Radio Free Europe / Radio Liberty

پناهی: هدف ممنوع الخروج کردن ماست

Thu, 15 Oct 2009 21:49:35 +3500

جعفر پناهی قرار بود چهارشنبه شب بيست و دوم مهر ماه راهی پاريس شود اما مامورانی با حکم نهاد رياست جمهوری در آخرين لحظات قبل از پرواز با ضبط گذرنامه آقای پناهی اعلام کردند که او اجازه خروج از کشور را ندارد. جعفر پناهی قرار بود چهارشنبه شب بيست و دوم مهر ماه راهی پاريس شود اما مامورانی با حکم نهاد رياست جمهوری در آخرين لحظات قبل از پرواز با ضبط گذرنامه آقای پناهی اعلام کردند که او اجازه خروج از کشور را ندارد. جعفر پناهی در گفتگو با راديو فردا در اين مورد توضيح می دهد. جعفر پناهی: بعد از اينکه از مونترال برگشتم اين اولين باری بود که داشتم از ايران خارج می شدم. طبق معمول هميشه برای کنترل پاسپورتم به باجه مربوط به کنترل پاسپورت رفتم. پاسپورتم را دادم . مامور مربوطه نگاهی به آن کرد و پرسيد، جعفر پناهی ؟ کارگردان سينما؟ گفتم : بله. اگر اشکالی دارد، کارگردان نيستم اما اگر اشکالی ندارد هستم . خنديد و گفت: نه اين مسائل به ما مربوط نيست . مهر خروج را زد و من وارد سالن شدم تا منتظر پرواز بمانم و جايی بنشينم که ديدم دارند پيجم می کنند( با بلندگو صدايم می زنند) ماموری به سمتم آمد که لباس شخصی بود اما بيسيم داشت . برگه کاغذی به دستم داد و گفت که آدرس و تلفنت را برايمان بنويس . گفتم که من بارها و بارها مشخصات کاملم را برايتان نوشته ام. بیشتر بخوانید: جعفر پناهی هم ممنوع‌الخروج شد او رفت و دوباره بعد از ده دقيقه برگشت. اين بار نامه ای به دستم داد که ممهور به مهر رياست جمهوری بود( يا مهر رياست جمهوری داشت ) و پشت آن هم نوشته شده بود که من بايستی خودم را به معاونت امنيت دادگاه انقلاب اسلامی معرفی کنم. حکمی هم که صادر شده بود متعلق به دو روز قبل بود. رادیو فردا: آقای پناهی در اين جريانات اخير، و قبل از سفر شما به مونترال، يکبار ديگر هم در مراسم چهلم نداآقا سلطان در بهشت زهرای تهران دستگير شده بوديد. بعد از آن هم بدون ذکر هيچ دليل مشخصی گفتند که دستگيری شما يک سوء تفاهم بوده است . آيا آن زمان در خصوص علت دستگيری شما چيزی اعلام نکردند؟ آن موقع وقتی مرا گرفتند ظاهرا به اين شکل بود که مرا نشناخته بودند. مرا هشت ساعت نگه داشتند. نهايتا دوستانم و برو بچه های سينما آمدند و با جاهای مختلتفی ارتباط برقرار کردند و نهايتا من و دخترم و همسرم و دو تن از دوستانم را که با هم دستگير شده بوديم، آزاد کردند. حالا. در مورد من سوء تفاهم شده بود که برسر قبر ندا آقاسلطان مرا دقيقا بازداشت کردند. ولی همان زمان افراد بسياری هم آنجا بودند که آنها هم دستگير شده بودند. گويا درمورد آنها هم سوء تفاهم شده بود؟ انگار که در يک اتوبان راه رفته اند و خيال کرده اند که قبر ندا آقاسلطان است ! الان حدس و گمان خودتان چيست ؟ با توجه به اينکه در طول همين هفته اخير، شما سومين نفر از اهالی سينما هستيد که ممنوع الخروج شده ايد و پيش از شما هم خانم معتمدآريا و آقای ميرطهماسب ممنوع الخروج شده اند. بدون اينکه در اين خصوص به آنها توضيحی داده شده باشد. اين کار را خود دولت انجام می دهد. قرار هم نيست که توضيحی بدهد يا چيزی بگويد. هدف، ممنوع الخروج کردن ماست . اين همان دولتی است که چهار سال تمام نگذاشتند من هيچگونه فيلمی بسازم . همان دولتی است که اجازه نمايش فيلم هايم را نداده است . همان دولتی است که مشکل برايم ايجاد کرده و همان دولتی است که اين دروغ ها را می گويد. با توجه به اينکه شما بايد دو هفته ديگر به عنوان داور يک جشنواره در بمبئی حضور داشته باشيد، فکر می کنيد اين مشکل حل خواهد شد؟ من حدود دو سالی بود که می خواستم کار کنم . اقدام هم کرده بودم . فيلمنامه هم داده بودم . اجازه کار به من ندادند و مسائل مختلفی برايم ايجاد کردند. کليه سفرهايم را در اين مدت کنسل کرده بودم و جايی نمی رفتم . اولين سفرم بعد از مدتها، سفر به مونترال بود که رياست هيات داوران اين جشنواره را به عهده من گذاشته بودند. حالا هم در يک فستيوال در بمبئی به عنوان داور از من دعوت کرده اند. بايد روز ۲۸ اکتبر تا پنجم نوامبرآنجا باشم و درست از روز ششم ماه نوامبر هم يک فستيوال کودکان درآنجا برگزار می شود که باز هم در آنجا داور هستم . نمی دانم تا آن زمان مسئله ممنوع الخروج بودنم حل خواهد شد يا خير؟ به هر حال اين تعهدی است که داده ام . اينکه مسئله فستيوال پيش رو و چند فستيوال ديگری که از من برای داوری دعوت کرده اند چه خواهد شد؟ نمی دانم . از آنجايی که از کار نااميد شده بودم دعوت فستيوال ها را برای داوری قبول کردم . حالا خود دولت بايد پاسخگوی آن فستيوال ها باشد، نه من .

برگزيدگان جايزه صادق هدايت معرفی شدند

Mon, 18 Feb 2008 16:30:11 +3500

مراسم اهدای جوايز ششمين دوره جايزه ادبی صادق هدايت همزمان با صد و پنجمين سالروز تولد او ، يکشنبه شب، ۲۸ بهمن، با حضور تعدادی از اهالی قلم و هنرمندان در خانه جهانگير هدايت برادرزاده صادق هدايت برگزار شد. مراسم اهدای جوايز ششمين دوره جايزه ادبی صادق هدايت همزمان با صد و پنجمين سالروز تولد او، يکشنبه شب، ۲۸ بهمن، با حضور تعدادی از اهالی قلم و هنرمندان در خانه جهانگير هدايت، برادرزاده صادق هدايت برگزار شد. اميليا نظری، شيوا رمضانی و فائزه فرهومند تهرانی به طور مشترک به خاطر داستان های آقای سزار غمگين است ، لعنتی و فنجان های خالی جايزه ششمين دوره جايزه ادبی هدايت را از آن خود کردند. جهانگير هدايت دبير اين مسابقه، در گفت و گويی با راديو فردا در باره مشکلات برپايی مراسم اهدای جوايز ششمين دوره جايزه هدايت گفت:«روز يکشنبه تولد صادق هدايت بود و اگر بود صد و پنج ساله می شد؛ البته فرق هم نمی کند، الان هم که نيست صد و پنج ساله شده است.ما معمولا در روز تولد صادق هدايت در پنج سال گذشته برنامه ای داشتيم در خانه هنرمندان ايران برای اينکه يک جايزه ادبی هم برای هدايت در اين شش سال اخير برقرار بوده است و در روز تولد ما جوايز برندگان را می داديم.» وی افزود:« امسال مديريت خانه هنرمندان تغيير پيدا کرد و شايد يکی از اولين کارهايی که مدير جديد کرد، اين بود که برنامه صادق هدايت را لغو کرد، البته جاهای ديگر هم ما باز خواستيم اين برنامه را داشته باشيم، اما زياد علاقه مندی نشان ندادند و من احساس کردم که نمی خواهند برنامه ای برای صادق هدايت برگزار شود.» جهانگير هدايت گفت:«ما مشکل زيادی داشتيم. ۷۵۰ نفر برای ما از ايران، افغانستان، تاجيکستان و ايرانی های خارج از کشور داستان فرستاده بودند و بايد تکليف اين برنامه معين می شد و برندگان معين می شدند و جوايز برندگان هم به آنها داده می شد، نتيجه اين شد که بالاجبار اين برنامه را من در خانه خودم برگزار کردم؛ البته به شکل محدود.» وی گفت:«ابتدا فکر کردم اگر هوا خوب باشد اين برنامه را در ميدان صادق هدايت برگزار کنم، اينجا در منطقه دروس هم ما مسجد هدايت داريم، هم بيمارستان هدايت داريم، هم مدرسه هدايت داريم و هم ميدان هدايت؛ ولی خوب امسال اصولا زمستان سردی است و نمی شد اين برنامه را در هوای آزاد اجرا کرد.» آقای هدايت همچنين در باره جزييات مراسم اهدای جوايز گفت:«برنامه های هنری متعددی اجرا شد. سيروس ابراهيم زاده و همسرشان ناهيد کبيری داستان حاجی مراد را روخوانی کردند که خيلی مورد توجه قرار گرفت و بعد هم آقای صديق تعريف آواز خواندند و بعد هم ترانه معروف مرغ سحر ناله سرکن اجرا شد.» وی افزود:« خود من هم صحبت کردم و از سيمين بهبهانی خواهش کرديم که جوايز سه برنده اين دوره را اهدا کند.» جهانگير هدايت گفت:« بدين ترتيب روز تولد صادق هدايت به طور خيلی خصوصی و بسيار محدود برگزار شد؛ در صورتی که بايد اين برنامه در بزرگ ترين تالار اين مملکت برگزار می شد.» آقای هدايت در ادامه گفت و گوی خود با راديو فردا در باره داستان هايی که امسال به اين مسابقه راه پيدا کرده بودند، گفت:«ما ۷۵۰ داستان دريافت کرديم. اين داستان ها در دو مرحله بررسی شد و ۱۱۵ داستان به مرحله دوم رسيد و بعد بيست داستان، سپس ده داستان و بالاخره سه داستان برگزيده شد.» وی افزود:«در داستان های رسيده، حدود پنج درصد داستان های شاد بودند، حدود پنج درصد به موضوعات اروتيک و حدود پانزده درصد داستان ها به مسائل اجتماعی پرداخته بودند و بقيه داستان ها که حدود ۷۵ درصد می شود، داستان هايی با موضوعاتی مربوط به ناکامی ها و مرگ و خرابی و غم و غصه و مشکلات بودند.» ميترا الياتی، حسين قديمی و مديا کاشيگر داوران ششمين دوره مسابقه ادبی صادق هدايت بودند.

عمل موفقيت آميز ريه محمد رضا شجريان

Tue, 12 Feb 2008 16:50:08 +3500

عمل جراحی ريه محمدرضا شجريان، خواننده پرآوازه موسيقی سنتی ايران، با موفقيت انجام و حال وی کاملا مساعد گزارش شده است عمل جراحی محمدرضا شجريان، خواننده پرآوازه موسيقی سنتی ايران، با موفقيت انجام شد. محمد رضا شجريان روز يکشنبه به علت مشکلات ريوی در بيمارستان کسری بستری شد و بخشی از ريه وی تحت عمل جراحی قرار گرفت. آقای شجريان ، پس ازعمل جراحی و بهبودی حال عمومی اش از طريق فيم کوتاهی که شرکت دل آواز تهيه کرده است ، پيامی را برای دوستدارانش فرستاد. وی در پيام خود گفت که حالش خوب است و به زودی کنسرت های تازه ای را برگزار خواهد کرد. نسرين شاه ورديانی ، از همکاران آقای شجريان در شرکت دل آواز نيز در گفت و گويی با راديو فردا در اين باره گفت : « حال آقای شجريان خيلی خوب است و ايشان تنها يک عمل ريوی کوچک داشتند که خوشبختانه با موفقيت انجام شده و هيچ مشکلی نيز وجود ندارد.» خانم شاه ورديانی افزود:« حال آقای شجريان کاملا خوب است و ايشان تا يکی دو روز ديگر از بيمارستان مرخص می شوند و جای نگرانی نيست.» شرکت فرهنگی هنری دل آواز با هدف حفظ اصالت آوا و نوای ايران زمين و تهيه و تکثير برنامه های آهنگين و همکاری با اساتيد موسيقی و معرفی و فراهم کردن برنامه برای هنرمندان جوان به همت محمد رضا شجريان در اسفند ماه سال ۱۳۵۶ تاسيس شد. محمد رضا شجريان در سال ۱۳۱۹ در مشهد متولد شد و از کودکی تحت تعليم پدرش که قاری قرآن بود ، قرار گرفت. او برای اولبن بار در سن دوازده سالگی توانست در راديو خراسان به دعوت رييس راديو، قرآن بخواند . محمد رضا شجريان در سال ۱۳۳۷ فعاليت خود را در رشته آواز شروع کرد و تحت تعليم استادانی چون پيرنيا، اسماعيل مهرتاش، تاج اصفهانی، احمد عبادی، عبدالله دوامی، قمرالملوک وزيری، نورعلی برومند و محمود کريمی رديف ها، گوشه ها، و دوره های آوازی موسيقی ايرانی را فرا گرفت . اولین اثر محمد رضا شجريان که در اکثر کشورهای جهانی هنرنمايی کرده و به اجرای موسيقی سنتی ايران پرداخته است در سال ۱۳۴۶ با عنوان برگ سبز از راديو پخش شد. از محمدرضا شجريان تاکنون بيش از ۳۴ آلبوم منتشر شده است.

ژازه؛ هنرمندی در بستر بيماری و فراموشی

Tue, 05 Feb 2008 17:10:34 +3500

ژازه طباطبايی، هنرمند، شاعر، نويسنده و يکی از نو آورترين مجسمه سازان ايران، به دليل عوارض ناشی از عفونت ريه، ناراحتی قلب، کليه و دستگاه تنفسی به اغما فرو رفته است. ژازه طباطبايی، هنرمند، شاعر، نويسنده و يکی از نو آورترين مجسمه سازان ايران، به دليل عوارض ناشی از عفونت ريه، ناراحتی قلب، کليه و دستگاه تنفسی به اغماء فرو رفته است. ژازه طباطبايی از آذر ماه امسال، به دليل آسيب ديدگی لگن و ديگر مشکلات جسمی چندين بار در بيمارستان بستری شد و پس از آن، به سرای سالمندان منتقل شد. فرح اصولی، نقاش و از دوستان نزديک ژازه طباطبايی در گفت و گويی با راديو فردا در باره وضعيت او گفت:« آقای ژازه طباطبايی الان فکر می کنم دوباره منتقل شده اند به بخش مراقبت های ويژه و حال نيمه کما، نيمه به هوش دارند و چند بار در اين فاصله رفتند به بخش مراقبت های ويژه و دوباره آمدند به قسمتی که می شد ملاقاتشان کرد. البته ايشان اصلا به بخش منتقل نمی شوند و در همان محدوده باقی می مانند به دليل اينکه ريه ايشان مسئله دارد و اساسا هم به خاطر ناراحتی قلب نتوانستند ايشان را جراحی کنند. ايشان قند هم دارد و به هر حال برای تحمل چنين عملی، بدن آماده ای ندارد.» خانم اصولی در پاسخ به اين سوال که نگهداری و سرو سامان دادن به کارهای آقای طباطبايی در حال حاضر بر عهده چه کسی است؟ گفت:« آقای ژازه طباطبايی برادر و خواهر دارند، ولی دو برادرش در خارج از ايران و يکی از خواهرانش در ايران زندگی می کنند، ولی بيشتر فکر می کنم به خاطر اختلاف سليقه خانوادگی که با هم داشتند، ديگر اين اواخر تقريبا روابطشان با اعضای خانواده شان قطع بود، اما در اطراف خود، دوستان زيادی داشتند که با ايشان خيلی مهربان بودند و به ايشان رسيدگی می کردند.» مجسمه ای ساخت ژازه طباطبايی وی افزود:« يک آقايی بود که مجسمه های آقای طباطبايی را جوش می داد و در کارهای اجرايی به ايشان کمک می کردند، اين فرد فوت کرد، اما پسر وی، علی خدايی که دانشجو است، به دليل علاقه ای که به خود ژازه طباطبايی دارد و به خاطر علاقه ای که پدرش به ژازه داشت، الان تمام کارهای آقای طباطبايی را انجام می دهد.» ژازه طباطبايی متولد سال ۱۳۰۹ در تهران نوشتن را از ۱۲ سالگی آغاز کرد و تاکنون کتاب های زيادی از او در زمينه های مختلف از جمله شعر، داستان، رمان و نمايشنامه منتشر شده است. اما آنچه اين هنرمند را به چهر ه ای شاخص تبديل کرده، خلق مجسمه ها و فيگورهای آهنی است که با استفاده از وسايل کهنه صنعتی و ماشين ها آفريده شده اند. خسرو سينايی، فيلمساز سرشناس که تاکنون دو فيلم با نام های شرح حال و کوچه های پاييز را در باره ژازه طباطبايی ساخته است، در گفت وگو با راديو فردا گفت:« من فکر می کنم آقای طباطبايی که حدود پنچاه سال است او را می شناسم و زندگی اش را دنبال کرده ام، يک شخصيت کاملا خاصی است که البته فعلا در شرايط بسيار بد و نااميد کننده ای است، ولی به هر حال او شخصيت کاملا استثنايی که من در شهر تهران و در سطح ايران شناختم و در زمانی که کمتر کسی اصولا مثل او فکر می کرد و حتی تفاهم داشت برای آنچه او انجام می داد، تمام زند گی اش را وقف هنرش کرد.» وی افزود:«من کس ديگری را نمی شناسم که تا اين حد در واقع فقط و فقط با هنرش زندگی کرده باشد و به انواع هنرها پرداخته باشد، اما در نهايت همه آنها روی نقاشی و مجسمه سازی متمرکز شد.» «من فقط می توانم بگويم متاسفم که ما به افرادی که در هنر اين مملکت جايگاه خيلی خاصی داشتند و با انرژی و فعاليت و استعدادشان خيلی کارها انجام دادند و خيلی نسل های جوان تر را پرورش دادند، اين گونه کم اعتنايی می کنيم.» خسرو سينايی در گفت و گو با راديو فردا آقای سينايی گفت:«اما به هر حال او به شعر پرداخت، حتی در ايام جوانی به کار سينما به عنوان بازيگر در يکی دوتا فيلم حضور داشت، کتاب هايی نوشت مثل شطرنج زندگی و يه تکه آهن و در همه آنها استعداد خودش را نشان می داد، اما آنچه غم انگيز است برای من اين است که آدم هايی که حداقل پنجاه سال از عمرشان را وقف هنر کرده اند، در اين مملکت به آسانی گوشه نشين می شوند و مجبور می شوند کنج عزلت را انتخاب کنند.» خسرو سينايی گفت:« من در مدتی که ايشان در بيمارستان بستری بودها ند، خيلی کم ديدم که عکس العمل های جدی نشان داده شود. در مطبوعات هم من چيزی جز اطلاعات غلط و اينکه مثلا ايشان عمل شده اند و حالشان بهتر است، نديدم. در صورتی که اصلا چنين نيست.» آقای سينايی افزود:« من فقط می توانم بگويم متاسفم که ما به افرادی که در هنر اين مملکت جايگاه خيلی خاصی داشتند و با انرژی و فعاليت و استعدادشان خيلی کارها انجام دادند و خيلی نسل های جوان تر را پرورش دادند، اين گونه کم اعتنايی می کنيم.» وی گفت:« به هرحال ژازه طباطبايی يک شخصبت کاملا خاص است و به همين دليل هم من به او پرداختم و دو فيلم در باره شخص خود او ساختم و خوشحالم از اينکه در فيلم کوچه های پاييز در واقع اين يادگاری که از او به جا می ماند، يعنی گالری هنر جديد، حفظ شد تا نسل های آينده هم بتوانند دريباند که يک آدمی به هر حال يک عمر در اين مملکت چه فعاليت هايی کرد و اگر اين فعاليت در هر جای ديگر دنيا شده بود، شايد الان مولتی ميلياردر بود يا شهرت جهانی داشت، منتهی ما در ايران قدر افراد خودمان را کمتر می دانيم.» ژازه طباطيايی که اولين گالری هنر مدرن را در ايران بنيان گذاری کرد، تاکنون بيش از ده ها جايزه معتبر بين المللی را دريافت کرده است. تعدادی از آثار نقاشی و مجسمه های ژازه طباطبايی در موزههای معتبری چون موزه لوور پاريس، موزه مترو پليتن نيويورک، و موزه هنرهای معاصر تهران نگه داری می شوند.

«در اين مملکت، سينمای مستقل هميشه مشکوک بوده است»

Thu, 31 Jan 2008 16:40:44 +3500

بهرام بيضايی در گفت و گو با راديو فردا توضيح می دهد که چرا از نامه اعتراضی سينماگران ايرانی نسبت به آنچه آن را تلاش برای حذف سينمای انديشمند خوانده اند، حمايت کرده است. بهرام بيضايی، داريوش مهرجويی و رخشان بنی اعتماد، از کارگردانان شناخته شده سينمای ايران، از نامه شماری از سينماگران شناخته شده در اعتراض به آنچه آن را تلاش برای حذف بخشی از سينمای انديشمند ايران خوانده اند، حمايت کردند. بهرام بيضايی، کارگردان برجسته سينما و تئاتر ايران در گفت و گويی با راديو فردا در اين باره گفت:« ببينيد من نامه را ديدم، ولی فيلم ها را نديده ام، بنا براين آنچه می گويم، راجع به مفهوم نامه است.» وی افزود:« مفهوم نامه راجع به اين است که به سينمای فرهنگی کم توجهی می شود و من از اين حرف پشتيبانی می کنم و فکر می کنم اين طور هست. حتی اگر بخواهيم کمی جلوتر برويم بايد بگوييم بی توجهی می شود، يا بعضی وقت ها من فکر می کنم حتی توجه منفی می شود به فيلم فرهنگی و به آن فيلم مستقل را هم اضافه می کنم.» اصولا سينما، مثل همه چيز اين جامعه تقسيم شده به کسانی که اولويت دارند، کسانی که خودی هستند مضامينی که اولويت دارند، مضامينی که خودی هستند. معلوم نيست کی اينها را انتخاب می کند و چرا برای يک سود فرهنگی يک ملت چند نفر فقط می توانند سه چهار مضمون تبليغاتی را فکر کنند که می بايست ساخته شود. بهرام بيضايی در گفت و گو با راديو فردا آقای بيضايی گفت:« من کسانی را که اين نامه را امضا کرده اند، می شناسم و می دانم که می کوشند که سينمای بهتر و متفاوتی را به وجود آورند و به همين دليل هم ممکن است که فيلم هايشان کمتر به نمايش عمومی درآيد.» پيشتر، تعدادی ازاهالی سينما به دنبال سياست های اعمال شده در جشنواره فيلم فجر، با صدور يک بيانيه خطاب به سياست گذاران و مديران عرصه فرهنگ وهنر نسبت به حذف بخشی از سينما ی فرهنگی ايران اعتراض کرده بودند. دراين بيانيه نوشته شده است:« کم توجهی و ناديده گرفته شدن سينمای فرهنگی، که بخش مهمی از سرمايه ملی ايران محسوب می شود، بسيار نگران کننده است. به نظر می رسدد تصميم گيران عرصه سينما، به جای همفکری و ارايه راهکارهای اجرايی برای رسيدن به افق های ملی و جهانی، با اتخاذ تصميم های نامناسب، موجب انزوا و حذف بخشی از سينمای انديشمند ايران در نمايش های عمومی شده اند، درحالی که اين بخش از سينما، مهم ترين ابزار فرهنگی در جهت شناساندن فرهنگ ايرانی به جهانيان بوده است.» دايره زنگی به کارگردانی پريسا بخت آور، آتشکار ساخته محسن امير يوسفی و صد سال به اين سال ها به کارگردانی سامان مقدم، سه فيلمی هستند که به دنبال افزايش سختگيری ها در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی امکان حضور در جشنواره فيلم فجر را پيدا نکرده اند. در همين حال، گزارش شده که نمايش فيلم های هميشه پای يک زن در ميان است ساخته کمال تبريزی، تلخ عين عسل به کارگردانی محمد باشه آهنگر، به همين سادگی ساخته رضا ميرکريمی و انعکاس به کارگردانی رضا کريمی با حذف و تغيير برخی سکانس ها و اعمال برخی تغييرات عمده در بيست و ششمين دوره جشنواره فيلم فجر ممکن شده است. بهرام بيضايی در ادامه گفت و گوی خود با راديو فردا گفت:« خود من سال ها است که همين مشکل را دارم. سينمای من به خاطر متفاوت بودن هميشه با اين مشکلات روبه رو بوده و به همين دليل است که توانسته ام تنها هفت سال يک بار يا ده سال يک بار فيلمی را با مشکلات بسيار کار کنم.» وی افزود:« بنابراين امضا کنندگان اين نامه دارند همين کار را می کنند، همان کاری که من يا آقای مهرجويی يا ديگران، سال ها کوشيده ام، انجام دهيم. در واقع آنها هم متاسفانه دارند همين راه را می روند، يعنی شرايط برای آنها اصلا بهتر نشده است. ما تاوان خيلی چيزها را داديم، ولی راه برای آنها هم بازنشده است.» بهرام بيضايی گفت:«به همين دليل، من از اين راه، يعنی راه متفاوت بودن، سينمای فرهنگی ساختن و در واقع مستقل بودن، پشتيبانی می کنم؛ مستقل از اين جهان داد و ستد، اين جهان حکومت پول و حکومت و نظام چند دستگاهی بودن.» آقای بيضايی در ادامه افزود:«در واقع، سينمای مستقل اصولا کمی مشکوک است. شرايط سينمای ايران از نظر نمايش عمومی فيلم ها و از نظر حکومت سرمايه کم و بيش شبيه شرايط سينمای قبل از انقلاب است و در واقع با يک نظارت خيلی حساس تر در بعضی وجوه. حالا ممکن است در دوران قبل از انقلاب به وجه ديگری حساس تر بودند، ولی به هر حال با حساسيتی به همان شدت يا بيشتر اين فيلم ها نگاه می شوند.» تعدد مراکز تصميم گيری در اين مملکت، سينمای فرهنگی و سينمای مستقل را که هميشه مشکوک بوده، به کلی فلج کرده است. بهرام بيضايی بهرام بيضايی گفت:« اين شک اصولا در باره سينمای مستقل وجود دارد که در اين جهان کاسب کاری و اين جهان داد و ستد، چرا کسانی دارند فيلم فرهنگی و مستقل می سازند، چون اين کار که آينده ای ندارد، اين فيلم ها که نمايش عمومی هم ندارند و تنها در مواريد ممکن است تصور شود که بعضی از اين فيلم ها، چون در خارج از کشور نمايش داده می شوند، کسانی که حمايت می کنند به دليل سفرهای خودشان علاقه مندند سفربروند، به جشنواره هايی بروند، لبخندهايی بزنند و جهانی را ببيند که خوب در اين مورد فرق می کند.» آقای بيضايی ادامه داد:« اصولا سينما، مثل همه چيز اين جامعه تقسيم شده به کسانی که اولويت دارند، کسانی که خودی هستند مضامينی که اولويت دارند، مضامينی که خودی هستند. معلوم نيست کی اينها را انتخاب می کند و چرا برای يک سود فرهنگی يک ملت چند نفر فقط می توانند سه چهار مضمون تبليغاتی را فکر کنند که می بايست ساخته شود.» بهرام بيضايی گفت:«آنچه در تاييد اين تبليغات است، خب اوليت دارد و خودی است، در غير اين صورت، ما همه معطل هستيم در صف و پشت خط که يک جايی مثلا تاييد بشويم تا شايد کارمان از مشکلات و هفت خوان ها بگذرد.» آقای بيضايی درباره ی مشکلاتی که بر سر ساخت يک فيلم وجود دارد، گفت :«من همين امسال فيلمی را که يک سال و نيم وقت من را گرفت، نتوانستم بسازم. خب نشد و منتفی شد به خاطر همين مشکلات، مشکل حکومت سرمايه، مشکل اينکه تنها يک دستگاه رسمی نيست که به فيلم ها جواز می دهد و آنها را بازبينی می کند که حالا بشود قوانين آن فهميد.» وی افزود:« همه دستگاه های ديگر هم اين حق را دارند يعنی آنها جداگانه بازبينی می کنند و جداگانه پروانه می دهند.اين تعدد مراکز تصيم گيری در واقع يک جهانی را به وجود آورده که يک فيلم، جايی تاييد می شود و يک ارگان ديگر می گويد نه. چنين چيزی در قبل از انقلاب نبود يا خيلی به ندرت چنين اتفاقی می افتاد.» بهرام بيضايی گفت:«الان واقعا تعدد مراکز تصميم گيری در اين مملکت، سينمای فرهنگی و سينمای مستقل را که هميشه مشکوک بوده، به کلی فلج کرده است.» وی در پايان بار ديگر با اشاره به نامه اعتراضی سينماگران گفت:«بنابراين، آنچه که من از آن حمايت کرده ام، اعتراض به همان مشکلی است که سال ها ی سال است که وجود داشته است.»

اهدای سيمرغ يک عمر بازيگری به پروانه معصومی

Thu, 31 Jan 2008 14:07:56 +3500

پروانه معصومی، بازيگر شناخته شده سينمای ايران امسال سيمرغ جشنواره فيلم فجر را به خاطر يک عمر بازيگری دريافت می کند. پروانه معصومی، بازيگر شناخته شده سينمای ايران امسال سيمرغ جشنواره فيلم فجر را به خاطر يک عمر بازيگری دريافت می کند. اين سيمرغ قرار است در مراسم افتتاحيه بيست و ششمين جشنواره فيلم فجر، پنج شنبه، ۱۱ بهمن، به پروانه معصومی اهدا شود. پروانه معصومی خود در گفت و گويی با راديو فردا در اين باره گفت: «من در شمال زندگی می کنم، داشتم، چندی پيش برای کاری به تهران می آمدم که دوستی زنگ زد به من و گفت گويا بزرگداشتی برای تو هست که گفتم خبر ندارم.» وی افزود: «اما چهار و پنج روز بعد از دفتر جشنواره با من تماس گرفتند و گفتند که نکوداشتی از شما هست در مراسم افتتاحيه جشنواره که خوب من خيلی خوشحال شدم. ضمن اينکه اولين بار است که از يک خانم در جشنواره نکوداشت دارند.» به گفته بسياری از منتقدان حوزه سينما، پروانه معصومی بخاطر بازی درخشانش در فيلم رگبار و پس از آن، بخاطر بازی در فيلم های غريبه و مه و کلاغ هر سه به کارگردانی بهرام بيضايی، خيلی زود خود را به عنوان يک چهره شاخص در سينمای ايران معرفی کرد. خانم معصومی در باره برخی خبرها مبنی بر اينکه او قصد دارد سيمرغ خود را به ناصر تقوايی، کارگردان سرشناس تقديم کند، گفت: «از من سئوال شد که اگر قرار بود سيمرغتان را به کسی تقديم کنيد به کی می داديد، من گفتم من دوست دارم سيمرغ را برای خودم نگه دارم، چون من با اينکه دو بار در جشنواره فجر جايزه بهترين بازيگر زن را گرفتم، ولی سيمرغ ندارم چون آن موقع سيمرغ نبود، چيز ديگری بود.» وی در ادامه گفت و گوی خود با راديو فردا افزود: «ولی گفتم اگر قرار بود سيمرغم را به کسی بدهم، آن را به ناصر تقوايی تقديم می کردم. من فيلم ناخدا خورشيد را با ايشان کار کردم و به عنوان يک کارگردان خيلی از ايشان آموختم خيلی خوب بازيگر را راهنمايی می کردند، لحظه به لحظه بازيگر را به آن چيزی که می خواستند نزديک می کردند. ناصر تقوايی قلم خيلی زيبا و شيوايی هم دارد و من به ايشان می گويم شاعر سينما. و من گفتم اگر می خواستم به کسی تقديم کنم به او تقديم می کردم.» پروانه معصومی متولد سال ۱۳۲۳ تحصيلات خود را در رشته زبان های خارجی به پايان برده است و آن طور که خود می گويد ناخواسته به سينما راه پيدا می کند. فيلم رگبار ساخته بهرام بيضايی نخسيتن حضور پروانه معصومی در سينمای ايران است به گفته بسياری از منتقدان حوزه سينما، پروانه معصومی بخاطر بازی درخشانش در فيلم رگبار و پس از آن، بخاطر بازی در فيلم های غريبه و مه و کلاغ هر سه به کارگردانی بهرام بيضايی، خيلی زود خود را به عنوان يک چهره شاخص در سينمای ايران معرفی کرد. از کارهای شاخص او در چند دهه گذشته نيز می توان به فيلم های گل های داوودی ساخته رسول صدرعاملی، ناخداخورشيد به کارگردانی ناصر تقوايی و خارج از محدوده ساخته رخشان بنی اعتماد اشاره کرد. خانم معصومی در سال های اخير به کارگردانی نيز روی آورده و تاکنون دو فيلم کوتاه با نام های عاشقی و به نام پدر را ساخته است.

«می خواهند بخشی از سينمای انديشمند را حذف کنند»

Tue, 29 Jan 2008 16:08:59 +3500

شماری از سينماگران شاخص ايران در نامه ای به سياست های اعمال شده در جشنواره فيلم فجر امسال اعتراض کرده اند و اين اقدام را تلاش برای انزوا و حذف بخشی از سينمای انديشمند ايران در نمايش های عمومی دانسته اند. شماری از سينماگران شاخص ايران در نامه ای به سياست های اعمال شده در جشنواره فيلم فجر امسال اعتراض کرده اند و اين اقدام را تلاش برای انزوا و حذف بخشی از سينمای انديشمند ايران در نمايش های عمومی دانسته اند. nر اين بيانيه نوشته شده است:« کم توجهی و ناديده گرفته شدن سينمای فرهنگی، که بخش مهمی از سرمايه ملی ايران محسوب می شو د، بسيار نگران کننده است. به نظر می رس د تصميم گيران عرصه سينما، به جای همفکری و ارايه راهکارهای اجرايی برای رسيدن به افق های ملی و جهانی، با اتخاذ تصميم های نامناسب، موجب انزوا و حذف بخشی از سينمای انديشمند ايران در نمايش های عمومی شده اند، درحالی که اين بخش از سينما، مهم ترين ابزار فرهنگی در جهت شناساندن فرهنگ ايرانی به جهانيان بوده است .» من فکر می کنم که اشکال اساسی، ديدگاه عمومی کسانی است که دارند اين کار را انجام می دهند که اصلا نه از بدنه سينما هستند، نه ربطی به سينمای ما دارند و نه ديدگاه فرهنگی دارند؛ اينها يک سری آدم هايی هستند که بر حسب اتفاق مسئوليت هايی پيدا کرده اند و صرفا از ديدگاه شخصی خودشان مسائل فرهنگی اين مملکت را رقم می زنند. فاطمه معتمد آريا در گفت و گو با راديو فردا فاطعمه معتمد آريا، بازيگر سرشناس سينمای ايران و يکی از امضا کنندگان اين بيانيه در گفت و گويی با راديو فردا در اين باره گفت:« در يکی دو ماه گذشته که بازبينی فيلم های ساخته شده سال گذشته آغاز شده، اتفاقات خيلی نادری رخ داده است.» وی افزود:« شايد بعد از بيست و چند سال اولين بار بود که بعد ازيک مدت طولانی قبل از شروع جشنواره و انتخاب فيلم ، نمايش يک فيلم را ممنوع می کنند و بعد به اشتباه خود پی می برند و خواهان اعمال يک سری اصلاحيه می شوند. حداقل در فيلمی که خود من حضور داشتم ۴۰ مورد تغيير وجود داشته است.» خانم معتمد آريا گفت:« مسئله اين است که اصلا هر کاری بکنند نمی توانند تغييری در ديدگاه آن فيلم به وجود بياورند و مدام می گويند اين تکه را بزنيد آن تکه را بزنيد و در نهايت يک چيز بی سر و بی ته از فيلم در می آمد .» وی افزود:« در نتيجه سامان مقدم کارگردان و آقای شايسته تهيه کننده اين فيلم تصميم گرفتند فيلمشان را به جشنواره نفرستند، چون با حضور در جشنواره هم اتفاقی برای اين فيلم نمی افتاد جز آنکه لطمه می خورد .» دايره زنگی به کارگردانی پريسا بخت آور، آتشکار ساخته محسن امير يوسفی و صد سال به این سال ها به کارگردانی سامان مقدم، سه فيلمی هستند که گفته شده به دنبال افزايش سختگيری ها در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی امکان حضور در جشنواره فيلم فجر را نيافته اند. در همين حال، گزارش شده که نمايش فیلم های هميشه پای يک زن در ميان است ساخته کمال تبريزی، تلخ عين عسل به کارگردانی محمد باشه آهنگر، به همين سادگی ساخته رضا ميرکريمی و انعکاس به کارگردانی رضا کريمی با حذف و تغيير برخی سکانس ها و اعمال برخی تغييرات عمده در بيست و ششمين دوره جشنواره فيلم فجر ممکن شده است. خانم معتمد آريا در ادامه گفت و گوی خود با راديو فردا گفت:«جای تاسف است که بعد از اين همه سال هنوز اهالی سينما حقانيتشان، وفاداريشان به سينما و علاقه منديشان به فرهنگ و هنر اين مملکت ثابت نشده است .» وی افزود:« چون شما هر چقدر که خنثی و بی تفاوت نسبت به مسائل کشورتان حرف بزنيد، ظاهرا در جشنواره فجر مقبول تر خواهيد بوديد تا اينکه آدمی باشيد که بخواهيد راجع به حساسيت های جنگ، راجع به وضعيت اجتماعی يا مسائل عاطفی جامعه حرف بزنيد .» خانم معتمد آريا گفت:«من فکر می کنم که اشکال اساسی، ديدگاه عمومی کسانی است که دارند اين کار را انجام می دهند که اصلا نه از بدنه سينما هستند، نه ربطی به سينمای ما دارند و نه ديدگاه فرهنگی دارند؛ اينها يک سری آدم هايی هستند که بر حسب اتفاق مسئوليت هايی پيدا کرده اند و صرفا از ديدگاه شخصی خودشان مسائل فرهنگی اين مملکت را رقم می زنند. » فاطمه معتمد آريا، در پاسخ به اين سوال که چرا اين بيانيه را تنها ۴۵ نفر از اهالی سينما امضا کرده اند، گفت:«دليلش اين است که اکثر کسانی که اين نامه را امضا کرده اند که نامه خيلی ساده و با مهری هم نسبت به مسائل فرهنگی است، کسانی هستند که اين مسئله را با فيلم هايشان داشتند، يعنی يا ممنوع کردن يا سانسور کردن يا تعويض سکانس های اصلی فيلم های خود روبه رو بودند .» عزت الله انتظامی، همايون اسعديان، محسن اميريوسفی، فاطمه معتمد آريا، پرويز پرستويی، بهرام رادان، کيومرث پوراحمد، محمد رسول اف، عليرضا ريسيان، اميرشهاب رضويان، فرشته طائرپور، کيانوش عياری، اصغر فرهادی، عبدالرضا کاهانی، حميد نعمت الله، نيکی کريمی، سامان مقدم، مازيار ميری و شهرام مکری از جلمه هنرمندانی هستند که اين بيانيه را امضا کرده اند.