر می کنم ايران بی ميل نباشد تا درمورد برخی از مشوقهايی که اروپاييها مطرح کرده اند مذاکره کند ولی درحال حاضرحضوريک ديپلمات آمريکايی در اين مذاکرات، ايران را در موقعيت سياسی بهتری قرار می دهد. در صورت ناکام ماندن اين مذاکرات، آيا امريکا ادعا نخواهد کرد، تلاش های ديپلماتيک هم بجايی نرسيد و بنابراين بايد به مرحله بعدی استفاده از گزينه ها برويم؟ دولت بوش و به ويژه خود رييس جمهوری همواره گفته است برای آمريکا غير قابل قبول خواهد بود که ايران مجهز به سلاح هسته ای شود و از چنين عبارتی اين گونه استنباط می شد وخود من هم اين گونه آنرا درک می کردم که در صورت ناکام ماندن مذاکرات، راه حل بعدی گزينه نظامی خواهد بود. ولی واقعا فکر نمی کنم در حال حاضر چنين اتفاقی روی دهد. فکر می کنم ايرانی ها با حضور يک ديپلمات ارشد آمريکا بر سر يک ميز، اوضاع را بسوی يک گفت گوی بطئی و کند بکشانند تا با خريد بيشترزمان، از انتخابات ماه نوامبر بگذرند و اگرموفق شوند و اگر همانطور که نظر سنجيها نشان می دهد سناتور اوباما رييس جمهوری بعدی آمريکا شود، به نظر من، تمام فشارها از روی ايران برداشته می شود. خلاصه اين که زمان به سود ايران است و دولت بوش نيز بازيچه دست ايران شده است.

مذاکرات ژنو؛ چرخش سياست آمريکا در قبال ايران؟

Thu, 17 Jul 2008 18:23:34 +3500

مقامات آمريکا روز سه شنبه اعلام کردند که ويليام برنز، معاون وزارت خارجه آمريکا که نفر سوم اين وزارتخانه محسوب می شود، در مذاکرات خاوير سولانا، مسئول سياست خارجی اتحاديه اروپا با سعيد جليلی، دبير شورای عالی امنيت ملی ايران بر سر برنامه هسته ای تهران در ژنو حضور خواهد يافت. مقام های آمريکا روز سه شنبه اعلام کردند ويليام برنز، معاون وزارت خارجه آمريکا که نفر سوم اين وزارتخانه محسوب می شود، در مذاکرات خاوير سولانا، مسئول سياست خارجی اتحاديه اروپا با سعيد جليلی، دبير شورای عالی امنيت ملی ايران بر سر برنامه هسته ای تهران در ژنو حضور خواهد يافت. خاوير سولانا، ماه گذشته طی سفر دو روزه ای به تهران، بسته پيشنهادی قدرت های جهانی را به مقام های ايران ارائه کرد و قرار است روز شنبه آقای جليلی پاسخ رسمی این کشور را به اين بسته پيشنهادی اعلام کند. در مذاکرات ژنو، ابتدا قرار بود که نمايندگان کشورهای بريتانيا، چين، فرانسه، روسيه و آلمان همراه با خاوير سولانا برای به شنیدن پاسخ ايران در این نشست حاضر شوند. برخی تحليگران حضور آمريکا در مذاکرات ژنو را چرخشی در سياست های اين کشور در برابر ايران ارزيابی کرده اند. اين در حالی است که دانا پرينو، سخنگوی کاخ سفيد آمريکا، روز چهارشنبه تاکيد کرد که سياست های واشينگتن در برابر ايران تغيير نکرده و حضور آقای برنز فقط يک بار اتفاق می افتد. در همین زمینه گری سيک، کارشناس مسائل سياسی خاورميانه و ايران و استاد روابط بين الملل در دانشگاه کلمبيا، تصريح می کند :«آمريکا ضمن حفظ شعارهای تند، از دو سال پيش برخورد خود را نسبت به ايران تغيير داد و در اين مدت شديدا در پی اين بوده تا از طريق تلاش های ديپلماتيک روند سياست های ناکام خود را معکوس کند.» «آمريکا ضمن حفظ شعارهای تند، از دو سال پيش برخورد خود را نسبت به ايران تغيير داد و در اين مدت شديدا در پی اين بوده تا از طريق تلاش های ديپلماتيک روند سياسته ای ناکام خود را معکوس کند.» گری سیک مشروح گفت وگوی راديو فردا با گری سيک را می خوانيد: رادیو فردا: همانطور که اطلاع داريد ويليام برنز قرار است در مذاکرات هسته ای ايران در ژنو و در اين هفته شرکت کند. به نظر شما آمريکا مي خواهد با اين اقدام چه پيامی را به تهران بفرستد؟ گری سیک: اگر اوضاع را به دقت دنبال کرده باشيم متوجه مي شويم هنگامي که آقای سولانا آخرين بسته پيشنهادی غرب را به ايران برد، اين پيشنهاد در واقع امضای کاندوليزا رايس، وزير امور خارجه آمريکا، را نيز در پای خود داشت. اين خيلی روشن است که آمريکا فعالانه در شکل دادن اين بسته پيشنهادی نقش داشته است. آقای سولانا به هنگام اقامتش در تهران همچنين به طور شفاهی پيشنهاد جديدی را به تهران داده که به «توقف برای توقف» شهرت پيدا کرده است و به این معنی است که از يک سو ايران توسعه و گسترش برنامه غنی سازی را متوقف کند و از سوی دیگر قدرت های جهانی نیز تشدید تحريم ها را متوقف خواهند کرد. ايران هم به نظر من منتظر شنيدن چنين پيشنهادی بود. بنابراين به نظر من آمريکا در سياست خودش در قبال ايران از دو سال گذشته تغييرات اساسی داده و گرچه شعارها در عين حال تند و تيز باقيمانده اند و از جمله بارها و بارها سخن از اينکه همه گزينه ها از جمله گزينه نظامی روی ميز است، ولی نشانه های ديگری نيز وجود داشته که اوضاع دارد به سوی ديگری حرکت مي کند. ولی اين تحول جديد به آن معنا نيست که بحران تمام و همه چيز حل شده، در واقع مشکل همچنان ادامه خواهد يافت. فکر نمی کنم فعال شدن آمريکا در تلاش های ديپلماتيک بايد باعث حيرت و يا تعجب شود. خانم رايس همين چندی پيش صحبت از علاقمندی به باز کردن يک دفتر حافظ منافع همراه با حضور ديپلمات های آمريکايی در ايران کرد که اين خود می تواند نخستين گام برای روابط ديپلماتيک ميان دو کشور باشد. به نظر من آمريکا به طور بسيار آهسته ای به سوی روابطی با ايران پيش می رود که قطعا يک رشته از مذاکرات جدی را در پی خواهد داشت. «به نظر من آمريکا به طور بسيار آهسته ای به سوی روابطی با ايران پيش می رود که قطعا يک رشته مذاکرات جدی را در پی خواهد داشت». گری سیک چرا حالا که دوره دولت بوش تقريبا به سر آمده و از عمر سياسی اش فقط چند ماه باقيمانده، آمریکا اکنون به فکر بهبودی روابط با ايران افتاده است؟ دولت بوش در مورد مشاجره اعراب و اسراييل، کره شمالی و چند مورد ديگر تلاش بسيار کرد تا در واقع روند سياست های ناکام و ناموفق خود را معکوس کند و راه حل های سياسی را جايگزين سياست زور و فشار کند. گر چه شعارهای آمريکا همچنان تند و تيز باقی ماندند ولی اگر به جای گفتار به رفتار دولت بوش نگاه شود می توان بدون ترديد چنين نتيجه گيری کرد که سياست آمريکا در دو سال اخير دچار تغيير و تحولات مهمی شده است. ارائه پيشنهاد شفاهی به تهران که شما می گوييد توسط خاوير سولانا صورت گرفت يعنی توقف در ازای توقف، آيا اساسا ناديده گرفتن پيش شرط آمريکا برای انجام مذاکرات میان تهران و واشنگتن نیست که این کشور سال ها بر آن پافشاری می کرد؟ بله در واقع اين همان چيزی است که اتفاق افتاده و نه تنها آمريکا موضع خود را تغيير داده بلکه واشينگتن با اين پيشنهاد شفاهی، روند و جهت کاملا متفاوتی را اتخاذ کرده است. پس با اين وجود حمله نظامی در کار نخواهد بود؟ من از سالها پيش بر اين باور بوده ام که امکان حمله نظامی آمريکا به ايران تقريبا وجود نداشته و هنوز هم بر اين باور هستم.