Radio Free Europe / Radio Liberty

حامد درخشان: هنوز نمی دانيم اتهام حسين چيست

Thu, 29 Oct 2009 17:31:31 +3500

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران با انتشار بیانیه ای خواستار آزادی که قوه قضائیه باید حسین درخشان؛ وب لاگ نویسی شد که بکسال است بدون دادگاه در بازداشت بسر می برد. کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران با انتشار بیانیه ای خواستار آزادی که قوه قضائیه باید حسین درخشان؛ وب لاگ نویسی شد که بکسال است بدون دادگاه در بازداشت بسر می برد. این نهاد مدافع حقوق بشر همچنین خواستار آزادی دهها نفری شد که بدون انجام تشریفات دادرسی همچنان در زندان بسر می برند. رادیو فردا با حامد درخشان، برادر حسین درخشان گفتگویی در مورد وضعیت این وبلاگ نویس انجام داده است. حامد درخشان می گوید ما هنوز نمی دانيم اتهام حسين چيست، خود او هم نمی داند. همان طور که در نامه ذکر شده است تا کنون فقط دو بار ملاقات صورت گرفته و اصلاً حق ملاقات وجود ندارد بلکه هر وقت تصميم بگيرند، ملاقاتی انجام می شود. رادیو فردا: در طول يک سال دو بار ملاقات صورت گرفته است؟ حامد درخشان : بله، در تمام اين مدت فقط دو بار ملاقات انجام شده است و آن هم در دادسرا، يعنی جای مشخصی وجود ندارد ( به طور مثال زندان اوين) که بتوان به طور منظم با او ملاقات داشت، بلکه به طور تصادفی اعلام شده که ملاقات داريد. بیشتر بخوانید: معینی: دستگاه قضایی در مورد درخشان کم‌کاری کرده است گفته شده که خانواده حسين درخشان موفق شده اند يک وکيل انتخاب کنند. مشخص است که اين وکيل کيست؟ تصميم داريم نام وکيل را اعلام نکنيم، چون خود او می گويد در آرامش بهتر کار می کند. از زمانی که حسين درخشان به ايران بازگشت و بازداشت شد، به طور مشخص بعد از برگزاری انتخابات رياست جمهوری يک بار ديگر پرونده اين وبلاگ نويس به رسانه های فارسی زبان کشيده شد. عده ای گفتند همکاری هايی بين حسين درخشان و مقامات دادستانی صورت می گيرد، از جمله در نوشتن کيفرخواست برای کسانی که بعد از وقايع انتخابات بازداشت شده اند. شما به عنوان برادر حسين درخشان تا چه حد اين صحبت ها را درست می دانيد؟ اولاً در کيفرخواست اسمی عنوان نکرده اند، بلکه با عنوان جاسوس دستگير شده اسرائيل در مورد اين فرد صحبت می شود. کسانی که وبلاگ حسين راخوانده اند، به درستی می گويند که کلمات و جملات از وبلاگ او گرفته شده و انگار عين جملات او دارد استفاده می شود. حسين قبل از انتخابات اين حرف ها را در وبلاگش نوشته بود. مسئله مهمی که به نظر من احتمال همکاری او را با مقامات از بين می برد، اين است که تمام نوشته ها مربوط به قبل از انتخابات است و افرادی که مطالب او را در وبلاگش دنبال می کردند اين مطالب را خوانده بودند. اگر پای همکاری او در ميان بود، تحولاتی که بعد از انتخابات رخ داد بايد اطلاعات جديدی را به حسين می داد. مسايلی که می گوييد قبلاً همه خوانده بودند را به طور مصداقی بيان کنيد؟ ارتباطاتی که يک سری افراد داشتند، اسامی بنيادهايی که در زمينه برقراری دموکراسی در ايران کار می کنند، مانند بنياد سوروس و اسامی افرادی که می گفتند برخی اصلاح طلبان با آنها رابطه داشتند. اينها مسايلی بود که از ماه ها قبل حسين درباره آن تحقيق می کرد و می نوشت و به همين خاطر هم با تعدادی از وبلاگ نويسان اختلاف پيدا کرده بود. در کيفرخواست همين مطالب داشت تکرار می شد و نکته جديدی در آن نبود، اين مسئله نشان می دهد بين حسين و مسئولين همکاری وجود نداشته بلکه از نوشته های قبلی او سوء استفاده شده است. حسين درخشان دارای تابعيت دوگانه ايرانی- کانادايی است. آيا از طرف مقامات کانادا درباره وضعيت حسين درخشان پيگيری صورت گرفته است؟ از آنجا که دولت ايران تابعيت دوگانه را قبول ندارد، به حسين درخشان اجازه ديدار با نماينده های سفارت را نمی دهند. کانادايی ها گفته بودند تا زمانی که خانواده حسين از آنها درخواست نکنند، در اين مسئله دخالت نمی کنند. به نظر من اگر دولت کانادا تابعيت دوگانه را به رسميت می شناسد، نبايد منتظر درخواست خانواده باشد، چون تبعه اين کشور در شرايط ناعادلانه ای نگهداری می شود و اينها بايد وظيفه خود بدانند که شرايط را پيگيری کنند.

بررسی «اثرات مضر» پارازیت‌ها در مجلس ایران

Wed, 14 Oct 2009 17:40:18 +3500

همزمان با بالا گرفتن اعتراض‌های خیابانی در ایران به نتایج انتخابات ریاست جمهوری، برخی منابع از تشدید فعالیت دستگاه‌های ایجاد اختلال یا به اصطلاح پارازیت در پخش برنامه‌های ماهواره‌ای فارسی زبان در تهران و دیگر شهرهای ایران خبر داده‌اند. پارازیت‌هایی که گفته می‌شود بر شبکه تلفن همراه نیز اثر می‌گذارد. در این باره برخی از سایت‌های اینترنتی غیر رسمی،‌ تصاویری هم منتشر کرده‌اند که ظاهراً این آنتن‌ها با هدف پارازیت‌اندازی، ‌بر نقاط مرتفع نصب شده‌اند و تقریباً در همه این گزارش‌ها،‌عامل برپایی این آنتن‌ها را دستگاه‌های امنیتی جمهوری اسلامی و یا به طور مشخص سپاه پاسداران انقلاب اسلامی معرفی کرده‌اند. اکنون چند هفته پس از آنکه بحث‌های غیررسمی زیادی درباره ایجاد اختلال از سوی برخی نهادهای جمهوری اسلامی، در پخش برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی فارسی زبان، ابتدا در وبلاگ‌ها و سایت‌های اینترنتی غیررسمی به وجود آمد، چند روزی است که همین بحث به مجلس شورای اسلامی هم راه یافته و نمایندگان مختلف درباره این امواج مزاحم اظهار نظر می‌کنند. یک نماینده مجلس، گزارش هشداردهنده درباره مضر بودن امواج پارازیت بر سلامت انسان را شایعه می‌داند و دیگری می‌گوید اگر استانداردهای لازم در استفاده از وسایل تولید پارازیت رعایت شود، اشکالی ندارد که این کار همچنان ادامه یابد. و نماینده دیگری از ارتباط مستقیم افزایش بی‌اعتمادی مردم با ارسال پارازیت‌ها سخن می‌گوید. با این حال هیچ یک از نمایندگان مجلس شورای اسلامی درباره منشأ ارسال این امواج مزاحم در پخش برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی و عوامل پشت پرده این کار، حرفی نمی‌زنند. به گزارش خبرگزاری کار ایران، حتی هنگامی که از اکبر رنجبرزاده، نماینده اسدآباد و عضو کمیسیون بهداشت مجلس پرسیده شد «چرا درباره منشأ ارسال پارازیت‌ها و میزان ارسال این پارازیت‌های ماهواره‌ای توضیحی داده نمی‌شود»، این نماینده اظهار بی‌اطلاعی کرده است. به گفته حسینعلی شهریاری، نماینده زاهدان در مجلس شورای اسلامی، وزارت ارتباطات درباره اینکه چه نهادی مسئول پارازیت‌هاست، اظهار بی‌اطلاعی می‌کند و وزارت بهداشت و درمان نیز گفته درباره عوارض ناشی از پارازیت‌ها، بر سلامت شهروندان نظر مثبت یا منفی ندارد. چون اصلاً در این مورد کار نکرده است. با این حال زهره الهییان، نماینده اصولگرای مردم تهران در مجلس شورای اسلامی که خود نیز پزشک است، اظهارات اخیر درباره مرتبط دانستن افزایش سقط جنین با ارسال پارازیت‌ها را زیر سؤال برده و گفته است که اگر آمار مستندی در این باره ارائه شود که در طول ماه‌های اخیر چقدر افزایش سقط جنین داشته‌ایم حتماً این موضوع قابل پیگیری است. دکتر علیرضا سپهر دکتر علیرضا سپهر، استاد پاتولوژی در دانشگاه هاروارد در این مورد به رادیو فردا می‌گوید: «مطالعات زیادی در این زمینه انجام شده است اما در حال حاضر هنوز هم جامعه علمی به این نتیجه نرسیده است که واقعاً این امواج در دراز مدت سرطان‌زا هستند یا خیر.» آقای سپهر ادامه می‌دهد: «این اتفاق که مثلاً چند نفر به طور تصادفی دچار سردرد مزمن ، ضعف یا بی‌حالی می‌شوند و حالا به طور تصادفی حوالی‌شان یک آنتن رادیویی قرار دارد، دلیل بر این نمی‌شود که این آنتن‌های مغناطیسی باعث ایجاد سردرد و بی‌حالی شده است». به گفته آقای سپهر، «اثبات رابطه علی و معلولی بین این امواج و بیماری‌ها خیلی مشکل است. این اتفاقات (و عوارض) که صحبتش را می‌کنیم مال کسانی است که در اطراف این امواج رادیو مغناطیسی دارند زندگی می‌کنند. خوب اینها به هر حال مثل هر مشکل پزشکی دیگری، اگر دیدند که قبل از آن از سلامت کامل جسمی برخوردار بوده‌اند و حالا به تدریج دچار مشکلاتی شده‌اند، ضایعات پوستی التهابی پیدا کرده‌اند، که این مورد گزارش شده است، بی‌حال یا بی‌حوصله و یا سردرد دارند که این علائم گزارش هم شده است». آقای سپهر بار دیگر تأکید می‌کند که مشکل است که بتوان رابطه‌ای بین این علائم و پارازیت‌ها اثبات کرد و ادامه می‌دهد: «نگرانی زیادی در این مورد در حال حاضر تا حدودی بی‌مورد است، برای اینکه هنوز اطلاعات کافی در این مورد نداریم. مگر برای کسانی که واقعاً نزدیک و اطراف این آنتن‌های رادیویی خیلی بزرگ و قوی زندگی می‌کنند». اگر چه مقامات جمهوری اسلامی تا کنون شبکه‌های فارسی زبان رادیویی و تلویزیونی خارج از ایران را مسئول ایجاد ناآرامی‌های پس از انتخابات می‌دانند، اما تقریبا هیچ مقام ایرانی تا کنون تأیید نکرده است که برای مقابله با این برنامه‌ها، شیوه ایجاد اختلال در امواج آنها در پیش گرفته شده است. اکنون محدود نمایندگان جناح اصلاح‌طلب مجلس هشتم می‌گویند که خواستار پیگیری اعتراض‌ها به امواج پارازیت بر برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی هستند. چه این امواج بر سلامت شهروندان تأثیرگذار باشد و چه نباشد. مجید نصیرپور، نماینده سراب نیز، ایجاد پارازیت را سانسور در روند چرخش آزاد اطلاعات و آسیب‌رسان به اعتماد عمومی مردم دانسته و نصرالله ترابی، نماینده شهر کرد گفته است که حتی اگر وزیران درباره این امواج اظهار بی‌اطلاعی کنند، شخص آقای احمدی‌نژاد به عنوان رئیس جمهور ایران باید در این مورد پاسخگو باشد. قرار است هفته آینده، کمیسیون بهداشت مجلس پس از بررسی گزارش‌های جداگانه وزارت اطلاعات و وزارت بهداشت،‌ درباره جزئیات ارسال پارازیت‌ها، ‌نظر خود را اعلام کند.

حسن‌یاری: اهمیت نشست وین در ایجاد اعتماد میان ایران و غرب است

Tue, 13 Oct 2009 15:51:28 +3500

سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی روز دوشنبه تأکید کرد که اگر در مذاکرات اتمی هفته آینده، کشورهای غربی با پیشنهاد تهران برای خرید اورانیوم ۲۰ درصد غنی شده، مخالفت کنند ایران اورانیوم مورد نیازش را تأمین خواهد کرد. دوشنبه هفته آینده در وین، با میانجیگری آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، نمایندگان ایران، روسیه، آمریکا و فرانسه درباره طرح تهران مبنی بر تبادل اورانیوم غنی شده، مذاکره می‌کنند. به گفته وزیر خارجه آمریکا، ایران فرصتی مناسب‌تر از این برای رفع سوءتفاهم‌ها پیرامون برنامه‌های اتمی‌اش به دست نمی‌آورد و محمود احمدی‌نژاد گفته است مذاکرات هفته آینده، آزمایشی‌است برای آینده همکاری های تهران و غرب. هوشنگ حسن‌یاری، استاد مطالعات استراتژیک در کالج سلطنتی دفاعی کانادا، به پرسش‌های رادیو فردا در این زمینه پاسخ داده است. رادیو فردا: آقای حسن‌یاری، اهمیت مذاکرات وین در چیست؟ این نشست که به دنبال نشست ژنو انجام می‌شود، بعد از چند سال تأخیر در نشست بین کشورهای مختلف و ایران صورت می‌گیرد، در نتیجه اولین قدم عملی برای ایجاد اعتماد بین طرفین است و از این نظر نشست وین بسیار اهمیت دارد. اگر کشورهای آمریکا، روسیه و فرانسه از یک طرف و ایران از طرف دیگر به توافقی برای تبادل اورانیوم دست پیدا کنند، یعنی [در این مورد که] چگونه اورانیوم ضعیف ایران را به روسیه بفرستند و اورانیوم غنی شده تحویل ایران بدهند و این که بر سر این اورانیوم غنی شده ۲۰ درصد چه خواهد آمد، این توافق می‌تواند برای حل مشکلاتی که در گذشته بین ایران و سایر کشورهای وجود داشت راهگشا باشد و برای قولی که ایران به آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در مورد بازدید از تأسیسات جدید قم داده است، راه را باز کند. آقای حسن‌یاری، فارغ از بحث اعتمادسازی و اهمیت آن در مذاکرات وین، سخنگوی وزارت خارجه ایران اعلام کرد که در دور آتی مذاکرات اتمی قرار است درباره جزییات تبادل اورانیوم غنی شده از جمله قیمت و نحوه وصول آن صحبت کنند. چه موانعی وجود دارد که ممکن است سه کشور مذاکره‌کننده در نشست وین پیشنهاد ایران را نپذیرند؟ یکی از مسایل این است که ایران چه میزان از اورانیوم ۳.۵ درصد را به روسیه بدهد و چه میزان تحویل بگیرد و باید در مورد این جزییات مذاکره شود، چون مثلاً اگر ایران از قیمت اورانیوم ۲۰ درصدی که تحویل می‌گیرد راضی نباشد باید چانه‌زنی کند. جدای از بحث اورانیوم غنی شده با درصد بالاتر، گویا در ژنو مسایل دیگری از جمله بحث حقوق بشری ایران نیز مطرح شده و حالا باید دید آیا مسایلی از این قبیل در نشست وین هم مطرح خواهد شد یا همه چیز فقط به بحث درباره تبادل اورانیوم محدود می‌شود. اگر چنین مسایلی مطرح شود و ایران از آن ناخرسند باشد، این مسئله می‌تواند مشکل جدیدی در تعاملی که در حال شکل گرفتن بین ایران و سایر کشورها است، به وجود بیاورد. سخنگوی وزارت خارجه ایران ابراز امیدواری کرد کشورهای غربی با پیشنهاد ایران در ارتباط با تبادل اورانیوم موافقت کنند، اما هم زمان تأکید کرد دست جمهوری اسلامی بسته نیست و اگر با این طرح موافقت نشود، ایران اورانیوم ۲۰ درصد غنی شده مورد نیاز خود را به دست خواهد آورد. آیا تهران به لحاظ حقوقی می‌تواند اورانیومی که در مجتمع نطنز غنی می‌کند را تا ۲۰ درصد غنی کند؟ اگر از نظر قانونی به مسئله نگاه کنیم و مبنای قانون را قطعنامه‌های سازمان ملل در نظر بگیریم کل روند غنی‌سازی در ایران غیر قانونی است، چون قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل ایران را از چنین کاری منع می‌کند. ولی مقام‌های جمهوری اسلامی همیشه تأکید دارند آن چه در مجتمع صنعتی نطنز می‌گذرد بر اساس پادمان‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی است که به جمهوری اسلامی اجازه می‌دهد اورانیوم را تا میزان ۳.۵ درصد غنی کند. یک بحث، بحث توان فنی است که آیا ایران چنین توانی را دارد یا نه. ایرانی‌ها به طور جدی تهدید کرده‌اند که اگر به توافق نرسند خودشان این کار را انجام خواهند داد. سؤال بعدی این است که آیا آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر این روند نظارتی خواهد داشت یا نه. اینکه کشوری تا چه حد می‌تواند اورانیوم را غنی کند بر می‌گردد به روابطی بین این کشور و آژانس بین‌المللی از یک طرف و از طرف دیگر ارتباط با کشورهای عمده جهان. مسئله کلیدی در مورد ایران عدم وجود اعتماد بین کشورهای عمده جهان و ایران در ارتباط با کل برنامه هسته‌ای ایران است، بنابراین بحث بیشتر آکادمیک می‌شود و این که ایران به طور قانونی می‌تواند از غنی کردن ۳.۵ درصد تجاوز کند. ایران باید آژانس را متقاعد کند کاری که انجام می‌دهد در قالب توافقات گذشته با آژانس است ولی ظاهراً در هیچ یک از توافقات گذشته به ایران اجازه داده نشده که اورانیوم را تا ۲۰ درصد غنی کند.

نگرانی از «اثرات مخرب» پارازیت در ایران

Thu, 08 Oct 2009 17:38:29 +3500

نایب رئیس کمیسیون بهداشت و درمان در مجلس شورای اسلامی درباره تاثیر مخرب پارازیت های ماهواره ای و مخابراتی بر وضعیت سلامت شهروندان تهرانی هشدار داده است.نایب رئیس کمیسیون بهداشت و درمان در مجلس شورای اسلامی درباره تاثیر مخرب پارازیت های ماهواره ای و مخابراتی بر وضعیت سلامت شهروندان تهرانی هشدار داده است. جمهوری اسلامی در ماه های اخیر برای مقابله با برنامه های رادیویی و تلویزیونی فارسی زبان که از خارج برای ایرانیان داخل کشور پخش می شوند با فرستادن امواج مزاحم، در برنامه های آنها ایجاد اختلال می کند. شاید برای نخستین بار در ماه های اخیر است که یک نماینده مجلس نه تنها وجود دستگاه های ایجاد اختلال یا پارازیت در برنامه های رادیویی و تلویزیونی خارج از ایران را دستکم در تهران تایید کرده بلکه درباره میزان خطرات آن بر سلامتی شهروندان هشدار می دهد. دکتر انوشیروان محسنی بندپی، نایب رییس کمیسیون بهداشت در مجلس شورای اسلامی، با اظهار تاسف از اینکه «بعد از انتخابات انواع پارازیت های مخابراتی به شدت افزایش یافته» تاکید کرده که شدت گرفتن پارازیت های ارسالی «مطمئناً برای سلامت تهرانی ها نگران کننده است، به ویژه که کلانشهر تهران با مشکلات دیگری همچون آلودگی هم روبه رو است.» نماینده چالوس در مجلس همچنین با تاکید براینکه «گزارش ها و تحقیقات متعدد حکایت از خطرناک بودن امواج پارازیتی زمینی برای سلامت جسمی و روانی انسان دارد» گفته است بنا به تحقیقات «امواج پارازیت، تاثیرات مخربی بر اعصاب و روان انسان نیز بر جای می گذارند. همچنین این امواج ممکن است در اثر تداوم، ناشنوایی مزمن را به همراه داشته باشد و برای افراد التهابات پوستی را به دنبال بیاورد.» دریافت امواج مزاحم یا پارازیت، موضوعی است که تاکنون بارها شنوندگان رادیو فردا نیز از آن گلایه کرده اند. گفته می شود این امواج همچنین موجب سرطان های پوستی، خونی، نخاع و اختلالات هورمونی (عقیم شدن مردان) و مشکلات باروری (در خانم های باردار) می شوند. دکتر علیرضا سپهر، استاد پاتولوژی (آسیب شناسی) در دانشگاه هاروارد به رادیو فردا می گوید هنوز نمی توان با قاطعیت اعلام کرد که امواج چنین آنتن هایی باعث بروز بیماری می شوند: علیرضا سپهر می‌ گوید:«مطالعات زیادی در این باره شده، اما در حال حاضر هنوز جامعه علمی به این نتیجه نرسیده که این امواج در درازمدت واقعا سرطان زا هستند یا نه؟ سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۰۳از محققان دعوت کرد که در این باره مطالعات مختلفی انجام دهند. در زمینه اپیدمیولوژی، مطالعات انسانی، روی حیوانات، مطالعات آزمایشگاهی، سلولی و حتی دوزی متری انجام دهند تا دانش ما درباره این موضوع بیشتر شود و بتوانیم بهتر تصمیم گیری کنیم.» دکتر سپهر انجام چنین مطالعاتی را دشوار می داند زیرا به گفته او باید وضعیت سلامت دو گروه افراد شبیه یکدیگر را در حالت های قبل و بعد از در معرض امواج قرار گرفتن بررسی کرد. همزمان با بالاگرفتن اعتراض های خیابانی در ایران به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری، برخی منابع از تشدید فعالیت دستگاه های ایجاد اختلال (یا به اصطلاح پارازیت) در پخش برنامه های ماهواره ای شبکه های فارسی زبان در تهران و دیگر شهرهای ایران خبر می دادند. در این باره حتی برخی سایت های اینترنتی غیررسمی و یا وبلاگ ها، تصاویری هم منتشر کردند که به ظاهر آنتن هایی را نشان می داد که با هدف پارازیت اندازی بر روی برنامه های رادیویی و تلویزیونی خارج از ایران بر نقاط مرتفعی نصب شده بودند. بنا به همین گزارش های غیر رسمی، این آنتن های ایجاد پارازیت به طور مثال در تهران از فراز برج میلاد و یا منطقه ای در دارآباد، فعالیت دارند و تقریبا همه این گزارش ها، عامل برپایی این آنتن ها را دستگاه های امنیتی جمهوری اسلامی و یا به طور مشخص سپاه پاسداران انقلاب اسلامی معرفی می کردند. گر چه مقام های جمهوری اسلامی تاکنون بارها شبکه های فارسی زبان رادیویی و تلویزیونی خارج از ایران را مسئول ایجاد نا آرامی های پس از انتخابات ریاست جمهوری امسال دانسته اند اما در هفته های اخیر، تقریبا هیچ مقام ایرانی، تایید نکرده که برای مقابله با برنامه های رادیویی – تلویزیونی خارج از ایران، شیوه ایجاد اختلال در امواج آنها، در پیش گرفته شده است. دکتر علیرضا سپهر، استاد پاتولوژی دانشگاه هاروارد معتقد است نباید درباره تاثیر این امواج بر سلامت شهروندان، بدون دلیل نگران بود: «اینکه مثلا چند نفر به طور تصادفی دچار سردرد مزمن، ضعف و یا بی حالی شوند و همه آنها برحسب تصادف در نزدیکی یکی از آنتن های ایجاد پارازیت زندگی کنند واقعا دلیل موجهی نمی تواند باشد برای آنکه بگوییم بیماری این افراد ناشی از آنتن ها است. رابطه علی و معلولی میان بیماری ها و امواج الکترومغناطیسی هنوز ثابت نشده است. می خواهم بگویم نگرانی زیاد در این باره، در حال حاضر با توجه به اطلاعاتی که ما داریم، به نظرم تا حدودی بی مورد است مگر آنکه افرادی در فاصله اندکی از آنتن های بزرگ و قوی زندگی کنند.» گفته می شود امواج الکترومغناطیسی که با هدف ایجاد پارازیت تولید می شوند همچنین ممكن است در سیستم های مخابراتی و الکترونیکی دستگاههای ایمنی، شبکه بانکی و حتی سیستم هدایت هواپیما ایجاد تداخل کند. بنا به گزارش های غیررسمی، یکی از دلایلی که ارسال امواج مزاحم در تهران معمولا پس از ساعات کار اداری آغاز می شود، برای جلوگیری از توقف کار سیستم های مخابراتی و الکترونیکی دولتی است.

«گامی کوچک و بسیار دیرهنگام، برای عقب‌نشینی»

Fri, 28 Aug 2009 21:34:01 +3500

آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، در تازه‌ترین سخنانش درباره رویدادهای پس از انتخابات ریاست جمهوری در ایران گفته است که حمله نیروهای امنیتی به کوی دانشگاه تهران در جریان ناآرامی‌ها یک «تخلف بزرگ» بوده و با این «جنایات صورت گرفته» باید برخورد شود. آقای خامنه‌ای همچنین گفته است که رهبران معترضان به نتیجه انتخابات را «دست نشانده بیگانگان از جمله آمریکا و انگلیس » نمی‌داند. عباس میلانی، نویسنده و رئیس مرکز مطالعات ایران در دانشگاه استنفورد، در گفت‌وگو با رادیو فردا به پرسش‌هایی در مورد اظهارات اخیر آیت‌الله خامنه‌ای پاسخ گفته است. رادیو فردا: آقای میلانی، سخنان اخیر آیت‌الله خامنه‌ای را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ عباس میلانی: این مسئله تلاشی است در جهت نشان دادن این که ایشان می‌خواهد یک عقب‌نشینی تاکتیکی انجام دهد، چون گند ماجرا بیش از حد درآمده است. ولی در کنار همین به اصطلاح عقب‌نشینی تاکتیکی، عبارت دیگری می‌گوید که نشان می‌دهد ایشان کماکان متوجه واقعیت نیست، وقتی می‌گوید گناه اصلی ناموجه جلوه دادن این انتخابات است. عباس میلانی، نویسنده و رئیس مرکز مطالعات ایران در دانشگاه استنفورد به نظر من گناهکار اصلی کسانی هستند که می‌خواهند انتخابات را موجه جلوه دهند، کسانی که افراد بی‌گناه را در دادگاه‌های شرم‌آور هر روز به تلویزیون می‌آورند، کسانی که این جنایات و تجاوزات را انجام داده‌اند، روزنامه‌هایی که از ابتدا این اتهامات را مطرح کرده و فحاشی کردند. اگر قرار است جانیان و دروغگویان را محاکمه کنند، باید روزنامه کیهان را به خاطر حمله با بی‌شرمانه‌ترین زبان نسبت به کسانی که مسایل را مطرح می‌کردند و نسبت به رهبران جنبش دموکراتیک مردم ایران که به قول خودشان ۱۴ میلیون رأی آورده‌اند، محاکمه کنند. اگر آقای خامنه‌ای در محاکمه جانیان جدی است، باید از همه افراد بازخواست شود و اگر چنین شود خواهیم دید که تصمیم گیرنده نهایی خود رهبر است و مرکز این رفتارها بیت خود ایشان است و خود ایشان انتخابات را تأیید کرد و این افراد را به جان مردم انداخت. آقای میلانی، در کیفرخواستی که از سوی دادستانی تهران علیه متهمان این دادگاه‌ها مطرح شد، بارها نامزدهای معترض به نتیجه انتخابات به عنوان عوامل پشت پرده ناآرامی‌های اخیر در ایران معرفی شدند و گفته شد که این افراد وابسته به نیروهای خارجی بودند. از طرف دیگر رهبر جمهوری اسلامی در صحبت‌های اخیر بدون نام بردن از فرد یا گروه خاص گفت که «من پیش قراولان حوادث اخیر را به دست نشاندگی بیگانگان از جمله آمریکا و انگلیس متهم نمی‌کنم، چرا که این موضوع برای من ثابت نشده است». اما آقای خامنه‌ای در اولین نماز جمعه بعد از انتخابات گفته بود «امنیت مردم مورد تطاول مزدوران و دست‌نشاندگان سرویس‌های جاسوسی غربی و صهیونیست قرار گرفت». شما این تضاد را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ من فکر می‌کنم باید از خود آقای خامنه‌ای درباره این ضد و نقیض‌گویی پرسید. این صحبت‌ها نشان می‌دهد آن نماز جمعه را با تعجیل فراوان برگزار کردند و می‌خواستند کودتایی که غیرقابل انکار بود را به مردم تحمیل کنند، ولی دیدند مردم مقاومت می‌کنند و به قول معروف با یک من سریش هم نمی‌توان اینها را به عوامل خارجی چسباند. حال در این سخنرانی آقای خامنه‌ای سعی می‌کند عقب‌نشینی کند، ولی درعین حال در روزنامه‌هایی مانند کیهان و سایت رجانیوز به همین افراد به بدترین نحوی حمله می‌شود، به دانشگاه‌های خارج از کشور و روشنفکران داخل و خارج افتراهای بی‌شرمانه‌ای وارد می‌شود. به نظر من صحبت آقای خامنه‌ای گامی است در جهت عقب‌نشینی از آن سخنرانی نماز جمعه که بزرگترین اشتباه سیاسی زندگی آقای خامنه‌ای بود، ولی گامی است بسیار کوچک و بسیار دیرهنگام. آقای میلانی، با توجه به این که در کیفرخواست دادستانی تهران اشد مجازات برای رهبران این ناآرامی‌ها و اعتراضات خیابانی درخواست شده و مطابق قوانین موضوعه جمهوری اسلامی اشد مجازات اعدام است، برخی معتقد هستند برای اعدام این افراد طراحی می‌شود. فکر می‌کنید آقای خامنه‌ای با صحبت‌های خود می‌خواهد اصولگرایان تندرو را از انجام حرکتی غیر قابل بازگشت بازدارد؟ این تضاد قطعاً وجود دارد و ما آن را در کیهان و روزنامه‌های سپاه می‌بینیم. عده‌ای هستند که فکر می‌کنند اگر چند نفر را اعدام کنند، می‌توانند دراین خانه یغما مدتی بیشتری بمانند، ولی این تصور واهی است. اگر اینها به طرف بازداشت رهبران جنبش بروند، قطعاً وضع به مراتب بدتر از آن چیزی خواهد شد که تا کنون رخ داد. مردم به ستوه آمده‌اند و این را آقای خامنه‌ای می‌داند و فکر می‌کند افراطیون متوجه این امر نیستند. از طرف دیگر آقای خامنه‌ای تلاش می‌کند خود را از این کارها مبرا کند، در حالی که همه شواهد نشان می‌دهد که رهبری این کارها مستقیم به بیت ایشان برمی‌گردد و بدون استحضار شخص رهبری اینها قدرتی ندارند. بدون حمایت رهبری مگر شریعتمداری در مملکت چه کاره است که به رهبران مملکت و کسانی که ۳۰ سال به خود این رژیم خدمت کرده‌اند، توهین کند و به رؤسای جمهور سابق این مملکت اتهام وارد می‌زند. اکنون تبری جستن دیگر دیر است، وقتی در آن نماز جمعه آقای خامنه‌ای به طور مستقیم خود را در جناح احمدی‌نژاد قرار داد، فراجناحی بودن که شرط ولایت فقیه است را از دست داد و می بینیم که حتی احمدی‌نژاد هم حرف ولی فقیه را نمی‌خواند. ولی فقیهی که حتی نتوانست رحیم مشایی را از کابینه و دار و دسته احمدی‌نژاد بیرون کند، دیگر با این حرف‌ها فصل‌الخطاب بودنش به وضعیت قبل باز نمی‌گردد.

میلانی: این بار همه هستند، تیزهوش‌تر از ۳۰ سال پیش

Thu, 18 Jun 2009 18:27:50 +3500

به دنبال درخواست میرحسین موسوی، نامزد اصلاح طلب از هوادارانش برای برگزاری مراسم سوگواری به یاد شماری از افرادی که چند روز قبل با شلیک نیروهای بسیجی در تهران کشته شدند، روز پنجشنبه روز سوگواری اعلام کرد. در همین حال محمود احمدی نژاد، برگزاری انتخابات اخیر را تاییدی بر چهار سال ریاست جمهوری خود توصیف کرده است. عباس میلانی، رییس مرکز مطالعات ایران در دانشگاه استنفورد کالیفرنیا، در باره تحولات مربوط به انتخابات ریاست جمهوری دهم با رادیو فردا گفت و گو کرده است. رادیو فردا: اگر به هر طریقی، اعتراض های عمومی در ایران خاتمه یابد و محمود احمدی نژاد رسما دوره دوم ریاست جمهوری اش را آغاز کند، بروز چه وقایعی قابل انتظار است؟ عباس میلانی: اگر دولت چهار سال دوم آقای احمدی نژاد سر کار بماند، دوران بسيار پر تنشی را در سياست داخلی ايران می توان انتظار داشت. مشکل اصلی جامعه ايران اين است که مردم دموکراسی می خواهند و رژيم ولايت فقيه جوابگوی اين دموکراسی نيست و مانع آن است. مردم تيزهوش تر شده اند و جوانان ايرانی بسيار باهوش تر از ۳۰ سال قبل هستند و اينترنت را می شناسند. همان طور که از اينترنت يک سال و نيم پيش برای ايجاد موسيقی زيرزمينی در ايران استفاده کردند، اکنون از اين شبکه برای سياست استفاده می کنند. عباس میلانی اين مشکل در مراحل مختلف مصاديق گوناگونی پيدا می کند؛ يک روز آقای اسانلو گره اين مسئله می شود، يک روز حبس آقای گنجی، يک روز جنبش دانشجويان و يا ضرب و شتم خانم عبادی. هر کدام از اين گره ها به انحای مختلف مصاديق مشکل بنيادی کشور است و اين بار نيز انتخابات گره ظاهری آن است. ولی اين بار يک تفاوت با گذشته وجود دارد، تعداد کسانی که اين بار به صحنه آمده اند و خواستار احترام به حق بديهی دموکراتيک خود يعنی حق رأی هستند، بی سابقه است و محدود به کارمندان دانشگاه، کارگران اتوبوسرانی و دانشجويان نيست بلکه از همه سطوح و طبقات اعم از زن و مرد و فقير و غنی در آن شرکت دارند. به علاوه بخش مهمی از رژيم هم احساس خطر می کند و متوجه اجتناب ناپذيری شناسايی حق دموکراتيک مردم شده است. اگر دولت کودتایی آقای احمدی نژاد بتواند سر کار بماند، از يک طرف با مقاومت مردم روبه‌رو می شود و از طرف ديگر در درون خود تضادهای جدی خواهد داشت. من بعيد می دانم بعد از اين که سپاه و بسيج به طور علنی تر به صحنه ضرب و شتم آمدند، قدرت را برای آقای خامنه ای پس بگيرند و آب رفته را به جوی او باز گردانند، (همچنان) بخواهند کماکان در درجه دوم قدرت باشند. آقای خامنه ای درست يک روز بعد از انتخابات با انتشار پيامی به طور صريح به محمود احمدی نژاد تبريک گفت و از همه مردم ايران خواست نتيجه اين انتخابات را بپذيرند، ولی ديديم که بر خلاف موارد گذشته به اين اظهارات تمکين نشد. به نظر شما چه اتفاقی روی داده است؟ آقای خامنه ای هميشه سعی می کرد جانب احتياط را رعايت کند و خودش را در مواضع دشوار بدون راه گريز قرار ندهد و سعی می کرد دست خود را در اين سرکوب ها پنهان کند و خود را جدای عوامل سرکوب نشان دهد. او تا حدی در اين امر موفق بود و توانست اين واقعيت که سر نخ تمام وقايع از ميکونوس گرفته تا سرکوبی دانشجويان و آزادی رکسانا صابری به بيت او بر می گردد، پنهان کند. يا کار را سپاه و طرفداران آقای احمدی نژاد انجام داده اند و آقای خامنه ای را در مقابل عمل انجام شده قرار داده اند که يا بايد در مقابل کودتای انتخاباتی سپاه سر تعظيم فرود آورد و يا در مقابل سپاه بايستد ويا اين که از اول گرداننده اين بازی خود آقای خامنه ای بوده است. در هر دو حالت، در آينده تکرار ساختاری که همه به حرف او تمکين می کردند هرگز متصور نيست. عباس میلانی ولی اين بار بر خلاف ۲۰ سال گذشته، آقای خامنه ای قبل از اين که فرصت قانونی طی شود و صحت انتخابات تاييد شود، صراحتا پيام داد و اين نتيجه را تاييد کرد و حالا پس گرفتن اين حرف ها بسيار دشوار شده است و اين که دستور داده چند تا صندوق را دوباره بشمارند مسئله ای را حل نمی کند. مقالاتی که دانشجويان و محققين خارجی و ايرانی نوشته اند و از طريق مطالعات نمونه ای برخی شهرها و از طريق قانون آماری، نشان می دهد اين ارقام ساختگی است و اين ارقام را چنان ساخته اند که يک طرف را ۳۰ درصد جلو نشان بدهند. شما اگر تمام صندوق های تهران را بشماريد و آنها را به حساب آقای موسوی ثبت کنيد باز هم اين تفاوت را حل نمی کند. اين که گفته اند صندوق ها را باز شماری خواهيم کرد، مغاير خواست آقای موسوی و کروبی است و حتی ممکن است از اين به بعد مغاير خواست آقای رضايی هم باشد. بازخوانی آرای چند صندوق در انتخاباتی که يک نفر ارقام را به دلخواه نوشته است چيزی را اصلاح نمی کند. به نظر من از دو حالت خارج نيست يا کار را سپاه و طرفداران آقای احمدی نژاد انجام داده اند و آقای خامنه ای را در مقابل عمل انجام شده قرار داده اند که يا بايد در مقابل کودتای انتخاباتی سپاه سر تعظيم فرود آورد و يا در مقابل سپاه بايستد ويا اين که از اول گرداننده اين بازی خود آقای خامنه ای بوده است. در هر دو حالت، در آينده تکرار ساختاری که همه به حرف او تمکين می کردند هرگز متصور نيست. اکنون می بينيم که آقايان موسوی، کروبی، رضايی، رفسنجانی و خاتمی و همچنين آيت الله صانعی، آيت الله زنجانی و آيت الله منتظری همه می گويند که انتخابات مخدوش است و بايد انتخابات تازه ای برگزار شود. برگزاری انتخابات تازه هم لطمه شديدی به آقای خامنه ای می زند و بنابراين می بينيم که اين بار کار آقای خامنه ای بی تدبيرانه بوده است. اکنون سانسور شديدی بر عملکرد رسانه های داخلی و آن دسته از رسانه ای خارجی که درايران نماينده داشتند اعمال می شود. از تعداد زيادی از خبرنگاران خارجی خواسته اند ايران راترک کنند و بخش باقيمانده به شدت تحت نظر هستند که خبر و گزارشی به طور مستقيم تهيه نکنند و در اين شرايط تنها شبکه اطلاع رسانی اينترنت است. شما اخير در گفت وگويی با شبکه «ان بی سی» گفته ايد حتی اگر حکومت ايران بتواند جنبش اخير را سرکوب کند نمی تواند جريان اينترنت را به طور کامل درايران قطع کند. چرا؟ چون همان قدر که سيستم اينترنت و تلفن مورد نياز مردم است، مورد نياز دستگاه های سرکوب هم هست و سپاه، بسيج و دستگاه های اطلاعاتی متعدد نياز دارند با هم تماس داشته باشند. اگر تلفن کشور را مختل کنند، تجارت کشور هم مختل می شود. ما با تکرار يک پديده جالب تاريخی روبرو هستيم؛ در انقلاب مشروطه دستگاه های استبدادی می توانستند محله ها و آخوندها را کنترل کنند و اجازه ندهند در کشور چاپخانه راه بيفتد، اما مردم از چاپخانه های ترکيه و روسيه استفاده کرده و با انتشار روزنامه ها يک حرکت انقلابی ايجاد کردند. در دوران انقلاب ۵۷ هم رژيم شاه می توانست مطبوعات را کنترل کند و راديو تلويزيون را در اختيار داشت، ولی آيت الله خمينی از نوار استفاده کرد. رژيم های سانسورگر و استبدادی هميشه يک قدم از مردم عقب تر هستند، چون عقل مشترک عام مردم همواره تيزبين تر از عقل سرکوبگر است. اينها تمام تلاش خود را کردند و بيشتر سايت ها را بستند اما مردم باز هم در هر تظاهرات يک ميليون نفر را به خيابان آوردند و به هم اطلاع رسانی کردند و اينها متوجه نيستند که مردم جلوترند. شگفت انگيز است که خود آقايان، کسانی بودند که ۳۰ سال پيش با استفاده از عقل و درايت توده مردم رژيمی به قدرت شاه را برانداختند اما حالا فکر می کنند چون خودشان سر کار هستند، ديگر مردم تيزهوشی ۳۰ سال پيش را ندارند. اما مردم تيزهوش تر شده اند و جوانان ايرانی بسيار باهوش تر از ۳۰ سال قبل هستند و اينترنت را می شناسند. همان طور که از اينترنت يک سال و نيم پيش برای ايجاد موسيقی زيرزمينی در ايران استفاده کردند، اکنون از اين شبکه برای سياست استفاده می کنند. يک سال و نيم پيش بعضی از متخصصين می گفتند سياست در ايران تمام شده و جوانان به سياست اهميت نمی دهند و همه فکر موسيقی راک و جاز و خوشگذرانی هستند. اما ديديم شبکه هايی که برای توسعه موسيقی آقای نامجو يا گروه کيوسک و برای پخش فيلم هايی که اجازه پخش نمی گرفت ايجاد شد، اکنون همان شبکه ها استفاده می شود که رژيم سرکوب و فضای خفقان را بشکند و من ترديد ندارم اين تضاد به نفع عقل مشترک آزاديخواه مردم تمام می شود.

«اظهارات عمرو موسی روابط ایران ـ اعراب را تغيير نمی‌دهد»

Thu, 25 Dec 2008 14:45:29 +3500

به گفته عمرو موسی، دبيرکل اتحاديه عرب، ايران و کشورهای عربي منطقه بايد برای حل بسياري از اختلافات خود و از جمله مسأله هسته‌ای جمهوری اسلامی، گفت‌وگویی جدی را آغاز کنند.

اظهارات دبيرکل اتحاديه عرب همزمان با افزايش تنش‌ها ميان جمهوری اسلامی و کشورهای عربي منطقه صورت گرفت.

عمرو موسی تاکيد کرد که زمان برقراری مذاکره ميان ايران و اعراب اکنون است.

محجوب الزويری، استاد مطالعات ايران و خاورميانه در دانشگاه اردن، در گفت‌وگویی با راديو فردا به بررسی اظهارات دبيرکل اتحاديه عرب درباره ايران پرداخته است.

بشنوید:

محجوب الزويری تا چندی پيش مديریت مرکز مطالعات ايران در «مؤسسه تحقيقات اسلامی و خاورميانه» در دانشگاه دارهام بريتانيا را برعهده داشت.

از وی تأليفات متعددی درباره سياست خارجی جمهوری اسلامی ايران و روابط ايران و اعراب منتشر شده است. گفت‌وگو با محجوب الزویری را در زیر می‌خوانید:

رادیو فردا: آقای الزویری! چرا عمرو موسی بر اهميت «زمان کنونی» برای برقراری ديالوگ بين ايران و اعراب تاکيد فراوانی دارد؟

محجوب الزویری: عمرو موسی سال گذشته هم گفته بود كه همكاری دو طرف عرب و ايرانی، براي حل بحران‌های منطقه‌ای ضروری است.

اما الان، ظاهرا با آمدن رياست جمهوری جديد آمريكا و ناكارآمدی سياست بوش برای حل بحران‌های متعدد منطقه‌ای، عمرو موسی به اين نتيجه رسيده كه فقط با همكاری‌های منطقه‌ای می‌توان بسياری از بحران‌ها را حل کرد.

به نظر من، چنين اظهاراتی نمی‌تواند كافی باشد؛ زيرا بايد ديد ايران تا چه اندازه با اين صحبت مثبت برخورد می‌كند.

برای اينكه می‌دانيم كه الان روابط ايران با مصر تيره شده و ظاهرا روابط ايران با بسياری از كشورهای حاشيه خليج فارس سرد شده است. به نظر من اظهارات دبيرکل اتحاديه عرب مهم است اما نمی‌تواند تأثيرگذار باشد.

ولی آقای الزويری! مقام‌های ايران و برخی کشورهای عربی به طور مشخص طی يک سال اخير رفت و آمدهای زيادی به تهران و پايتخت‌هاي عربی داشته‌اند. آقای احمدی‌نژاد به رياض، دوحه و ابوظبی رفت؛ آقای لاريجانی به قاهره رفت. حتی عبدالرحمن العطيه، دبير شورای همکاری کشورهای عربی حاشيه خليج فارس، چند بار به تهران رفت و صحبت‌هایی با مقامات ايرانی داشت. تأكيد عمرو موسي، بر لزوم ايجاد گفت‌وگوی جدی ميان ايران و اعراب آيا به اين معنا است كه هنوز آن ديالوگی كه بايد به وجود آيد برقرار نشده است؟

محجوب الزویری:‌ بله، به نظر من صحبت‌های شما كاملا درست است. بين ايران و كشورهای عربی صحبت‌های زياد و متعددی بوده است؛ اما ظاهرا اين سفرها به نتيجه چندانی نرسيدند و طرف ايرانی نتوانست كشورهای عربی را قانع كند و نگرانی‌های آنها را برطرف كند.

ظاهرا هنوز كشورهای عربی نگرانی‌های خويش را دارند و ايران نتوانسته است آنها را برطرف كند. كشورهای عربی هم نتوانسته‌اند ايران را قانع كنند كه روابط كشورهای عربی با آمريكا، برای ايران تهديد كننده نيست.

ظاهرا با این سفرها و گفت‌وگوها نتوانسته‌اند نگاه‌های منفی به يكديگر را برطرف كنند.

عمرو موسي، دبيركل اتحاديه عرب، همچنين هشدار داده که «عرب‌ها نبايد بگذارند ايرانی‌ها و قدرت‌های خارجی فرصت بدهند تا درباره سرنوشت منطقه تصميم بگيرند.» آيا می‌شود استنباط كرد كه عمرو موسی به نمايندگی از كشورهای عرب ابراز نگرانی می‌كند از احتمال برقراری گفت‌وگو بين ايران و آمريكا؟

محجوب الزویری: دقيقا نمی‌توانم اين مطالب را جدی بگيرم. اما بله، در كشورهای عربی نگرانی‌هایی وجود دارد از اینكه گفت‌وگویی برقرار شود بين آمريكا و ايران.

در كنفرانس ماه اكتبر، در شرم‌الشيخ، بعضی از كشورهای عربی از طرح اوباما برای گفت‌وگو با ايران ابراز نگرانی كردند. می‌توان صحبت‌های عمرو موسی را در اين راستا ديد.

ولی همين چند هفته قبل رابرت گيتس، وزير دفاع آمريكا كه مقام وزارت دفاع را در دولت آينده آمريکا نیز حفظ خواهد کرد، در نشست منامه تأكيد كرد که سياست دولت اوباما در قبال ايران و به طور مشخص در قبال امنيت خليج فارس، همان چيزی است كه در طول هشت سال گذشته بوده است. با اين حال چرا كشورهای عربی نگران هستند؟

محجوب الزویری: ب به گفته عمرو موسی، دبيرکل اتحاديه عرب، ايران و کشورهای عربي منطقه بايد برای حل بسياري از اختلافات خود و از جمله مسأله هسته‌ای جمهوری اسلامی، گفت‌وگویی جدی را آغاز کنند. اظهارات دبيرکل اتحاديه عرب همزمان با افزايش تنش‌ها ميان جمهوری اسلامی و کشورهای عربي منطقه صورت گرفت. عمرو موسی تاکيد کرد که زمان برقراری مذاکره ميان ايران و اعراب اکنون است. بشنوید: گزارش رادیو فردا از اظهارات عمرو موسی گفت‌وگوی رادیو فردا با محجوب الزویری را بشنوید محجوب الزويری، استاد مطالعات ايران و خاورميانه در دانشگاه اردن، در گفت‌وگویی با راديو فردا به بررسی اظهارات دبيرکل اتحاديه عرب درباره ايران پرداخته است. محجوب الزويری تا چندی پيش مديریت مرکز مطالعات ايران در «مؤسسه تحقيقات اسلامی و خاورميانه» در دانشگاه دارهام بريتانيا را برعهده داشت. از وی تأليفات متعددی درباره سياست خارجی جمهوری اسلامی ايران و روابط ايران و اعراب منتشر شده است. گفت‌وگو با محجوب الزویری را در زیر می‌خوانید: رادیو فردا: آقای الزویری! چرا عمرو موسی بر اهميت «زمان کنونی» برای برقراری ديالوگ بين ايران و اعراب تاکيد فراوانی دارد؟ محجوب الزویری: عمرو موسی سال گذشته هم گفته بود كه همكاری دو طرف عرب و ايرانی، براي حل بحران‌های منطقه‌ای ضروری است. اما الان، ظاهرا با آمدن رياست جمهوری جديد آمريكا و ناكارآمدی سياست بوش برای حل بحران‌های متعدد منطقه‌ای، عمرو موسی به اين نتيجه رسيده كه فقط با همكاری‌های منطقه‌ای می‌توان بسياری از بحران‌ها را حل کرد. به نظر من، چنين اظهاراتی نمی‌تواند كافی باشد؛ زيرا بايد ديد ايران تا چه اندازه با اين صحبت مثبت برخورد می‌كند. برای اينكه می‌دانيم كه الان روابط ايران با مصر تيره شده و ظاهرا روابط ايران با بسياری از كشورهای حاشيه خليج فارس سرد شده است. به نظر من اظهارات دبيرکل اتحاديه عرب مهم است اما نمی‌تواند تأثيرگذار باشد. ولی آقای الزويری! مقام‌های ايران و برخی کشورهای عربی به طور مشخص طی يک سال اخير رفت و آمدهای زيادی به تهران و پايتخت‌هاي عربی داشته‌اند. آقای احمدی‌نژاد به رياض، دوحه و ابوظبی رفت؛ آقای لاريجانی به قاهره رفت. حتی عبدالرحمن العطيه، دبير شورای همکاری کشورهای عربی حاشيه خليج فارس، چند بار به تهران رفت و صحبت‌هایی با مقامات ايرانی داشت. تأكيد عمرو موسي، بر لزوم ايجاد گفت‌وگوی جدی ميان ايران و اعراب آيا به اين معنا است كه هنوز آن ديالوگی كه بايد به وجود آيد برقرار نشده است؟ محجوب الزویری:‌ بله، به نظر من صحبت‌های شما كاملا درست است. بين ايران و كشورهای عربی صحبت‌های زياد و متعددی بوده است؛ اما ظاهرا اين سفرها به نتيجه چندانی نرسيدند و طرف ايرانی نتوانست كشورهای عربی را قانع كند و نگرانی‌های آنها را برطرف كند. ظاهرا هنوز كشورهای عربی نگرانی‌های خويش را دارند و ايران نتوانسته است آنها را برطرف كند. كشورهای عربی هم نتوانسته‌اند ايران را قانع كنند كه روابط كشورهای عربی با آمريكا، برای ايران تهديد كننده نيست. ظاهرا با این سفرها و گفت‌وگوها نتوانسته‌اند نگاه‌های منفی به يكديگر را برطرف كنند. عمرو موسي، دبيركل اتحاديه عرب، همچنين هشدار داده که «عرب‌ها نبايد بگذارند ايرانی‌ها و قدرت‌های خارجی فرصت بدهند تا درباره سرنوشت منطقه تصميم بگيرند.» آيا می‌شود استنباط كرد كه عمرو موسی به نمايندگی از كشورهای عرب ابراز نگرانی می‌كند از احتمال برقراری گفت‌وگو بين ايران و آمريكا؟ محجوب الزویری: دقيقا نمی‌توانم اين مطالب را جدی بگيرم. اما بله، در كشورهای عربی نگرانی‌هایی وجود دارد از اینكه گفت‌وگویی برقرار شود بين آمريكا و ايران. آمريكا در درجه اول از برنامه‌های هسته‌ای ايران نگران است، و در درجه بعد، از نقش منطقه‌ای ايران. اما كشورهای عربی، نخست نگران نقش منطقه‌ای ايران هستند و بعد نگران برنامه هسته‌ای ايران. محجوب الزویری در كنفرانس ماه اكتبر، در شرم‌الشيخ، بعضی از كشورهای عربی از طرح اوباما برای گفت‌وگو با ايران ابراز نگرانی كردند. می‌توان صحبت‌های عمرو موسی را در اين راستا ديد. ولی همين چند هفته قبل رابرت گيتس، وزير دفاع آمريكا كه مقام وزارت دفاع را در دولت آينده آمريکا نیز حفظ خواهد کرد، در نشست منامه تأكيد كرد که سياست دولت اوباما در قبال ايران و به طور مشخص در قبال امنيت خليج فارس، همان چيزی است كه در طول هشت سال گذشته بوده است. با اين حال چرا كشورهای عربی نگران هستند؟ محجوب الزویری: به نظر من كشورهای عربی نگران نقش ايران در خاورميانه هستند. اجازه دهيد من اين نكته را بيشتر توضيح دهم. بين آمريكا و كشورهای عربی دو برداشت متفاوت از «خطر ايران» وجود دارد. آمريكا اولا از برنامه‌های هسته‌ای ايران و ثانيا از نقش منطقه‌ای ايران نگران است؛ اما كشورهای عربی، اول نگران نقش منطقه‌ای ايران هستند و بعد نگران برنامه هسته‌ای ايران. اين تفاوت برداشت‌ها بين آمريكا و كشورهای عربی باعث می‌شود كه اختلاف‌هایی به وجود بیايد. اولويت آمريكا، در حال حاضر، تشويق كشورهای عربی برای تشديد تحريم‌های مرتبط با برنامه هسته‌ای ايران است و به نظر من، اين تفاوت ديدگاه‌ها باعث می‌شود كه در مقابله با ايران، سياست‌های واضح و استوار نمی‌بينيم. «هفته گذشته بسياری از سران ايران از جلسه مشترک عرب‌ها در نیویورک انتقاد كردند. اين نشان می‌دهد كه رابطه كشورهای عربی با ايران در حالت بحرانی است و اظهارات عمرو موسی نمی‌تواند اين وضع را تغيير دهد.» محجوب الزویری همان طور كه اظهارات وزير دفاع آمريكا در بحرين منعكس كننده نگرانی‌های آمريكا است و بعد تلاش می‌كند كه عرب‌ها را قانع كند كه چنين اولويتی داشته باشند. آقای الزويری! خبرگزاری‌ها در انعكاس اظهارات عمرو موسی نوشتند كه احتمالا دعوت او برای برقراری گفت‌وگوی جدی ميان ايران و اعراب، ارجاعی است به طرح وزير خارجه بحرين مبنی بر شكل‌گيری يک سيستم يا نظام منطقه‌ای فراگير، شامل همه كشورهای عربی، تركيه، ايران و اسرائيل. اگر اين برداشت از اظهارات دبيركل اتحاديه عرب را بپذيريم، از آنجایی كه جمهوری اسلامی موجوديت اسرائيل را به رسميت نمی‌شناسد، تا چه حد می‌شود به اجابت دعوت عمرو موسی از سوی ایران خوش‌بين بود؟ محجوب الزویری: شخصا نمی‌بينم که بحث عمرو موسی و اظهارات وزير خارجه بحرين منعکس كننده يک موضع عربی در كل كشورهای عربی باشد. به نظر من اين كاملا اظهار نظری شخصی است. نكته بسيار مهمی را بايد اشاره كنم: می‌دانيد كه در نيويورک هفت كشور عربی با آمريكا در مورد برنامه هسته‌ای ايران جلسه داشتند. هفته گذشته بسياري از سران ايران، از جمله آيت‌الله خامنه‌ای و هاشمی رفسنجانی و حتی سخنگوی وزارت خارجه ایران از اين جلسه انتقاد كردند. اين نشان می‌دهد كه رابطه كشورهای عربی با ايران در حالت بحرانی است و اظهارات عمرو موسی نمی‌تواند اين وضع را تغيير دهد. روابط در حالت بحرانی است و اظهارات سياسی نمی‌تواند اين بحران را حل كند. دعوت برای گفت‌وگو كار مثبتی است، اما آيا عرب‌ها و ايرانی‌ها آمادگی دارند، بدون ارتباط با كشورهای خارجی، مشكلات خود را حل كنند؟ تجربه سه سال گذشته ثابت كرده است كه نتوانستند.

شیرین عبادی: بر اساس قانون نیاز به مجوز نداریم

Mon, 22 Dec 2008 21:04:40 +3500

يك روز پس از آنكه نيروهاى انتظامى و امنيتى جمهورى اسلامى، دفتر «كانون مدافعان حقوق بشر» را در تهران تعطيل كردند، شيرين عبادى، رييس اين نهاد مدنى به راديو فردا مى گويد: «فعاليت ها در دفاع از حقوق بشر در ايران، تعطيل نخواهد شد.»

شيرين عبادى، برنده جايزه نوبل صلح در سال ۲۰۰۳، در گفت و گو با راديو فردا، درباره تلاش هايش براى بازگشايى اين كانون مى گويد.

يك روز پس از آنكه نيروهاى انتظامى و امنيتى جمهورى اسلامى، دفتر «كانون مدافعان حقوق بشر» را در تهران تعطيل كردند، شيرين عبادى، رييس اين نهاد مدنى به راديو فردا مى گويد: «هر چند بر اساس قانون نياز به مجوز نداريم، اما تمام مراحل ثبت انجام شده است.» شيرين عبادى، برنده جايزه نوبل صلح در سال ۲۰۰۳، در گفت و گو با راديو فردا، درباره تلاش هايش براى بازگشايى اين كانون مى گويد . رادیو فردا: در اين فرصت ۲۴ ساعته اى كه از زمان تعطيل شدن يا پلمب دفتر «كانون مدافعان حقوق بشر» مى گذرد با همكاران خود به چه نتيجه اى رسيده ايد؟ قصد داريد چه كار كنيد؟ شیرین عبادی: ما از کلیه طرق قانونى، براى احقاق حقوق خود استفاده خواهيم كرد و اميدوارم كه بتوانيم اين سوء تفاهم را برطرف كنيم و از دادگاه هاى ايران، حكم رفع پلمب را بگيريم. بديهى است كه مانند تمامى موارد، در صورتى كه در دادگاه هاى ايران نتوانيم عدالت را اجراء كنيم، از کلیه امكانات بين المللى خود استفاده خواهيم كرد. گفت و گوی نیما تمدن با شیرین عبادی در باره پلمب دفتر کانون مدافعان حقوق بشر خانم عبادى، سخنگوى وزارت امور خارجۀ ايران، گفته است: «در ايران يك بقالى، نجارى و يا نانوائى و حتى فعاليت وكلا، نياز به مجوز قانونى دارد.» ايشان گفته است که قطعا براى فعاليت چنين كانونى هم بايد مجوز قانونى وجود داشته باشد و «اين ظرفيت و سعه صدر جمهورى اسلامى بوده كه اين كانون از سال ۱۳۷۹ تاكنون بدون داشتن مجوز» فعاليت مى كرد. نظر شما در اين مورد چيست؟ با توجه به اينكه مى گوييد، تمام طرق قانونى را در نظام قضایی ایران براى باز گشائى كانون دنبال خواهيد كرد . طبق قانون اساسى، تشكيل انجمن ها، در صورتى كه بر خلاف اسلام نباشد، آزاد است و احتياج به هيچ مجوزى ندارد. اما در اطاعت از قوانين جمهورى اسلامى، در سال ۱۳۷۹ كه ما كانون را تأسيس و شروع به كار كرديم، بر اساس آيين نامه اى كه وجود دارد، به وزارت كشور رفتيم و درخواست صدور مجوز كرديم. پروندۀ ما در كميسيون مادۀ ده قانون احزاب، در وزارت كشور مطرح شد، با تأسيس كانون ما موافقت كردند. در نهايت، اعلام مراتب كمى به درازا كشيد، تا اينكه در ابتداى رياست جمهورى آقاى احمدى نژاد، وزارت كشور در مصاحبه اى اعلام كرد كه فعاليت ما غيرقانونى است. «ما از کلیه طرق قانونى، براى احقاق حقوق خود استفاده خواهيم كرد و اميدوارم كه بتوانيم اين سوء تفاهم را برطرف كنيم و از دادگاه هاى ايران، حكم رفع پلمب را بگيريم. بديهى است كه مانند تمامى موارد، در صورتى كه در دادگاه هاى ايران نتوانيم عدالت را اجراء كنيم،از کلیه امكانات بين المللى خود استفاده خواهيم كرد.» شیرین عبادی، رییس كانون مدافعان حقوق بشر به وزارت كشور مراجعه كرديم، در آن زمان آقاى على جنتى، معاونت سياسى وزارت كشور را بر عهده داشت و مسئول رسيدگى به اين گونه امور بود. نزد ايشان رفتيم و مسئله را بررسى كردند و طبق مصاحبه اى، كه همان زمان انجام دادند، صراحتا اعلام كردند كه ما اجازۀ تأسيس داريم و بايد كار كنيم و حتى گفتند كه كارمندان وزارت كشور، مرتكب مسامحه شده اند كه تاكنون پروانه را صادر نكرده اند. به دنبال اين اعلام نظر ما به وزارت كشور مراجعه كرديم، گفتند يك ماه ديگر پروانه صادر خواهد شد. متأسفانه در اين خلال، ايشان به سمت سفير كبير ايران در كويت منصوب شدند و ما مجدد مراجعه كرديم، هر بار مى گفتند كه «ماه آينده» و كار به اينجا كشيد. وضعيت ما شبيه فردى است كه مى رود امتحان رانندگى مى دهد، آزمون هاى آيين نامه و رانندگى در شهر و همه چيز را قبول مى شود و بايد به او گواهينامه بدهند، اما بر خلاف قانون به او گواهينامه نمى دهند. در چنين حالتى چه كسى مرتكب كار خلاف قانون شده؟ آن شخصى كه امتحان داده، قبول شده و به او گواهينامه نمى دهند يا آن كسى كه بر خلاف قانون، گواهينامه نمى دهد؟ ما چنين وضعيتى داريم. هر چند كه بر اساس قانون نياز به مجوز نداريم، اما تمام مراحل ثبت انجام شده است. شما در راستاى تلاش هايى كه انجام خواهيد داد از طرق قانونى در فضاى داخل ايران براى بازگشايى كانون مدافعان حقوق بشر، گفتيد اگر به نتيجه نرسد، از نهادهاى بين المللى كمك خواهيد گرفت. آيا ممكن است به جزئيات اين نوع درخواست حمايت بين المللى اشاره اى كنيد و ميزان تأثير گذارى اين كار تا چه خواهد بود؟ من به عنوان يك وكيل دادگسترى، همواره دوست دارم، وقتى كارى را انجام دادم، اعلام كنم. خانم عبادى، وكالت پرونده هاى حساس امنيتى مانند قتل هاى زنجيره اى يا قتل زهرا كاظمى يا پرونده هايى نظير اينها در كارنامۀ كانون مدافعان حقوق بشر به چشم مى خورد. سرنوشت كدام يك از اين پرونده ها به نتيجۀ مشخصى رسيد و مختومه اعلام شد؟ پروندۀ قتل هاى زنجيره اى از نظر سيستم قضایی ايران مختومه اعلام شد، و ليكن متأسفانه رأيى كه صادر شده وجدان عمومى را ارضاء نكرده و اين پرونده در وجدان مردم ايران، هميشه مفتوح است. پروندۀ قتل زهرا كاظمى هنوز در جريان رسيدگى است و ما منتظر اجراى عدالت هستيم. در مورد پرونده هاى ديگر چطور؟ يعنى با توجه به شرايط نظام قضایی در ايران و به ويژه شرايط مرتبط با پرونده هاى حساس و امنيتى، آيا كانون مدافعان حقوق بشر توانست هيچ يك از پرونده هايش را، مطابق كارى كه قرار بود انجام دهد، پيش ببرد؟ پرونده هاى ما بسيار زياد است و بايد بگويم كه اصولا ما براى آزادى بيان و عقيده در ايران فعاليت مى كنيم و زمانى كه كسى به خاطر آزادى عقيده و بيان تهديد مى شود، حتى يك روز در زندان بودن او هم، امرى است برخلاف تعهدات بين المللى دولت ايران. تلاش ما اين است كه جلوى اين مسئله را بگيريم. بنا براين وقتى كه موكل ما، اگر قرار است مثلا پنج سال محكوم شود، ما اين را تبديل به پنج ماه مى كنيم، اين مى شود از جهتى پيروزى به حساب آيد، اما از جهت ديگر بايد بگوييم كه همان پنج ماه هم زياد است، زيرا كسى را به خاطر آزادى عقيده، بيان يا مذهب نبايد دستگير كنند. به هر حال تلاش ما براى اشاعۀ حقوق بشر است، روش ما مسالمت آميز و مدنى است.

امیر احمدی: امیدوارم ماه آینده در تهران دفتر داشته باشیم

Thu, 02 Oct 2008 14:16:25 +3500

دولت آمريكا به يك سازمان غير انتفاعى مستقر در اين كشور اجازه داد كه در ايران فعاليت رسمى داشته باشد .

سه دهه پس از ماجراى گروگانگيرى ديپلمات هاى آمريكايى در تهران كه در پى آن، قطع رابطه سياسى ايران و آمريكا را به دنبال داشت، مقامات واشينگتن در سال هاى اخير در مخالفت با برنامه هسته اى جمهورى اسلامى ايران، تحريم هاى گسترده اى عليه تهران برقرار كرده اند .

با اين حال «اداره كنترل دارايى هاى خارجى (OFAC) » وابسته به وزارت خزانه دارى ايالات متحده آمريكا اكنون مجوز فعاليت «شوراى آمريكاييان – ايرانيان» را در ايران صادر كرده است .

هوشنگ امير احمدى، رييس «شوراى آمريكاييان – ايرانيان» در مسير سفر به تهران، توقف كوتاهى در دبى داشت و در گفت و گويى تلفنى به پرسش هاى راديو فردا پاسخ داد .

دولت آمريكا به يك سازمان غير انتفاعى مستقر در اين كشور اجازه داد كه در ايران فعاليت رسمى داشته باشد. سه دهه پس از ماجراى گروگانگيرى ديپلمات هاى آمريكايى در تهران كه در پى آن، قطع رابطه سياسى ايران و آمريكا را به دنبال داشت، مقامات واشينگتن در سال هاى اخير در مخالفت با برنامه هسته اى جمهورى اسلامى ايران، تحريم هاى گسترده اى عليه تهران برقرار كرده اند. با اين حال «اداره كنترل دارايى هاى خارجى (OFAC) » وابسته به وزارت خزانه دارى ايالات متحده آمريكا اكنون مجوز فعاليت «شوراى آمريكاييان – ايرانيان» را در ايران صادر كرده است. هوشنگ امير احمدى، رييس «شوراى آمريكاييان – ايرانيان» در مسير سفر به تهران، توقف كوتاهى در دبى داشت و در گفت و گويى تلفنى به پرسش هاى راديو فردا پاسخ داد. رادیو فردا: با اين مجوزى كه دولت آمريكا صادر كرده است، تاريخ آغاز به كار سازمان غيرانتفاعى «شوراى آمريكاييان – ايرانيان» در ايران چه زمانى خواهد بود؟ هوشنگ امیر احمدی: نمى دانم. ما درخواست كرديم از دولت ايران كه به ما اجازه دهد اين دفتر را باز كنيم. درخواست ما در حال بررسى است. بسيار اميدوار هستيم كه دولت اين اجازه را بدهد و فكر مى كنيم اگر اين اتفاق بيفتد٬ به نفع ايران و درك بهترى از كشور باشد. اميدواريم در يك ماه آينده٬ اين اجازه را بدهند. «مجوز را قبلا به ايران فرستاده ايم. ولى الان نه. من فقط به اين منظور به ايران نمى روم. از مدتى پيش برنامه ديدار از ايران را داشتم و خوشبختانه مصادف شد با اين مجوز و حالا هم كه به ايران مى روم٬ قصد دارم با كسانى كه لازم است٬ رايزنى كنم.» رییس شورای آمریکاییان - ایرانیان شما الان در دبى و عازم تهران هستيد. آيا اين سفر٬ در ارتباط با اخذ مجوز تازه از سوى دولت آمريكا است؟ يعنى شما اين مجوز را همراه خود مى بريد كه به مقامات ايرانى نشان دهيد؟ اين مجوز را قبلا به ايران فرستاده ايم. ولى الان نه. من فقط به اين منظور به ايران نمى روم. از مدتى پيش برنامه ديدار از ايران را داشتم و خوشبختانه مصادف شد با اين مجوز و حالا هم كه به ايران مى روم٬ قصد دارم با كسانى كه لازم است٬ رايزنى كنم. اين «كسانى كه لازم است» احتمالا در چه رده حكومتى قرار خواهند داشت؟ راستش هنوز نمى دانم. درخواست كرده ايم و اين درخواست به وزارت امور خارجه رفته و احتمالا آنجا و يا در جاهاى ديگر مانند شوراى امنيت ملى و يا در وزارت ارشاد و جاهاى ديگر٬ اين درخواست را دنبال خواهند كرد. آقاى امير احمدى٬ در سه دهه اى كه از قطع رابطه سياسى و ديپلماتيك ايران و آمريكا مى گذرد٬ آيا اين اولين بار است كه براى سازمانى كه دفتر مركزى اش در ايالات متحده قرار دارد٬ مجوزى صادر مى شود تا بتواند در ايران هم فعاليت كند؟ فكر مى كنم در گذشته دولت مجوزهاى كوتاه مدت صادر كرده ولى نه براى تأسيس دفتر. مخصوصا زمان زلزله بم مجوز دادند كه براى مدت كوتاهى٬ مردم بتوانند كمك مالى كنند. چيزهايى از اين قبيل بوده. ولى بعد از قطع رابطه تا به امروز٬ تا جایی كه من مى دانم٬ اين اولين بارى است كه دولت آمريكا مجوز صادر كرده براى اين كه دفتر يك سازمان غير دولتى آمريكایی در ايران تأسيس شود. به نظرم تا الان نبوده و اگر هم بوده من خبر ندارم. بنا به اظهارات شما٬ مادامى كه دولت جمهورى اسلامى هم مجوز ديگرى براى تأسيس دفتر شما در ايران صادر نكند، صرف داشتن مجوز دولت آمريكا٬ براى اين كار كافى نيست. از سوى ديگر مى بينيم كه اين روزها ظاهرا لحن جناح تندروى جمهورى اسلامى نسبت به شما تغيير كرده است. از جمله روزنامه كيهان ديگر شما را با عناوين «جاسوس» يا «دلال رابطه» توصيف نمى كند. آقاى امير احمدى٬ در صورتى كه دفتر شما در ايران باز شود در شش ماه يا يك سال اول٬ مهم ترين برنامه هاى كارى تان چه خواهد بود؟ راستش را بخواهيد در اين باره هنوز فكر نكرده ايم. تمام شش ماه گذشته٬ بيشتر فشار من اين بود كه از دولت ايران مجوز را بگيرم. الان هم تمام تكيه من بر اين است كه دولت ايران به ما اجازه دهد كه اين دفتر را باز كنيم كه اميدوارم اين اتفاق بيفتد. البته «شوراى آمریکاییان و ايرانيان» در ايران٬ همان كارى را انجام خواهد داد كه در آمريكا مى كند. «اگر دولت ايران به «شورا» اجازه فعاليت دهد احتمالا آمريكايى ها بيشتر تشويق خواهند شد كه پيشنهاد بعدى را بدهند.» هوشنگ امیر احمدی كار ما٬ ايجاد درك بهتر و تريبونى براى گفت و گو بين ملت ها و دولت ها بوده است. كنفرانس مى گذاريم٬ كتاب چاپ مى كنيم٬ خبرنامه منتشر مى كنيم. شوراى ما شوراى سياسى و ديپلماتيك نيست. شوراى غير دولتى و مردمى است و ما در رابطه ايران و آمريكا به طور مستقيم و غير مستقيم٬ براى اين كه اين رابطه وجود داشته باشد يا خير٬ جز از همين روش هايى كه گفتم٬ دخالتى نداريم و نخواهيم كرد. شوراى ما غير سياسى است. ولى با اين حال٬ شما به طور مشخص٬ به عنوان رییس «شوراى آمريكائيان و ايرانيان» يا ديگر همكاران تان٬ تاكنون با عالى ترين سطوح سياسى چه در واشينگتن و چه در تهران ديدارهايى داشتيد. بله٬ ما همان كار را هم در ايران انجام خواهيم داد. عرض كردم. به هر حال همان روشى را كه در آمريكا٬ در اين هفده هجده سال گذشته٬ پيش گرفته ايم در ايران هم همين كار را خواهيم كرد. سعى مى كنيم از طريق برگزارى كنفرانس٬ جلسات٬ چاپ كتاب و نشريات تا جايى كه امكان دارد٬ درك درستى از مسائل ايران و آمريكا ارايه كنيم. البته فعلا اندر خم يك كوچه ايم چون بايد اول مجوز از ايران بگيريم. كار زيادى در پيش است. اميدوارم زمانى كه اين اجازه را از دولت ايران گرفتيم٬ نشستى با اعضای هيئت مديره خود داشته باشيم و تصميم بگيريم كه چگونه بايد اين جريان را پيش ببريم و احتمالا در ايران هم اين دفتر٬ اعضاى هيئت مديره خود را خواهد داشت. آقاى اميراحمدى٬ آيا گشايش «دفتر شوراى آمریکاییان و ايرانيان» در ايران مى تواند مقدمه اى باشد براى تأسيس دفتر حافظ منافع آمريكا در ايران٬ كه از مدتى پيش بحث هایی در اين باره آغاز شده است؟ اين دو با هم هيچ ربطى ندارند. «شوراى آمريكاییان و ايرانيان» شورایی غير دولتى و غير انتفاعى است كه هيچ ارتباطى با اين دو حكومت و دولت ندارد و اين را به هيچ وجه به عنوان مقدمه اى براى حركت بعدى نمى بينم. اما، اميدوارى من اين است كه اين اتفاق بيفتد. البته اين را هم اضافه كنم اگر دولت ايران به «شورا» اجازه فعاليت دهد احتمالا آمريكايى ها بيشتر تشويق خواهند شد كه پيشنهاد بعدى را بدهند.

احمدی نژاد و شرکت در بحث «اتحاد يهوديان عليه صهيونيسم»

Thu, 25 Sep 2008 15:49:41 +3500

محمود احمدی نژاد، رييس جمهوری اسلامی ايران، چهارشنبه شب در هتل منهتن نيويورک، ميزبان گروهی از يهوديان تندرويی بود که مخالف تشکيل کشور مستقل اسراييل هستند. محمود احمدی نژاد، رييس جمهوری اسلامی ايران، چهارشنبه شب در هتل منهتن نيويورک، ميزبان گروهی از يهوديان تندرويی بود که مخالف تشکيل کشور مستقل اسراييل هستند. اين ديدار در چهارچوب ديدارها با افراد و گروه هايی انجام می گيرد که او پس از سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، انجام داده است: ايرانی الاصل يا غير ايرانی، مسلمان، مسيحی يا يهودی. محمود احمدی نژاد همچنين قرار است پنجشنبه شب با گروهی از رهبران مذهبی مسيحی ديدار کند و اين خبر، نگرانی برخی گروه های محافظه کار آمريکايی را برانگيخته است. از جمله گروهی از حقوقدانان آمريکايی به نام «مرکز حقوق و عدالت» به ملاقات پنجشنبه شب رييس جمهور ايران با برخی رهبران مسيحی اعتراض کرده اند. «آيا همه ما را يک خدا نيافريده است؟» عنوان بحث رييس جمهوری اسلامی ايران در ديدار پنجشنبه شب با برخی رهبران مسيحی است که اين جلسه، البته يک عنوان فرعی هم دارد: «اهميت همکاری اديان برای صلح». شرکت در بحث «اتحاد يهوديان عليه صهيونيسم» احتمال دیدار گروهی از رهبران مذهبی مسيحی با محمود احمدی نژاد، نگرانی برخی گروه های محافظه کار آمريکايی را برانگيخته است. محمود احمدی نژاد، چهارشنبه شب در هتل منهتن نيويورک، ميزبان گروه یهودی «نتوره ی کارتا» بود که جمعيت بسيار اندکی دارند و در ميان گروه های سياسی – مذهبی يهوديان در جهان، دسته ای حاشيه ای محسوب می شوند. رهبران اين گروه بنيادگرای يهودی، تاکنون چند بار ميهمان رييس جمهوری اسلامی ايران در تهران بوده اند و چهارشنبه شب، بحثی را با همفکری محمود احمدی نژاد شکل دادند که عنوانش بود: «اتحاد يهوديان عليه صهيونيسم». آقای احمدی نژاد يک روز پس از آنکه به اظهارات «يهودی ستيزانه» متهم شد و در کنفرانس خبری اش با خبرنگاران اسراييلی حرف نزد، با رهبران گروه «نتوره ی کارتا» دور يک ميز نشست. رييس جمهوری اسلامی ايران در جمع رهبران سياهپوش «نتوره ی کارتا» جنبش صهيونيزم را عامل «فساد بر زمين» توصيف کرد. وی که در کنفرانس خبری اش، از آمادگی برای ملاقات علنی با رهبران آمريکا خبر داده بود، در يکی دو روز اخير، صرفا با افراد و رهبران گروه های حاشيه ای ملاقات می کند. يک سال پس از آنکه دانشجويان در دانشگاه کلمبيا، محمود احمدی نژاد را مورد انتقاد شدید قرار دادند، رييس جمهوری اسلامی ايران، روز چهارشنبه، پيش از ديدار با يهوديان نتوره ی کارتا، بار ديگر، ميهمان حدود ۴۰۰ تن از دانشجويان و استادان دانشگاه های آمريکا در هتل «هايات» بود. به نوشته روزنامه «نيويورک سان»، اين جمع دانشگاهی، پذيرايی گرمی از محمود احمدی نژاد کردند و طرفين در اين ديدار درباره مسايل متفاوتی از سياست خارجی آمريکا تا برنامه هسته ای و پرونده حقوق بشر ايران گفت و گو کردند. البته رييس جمهوری اسلامی ايران، پس از سخنرانی اش در سازمان ملل متحد، در هتل هايات ميزبان جمع محدودی از استادان عالی رتبه دانشگاه های آمريکا بود. استادان دانشگاه هاروارد مانند گراهام آليسون و حسن عباس، گری سيک، از دانشگاه کلمبيا و جيمز والش از دانشگاه ام آی تی. جيمز والش که در سه سال اخير، هر زمان که محمود احمدی نژاد به نيويورک رفته، در چنين جلساتی بوده است، پس از شام ميهمانی سه شنبه شب گفت: آقای احمدی نژاد «نسبت به سال های قبل، بيشتر به يک دولتمرد شبيه بود. او آماده تر از سال های قبل بود و با اعتماد به نفس بيشتر. و حتی جوک می گفت.»

«فرشی که جمهوری اسلامی بافته به ضرر ایران است»

Wed, 23 Jul 2008 18:03:44 +3500

رييس جمهوری ايران با تاکيد بر اينکه جمهوری اسلامی ذره ای از مواضع هسته ای اش عقب نشينی نمی کند، جلسه روز شنبه (۲۹ تيرماه) در ژنو را «گامی مثبت» توصيف کرده است .

اين در حالي است که نشست نمايندگان ايران و اتحاديه اروپا در مذاکرات هسته ای ژنو، بدون پاسخ جمهوری اسلامی برگزار شد و برخی ديپلمات های غربی، آن جلسه را «تداوم وقت کشی مقامات تهران» دانستند.

وزير امور خارجه آمريکا نيز مقام های جمهوری اسلامی را متهم کرد که در مذاکرات ژنو «جدی» نبوده اند.

جمهوری اسلامی ايران احتمالا تا روز دوم اوت (۱۲ مردادماه) فرصت دارد که پاسخ قطعی اش را به بسته پيشنهادی کشورهای موسوم به ۵+۱ ارايه دهد.

به گفته کارشناسان، پاسخ مثبت ايران به بسته مشوق های هسته ای، بايد شامل توقف غنی سازی اورانيوم باشد و نپذيرفتن اين خواست جامعه جهانی، تشديد تحريم ها را برای ايران به دنبال دارد. تفاوت ديدگاه ديپلمات های جمهوری اسلامی و همتايان غربی آنها از کجا سرچشمه مي گيرد؟ اين موضوع را با عباس ميلانی، استاد دانشگاه استنفورد در ايالت کاليفرنيا، مطرح کرديم .

رييس جمهوری ايران با تاکيد بر اينکه جمهوری اسلامی ذره ای از مواضع هسته ای اش عقب نشينی نمی کند، جلسه روز شنبه (۲۹ تيرماه) در ژنو را «گامی مثبت» توصيف کرده است . اين در حالي است که نشست نمايندگان ايران و اتحاديه اروپا در مذاکرات هسته ای ژنو، بدون پاسخ جمهوری اسلامی برگزار شد و برخی ديپلمات های غربی، آن جلسه را «تداوم وقت کشی مقامات تهران» دانستند. وزير امور خارجه آمريکا نيز مقام های جمهوری اسلامی را متهم کرد که در مذاکرات ژنو «جدی» نبوده اند. جمهوری اسلامی ايران احتمالا تا روز دوم اوت (۱۲ مردادماه) فرصت دارد که پاسخ قطعی اش را به بسته پيشنهادی کشورهای موسوم به ۵+۱ ارايه دهد. به گفته کارشناسان، پاسخ مثبت ايران به بسته مشوق های هسته ای، بايد شامل توقف غنی سازی اورانيوم باشد و نپذيرفتن اين خواست جامعه جهانی، تشديد تحريم ها را برای ايران به دنبال دارد. تفاوت ديدگاه ديپلمات های جمهوری اسلامی و همتايان غربی آنها از کجا سرچشمه مي گيرد؟ اين موضوع را با عباس ميلانی، استاد دانشگاه استنفورد در ايالت کاليفرنيا، مطرح کرديم. رادیو فردا: آقای ميلانی، کشورهای ۵+۱ از جمله فرانسه پيشاپیش از ايران خواستند که با برنامه ای مشخص در ژنو حاضر شود. دليل حضور ايران در اين نشست، در شرايطی که پاسخی مشخص برای بسته پيشنهادی کشورهای غربی نداشت، چه بود؟ عباس میلانی: جمهوری اسلامی برای اين که بتواند متحدانش، از جمله چين و روسيه را طرفدار خود نگه دارد و برای اين که جلوی محاصره شديدتر را بگيرد بايد از آنها استفاده کند، بايد انعطاف نشان دهد و حرف خودش را بزند يا اصلا حرفی نزند. آن چنان که از اين جلسه ژنو برمی آيد، نماينده ايران حرف خاصی در آنجا نزده است. من فکر می کنم چند تفاوت عمده بين ديپلماسی ايران با بقيه دنيا به خصوص کشورهای دموکراتيک وجود دارد. يکی اين که در ايران، ديپلمات ها و سياستگذاران در مقابل شکست هايشان مسئوليتی ندارند، يعنی وقتی سياستی را به غلط اجرا يا انتخاب می کنند و ايران بهای آن سياست غلط را می پردازد، هيچ کدام از سياستگذاران مسئوليتی نمی پذيرند و بهايی نمی پردازند. به عنوان مثال درباره ماجرای گروگان گيری. آن قدر گروگان ها را نگه داشتند تا در بدترين شرايط، قراردادی امضا کردند که شبيه ترکمن چای بود. درباره پايان جنگ ايران و عراق نيز همين طور بود. چه کسانی تصميم گرفتند جنگ را از سال ۸۲ تا ۸۸ ادامه دهند؟ هيچ کس نيز بهايی برای اين مسئله نپرداخت. ما اگر به ۳۰ سال اخير باز گرديم و تصميمات استراتژيکی که به غلط گرفته شد و بهای عظيمی برای آن پرداخت شده را کنار هم بگذاريم، به دو نکته شگفت انگيز بر می خوريم. اول، ميزان بهای پرداخت شده است و دوم اين که هيچ کدام از اين سياستمداران به خاطر تصميم غلط خود بهايی نپرداخته اند. اين خصوصيت نظام های استبدادی است و بها را کسانی می پردازند که با رهبری مخالفت می کنند.» عباس میلانی، استاد دانشگاه استنفورد وجه ديگر قضيه اين است که نظام جمهوری اسلامی، يک نظام استبدادی است و می تواند حرف خود را عوض کند. يک روز غنی سازی، خط قرمز است و فردا می شود خط سبز. يک شبه در فضايی که يادآور فضای رمان ۱۹۸۴ است، چيزی که تا ديروز «غير قابل قبول» بود، يک باره «قابل قبول» می شود. آقای ميلانی! يعنی شما قابل پيش بينی می دانيد که ماجرای خط قرمز بودن «توقف غنی سازی اورانيوم» از سوی جمهوری اسلامی ايران، يک وقت به مسئله ای عادی و قابل اجرا بدل شود؟ اگر به گفته های مسوولان ايران در چند روز اخير نگاه کنيم، می بينيم سعی می کنند زمينه را برای هر دو امکان آماده کنند. يعنی هم امکان اين که توافق برای تعليق غنی سازی را بپذيرند و هم اين که نپذيرند و به برخورد خود ادامه دهند. اين هم بخشی از سياست جمهوری اسلامی بوده و «ابهام عمدی» در کار است. وقتی سعيد جليلی صحبت می کند و جواب نمی دهد، هم به اين دليل است که در کارش وارد نيست و تجربه ديپلماتيک در اين سطح را نداشته و هم اين که به او دستور داده اند، ابهام به وجود آورد تا کسانی که در جمهوری اسلامی، تصميم گيرنده هستند در موقعيتی قرار گيرند که هر انتخابی را می خواهند، انجام دهند. اما بر خلاف نظر شما، اکثريت قريب به اتفاق سياستمداران و مقامات جمهوری اسلامی که در شبکه های تلويزيونی جمهوری اسلامی ظاهر می شوند، در ۵-۴ سال گذشته و به طور مشخص در دو سال اخير که شاهد صدور قطعنامه های شورای امنيت بوده ايم، همگی ديپلماسی جمهوری اسلامی در پيشبرد پرونده هسته ای را موفقيت آميز می دانند. رسانه های عمومی در دست يک دولت استبدادی است و مردمی که حقيقت را می دانند، حق شرکت در اين بحث ها و جلسات را ندارند. نظام حرف های خودش را برای خودش تکرار می کند و شنوندگان اين پيام ها، واقعيت را خوب می دانند، چون آنها هستند که بهای سياست های غلط را می پردازند. آقای احمدی نژاد، دوست دارد خودش و طرفدارانش بگويند که سياست های اوست که مملکت را با اين همه موفقيت روبرو کرده، ولی شما وضعيت اقتصادی و بين المللی کشور را نگاه کنيد. وقتی هم رسانه و هم قدرت دست شماست، می توانيد اين حرف ها را تکرار کنيد و خودتان را تقويت کنيد. فضای شبه توتاليتريستی همين گونه است که حکام چيزی می گويند و دائم تکرار می کنند. مردم می دانند که اين حرف ها مزخرف است، ولی به دليل ترسی که دارند، آنها نيز همين چيزها را تکرار می کنند. يعنی دور باطلی از تکرار حرف هايی که هر دو طرف حاکم و محکوم، می دانند درست نيست. سعيد جليلی، سرپرست مذاکرات اتمی ايران، در ژنو در پاسخ به خبرنگاری که از او پرسيد بالاخره نتيجه اين نشست با خاوير سولانا چه بود، گفت «ديپلماسی مانند بافتن فرش ايرانی است که ميليمتری پيش می رود.» اين توضيح شايد برای ايرانی ها که با فرش و روند بافت آن آشنا هستند قابل درک باشد، ولی باعث سردرگمی برخی تحليلگران غربی شد. به نظر شما زبان ديپلماتيک در اين گونه جلسات بايد چگونه باشد؟ بخشی از ويژگی زبان نمايندگان ايران اين است که همواره «تقيه» را در دستور کار دارند. تقيه يعنی اين که شما بتوانيد به نفع مذهب و در دفاع از جان مؤمن و برای فريب دشمن، دروغ بگوييد. جمهوری اسلامی به نمايندگان خود اجازه می دهد هر چه می خواهند بگويند و بعد نظر خود را عوض کنند. کما اين که آيت الله خمينی در پاريس گفت آخوندها در حکومت نقشی نخواهند داشت و سپس گفت که تقيه کرده است. زبان ديپلماسی، زبان مسئوليت و زبان اعتبار يک کشور است. اگر ديپلمات يک کشور صحبت کند و سپس حرفش را تغيير دهد يا معلوم شود برنامه ای متضاد با اين حرف را دنبال می کرده، نتيجه همين می شود که در حال حاضر شده است و حرف های ديپلمات های ايران را با ترديد نگاه می کنند. هدف ديپلماسی روشن است. اگر کار شما به عنوان ديپلمات، دائم به کشورتان آسيب برساند، ولی بين حلقه خودی ها، مدام از همديگر تعريف کنيد، اين ديپلماسی در رسانه های خودتان موفق است ولی بهايی را که کشور برای اين بی کفايتی پرداخت کرده، بايد در نظر گرفت. ما اگر به ۳۰ سال اخير باز گرديم و تصميمات استراتژيکی که به غلط گرفته شد و بهای عظيمی برای آن پرداخت شده را کنار هم بگذاريم، به دو نکته شگفت انگيز بر می خوريم. اول، ميزان بهای پرداخت شده است و دوم اين که هيچ کدام از اين سياستمداران به خاطر تصميم غلط خود بهايی نپرداخته اند. اين خصوصيت نظام های استبدادی است و بها را کسانی می پردازند که با رهبری مخالفت می کنند. اگر جمله سعيد جليلی را بپذيريم که «ديپلماسی مانند بافتن فرش، ميليمتری پيش می رود» در يک نگاه کلی و فارغ از کارنامه ۳۰ ساله نظام جمهوری اسلامی، صرفا کارنامه پنج ساله جمهوری اسلامی در هدايت و راهبرد پرونده هسته أی را چگونه می بينيد؟ فرشی که ديپلماسی ايران بافته، فرش بهتری است يا فرشی که جامعه جهانی برای فعاليت های اتمی ايران بافته است؟ قطعا فرشی که جمهوری اسلامی بافته، به ضرر ايران و ايرانی هاست و تنها کسانی که از آن نفع می برند، خود حکام هستند. اين که شما کشوری را به آستانه جنگ و به محاصره اقتصادی بکشانيد، با اين عنوان که می خواهيد غنی سازی را ياد بگيريد، يعنی کاری که کشورهای ديگر دنيا در سال ۱۹۴۰ ياد گرفته بودند، کاری که امروزه از ۴۰ کشوری که انرژی اتمی دارند، تنها ۱۱ کشور اين فناوری را انجام می دهند، اگر اين مسائل را در نظر بگيريد تمام اين پنج سال ضرر بوده است. رژيمی که تمام حقوق انسانی مردم ايران را زير پا می گذارد، هدفش در پيگيری برنامه های اتمی، دفاع از منافع مردم ايران نيست بلکه هدفش دفاع از منافعی است که برای خود تعيين کرده است.

قطع برق و «طرح ضربتی» برای صرفه جويی

Fri, 13 Jun 2008 18:50:36 +3500

در حالی که مقام های وزارت نيرو در ايران، شهروندان را بيش از پيش به صرفه جويی در مصرف آب و برق دعوت می کنند، «خاموشی» يا در واقع «قطع برق» تاحدودی منظم در بسياری از شهرها، مشکلات بسياری برای شهروندان به وجود آورده است. در حالی که مقام های وزارت نيرو در ايران، شهروندان را بيش از پيش به صرفه جويی در مصرف آب و برق دعوت می کنند، «خاموشی» يا در واقع «قطع برق» تاحدودی منظم در بسياری از شهرها، مشکلات بسياری برای شهروندان به وجود آورده است. «از هفته آينده برنامه طرح ضربتی درخواست همگانی از مردم برای صرفه جويی در برق آغاز خواهد شد.» اين بخشی از اظهارات قائم مقام مديرعامل شرکت توزيع برق تهران است که روز پنجشنبه در برخی روزنامه های چاپ تهران منتشر شد. هنوز مشخص نيست منظور از «طرح ضربتی» برای درخواست همگانی چيست؟ در موارد مشابه، موضوع «طرح ضربتی» در اموری مانند برخورد با آنچه در ايران «بدحجابی» ناميده می شود به کار گرفته شده است اما اين بار موضوع، مصرف برق است. تاکنون، وزير نيرو و ديگر مقام های مرتبط با مصرف آب و برق در ايران، از مردم می خواستند که در مصرف شان صرفه جويی کنند تا با بی آبی يا بی برقی (ويا هر دوی اينها) مواجه نشوند. اما برخی شهروندان می گويند وقتی روزی چند ساعت برق قطع می شود عملا امکان چندانی برای صرفه جويی باقی نمی ماند. شاهين، از ساکنان کرج که در روزهای اخير، با مشکلات ناشی از بی برقی مواجه بوده است:«آقايان می گويند که مردم در تابستان در مصرف برق صرفه جويی کنند که ما می خواهيم در زمستان مثلا به آسيای ميانه برق بفروشيم. ولی در تابستان چگونه می توان برق کمتری مصرف کرد؟». وی می افزايد:« می توان کولر را برای يکی دو ساعت خاموش کرد ولی آيا می شود که يک روز کامل از کولر استفاده نکرد؟ يا يخچال ها و سردخانه های بزرگ ادارات، شرکت ها، يا جاهايی که فرآورده های گوشتی دارند، آيا می شود از مصرف برق اينها کاست؟ ممکنه که چند تا از لامپ های يک خانه را خاموش کرد ولی آيا می شود کل خانه را تاريک کرد؟» «صنعت برق ايران در سراشيبی شکست قرار دارد و همين که پيمانکاران و صنعتگران ايرانی توانايی اختصاص بودجه کافی برای به روز نگاه داشتن خود را نداشته باشند رفته رفته از بين خواهند رفت». رييس هيات مديره سنديکای صنعت برق ايران شاهین اضافه می کند:« يا اخيرا می گويند که از لامپ های کم مصرف استفاده کنيد که پولش را به شکل قسطی روی فيش های برق بپردازيد. ولی آن لامپ های کم مصرف، نور استانداردی ندارند. چين، اين لامپ ها را به بازار ايران ريخته، و درسته که طول عمرشان زياد هست اما چشم را اذيت می کنند و برای مطالعه يا تماشای تلويزيون مناسب نيست.» اطلاع رسانی درباره قطع برق قائم مقام مديرعامل شرکت توزيع برق تهران گفته است اين شرکت در حال تدوين برنامه ای برای تهران است که طی آن، قطعی برق از قبل به شهروندان اطلاع داده شود. به گفته اين مقام شرکت توزيع برق تهران، «البته اين برنامه هنوز در حال بررسی است که اگر به جمع بندی و تصويب برسد اجرا خواهد شد.» در اين ميان، برخی معتقدند شهروندان ايران ِ سال ۱۳۸۷، اساسا نبايد با بی برقی منظم و سازماندهی شده مواجه باشند و علت اين امر را ناشی از سوء مديريت دولتی می دانند. اما فارغ از اين موضوع که به جای خود جای بررسی دارد، اينکه قطع برق از ابتدا به اطلاع شهروندان برسد چه فايده ای می تواند داشته باشد؟ آيا می توان برنامه ريزی داشت که با دشواری کمتری مواجه شد؟ شاهين در کرج:«مگر برق هم مثل آب است که بتوان آن را در محفظه ای ذخيره کرد؟ وقتی که برق خانه های قطع می شود همه نمی توانند از موتور برق استفاده کنند. به طور متوسط در هر خانه ای، دو يخچال يا يک يخچال و يک فريزر وجود دارد. در بسياری از منازل و يا ادارات هم که کولرهای گازی روشن هستند. در اين شرايط چطوری می توان در مصرف برق صرفه جويی کرد؟» وی می افزايد:«در استان های جنوبی ما هم که گرما آن قدر شديد است که سيستم های خنک کننده بايد ۲۴ ساعته کار کنند. تازه هنوز تابستان شروع نشده و يک هفته باقی مانده. من نمی دانم اين طرح ضربتی که گفتند در مردادماه چگونه جواب خواهد داد؟ من فکر می کنم هدف از طرح چنين ايده هايی برای صرفه جويی در مصرف برق، منحرف کردن افکار عمومی از دلايل اين مشکلات است.» عباس علی آبادی، مشاور وزير نيرو در ايران به خبرگزاری مهر گفته است:«ظرف دو سال آتی ۷ هزار و ۲۰۰ مگاوات به ظرفيت شبکه برق کشور اضافه می شود». البته بگفته اين مشاور وزير نيرو، اين ميزان توليد برق به شرط آن است که «تمامی نيروها بسيج شده و تامين منابع مالی نيز صورت گيرد» در آن صورت می توان اميدوار بود که تا پايان سالهای ۸۸ و ۸۹ بتوان ۷ هزار و ۲۰۰ مگاوات برق از طريق نيروگاه های برق آبی (به گفته او) «به کشور تقديم کرد.» اين اظهارات در حالی است که از مدت ها قبل، کارشناسان صنعت برق، درباره ورشکستگی صنعت برق ايران به دليل نبود سرمايه گذاری لازم هشدار داده بودند. روزنامه کارگزاران چندی قبل گزارش داد بدهی وزارت نيرو به سنديکای صنعت برق ايران رو به افزايش است و ورشکستگی پيمانکاران اين صنعت ديگر يک خطر نيست. مهندس محمد پارسا، رييس هيات مديره سنديکای صنعت برق ايران نيز چند ماه قبل در گفت وگويی با روزنامه کارگزاران گفته بود: صنعت برق ايران در سراشيبی شکست قرار دارد و همين که پيمانکاران و صنعتگران ايرانی توانايی اختصاص بودجه کافی برای به روز نگاه داشتن خود را نداشته باشند رفته رفته از بين خواهند رفت.

مجلس هشتم؛ «قانون شکنی دولت» و چالش های پیش رو

Tue, 27 May 2008 12:02:55 +3500

هشتمين مجلس شورای اسلامی، روز سه شنبه (هفتم خردادماه ۱۳۸۷) رسما آغاز به کار می کند .

از ميان ۲۹۰ کرسی مجلس شورای اسلامی، جناح موسوم به «اصولگرايان» بيش از ۲۲۰ کرسی در اختيار دارد و کمتر از هفتاد کرسی باقی مانده، به نمايندگان «مستقل» و «اصلاح طلب» رسيده است .

مجلس هشتم شورای اسلامی با چه چالش هايی مواجه است؟

هشتمين مجلس شورای اسلامی، روز سه شنبه (هفتم خردادماه ۱۳۸۷) رسما آغاز به کار می کند. از ميان ۲۹۰ کرسی مجلس شورای اسلامی، جناح موسوم به «اصولگرايان» بيش از ۲۲۰ کرسی در اختيار دارد و کمتر از هفتاد کرسی باقی مانده، به نمايندگان «مستقل» و «اصلاح طلب» رسيده است. مجلس هشتم شورای اسلامی با چه چالش هايی مواجه است؟ مجلس خبر ساز از مدت ها پيش از آغاز به کار مجلس هشتم شورای اسلامی، اين مجلس که گفته می شود ظاهرا به شکل يکدست زير تسلط محافظه کاران است خبر ساز شد. از هنگامی که چهره های قطعی حاضر در آن رسما معرفی شدند و افرادی مانند علی لاريجانی از حوزه انتخابيه قم و يا روح الله حسينيان از حوزه انتخابيه تهران به آن راه يافتند و حتی پيشتر، زمانی که تشديد نظارت شورای نگهبان، مانع از آن شد که حتی برخی نمايندگان مجلس هفتم خود را نامزد انتخابات کنند. مجلسی که در ماه های پايانی دوران رياست جمهوری محمود احمدی نژاد به قدرت رسيده، با چه چالش هايی مواجه است؟ به طور کلی در طول حيات چهار ساله اش و به طور خاص در يک سال آينده. «مهمترين چالش مجلس هشتم، مثل مجلس های گذشته، مسئله شورای نگهبان و مقام رهبری است که در واقع عنان مجلس به دست شان است و مجلس در برابر آنها از استقلال کافی برخوردار نبوده و نخواهد بود. با اين حال به طور اخص مهمترين چيزی که پيش روی اين مجلس است قانون شکنی های مکرر دولت است که در طول مجلس هفتم به کرات اتفاق افتاد و آن مجلس بی عرضه بود که حرفی در برابر دولت نزد.» محسن سازگارا، تحلیلگر سیاسی با وجود آنکه علی لاريجانی با اکثريت آراء نمايندگان اصولگرای مجلس هشتم، برای احراز مقام رياست اين مجلس در نظر گرفته شده، جعفر آيين پرست، نماينده مهاباد در دوره هفتم مجلس شورای اسلامی به راديو فردا می گويد «نخستين چالش نمايندگان مجلس هشتم، تعيين رييس و هيات رييسه بود که تبعات اين رقابت را در روزهای نخست آغاز به کار اين مجلس هم شاهد خواهيم بود.» وی اظهار داشت: «هر چند نمی توانيم پيشگويی کنيم که مجلس هشتم قرار است چه کاری کند اما اهداف، برنامه ها و راهکارهايی را که اين مجلس می خواهد به آنها بپردازد قطعا نمی تواند فراتر از وظايف و عملکردی باشد که مجلس هفتم در پيش داشت. يکی از اين چالش های مهم مجلس هشتم که ممکن است در سطح داخلی و بين المللی مطرح باشد مبارزه برای انتخابات رياست جمهوری سال آينده است. همچنين پيش بينی می کنم که مواضع اين مجلس در ارتباط با انرژی هسته ای ايران و مقابله و رويارويی با تهديدهايی که در سطح بين المللی عليه ايران و از جمله آمريکا با ايران وجود دارد همان مواضعی باشد که در مجلس هفتم بوده است.» پرونده فعاليت های هسته ای جمهوری اسلامی، و رويارويی ايران با قطعنامه های شورای امنيت که از تهران می خواهد غنی سازی اورانيوم را متوقف کند يکی از موضوعاتی است که به عقيده صاحبنظران، نمايندگان مجلس شورای اسلامی در آن دخالت اندکی دارند. زيرا رئوس سياست های مهم جمهوری اسلامی در عرصه بين الملل، مانند مديريت پرونده هسته ای ايران به عهده نهادهايی فراتر از مجلس، همچون رهبری و يا شورای عالی امنيت ملی است . از همين رو تحليلگرانی نظير محسن سازگارا در واشنگتن، معتقدند که چالش های پيش روی مجلس هشتم اساسا در حوزه مسايل داخلی است. آقای سازگارا می گوید: «مهمترين چالش مجلس هشتم، مثل مجلس های گذشته، مسئله شورای نگهبان و مقام رهبری است که در واقع عنان مجلس به دست شان است و مجلس در برابر آنها از استقلال کافی برخوردار نبوده و نخواهد بود. با اين حال به طور اخص مهمترين چيزی که پيش روی اين مجلس است قانون شکنی های مکرر دولت است که در طول مجلس هفتم به کرات اتفاق افتاد و آن مجلس بی عرضه بود که حرفی در برابر دولت نزد.» وی می افزاید: «دولت بارها قوانين و مقررات مصوب مجلس را زير پا گذاشت از جمله برداشت از صندوق ذخيره ارزی. در نتيجه اگر مجلس هشتم بخواهد به حداقل وظيفه اش عمل کند بايد بتواند دولت آقای احمدی نژاد را وادار کند که به قوانين احترام بگذارد.» در شرايطی که نرخ تورم در ايران به شکل رسمی بيش از ۲۰ درصد اعلام شده و بيکاری و اقتصاد بيمار، بيش از پيش خود را عيان کرده است به اعتقاد محسن سازگارا، شايد مهمترين چالش مجلس هشتم، مقابله با برنامه های اقتصادی و يا به تعبيری «ضداقتصادی» دولت محمود احمدی نژاد باشد. وی می گوید: «سياست های پشت سر هم غلط و ويرانگر دولت، بحرانی اقتصادی خلق کرده که ابعادش روز به روز بزرگ تر می شود. دولت همچنين به تخريب بانک ها پرداخته و می خواهد بانک ها را با سياست عجيب و غريبی ادغام کرده و بعد به صندوق قرض الحسنه تبديل کند. بنابراين مجلس با اين مشکل بزرگ هم مواجه است.» اختلافات درونی مجلس هشتم، به ويژه ميان فراکسيون اصولگرايان، موضوعی است که از مدت ها قبل از آغاز به کار آن، در تحليل های برخی کارشناسان شنيده می شد. اختلافاتی که شايد از ارجح دانستن علی لاريجانی برای رياست مجلس آغاز شده و دامنه آن احتمالا تا انتخابات رياست جمهوری سال بعد هم ادامه می يابد . در همين حال، حسين نجابت، نماينده اصولگرای تهران در مجلس تازه از همقطارانش خواسته است که «مجلس هشتم در اولين گام ها برای ترميم قانون انتخابات تمهيداتی بيانديشد.» خواست برای بازنگری در قانون انتخابات از جانب نماينده جناح پيروز. منظور چيست؟ «اهداف، برنامه ها و راهکارهايی را که اين مجلس می خواهد به آنها بپردازد قطعا نمی تواند فراتر از وظايف و عملکردی باشد که مجلس هفتم در پيش داشت. يکی از اين چالش های مهم مجلس هشتم که ممکن است در سطح داخلی و بين المللی مطرح باشد مبارزه برای انتخابات رياست جمهوری سال آينده است.» جعفر آیین پرست، نماینده مجلس هفتم جعفر آيين پرست، سابقه چنين درخواستی برای ترميم قانون انتخابات را در مجلسی می داند که او خود يکی از اعضايش بود . این نماینده مجلس هفتم می گوید: «يک صحبت هايی در مجلس هفتم، مخصوصا قبل از انتخابات مجلس هشتم بود برای اصلاح برخی از مواد قانونی و شرايط شرکت در انتخابات مجلس شورای اسلامی و نهايتا انتخابات بعد از مجلس هشتم. پيشنهاداتی برای اين اصلاحات شد اما چون در روزهای پايانی مجلس هفتم قرار گرفتيم تحقق پيدا نکرد. ممکن است که آقای نجابت يا هرکسی ديگر، آن اصلاحات را مدنظر داشته. البته نمی شود پيش بينی کرد که مجلس هشتم بتواند اصلاح قانون انتخابات را مدنظر داشته باشد يا آنکه بتواند آن را عملی سازد.» پس از آنکه مشخص شد نمايندگان شاخص جناح اصلاح طلب و تکنوکرات، به دلايلی مانند نظارت شورای نگهبان و يا تحريم خودخواسته، به مجلس هشتم شورای اسلامی راه نيافتند اکبر هاشمی رفسنجانی، رييس همزمان مجلس خبرگان و مجمع تشخيص مصلحت نظام هم خواستار ايجاد تغييراتی در قانون انتخابات در ايران شد تا انسداد سياسی موجود در راه مشارکت ديگر گروه های درون نظام، رفع شود . از محسن سازگارا می پرسم آيا خواستی که حسين نجابت مطرح کرده با چيزی که اکبر هاشمی رفسنجانی و ديگرانی که اصولگرا نيستند مطرح می کنند اساسا همسنگ است؟ اين تحليلگر ساکن واشينگتن به راديو فردا می گويد: «احتمالا مراد حسين نجابت و همفکران ايشان، تغيير قانون برای انتخابات رياست جمهوری است تا بتوانند کانديدای مورد نظر هيات موتلفه را رييس جمهور کنند.» وی معتقد است: «کشمکش بزرگ در سطح سياست داخلی کشور اين است که آقای احمدی نژاد و اطرافيان ايشان، رياست جمهوری زير دندان شان مزه کرده و به هيچ وجه نمی خواهند که چهار سال بعدی را از دست بدهند. از طرف ديگر، به خصوص جناح فراگير اصولگرايان مترصد هستند که احتمالا آقای قاليباف يا شخصی مثل ايشان را رييس جمهور کنند.» این تحلیلگر سیاسی می افزاید: «در اين رهگذر، کشمکش با قانون انتخابات هم يکی از ابزارهايی است که برای اين رقابت پيش رو مد نظر است. منتها فراموش نکنيم ما در مملکتی قرار داريم که همه چيز در دست مقام رهبری است و نقشی که او بازی می کند نقش جدی خواهد بود.» با همه اينها، چالش های فراروی مجلس هشتم هر چه که باشد و اين مجلس بخواهد يا نخواهد که با اين چالش ها، دست و پنجه نرم کند تا کمتر از چهار سال ديگر، اختيار قانون گذاری در ايران برعهده نمايندگان اين مجلس است؛ هر چند که فردی مانند جعفر آيين پرست، نماينده مجلس هفتم خوشحال باشد که در اين مجلس تازه نيست . وی می گوید: «خوشبختانه من بنا به دلايلی رد صلاحيت شدم و هم به خودم و هم به کسانی که رد صلاحيت شدند تبريک عرض می کنم.»

رودرویی قوای سه گانه: جدال اجتناب ناپذیر

Wed, 30 Apr 2008 17:08:04 +3500

رودرویی قوای سه گانه: جدال اجتناب ناپذیر رئيس قوه قضائيه، شايد تازه ترين مقام ايران باشد که اظهارات اخيرش در مورد لزوم مبارزه با فساد اقتصادی از نگاه برخی رسانه ها، انتقاد از برنامه ها و سياست های محمود احمدی نژاد، رئيس جمهوری ايران، تلقی شده است. انتقادهای اخير محمود هاشمی شاهرودی، رئيس قوه قضائيه، از نگاه بسياری از رسانه های درون ايران، پاسخ به حملات شديد آقای احمدی نژاد به مخالفانش ارزيابی شده است؛ حملاتی لفظی که رئيس جمهوری ايران، هفته قبل در شهر قم داشت. در آن سخنرانی، محمود احمدی نژاد رقبای سياسی خود را به تشکيل مافيای سياسی و فساد اقتصادی در ايران متهم کرد و همچون بسياری از سخنرانی های مشابه وعده داد با اين «گروه مافيايی»، برخورد شديد خواهد کرد. به گفته برخی صاحبنظران اکنون محمود هاشمی شاهرودی، رئيس قوه قضائيه، در مقام پاسخ دهی غير مستقيم به احمدی نژاد برآمده و سخنان او را «بزرگ نمايی» و «شعارزدگی» ناميده است. آيت الله شاهرودی گفته است، «ناکارآمدی سيستم اجرايی و اداری کشور و عدم شفافيت در امور، زمينه ساز بسياری از رانت خواری ها و مفاسد اقتصادی می شود» و ضروری است که سيستم اداری اصلاح و به سمت شفافيت و حذف واسطه ها پيش رود. رئيس قوه قضائيه همچنين از آن چه «استفاده ابزاری و شعاری» از مسئله مبارزه با مفاسد اقتصادی ناميده، انتقاد کرده است و خواستار مبارزه قاطع و بدون هياهوی کاذب با مفاسد اقتصادی شده است. وی درادامه اظهاراتش می گويد، مبارزه با مفاسد اقتصادی را نبايد بهانه ای برای مقابله با اين گروه و آن گروه کرد. ضمن آن که مبارزه با مفاسد، تنها مبارزه با اشخاص نيست و اين نوع مبارزه، سطحی نگری است. انتشار سخنان منتقدانه آيت الله شاهرودی، در برخی روزنامه های چاپ تهران در شرايطی است که مطابق قانون اساسی جمهوری اسلامی ايران «اصل تفکيک قوا»، که رؤسای قوه مقننه، مجريه و قضائيه را از دخالت در امور يکديگر برحذر می دارد، اصلی بنيادين در نظام جمهوری اسلامی محسوب می شود. با اين حال، چرا رئيس قوه قضائيه که به اين اصل آگاه است، انتقاداتی را بيان می کند که به گفته کارشناسان، به وضوح سياست های محمود احمدی نژاد را هدف می گيرد؟ صادق زيبا کلام، استاد دانشگاه درتهران، در اين باره در گفتگو با راديو فردا می گويد: «آيت الله شاهرودی به هيچ عنوان نه خود را رقيبی برای احمدی نژاد می بيند و نه محمود احمدی نژاد را برای خود رقيبی می داند. مسئله تفکيک قوا نيز اصلی پذيرفته شده در نظام جمهوری اسلامی ايران است. اما اظهار نظر با دخالت، دو امر کاملاً متفاوت است.» به باور آقای زيباکلام، «علت اختلاف و کدورتی که بين آنهاست، برمی گردد به لحن، گرايش و رويکردی که آقای احمدی نژاد از زمانی که رئيس جمهور شده در پيش گرفته است.» آقای زيبا کلام می گويد: «در مورد مسئله عدالت اجتماعی، آقای احمدی نژاد اين را عنوان می کند که در مملکت مافيای اقتصادی، گروه ها و شبکه های پنهان اقتصادی و مفسدين اقتصادی وجود دارند و اين ها هستند که باعث شکاف طبقاتی، کمبودها و تورم شده اند، ولی به سياست های خودش هرگز اشاره نمی کند.» آقای زيباکلام می افزايد: «بنابراين فردای روزی که احمدی نژاد سخنرانی می کند، مطبوعات وابسته و طرفدار حکومت مانند روزنامه کيهان، اطلاعات، ايران و رسالت می نويسند که ای قوه قضائيه! تو چرا نمی گيری، نمی زنی، نمی بندی، چرا بيکار نشستی و مماشات می کنی؟ و برای بسياری اين فکر به وجود می آيد که ريشه تمام مشکلات اقتصادی در عدم برخورد قاطع و انقلابی قوه قضائيه است.» اظهارات انتقادی آيت الله شاهرودی، رئيس قوه قضائيه ايران، درمورد عملکرد محمود احمدی نژاد، چند روز بعد از آن است که جدال لفظی رئيس جمهوری با غلامعلی حدادعادل، رئيس قوه مقننه جمهوری اسلامی در سطح برخی خبرگزاری ها و رسانه های ايران، منتشر شد. جدال بر سر اين است که کدام يک بايد مصوبه های مجلس را برای اجرا، ابلاغ می کرده است. منتقدان آقای احمدی نژاد که در يک سال اخير گستره آنها چهره های محافظه کار را هم دربر می گيرد، معتقدند که رئيس جمهوری ايران علاوه بر پنهان کردن اشتباهات و بی برنامگی های اقتصادی اش در سه سال اخير، نه تنها انتقادی نپذيرفته است، بلکه با اظهارات تحريک آميزخود عليه کشورهای غربی يا موضع گيری های نادرست در مورد پرونده هسته ای جمهوری اسلامی، وضعيت اقتصادی ايران را هر روز با مانعی کلان مواجه کرده است. صادق زيبا کلام در تهران می گويد: «آقای احمدی نژاد و طرفدارانش، هرگز اين سؤال بسيار ساده را پاسخ نداده اند که چرا تمام مفسدان، مافيای اقتصادی و آقازاده ها در ايران جمع شده اند؟ چرا درکشورهای ديگر اين پديده وجود ندارد؟ در حالی که آگاهان می دانند که معضل اقتصاد ايران در اقتصاد فاسد و تنبل دولتی ايران است، اقتصادی که فاقد هر گونه کارايی است. اگر رانت خواری، آقا زاده ها و مافيا وجود دارد، در حقيقت اين ها عامل وضعيت بد اقتصادی نيستند، بلکه معلول شرايط غلط و نامطلوب اقتصادی ايران هستند.» سخنان اخير آيت الله هاشمی شاهرودی، در حالی ايراد شده که وی تاکنون در مواردی معدود، در مسائل سياسی دخالت کرده است. اما در شرايطی که در خود قوه قضائيه، نهادها و چهره هايی هستند که به گفته برخی کارشناسان سياسی و حقوقی ايران زير نظر آيت الله شاهرودی عمل نمی کنند و يا همچون دادستانی که با اظهارات رئيس قوه قضائيه هم سويی ندارد، چرا محمود هاشمی شاهرودی از نهادی انتقاد کرده است که هيچ ارتباطی سازمانی با او ندارد؟ صادق زيبا کلام می گويد، نمی توان با پذيرش اين انتقادها و ضعف های قوه قضائيه، به نفع برنامه های محمود احمدی نژاد موضع گرفت. به باور آقای زيباکلام «در اين که بسياری از بازداشت ها، دستگيری ها، بستن روزنامه ها و مسائلی که در حوزه سياسی اتفاق می افتد عوامل ديگری دارند که درون قوه قضائيه از آيت الله شاهرودی، تبعيت و حرف شنوی ندارند و يا از بيرون از قوه قضائيه اعمال نفوذ می کنند، ترديدی نيست.» صادق زيباکلام می افزايد: «متأسفانه فساد در قوه قضائيه به صورت اپيدمی درآمده است. بسياری از قضات را می توان خريد و مشخص است که در آرايی که برای بعضی پرونده ها صادر می شود، تبانی هايی صورت گرفته است. اما اين که در قوه قضائيه، فساد و ناکارآمدی و مشکلات وجود دارد، نبايد باعث شود که صحبت های آقای احمدی نژاد را صحه بگذاريم مبنی بر اين که اگر وضع اقتصادی ايران خراب است، اگر شکاف طبقاتی ايران روز به روز عميق تر می شود، اگر علی رغم درآمدهای هنگفت دولت که در سال ۸۶ بالغ بر ۷۰ ميليارد دلار شده بود، خط فقر در جامعه گسترش می يابد و تورم ملت را بيچاره کرده است، تمام اين مشکلات را به عوامل موهومی به اسم باند های اقتصادی و قدرت نسبت دهيم.» «علت موضع گيری آيت الله شاهرودی در قبال رئيس جمهور اين است که رئيس جمهور آشکارا و يا غير مستقيم، قوه قضائيه را مسئول می داند. يعنی اگر قوه قضائيه بگيرد و ببندد و مفسدان اقتصادی مانند شهرام جزايری را اعدام کند، وضع اقتصادی خوب می شود. به همين دليل آقای شاهرودی و مسئولين قوه قضائيه مجبورند پاسخ دهند.» تداوم انتقادها به ويژه از سياست های اقتصادی محمود احمدی نژاد، در حالی است که با اعلام نتايج دور دوم انتخابات مجلس شورای اسلامی، بسياری از تحليل گران معتقدند رئيس جمهور ايران در بيش از يک سالی که تا پايان دوران زمامداری اش باقيست، بيش از پيش با موانعی روبرو خواهد شد که از جانب همين مجلس در انحصار محافظه کاران به وجود خواهد آمد. اختلافات داخلی محمود احمدی نژاد با گروه های رقيبش بر سر مسائلی چون اقتصاد، فرهنگ يا مديريت جامعه، فارغ از اختلافاتی است که گروه های مختلف درون نظام جمهوری اسلامی، بر سر نحوه پيشبرد پرونده هسته ای ايران با آقای احمدی نژاد دارند؛ پرونده ای که رئيس جمهوری ايران معتقد است در رويارويی با جامعه جهانی بر سر آن، به هر قيمت ممکن نبايد کوتاه بيايد. آقای احمدی نژاد در روزهای اخير، وزير امور اقتصاد و دارايی خود را از کار برکنار کرده است و بنا به گزارش ها در روزهای آتی با وزير کشور در کابينه اش نيز خداحافظی می کند. او تا کنون شماری از اعضای کابينه را به دليل آن چه «کم کاری يا عدم هماهنگی» ناميده از کار برکنار کرده است.

عهديه: هنر خواندن من مديون ترانه های فيلم است

Wed, 02 Apr 2008 17:28:52 +3500

گفت و گوی راديو فردا با عهديه، خواننده موسيقی پاپ در دهه های چهل و پنجاه خورشيدی عهديه بديعی يکی از پرطرفدارترين خوانندگان موسيقی پاپ در ايران سال های دهه چهل و پنجاه خورشيدی، سال هاست که در اسپانيا زندگی می کند. برخی از دوستداران عهديه، صدای او را «صدای خاطره جمعی ملت ايران» از آن سال ها می دانند؛ صدايی که در توليدات سينمايی آن سال های ايران، حضوری قاطع داشت و کمتر فيلم موفقی بدون صدای او روانه پرده سينماها می شد. عهديه اما در کنار ترانه های ماندگار سينمايی و در عين حال عامه پسندش، در راديو تلويزيون ملی ايران با آهنگسازانی صاحب نام همکار بود و در سطحی ديگر هم ترانه می خواند. عهديه که از جامعه بهاييان ايرانی است، در سال های دوری از ايران، در فعاليت های خيريه حضور داشته است. از آنجا که فصل بهار، علاوه بر تقويم ايرانی ها، آغازگر تقويم بهاييان جهان نيز هست، گفت وگوی راديو فردا با عهديه با همين موضوع آغاز شد: مراسم نوروز و سال نو، نزد بهاييان چگونه است و آنها چطور نوروز را برگزار می کنند؟ عهديه : تقريبا هفت ميليون بهايی در سراسر دنيا، چه ايرانی و چه غير ايرانی همگی اين روز را بزرگ می دارند و جشن می گيرند. البته فلسفه اين روز بزرگ برای بهاييان از اين قرار است که چون شروع بهار آغاز زنده شدن طبيعت است، استقرار ديانت بهايی هم يک شروع بهار روحانی برای جامعه بشری است. بنابراين، حضرت بهاءالله مؤسس آيين بهايی اين روز را برای شروع سال انتخاب کردند. به عنوان مثال، در همين مادريد، تمام بهاييان در مرکز بهاييت مادريد جمع شده بودند و شادی و سرور زيادی بين همه بود. برنامه هايی اجرا می شد که شامل مناجات و موسيقی های موزون بود و همه به هم تبريک می گفتند. در سراسر دنيا همين برنامه ميان بهاييان تقريبا مشابه است. بهاييانی که در ايران هستند و مليت آنها ايرانی است آيين مربوط به سفره هفت سين را در نوروز برگزار می کنند. آيا بهاييانی با مليت های ديگر نيز چنين آيينی دارند؟ عهديه : قسمت هايی از نوروز مختص ايرانيان و فرهنگ ايرانی است. بهاييان با مليت های ديگر سفره هفت سين ندارند، ولی در خانه هايشان گل و شيرينی می گذارند و سعی می کنند در آن روز به دوستانشان هديه بدهند و دور هم جمع شوند و اين روز بزرگ را جشن بگيرند. مراسم نوروزی مخصوص ايرانيان برای بهاييان اسپانيايی يا آمريکايی وسايرين وجود ندارد. خانم عهديه! اجازه بدهيد وارد فضای کاری و حرفه ای شما شويم. در حدود سه دهه است که از ايران دور هستيد و در نقاط مختلف دنيا کنسرت اجرا کرده ايد و به همين دليل با بخشی از ايرانيان در ارتباط بوده ايد. اما نمی توان اين حضور را با سال های پيش از انقلاب مقايسه کرد زيرا عکس شما روی جلد مجله ها با تيراژ بالا چاپ نشده، در شبکه های راديويی تلويزيونی سراسری ايران حضور نداشته ايد و به طور کلی در فضای رسانه ای نبوده ايد. کنار آمدن با اين شرايط برای بسياری از هم نسلان شما کاری دشوار و حتی ناممکن بوده است. شما با اين موضوع که يک چهره هنری مشهور از افکار عمومی جامعه کنار گذاشته شود، چگونه کنار آمديد؟ عهديه : من سه سال قبل از انقلاب از ايران بيرون آمدم و در کشور اسپانيا به عنوان يک مهاجر بهايی، صرف نظر از حرفه و هنرم ساکن شدم و از همان زمان اين موقعيت را قبول کردم. بعد از دو سال در اسپانيا با يک مرد ايرانی ازدواج کردم و صاحب چهار فرزند شدم. با اينکه بعد از انقلاب همه هنرمندان برای ادامه کارهای هنری در کاليفرنيا جمع شدند و خيلی از من خواستند به شهر لس آنجلس يا شهر فرشتگان بروم و برای ادامه کار هنری در آنجا ساکن شوم، ولی من به خاطر هدف ديگری از ايران بيرون آمده بودم و بعد هم به خاطر خانواده و داشتن چهار فرزند کوچک ترجيح دادم در کنار خانواده ام باشم و فکر می کنم تربيت فرزند در اجتماع کنونی از هر مسئله ای مهم تر است و بودن و مواظبت از آنها تا زمانی که به ثمر برسند، بزرگ ترين و مقدس ترين وظيفه يک مادر است. برايم مهم نبود که کارهای هنری ام کمتر باشد يا اصلا نباشد. من از نظر عموم کار کمتری داشته ام، بر روی صحنه يا رسانه های عمومی کمتر ظاهر شده ام، ولی دليل نمی شود که کار هنری نداشته ام . در اين مدت با گذاشتن برنامه هايی به نفع سازمان های خيريه، تنها يا به همراه بچه ها با بسياری از سازمان های خيريه غير دولتی در پيشبرد اهدافشان همکاری کرده ام که البته جنبه عمومی نداشته تا به اطلاع همگان برسد و در روزنامه ها اعلام شود. من به همراه فرزندانم حتی در شهرهای دور افتاده منطقه آمازون در برزيل به نفع مدارسی که اين برنامه ها را ترتيب داده بودند موسيقی ايرانی و اسپانيولی اجرا کردم. گاهی هم که به آمريکا سفر کرده ام دربرنامه های راديويی و تلويزيونی شرکت کرده ام و هميشه خوشحال شده ام، اگر موقعيتی برای ارتباط با هموطنان عزيزم به دست آمده است. ولی در مقايسه با ساير هنرمندانی که توانستند و خواستند در کاليفرنيا اقامت کنند و برنامه هايی داشته باشند برنامه هايم بسيار محدودتر بوده است. خانم عهديه! در وضعيتی که ساير دوستان و همکاران شما در سال های پس از انقلاب مجبور شدند از ايران مهاجرت کنند، شما چرا اسپانيا را انتخاب کرديد؟ عهديه : هر جای ديگری هم که می رفتم اين سؤال پيش می آمد. اسپانيا را انتخاب کردم زيرا مهاجران بهايی به بسياری از شهرهای آن نرفته بودند. با اينکه فرهنگ اسپانيايی تا حدودی برای ايرانيان ناشناخته بود، من شخصا موسيقی اسپانيولی را دوست داشتم و می خواستم از نزديک با فرهنگ و مردم اين کشور آشنا شوم. اولين هدفم، مهاجرت به عنوان کک بهايی برای رساندن پيام صلح و اتحاد حضرت بهاءالله به مردم دنيا بود. هر بهايی برای اين هدف، با ميل و اراده خود به هر کجا که بتواند می رود. من هم يکی از شهرهای کوچک اسپانيا را انتخاب کردم و علت خاص ديگری نداشته است. و آيا در اين سال ها، موسيقی اسپانيا بر روی موسيقی که شما ارائه کرده ايد تأثير داشته است؟ عهديه : بله، بسيار زياد. من متوجه شده ام بعضی از آهنگ های ايرانی را که اجرا می کنم صدای من حالت خواندن اسپانيولی گرفته است. مجموعه هايی را که درست کرده ام و آهنگ های آن از خودم بوده است يا برنامه ها و آهنگ هايی که برای بچه ها درست کرده ام حالت موسيقی اسپانيولی در آن به چشم می خورد. شما ترانه هايی خوانده ايد که آهنگسازان معتبر و شناخته شده ای در راديو تلويزيون ملی ايران ساخته اند، به عنوان مثال می توانيم ازکارهای فرهاد فخرالدينی نام ببريم. در کنار اين نوع کارها که از شما باقی مانده، کارهايی هم داريد که به عقيده کارشناسان از نظر ثبت فرهنگ شفاهی يک جامعه، ارزش و اعتبار خاصی دارد، ولی نگاه همه شهروندان جامعه به اين آثار ممکن است با نگاه کارشناسان متفاوت باشد. منظورم کارهايی است که برای «فيلم های فارسی» در آن دوره خوانده شده و مضامين آن با موضوع فيلم ها مرتبط بوده است. موضوعاتی مانند تلاش برای دلربايی يا پيدا کردن همسر (شوهر يابی) و... بعضی از هنرمندانی که مانند شما درهر دو زمينه آثاری دارند، دوست ندارند با اين بخش از آثارشان شناخته شوند. شما به اين آثارتان چگونه نگاه می کنيد؟ عهديه : برای من اين کارهای فيلم نيز ارزش خاصی دارد زيرا همان طور که گفتيد در کنار ترانه هايی که برای «برنامه گل ها» اجرا می کردم، آهنگ هايی هم برای فيلم های فارسی می خواندم. الان هم در کنسرت هايی که دارم همراه با ارائه آهنگ های سنگين و کلاسيک گل ها، تعدادی از اين ترانه های محبوب فيلم را اجرا می کنم. مردم، طبقات مختلف دارند و از نظر فرم زندگی و سليقه با هم متفاوتند، عده ای به موسيقی کلاسيک علاقه مندند و عده ای هم آهنگ های مردمی را دوست دارند. البته ارزش انسانی آنها برای من يکسان است. من خودم، هم آهنگ های مردمی را دوست دارم و هم موسيقی کلاسيک ايرانی را و فکر می کنم اگر بخواهم آهنگ هايی که برای فيلم ها خوانده ام به ياد آورده نشود، يک تظاهر دروغين خواهد بود. قسمت عمده هنر خواندن من، اگر هنر باشد، مديون ترانه های فيلم است چون در فيلم ها بايد با انواع مختلف سبک ها و حالت های مختلف آهنگ می خواندم. بنابراين برای اين کار ارزش کمتری از موسيقی کلاسيک ايرانی قائل نيستم . در آن سال ها، خواندن ترانه برای فيلم های فارسی به صورت يکی از بخش های توليد فيلم با همکاری شما شکل می گرفت، يا از اثری که شما قبلاً خوانده بوديد استفاده می شد، يا اينکه پس از توليد فيلم به شما ترانه سفارش می دادند؟ عهديه : همزمان با توليد و تهيه فيلم، کارگردان به من پيشنهاد می کرد اين ترانه ها اجرا شود. مانند ترانه های خاطرخواه و اوسا کريم که بسته به موضوع فيلم، صحنه و حالت هنرپيشه اجرا می شد، ولی به صورت همزمان با تهيه فيلم. البته بسياری از ترانه های فيلم هم، ارائه دهنده موسيقی اصيل ايرانی است. روند شکل گيری و توليد کدام يک از اين ترانه ها در فيلم های فارسی از نظر همکاری با کارگردان و انطباق با کل پروژه برای شما جالب تر بوده است؟ عهديه : بسياری از اين ترانه ها که در فيلم های فارسی اجرا شده موفق بوده است و مردم هم خيلی دوست داشتند. من بيش از هزار ترانه برای فيلم های فارسی خوانده ام و نمی توانم الان بگويم کدام ترانه بوده است. ولی چند تايی از آنها را هنوزهم اجرا می کنم و مردم دوست دارند مانند ترانه عاشق شدم ، خاطرخواه ، سلطان قلب ها و يا ترانه هايی که ممکن است اسمشان برای مردم آشنا نباشد. دوست داريد درباره محل تولدتان، سن و سال، ميزان تحصيلات و از اين قبيل موضوعات صحبت کنيد؟ عهديه : من در تهران متولد شدم و بر خلاف رشته هنری ام که از هفت سالگی شروع شد، در رشته حسابداری فارغ التحصيل شدم. دو سال هم در سپاه دانش دختران، خدمت سربازی رفتم و يک سال بعد از آن، در سن ۲۶ سالگی از ايران خارج شدم . کسی که مشوق من در کارهای هنری بود و کمک کرد تا در سنين کودکی به راديو راه پيدا کنم مادرم بود که عاشق موسيقی است و هميشه همراه و راهنمای من بوده است. با توجه به صحبت های شما حدس می زنم که سن شما چقدر است. می خواهيد خودتان بگوييد؟ عهديه : من در سپتامبر سال ۱۹۵۰ متولد شدم يعنی ۵۸ ساله ام. خانم عهديه در اين روزها و در اين سن و سال، دوست داريد که در جامعه خودتان که مخاطبان آثار شما در آنجا بوده و هستند، چگونه به ياد آورده شويد؟ عهديه : سؤال دشواری است. هر کسی دلش می خواهد نام نيکی از خود بر جای بگذارد که شايد با خودخواهی آدم مربوط باشد. هر انسانی می خواهد که دوستان و آشنايانش او را به خاطر خوبی ها به ياد آورند. من دلم می خواهد، اگر تا به حال هم نبوده ام از اين به بعد، شايسته اين باشم که خدمتی کنم به هم ميهنان عزيزم و جامعه ای که در آن زندگی می کنم و برای مردم مفيد باشم. خانم عهديه! سال خوشی در پيش داشته باشيد. عهديه : اميدوارم تمام عزيزان ايرانی هم که در هر جای دنيا هستند شاد و سربلند باشند و همه ايرانيان سعی کنند شکوه و جلال ايران را در تمام خاطره ها و جوامع نشان دهند. نشان دهند شايسته ايرانی بودن هستند و به ياد بياورند چه افتخارات و گذشته درخشانی داشتيم و بايد نمونه آن تمدن باشيم. در هر کجا هستيم تعصبات خود را کنار گذاريم و خادم آن جامعه و زندگيمان باشيم.

«ميانجيگری ايران برای پايان دادن به درگيری ها در بصره»

Tue, 01 Apr 2008 21:14:44 +3500

يک نماينده مجلس ملی عراق می گويد: آتش بس برای پايان دادن به درگيری ها در بصره با ميانجيگری ايران و به ويژه يکی از فرماندهان سپاه پاسداران به دست آمده است. يک نماينده مجلس ملی عراق می گويد: دولت و شبه نظاميان شيعه با ميانجی گيری ايران، و به ويژه يکی از فرماندهان سپاه پاسداران، به توافق بر سر آتش بس دست يافتند. پس از چند روز درگيری شديد بين شبه نظاميان وابسته به مقتدی صدر و نيروهای ارتش عراق در بصره، وضعيت عادی به اين شهر جنوبی عراق باز می گردد. در همین حال، نوری المالکی، نخست وزير عراق، عمليات نظامی عيله شبه نظاميان شيعه در بصره را يک «موفقيت» دانسته و اعلام کرده است که دولت در نظر دارد برای استقرار ثبات در جنوب کشور ده هزار سرباز بيشتر استخدام کند. آقای مالکی همچنین به نيروهای نظامی اين کشور فرمان داد که برای برقراری امنيت در بندر بصره، در اسکله ها مستقر شوند. به گفته مقامات عراقی، دو هيات از سوی بغداد برای مذاکره با مقامات جمهوری اسلامی ايران به تهران و قم رفته تا درباره نقشی که ايران در توقف خشونت های بصره داشته مذاکره کند. از دوشنبه شب هفته گذشته، نيروهای نظامی و انتظامی عراق به دستور نخست وزير در بنادر خور الزُبير و ام القصر استقرار يافتند تا با فعاليت های قاچاقچيان و قانون شکنانی که عمدتا خود را وابسته به جيش المهدی، شبه نظاميان تحت امر مقتدا صدر می دانند مقابله کنند. حضور نيروهای نظامی دولت عراق در بصره پس از چند روز نبرد سخت با شبه نظاميان وابسته به مقتدی صدر، البته با دستوراتی ديگری از جانب دفتر نخست وزيری عراق همراه است اينکه بی جهت با اسلحه در اماکن عمومی حرکت نکنند و يا بدون حکم قضايی کسی دستگير نشود. اين دستور پس از آن بود که دفتر مقتدی صدر از دولت عراق خواست بازداشت های خودسرانه شهروندان مشکوک به عضويت در جيش المهدی متوقف شود. دولت به سرکوب شبه نظامیان ادامه می دهد در حالی که جريان زندگی به بصره باز می گردد، برهم صالح، معاون کرد تبار نخست وزير عراق گفته است دولت همچنان به سرکوبی شبه نظاميان و باندهای جنايتکار ادامه می دهد. برهم صالح در گفت وگو با روزنامه الشرق الاوسط همچنين نفوذ نيروهای شبه نظامی به ساختار نيروهای نظامی عراق را «تخريب روند فعاليت های سياسی» در اين کشور دانست. اشاره معاون نخست وزير عراق به گزارش هايی است که نشان می دهد در خلال روزهای رويارويی ارتش عراق با شبه نظاميان شيعه در بصره، برخی نيروهای نظامی از آتش گشودن به روی عناصر جيش المهدی خودداری کرده و يا حتی به آنها پيوسته اند. «اين توافق آتش بس به نفع ايران و به نفع مقتدی صدر بود. چون وقتی عمليات نيروهای دولتی عليه شبه نظاميان در بصره آغاز شد هدف اين بود که اين شبه نظاميان خلع سلاح شوند. اما حالا می بينيم که همچنان سلاح در دست شبه نظاميان شيعه باقی مانده و مقتدی صدر فقط از آنها خواسته که از خيابان ها خارج شوند. آنها باز هم می توانند مدتی ديگر به خيابان ها بيايند.» محمود عثمان، نماينده مجلس ملی عراق ایران و شبه نظامیان شیعه محمود عثمان، نماينده مجلس ملی عراق در گفت وگو با راديو فردا می گويد: «عملياتی که به دستور نوری المالکی در بصره انجام شد بدون بررسی های لازم بود. من همان موقع هم گفتم که چنين عملياتی بايد صد درصد موفقيت و پيروزی داشته باشد اما چنين نشد. درگيری های بصره چند نکته را اثبات کرد: اول اينکه نيروهای ميليشيا و شبه نظامی در ساختار نيروهای ارتش و پليس عراق نفوذ دارند و اين نفوذ جدی است». آقای عثمان افزود:«دوم اينکه اين درگيری ها بارديگر ثابت کرد ايران در شبه نظامیان شيعه و در مناطق جنوبی عراق نفوذ دارد. ايرانی ها به گروه های شبه نظامی کمک می کنند و ديديد که در ايران و به سرپرستی ايرانی ها، از جمله آقای قاسم سليمانی، توافق آتش بس بين طرفين در عراق برقرار شد». نماينده مجلس ملی عراق می گويد:« البته اين توافق آتش بس به نفع ايران و به نفع مقتدی صدر بود. چون وقتی عمليات نيروهای دولتی عليه شبه نظاميان در بصره آغاز شد هدف اين بود که اين شبه نظاميان خلع سلاح شوند. اما حالا می بينيم که همچنان سلاح در دست شبه نظاميان شيعه باقی مانده و مقتدی صدر فقط از آنها خواسته که از خيابان ها خارج شوند. آنها باز هم می توانند مدتی ديگر به خيابان ها بيايند.» در شرايطی که محل اقامت مقتدی صدر در ماه های اخير رسما مشخص نبوده و دفترش در نجف، اطلاعيه های منسوب به او را منتشر می کند گفته می شود که او در قم سکنی گزيده تا با ادامه تحصيلات فقهی بتواند به مرجعيت تشيع برسد. همزمان با صدور فرمان آتش بس از جانب دفتر مقتدی صدر در روز يکشنبه که از نيروهايش می خواست در بصره، از تيراندازی به روی نيروهای نظامی بپرهيزند روز سه شنبه گزارش هايی منتشر شد که نشان می داد عامل اين تصميم گيری برای توقف نبرد در بصره، جلسه ای در ايران بوده با حضور رهبران جناح مقتدی صدر و يکی از فرماندهان سپاه قدس (شاخه برون مرزی سپاه پاسداران ايران) به نام سردار قاسم سليمانی. آقای سليمانی فردی است که نامش در قطعنامه شورای امنيت سازمان ملل متحد عليه ايران به عنوان يکی از افرادی آمده که دارايی های آنها در بانک های جهان بايد توقيف شود زيرا اين افراد در برنامه غنی سازی اورانيوم جمهوری اسلامی دخالت دارند. از ديگر سو، هيات هايی غير رسمی هم از بغداد به تهران و قم رفتند تا ميزان دخالت های جمهوری اسلامی در درگيری های اخير بصره را بررسی کنند. به گفته يک مقام امنيتی عراقی، نقش حکومت ايران در بروز و ادامه درگيری های اخير در بصره بارز است. يکی از هيات های غير رسمی عراقی که به ايران رفت به سرپرستی هادی العامری، مقام ارشد سازمان بدر است که شاخه ای از مجلس اعلای اسلامی عراق محسوب می شود و سرپرستی هيات دوم عراقی را علی الاديب يکی از نمايندگان حزب الدعوه (حزب نوری المالکی نخست وزير عراق) به عهده دارد. هادی العامری، که رييس کميسيون امنيت و دفاع در مجلس ملی عراق است در زمان حضورش در تهران و در گفت وگو با «راديو عراق آزاد» مذاکرات با مقامات ايرانی را تاييد کرد و گفت که از آنها خواسته اسلحه به نيروهای جيش المهدی داده نشود «اما ايرانی ها رد کردند که تاکنون چنين کاری انجام داده اند.» رويارويی نيروهای نظامی عراق با شبه نظاميان شيعه در بصره، الناصريه، العماره، حله ، کربلا و الديوانيه از سه شنبه هفته قبل تا روز يکشنبه چنان تلفاتی سنگينی برجای گذاشت که آمار قربانيان درگيری ها در عراق را بار ديگر پس از چند ماه آرامش نسبی، افزايش داد: دستکم ۹۵۰ کشته غيرنظامی و ۱۲۰۰ مجروح، تنها در ماه مارس. درگيری ميان شبه نظاميان و نيروهای نظامی عراق هنگامی آغاز شد که نخست وزير نوری المالکی برای تحت کنترل در آوردن اوضاع بصره و مقابله با گروه های مجرم و قانون شکن، دستور برقراری حکومت نظامی شبانه را صادر کرد اما وفاداران به مقتدی صدر با اين تصميم دولت به مخالفت برخاستند.

نشست ژنو؛ سود و زیان «انرژی اتمی حق مسلم ماست»

Mon, 04 Feb 2008 14:38:17 +3500

در حالی که اعضای شورای امنيت در حال بررسی قطعنامه تازه ای عليه جمهوری اسلامی هستند،علی اصغر سلطانيه، نماينده دائم جمهوری اسلامی ايران در آژانس بين المللی انرژی اتمی با حضور در دانشگاه ژنو، به تشريح ديدگاه ها و مواضع هسته ای مقامات تهران پرداخت. اين جلسه که جمعه شب برگزار شد «چرا انرژی اتمی، حقی مسلم محسوب می شود؟» نام داشت. با آن که عنوان نشست نماينده دائم ايران در آژانس بين المللی انرژی اتمی با دانشجويان و اساتيد دانشگاه ژنو، تاکيد بر اثبات اين موضوع بود که «انرژی هسته ای حق مسلم ايرانيان است» اما در پايان جلسه، علی اصغر سلطانيه، عالی ترين و با سابقه ترين نماينده جمهوری اسلامی در آژانس، همچنان خود را در برابر ترديدها و پرسش های حاضران يافت که به او يادآوری می کردند در اين شرايط، دسترسی به اين حق مسلم، برای ايرانيان بسيار هزينه ساز است. الکساندر واتراورز، رييس بخش مطالعات بين الملل در دانشگاه وبستر که رياست جلسه را به عهده داشت در پايان نشست تاکيد کرد که اظهارات نماينده جمهوری اسلامی، او را درباره ماهيت صلح آميز برنامه های هسته ای تهران قانع نکرده است. ایراد به آژانس و «ان پی تی» آقای سلطانيه، سخنرانی اش را با اشاره به سوابق کاری و حرفه ای خود در سازمان انرژی اتمی ايران در سال های پيش از وقوع انقلاب آغاز کرد و اينکه اکنون بيش از ۲۵ سال از زمان همکاری اش با آژانس بين المللی انرژی اتمی می گذرد. وی همچنین از این سخن گفت که در چهار سال اخير، شيوه برخورد آمريکا و کشورهای غربی با موضوع فعاليت های اتمی ايران تا چه حد باعث شده که به گفته او «اطلاعات غلط و نادرست» وارد فضای رسانه های جهانی شود. نماينده جمهوری اسلامی در آژانس بين المللی انرژی اتمی که از وين به ژنو آمده بود سپس به برشمردن نکاتی پرداخت که به اعتقاد او «مشکلات و نقص های» آژانس بين المللی انرژی اتمی و پيمان عدم گسترش تسليحات اتمی (ان. پی. تی) محسوب می شوند. به گفته علی اصغر سلطانيه، «جمهوری اسلامی راهی ندارد جز اينکه چرخه سوخت اتمی را به شکل کامل در اختيار داشته باشد و غنی سازی را متوقف نکند.» نکاتی از اين دست که «مطابق اساسنامه آژانس، اين سازمان تشکيل شد تا امکانات مناسب را برای کشورهای مختلف فراهم سازد تا از انرژی هسته ای بهره مند شوند» و «اصلا قرار نبود که آژانس زير نظر سازمان ملل متحد عمل کند.» آقای سلطانيه همچنين به «قواعد تبعيض آميز» از جمله پيمان «ان. پی. تی» پرداخت که به گفته او هنوز بيش از ۳۰ کشور آن را نپذيرفته اند اما «ايران که آن را امضا کرده، برای دسترسی به انرژی هسته ای با دشواری های بر آمده از اين پيمان مواجه است.» نماينده جمهوری اسلامی در آژانس بين المللی انرژی اتمی به صراحت اعلام کرد «عضويت ايران در پيمان منع گسترش تسليحات اتمی (ان. پی. تی) هيچ نفعی برای تهران نداشته اما همزمان عرصه ای هم برای بحث درباره کمبودها و نقص های اين پيمان در اختيار نيست.» انحصار هسته ای؟ آقای سلطانيه با اشاره به آنچه «برخورد دوگانه قدرت های بزرگ در قبال برنامه اتمی ايران» می ناميد گفت: وقتی آمريکا در سال های پيش از انقلاب، نخستين راکتور تحقيقاتی ايران را در تهران ساخت اولين محموله سوخت اين نيروگاه، «اورانيوم ۹۵ درصد غنی شده بود» و حال به گفته علی اصغر سلطانيه، اظهاراتی در اين باره که «اورانيوم با غلظت بالا، امکان استفاده تسليحاتی را در اختيار جمهوری اسلامی قرار می دهد» تنها بهانه ای در دست کشورهای غربی است که می خواهند به اعتقاد او «انحصار هسته ای» را حفظ کنند. نماينده ايران در آژانس با اشاره به اينکه ايران در سال های پيش و پس از انقلاب ميلياردها دلار به فرانسه، آلمان، آمريکا و روسيه پرداخته تا از انرژی هسته ای برخوردار شود اما هنوز بعد از ۳۰ سال اين امکان فراهم نشده است گفت: حتی در مذاکرات سال های اخير، کشورهای غربی به جمهوری اسلامی تضمين نداده اند که اگر دست از غنی سازی اورانيوم بردارد دريافت سوخت اتمی اش حتمی است. از همين رو، به گفته علی اصغر سلطانيه، «جمهوری اسلامی راهی ندارد جز اينکه چرخه سوخت اتمی را به شکل کامل در اختيار داشته باشد و غنی سازی را متوقف نکند.» تحریم و قابلیت های اتمی ایران اما نيمه دوم جلسه که به پرسش و پاسخ با نماينده جمهوری اسلامی در آژانس اختصاص داشت فرصتی فراهم کرد که آقای سلطانيه با پرسش ها و نظراتی متفاوت مواجه شود: از اين قبيل که اظهارات محمود احمدی نژاد درباره لزوم محو اسراييل، باعث شده جهان به گونه ای ديگر به برنامه اتمی ايران بنگرد و يا ابراز نگرانی دراين باره که «اگر جمهوری اسلامی همچنان بر مواضعش بر خلاف نظر شورای امنيت پافشاری کند، آمريکا و اسراييل ممکن است ايران را ويران کنند.» در اين باره آقای سلطانيه تاکيد کرد «ايران، عراق نيست» و او ايران را يک «ابرقدرت» می داند که آمريکا بايد با آن با احترام سخن بگويد. به عنوان خبرنگار راديو فردا از علی اصغر سلطانيه پرسيدم: در شرايط موجود که قطعنامه سوم عليه ايران در شورای امنيت در حال آماده شدن است به عنوان نماينده جمهوری اسلامی در آژانس، چه راه حلی پيشنهاد می کند که هم به گفته او «حق مسلم» ايرانيان از دست نرود و هم تحريم ها عليه مردم ايران لغو شود؟ آقای سلطانيه در پاسخ بر ادامه برنامه اتمی جمهوری اسلامی تاکيد کرد و همزمان به مصايب ناشی از تحريم ها بر مردم ايران اشاره داشت. در حالی که محمود احمدی نژاد، رييس جمهور ايران تاکنون بارها قطعنامه های شورای امنيت عليه جمهوری اسلامی را بی ارزش و «کاغذ پاره» توصيف کرده است، منوچهر متکی، وزير امور خارجه ايران، در پی توافق شش کشور قدرتمند جهان در برلين بر سر قطعنامه سوم، به آنها هشدار داد که از تصويب قطعنامه ای ديگر خودداری کنند. «عضويت ايران در پيمان منع گسترش تسليحات اتمی (ان. پی. تی) هيچ نفعی برای تهران نداشته اما همزمان عرصه ای هم برای بحث درباره کمبودها و نقص های اين پيمان در اختيار نيست.» نماینده ایران در آژانس بین المللی انرژی اتمی با اين همه آقای سلطانيه در دانشگاه ژنو و در پاسخ به راديو فردا گفت: «سی سال است که جمهوری اسلامی ايران زير تحريم های آمريکا قرار دارد و تحريم ها در اين مدت، ايرانيان را توانمند کرده تا جايی که قابليت های اتمی ايران در اصفهان و نطنز بسيار سطح بالاست.» «شگفت زدگی» بازرسان آژانس نماينده دائم جمهوری اسلامی در آژانس بين المللی انرژی اتمی در ادامه به «شگفت زدگی» بازرسان آژانس و شخصيت ها يا خبرنگاران خارجی که از تاسيسات اتمی ايران بازديد کرده اند اشاره داشت و گفت: « توانمندی دانشمندان هسته ای ايران، تحسين همه را بر انگيخته و من شخصا به آن مفتخرم.» در دومين پرسش از آقای سلطانيه پرسيدم که عامل بی اعتمادی کشورهای جهان به برنامه اتمی ايران را چه می داند و چرا در سخنانش، هنگام اشاره به روند تلاش های منسجم ايران برای دستيابی به انرژی اتمی، به موضوع بهره گيری تهران از شبکه قاچاق مواد اتمی عبدالقديرخان (دانشمند پاکستانی) اشاره ای نکرد؟ آقای سلطانيه تنها در پاسخ به بخش نخست سوالم گفت: «بی اعتمادی کشورهای جهان به برنامه اتمی ايران، موضوعی ثابت نشده است و ۱۱۸ کشور عضو جنبش غيرمتعهدها در نشستی که در هاوانا داشتند از برنامه اتمی جمهوری اسلامی حمايت کامل کردند.» نماينده جمهوری اسلامی در آژانس بين المللی انرژی اتمی تاکيد کرد که ايران در جامعه جهانی و به ويژه در آژانس، کشوری «منزوی شده» نيست بلکه آمريکا به شدت در انزوا قرار دارد: «اگر قبول نداريد می توانم شما را به وين دعوت کنم تا انزوای آمريکا را ببينيد.» علی اصغر سلطانيه در بخشی از اظهاراتش گفت: همه ابهامات آژانس درباره مسايل مربوط به «گذشته فعاليت های اتمی ايران» به ويژه سانتريفوژهای «پی. يک» و «پی. دو» به تازگی رفع شده و اقدام کشورهای بزرگ برای فرستادن پرونده ايران به شورای امنيت بی دليل بوده و هست. اين مقام جمهوری اسلامی همچنين بر ادامه مذاکره با پکن و مسکو برای متقاعد کردن آنها به «خودداری از همراهی با قطعنامه سوم» تاکيد کرد و «ابعاد مساله هسته ای ايران» را در چهار وجه توصيف کرد: « سياسی، تکنيکی، حقوقی و امنيتی» نماينده ايران در آژانس، در پايان اين نشست در دانشگاه ژنو، از پاسخ به پرسش های راديو فردا به زبان فارسی خودداری کرد. آقای سلطانيه در اين جلسه حدودا دو ساعته، همچنين بارها به ذکر خاطراتی درباره فعاليت های اتمی ايران می پرداخت. او از جمله در توضيحی پيرامون «پنهانکاری» جمهوری اسلامی در برنامه هايش گفت: يک بار هنگامی که يکی از بازرسان آژانس را در بازديد از تاسيسات اتمی ايران همراهی می کرده برای او شعری از هاتف اصفهانی خوانده و ترجمه کرده با اين مضمون: «دل هر ذره را که بشکافی، آفتابيش در ميان بينی.» آقای سلطانيه که در دانشگاه ژنو فراموش کرد ترجمه شعر را برای حاضران ارايه دهد افزود که در توضيح معنای شعر برای بازرس آژانس گفته است «اين نشان می دهد که ما از هفت قرن پيش، انرژی اتمی مان را پنهان کرده ايم و به آژانس اطلاع نداده ايم.»

فرمانده سپاه: حمله آمريکا را با یورش به پایگاه های نظامی تلافی می کنیم

Sun, 27 Jan 2008 15:57:27 +3500

جمهوری اسلامی تهديد کرد که هر گونه حمله آمريکا عليه ايران را با يورش به پايگاه های آمريکايی در کشورهای عربی منطقه پاسخ می دهد.

جمهوری اسلامی تهديد کرد که هر گونه حمله آمريکا عليه ايران را با يورش به پايگاه های آمريکايی در کشورهای عربی منطقه پاسخ می دهد. محمد علی جعفری، فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در گفت و گويی با شبکه تلويزيونی الجزيره گفت: اگر پايگاه های آمريکايی موجود در کشورهای عربی حاشيه خليج فارس در حمله احتمالی آمريکا به ايران مشارکت کنند جمهوری اسلامی نيز در واکنشی سريع، چنين حملاتی را تلافی می کند. آقای جعفری که به تازگی فرماندهی نيروهای سپاه پاسداران را از جانب رهبر جمهوری اسلامی به عهده گرفته است در ادامه اين گفت و گو تلاش کرد کشورهای عرب همسايه ايران را مطمئن کند که حملات تلافی جويانه احتمالی ايران، تنها «پايگاه های آمريکايی در اين کشورها» را هدف می گيرد. «اگر آمريکا جنگی عليه ما آغاز کند و اگر از اين پايگاه ها برای حمله موشکی به ما استفاده کند، آنگاه با توجه به توان و دقت موشک های خود، می توانيم صرفا نيروهای آمريکايی که به ما حمله کرده اند را هدف قرار دهيم.» محمد علی جعفری، فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی فرمانده سپاه پاسداران افزود: «می دانيم نگرانی هايی در ميان کشورهای مسلمان همسايه که در خاک خود ميزبان نيروهای آمريکايی هستند وجود دارد.» محمد علی جعفری که اظهاراتش به زبان فارسی و با ترجمه عربی از شبکه الجزيره پخش می شد در ادامه گفت: «با اين حال اگر آمريکا جنگی عليه ما آغاز کند و اگر از اين پايگاه ها برای حمله موشکی به ما استفاده کند، آنگاه با توجه به توان و دقت موشک های خود، می توانيم صرفا نيروهای آمريکايی که به ما حمله کرده اند را هدف قرار دهيم.» کشورهای عربی حاشيه خليج فارس که سازمانی متشکل از شش کشور منطقه را هدايت می کنند تاکنون به اظهارات فرمانده سپاه پاسداران واکنشی نشان نداده اند اما رياض قهوجی، مدير موسسه تحليل های نظامی در منطقه خليج فارس و خاورنزديک (INEGMA) به راديو فردا می گويد: اين نخستين بار نيست که مقامات جمهوری اسلامی، کشورهای منطقه را «چنين تهديد قابل ملاحظه ای» می کنند. به گفته اين تحليلگر مسايل منطقه در دوبی، «پيشتر کشورهای شورای همکاری خليج فارس در مذاکرات خصوصی، خيلی واضح به مقامات جمهوری اسلامی گفته اند که اجازه نمی دهند از پايگاه های موجود در خاک آنها، حمله ای عليه ايران صورت گيرد اما اگر ايران در اقدامی که بخواهد حمله آمريکا را تلافی کند، قلمرو کشورهای منطقه را هدف قرار دهد به شکل يک جانبه کشورهای منطقه را به جنگ وارد کرده است.» رياض قهوجی در گفت و گو با راديو فردا به تلاش کشورهای منطقه برای «اعتماد سازی با ايران» اشاره می کند و يکی از مهمترين تلاش ها در اين مسير را دعوت از محمود احمدی نژاد، رييس جمهور ايران برای حضور در نشست سران شورای همکاری شش کشور حاشيه خليج فارس می داند: «اما همزمان کشورهای عرب منطقه از سوی برخی مقامات رسمی ايران تهديد شدند.» بررسی «همه گزينه ها» عليه ايران در نخستين روزهای سال ۲۰۰۸ جرج بوش، رييس جمهور آمريکا در سفری به کشورهای عربی حاشيه خليج فارس، جمهوری اسلامی ايران را به عنوان «اصلی ترين کشور حامی تروريسم» ناميد و بر لزوم بررسی «همه گزينه ها» عليه برنامه های جمهوری اسلامی در منطقه تاکيد کرد. «اگر ايران در اقدامی که بخواهد حمله آمريکا را تلافی کند، قلمرو کشورهای منطقه را هدف قرار دهد به شکل يک جانبه کشورهای منطقه را به جنگ وارد کرده است.» ریاض قهوجی، تحلیلگر سیاسی مقیم دوبی در همان روزها عربستان سعودی و مصر به عنوان اصلی ترين کشورهای عرب منطقه، مخالفت خود را با هرگونه اقدامی که منجر به جنگ شود اعلام کردند. اما اظهارات تازه فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درباره احتمال حملات تلافی جويانه عليه پايگاه های آمريکايی، تا چه حد می تواند کشورهای عربی منطقه را به مواضع دولت جرج بوش نزديک کند؟ رياض قهوجی معتقد است: «کشورهای عضو شورای همکاری خليج فارس به هيچ عنوان نمی خواهند رابطه ای بد و خصمانه با ايران داشته باشند. در عوض آنها همزمان به ايرانی ها گفته اند که در رابطه شان با غرب و به ويژه آمريکا دارای مشکلاتی هستند. آنها همچنين مخالفت شان را با هرگونه حمله به ايران اعلام کرده اند و البته اين را هم گفته اند که اگر آمريکا بخواهد به ايران حمله کند، آنها نمی توانند مانع از اين کار شوند اما آمريکا را مجبور می کنند که حملاتش را از جايی خارج از منطقه انجام دهد.» اين تحليلگر لبنانی ساکن دوبی می افزايد: اگر با در نظر گرفتن همه اين شرايط، ايران هدف حمله قرار گيرد و جمهوری اسلامی در واکنش، پايگاه های آمريکا در خاک کشورهای عربی را هدف بگيرد «آنگاه مطمئنا کشورهای منطقه درگير جنگ می شوند چون اين پايگاه ها در محدوده قلمرو حاکميت آنها جای دارد و با چنين حمله احتمالی از جانب ايران، حق حاکميت آنها بر خاکشان نقض می شود.» در حالی که آمريکا از سال های قبل در برخی کشورهای عربی منطقه از جمله عربستان سعودی، بحرين، امارات متحده عربی، قطر و يمن پايگاه نظامی مستقر کرده است در سال های اخير، برخی مقامات اين کشورهای عرب، ابراز نگرانی کرده اند که وجود اين پايگاه ها در خاک شان، آنها را نسبت به حملات «آسيب پذير» کرده است.

لوچانو پاواروتی درگذشت

Thu, 06 Sep 2007 17:33:44 +3500

لوچيانو پاواروتی، یکی از مشهورترین خوانندگان اپرای جهان، روز پنجشنبه بر اثر ابتلا به سرطان در سن هفتاد و یک سالگی، در زادگاهش شهر مودنا در ایتالیا، درگذشت

لوچانو پاواروتی، یکی از مشهورترین خوانندگان اپرای جهان، روز پنجشنبه بر اثر ابتلا به بیماری سرطان در سن هفتاد و یک سالگی، در زادگاهش شهر مودنا در ایتالیا، درگذشت اين خواننده سرشناس اپرا که سال گذشته، بيماری اش سرطان لوزالمعده تشخيص داده شد، ساعات پايانی عمرش را در ميان افراد خانواده و در شهر زادگاهش مودِنا گذراند. سوگواری برای مرگ لوچيانو پاواروتی روز پنجشنبه در سراسر جهان برگزار می شود. مردی که در دوران فعاليت حرفه ای طولانی و درخشانش، با استفاده از توانايی سحرآميز خود توانست مردمی را که به طور معمول طرفدار اپرا نبودند جذب کند. اگر برخی صاحب نظران می گويند موسيقی، زبانی جهانی است، لوچيانو پاواروتی قطعا اين سخن را اثبات کرد زيرا هنرش را به ميان توده ها برد. پاواروتی، خود در سال ۲۰۰۴ و در يک کنفرانس خبری اين نظر را تاييد کرد:«من مردم را شاد می کنم. می دانم که خدا برای من کار خاصی کرده . خدا تارهای صوتی ام را بوسيده و من اين را می دانم.» عشق پاواروتی به موسيقی از دوران کودکی اش آغاز شد. زمانی که در شهر زادگاهش مودنا بزرگ در حال رشد بود و پدرش که نانوا بود، مجموعه ای از صفحات موسيقی حاوی آثار پرطرفدارترين خوانندگان اپرای آن روز را در اختيارش گذاشت. در پايان ديدار فينال مسابقات جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ ، پاواروتی در کنار دو خواننده تنور ِ ديگر پلاچيدو دومينگو و خوزه کارِراس کنسرتی در شهر رم برگزار کرد که بعدها پرفروش ترين اثر موسيقی کلاسيک همه زمان ها لقب گرفت زمانی که لوچيانو پاواروتی نه ساله بود که خانواده اش او را در گروه کُر کليسای شهر ثبت نام کردند. دوران زندگی حرفه ای پاواروتی، چهار دهه را در بر می گيرد. اجرای نخستين اثر پاواروتی در سالن اپرای مشهور La Scala در شهر ميلان رم و پس از آن در در سالن Covent Garden لندن در سال ۱۹۶۵ بود. گرچه پاواروتی در سال های بعد با اجرای استادانه معروف ترين اپراهای جهان در نقاط مختلف به فعاليت حرفه ای اش ادامه داد، اما زمان کسب شهرتش در سال ۱۹۹۰ بود. هنگامی که تفسير تازه ای از آريای Nessun Dorma در اپرای «توراندخت» پوچينی را به اجرا گذاشت. در متن اپرای پوچينی Nessun Dorma به «هيچکس خواب نيست» معنا شده است. از همين رو همزمان با برگزاری مسابقات جام جهانی فوتبال ايتاليا در سال ۱۹۹۰، اين بخش از اجرای پاواروتی، به آهنگ اصلی گزارش های شبکه «بی بی سی» از مسابقات فوتبال جام جهانی در آن سال بدل شد. همين بخش از اپرای پوچينی، با اجرای پاواروتی، در ميان عامه مردم سراسر جهان محبوب شد و تقريبا به اثری بدل شد که در بسياری نقاط پاواروتی را با آن می شناختند. در پايان ديدار فينال مسابقات جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ ، پاواروتی در کنار دو خواننده تنور ِ ديگر (پلاچيدو دومينگو و خوزه کارِراس) کنسرتی در شهر رم برگزار کرد که بعدها پرفروش ترين اثر موسيقی کلاسيک همه زمان ها لقب گرفت. موفقيت و محبوبيت همين همخوانی های سه نفره بود که در دهه ۱۹۹۰، آنها را برای اجرای کنسرت در اماکن سر باز و يا استاديوم های ورزشی روانه چهارگوشه جهان کرد. کنسرت هايی که صدها هزار نفر را مجذوب کرد و ميليون ها تن ديگر، از طريق تلويزيون آن را دنبال کردند. روز پنجشنبه در سراسر جهان، افراد فراوانی برای پاواروتی سوگواری کردند اما قطعا جايی به اندازه وطنش برای او سوگوار نيستند. صبح روز پنجشنبه، ساعتی پس از انتشار خبر مرگ «استاد»، يکی از شهروندان رم گفت: «مرد بزرگ موسيقی درگذشته است. من به شدت از شنيدن اين خبر شوکه شدم زيرا از مدت ها پيش، کارهای او را دنبال می کردم.» مارنگو، يکی ديگر از هموطنان پاواروتی، مرگ او را به فقدانی عظيم تشبيه کرد: «شکی در اين باره نيست. اين فقدانی بزرگ است زيرا خواننده ای علی رتبه در گذشت. اين فقدانی برای همه جهان است. و متاسفانه، اين زندگی است.» اپرای سلطنتی لندن، با انتشار بيانيه ای به مناسبت مرگ پاواروتی، او را «يکی از هنرمندان نادر» توصيف کرد «که در زندگی مردم جهان تاثير گذاشته اند.» بنا به بيانيه اپرای سلطنتی لندن، اين «ميراث پاواروتی» است. مراسم خاکسپاری پاواروتی در شهر زادگاهش مودنا، روز شنبه، هشتم سپتامبر برگزار می شود.

« سپاه پاسداران و تصمیم سازی برای دیپلماسی ايران»

Wed, 15 Aug 2007 21:37:48 +3500

دولت آمريکا قصد دارد «سپاه پاسداران انقلاب اسلامی» را به عنوان «سازمانی تروريستی» معرفی کند.
بنا به آنچا در رسانه ها منتشر شده، اين اقدام دولت جرج بوش، گامی در جهت تشديد رويارويی با جمهوری اسلامی بر سر مساله پرونده هسته ای ايران و دخالت های تهران در امور عراق ارزيابی می شود. دولت آمريکا قصد دارد «سپاه پاسداران انقلاب اسلامی» را به عنوان «سازمانی تروريستی» معرفی کند. بنا به آنچا در رسانه ها منتشر شده، اين اقدام دولت جرج بوش، گامی در جهت تشديد رويارويی با جمهوری اسلامی بر سر مساله پرونده هسته ای ايران و دخالت های تهران در امور عراق ارزيابی می شود. اين نخستين بار است که دولت آمريکا می خواهد نيروهای مسلح رسمی در ساختار نظامی يک کشور را به عنوان «سازمان تروريستی» معرفی کند. مهمترين اتهامی که در سال های اخير از جانب ايالات متحده آمريکا متوجه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و يا شاخه برون مرزی اش «سپاه قدس» شده، دخالت در ناآرامی های برخی نقاط خاورميانه بوده است. به ويژه نا آرامی هايی که در مناطق شيعه نشين روی داده و گستره آن از لبنان تا عراق، پاکستان و حاشيه خليج فارس را در بر می گيرد. البته جمهوری اسلامی همواره اتهام های آمريکا را رد کرده و حضور عينی خود در جنوب لبنان و يا عراق را «پشتيبانی معنوی از مقاومت های مردمی» ناميده است. شايد مهمترين اتهام هايی که اين روزها متوجه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است از عراق سرچشمه می گيرد. جايی که نه تنها نيروهای آمريکايی بلکه برخی گروه های سياسی عراقی نيز معتقدند، سپاه قدس در حال پشتيبانی تسليحاتی از شبه نظاميان شيعه است. «سپاه ابزار دخالت» مصطفی العانی، مدير برنامه مطالعات تروريسم و امنيت در يک مرکز تحقيقاتی در دوبی که خود عراقی است به راديو فردا می گويد:«آمريکا در ۳ سال اخير تلاش کرد که شواهدی مبنی بر ميزان دخالت های سپاه پاسداران در ناآرامی های عراق را جمع آوری و مدون کند. شواهدی چون قاچاق اسلحه، اجازه دادن به تروريست ها برای عبور از مرز ايران و عراق، حمايت مالی از شبه نظاميان». او می افزايد:« حتی اگر شما به برخی از بيانيه های مقامات عراقی مراجعه کنيد، کمابيش می بينيد که آنها هم اصل دخالت های وسيع ايران در عراق را قبول دارند و سپاه پاسداران، ابزار اين دخالت ها و حمايت از حرکت های تروريستی است.» کامل وزنه، تحليلگر لبنانی، از شيعيان اين کشور که به گفته خود حامی «نيروی مقاومت حزب الله» است به راديو فردا می گويد: «روابط مستحکم سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و حزب الله لبنان، کاملا مشهود است همان طور که روابط قوی حزب الله با خود نظام جمهوری اسلامی». آقای وزنه می افزايد:«ايران از حزب الله حمايت می کند اولا به خاطر اينکه ايدئولوژی اين گروه، تشيع است. سپاه پاسداران از سال ۱۹۸۲ تاکنون از حزب الله پشتيبانی کرده، به ويژه در جنگ عليه اسراييل. حتی در جنگ سال گذشته. بله، حمايت ديپلماتيک ايران از حزب الله هيچ وقت کاهش نيافته. البته نه اينکه سال گذشته نيروهای سپاه پاسداران، دوشادوش حزب الله در جنگ با اسراييل بودند اما از نظر سياسی جمهوری اسلامی همراه حزب الله بود.» سپاه، ايجاد جنگ های با واسطه را به خوبی می شناسد. در واقع سپاه سعی دارد از نيروهای واسطه مانند حزب الله لبنان استفاده کند که موثرترين اسلحه در دست تئوريسين های سپاه است. حزب الله يکی از نيروهای اصلی مانع روند صلح در خاورميانه است. يا فعاليت شبه نظاميان شيعه که با حمايت سپاه، نيروهای آمريکايی را در عراق گرفتار کرده اند. در نتيجه آمريکايی ها فکر می کنند اين ميزان توسعه فعاليت های سپاه در منطقه به نفع شان نيست و بايد آن را کنترل کرد فربد طلايی حزب الله در جنگ ۳۴ روزه با اسراييل، هزاران موشک از جمله موشک های کاتيوشا به شهرهای اسراييل پرتاب کرد. کامل وزنه در بيروت که خود از هواداران گروه حزب الله است، در پاسخ به اين پرسش که آيا می توان گفت تامين کننده اين موشک ها حزب الله ايران بود؟ می گويد: «من کارشناس مسايل نظامی نيستم که به اين سوال پاسخ دهم. اما بر اساس گزارش برخی رسانه ها، من هم شنيدم که حزب الله از سپاه پاسداران، اسلحه دريافت می کرد اما مطمئن نيستم که چه کسی پشت قدرت نظامی حزب الله بود. ولی درباره پشتيبانی های سياسی جمهوری اسلامی از حزب الله مطمئن هستم.» اقداماتی که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در سطح خاورماينه و به اسم «پشتيبانی معنوی از نيروهای مقاومت» انجام می دهد از نظر آمريکا «دخالت در ناآرامی ها» قلمداد می شود. به گفته فربد طلايی، پژوهشگر مسايل استراتژيک و کارشناس مطالعات امنيت بين الملل در لندن، همين برداشت آمريکا از موضوع باعث می شود که نام سپاه پاسداران در فهرست گروه های تروريستی قرار گيرد: «آنچه امروز آمريکا از آن پيشگيری می کند و پيش بينی می کند که بايد سپاه را به خاطر آن کنترل کرد، نقش تشويقی سپاه در ميان گروه های مخالف، مذهبی های تندرو در سراسر خاورميانه، جنوب آسيای شرقی و تاحدودی، البته با فاصله بسيار، در سطح کشورهای آمريکای جنوبی است». او می افزايد:«سپاه، ايجاد جنگ های با واسطه را به خوبی می شناسد. در واقع سپاه سعی دارد از نيروهای واسطه مانند حزب الله لبنان استفاده کند که موثرترين اسلحه در دست تئوريسين های سپاه است. حزب الله يکی از نيروهای اصلی مانع روند صلح در خاورميانه است. يا فعاليت شبه نظاميان شيعه که با حمايت سپاه، نيروهای آمريکايی را در عراق گرفتار کرده اند. در نتيجه آمريکايی ها فکر می کنند اين ميزان توسعه فعاليت های سپاه در منطقه به نفع شان نيست و بايد آن را کنترل کرد.» پیامدهای قرار گرفتن سپاه در فهرست گروه های تروريستی قرار گرفتن سپاه پاسداران در فهرست گروه های تروريستی، آيا برای مقامات واشينگتن، گامی موثر برای جلوگيری از اقدامات سپاه است يا سرآغاز گام های بعدی آمريکا در اين مسير؟ ضمن آنکه نتيجه بخش بودن اين اقدام آمريکا تا چه حد است؟ مصطفی العانی، پژوهشگر عراقی در دوبی می گويد: «بايد به ياد داشته باشيد که سازمان مجاهدين خلق نيز پيشتر از طرف آمريکا در فهرست گروه های تروريستی قرار گرفت و تهران از اين تصميم آمريکا خيلی استقبال کرد». او می افزايد:«حالا سپاه پاسداران از طرف آمريکا به دليل به مخاطره انداختن امنيت منطقه، گروه تروريستی قلمداد می شود. چون سپاه پاسداران با ابزارهای منطقه ای اش مثل حزب الله يا جنبش جهاد اسلامی، امنيت منطقه را به هم می زند. تا وقتی که آمريکا تصميم اش را عملی نکرده، نمی توان گفت تاثير اين جای دادن سپاه پاسداران در فهرست گروه های تروريستی چيست؟» فراتر از «دخالت های نظامی سپاه پاسداران در خارج از ايران»، برخی تحليلگران، حتی دستگاه ديپلماسی جمهوری اسلامی را در سال های اخير زير نفوذ فرماندهان سپاه می بينند. سپاه و دستگاه دیپلماسی ایران آقای طلايی در می گويد سردار قاسم سليمانی، فرمانده سپاه قدس يکی از متنفذ ترين اين افراد در ايران است. او می افزايد:«سپاه پاسداران امروز بدون نياز به هيچ بحث و جدلی، رهبری دستگاه ديپلماتيک ايران را در دست دارد. سردار قاسم سليمانی در واقع همه سياست های خارجی ايران را در افغانستان، لبنان و عراق کنترل می کند. با استفاده از فعاليت های نظامی، کمک به گروه هايی که در نظر دارند و يا کمک نکردن به گروه هايی که مدنظرشان هست. تغيير موازنه قدرت، بالابردن و يا پايين آوردن امکانات ديپلماتيک سياسی در سطح مجامع بين المللی، امروز مستقيما در دست فرمانده سپاه و همکاران ايشان در سپاه قدس و شخص آقای سليمانی است.» آمريکا در ۳ سال اخير تلاش کرد که شواهدی مبنی بر ميزان دخالت های سپاه پاسداران در ناآرامی های عراق را جمع آوری و مدون کند. شواهدی چون قاچاق اسلحه، اجازه دادن به تروريست ها برای عبور از مرز ايران و عراق، حمايت مالی از شبه نظاميان مصطفی العانی سابقه شکل گيری سپاه پاسداران به نخستين هفته های پس از وقوع انقلاب باز می گردد. اما آنچه باعث شد سپاه پاسداران از وضعيت يک نيروی پارتيزانی و شبه نظامی خارج شده و به شکل نيروی منسجم نظامی در آيد جنگ ۸ ساله ايران و عراق بود. سپاه پاسداران شامل ۵ نيرو با ماموريت های متفاوت است: نيروی زمينی، نيروی هوايی، نيروی دريايی، نيروی مقاومت بسيج و نيروی قدس. سپاه پاسداران از نظر سازمانی و اختصاص بودجه، زير نظر دولت جمهوری اسلامی نيست اما نيروهايش که به گفته برخی تحليلگران، ۱۲۵ هزار نفر تخمين زده می شود، در کنار نيروهای زير چتر وزارت دفاع، بدنه نيروهای مسلح ايران را تشکيل می دهد. از زمان آغاز به کار دولت محمود احمدی نژاد، سپاه پاسداران به عنوان يکی از پايگاه های مهم او محسوب می شود و شماری از اعضای کابينه، «سابقه سپاهی» دارند. اما چرا اکنون سپاه پاسداران قرار است از سوی آمريکا، سازمانی تروريستی قلمداد شود؟ واشينگتن پست و نيويورک تايمز در اين باره، انگيزه های متعددی را مطرح می کنند. آمريکا بنا به گزارش هايی نگران است که تلاش ها برای صدور يک قطعنامه قوی در شورای امنيت به قصد تشديد تحريم های ايران با تاخير مواجه شود. بنا به اين تحليل، دولت آمريکا احساس می کند که محدوده انتخاب اندکی دارد و بايد راسا وارد عمل شود و حتی يک جانبه کاری در برابر ايران کند. در اين حالت، قرار دادن سپاه پاسداران در فهرست سازمان های تروريستی، متحدان اروپايی آمريکا را زير فشار می گذارد تا از تشديد تحريم ها عليه جمهوری اسلامی حمايت کنند. و از طرفی ديگر، اين تصميم باعث جلب رضايت جناح تندرو دولت آمريکا، افرادی مانند ديک چنی، معاون رييس جمهوری، می شود. افرادی که خواهان اتخاذ موضعی قاطعانه و حتی اقدام نظامی در برابر ايران هستند.

ابراز تردید به ثمر بخش بودن مذاکرات ایران- آمریکا

Wed, 27 Jun 2007 13:41:57 +3500

جلال طالبانی، رييس جمهور عراق روز سه شنبه در راس هياتی وارد تهران شد. يکی از اهداف سفر آقای طالبانی، جلب نظر موافق مقامات ايران برای ادامه مذاکره با آمريکا اعلام شده است. جلال طالبانی، رييس جمهور عراق روز سه شنبه در راس هياتی وارد تهران شد. يکی از اهداف سفر آقای طالبانی، جلب نظر موافق مقامات ايران برای ادامه مذاکره با آمريکا اعلام شده است. يک ماه پيش، سفيران ايران و آمريکا در بغداد، پس از سه دهه، دور يک ميز نشسته و با یکدیگر بر سر اوضاع عراق مذاکره کردند. روز سه شنبه يکی از مقامات وزارت خارجه ايران گفت «هنوز درباره ادامه اين مذاکرات تصميمی گرفته نشده است. اما اگر قرار بر ادامه مذاکره باشد، در سطح سفير خواهد بود.» چند هفته بعد از انجام دور اول مذاکرات ایران و آمریکا در بغداد، مقامات عراقی تلاش فراوانی کرده اند که نظر دو طرف را به ادامه اين گفتگوها جلب کنند. از مهمترين تلاش ها در اين باره می توان به سفر هوشيار زيباری، وزير خارجه عراق به واشينگتن و صحبت با همتای آمريکايی اش و يا سفر دو هفته قبل عبدالعزيز حکيم، رييس مجلس اعلای اسلامی عراق به تهران اشاره کرد. در تازه ترين تلاش مقامات عراقی نيز، جلال طالبانی، رييس جمهور عراق روز سه شنبه به تهران رفت تا با مقامات جمهوری اسلامی ايران از جمله درباره موضوع مذاکره با آمريکا صحبت کند. اما مقامات عراقی از اين همه تلاش برای جلب نظر ايران و آمريکا چه نفعی می برند؟ برخی تحلیلگران راتگرز معتقدند که عراق می داند تا زمانی که ايران و آمريکا با يکديگر رابطه ای نداشته باشند، امنيتی در عراق نخواهد بود و عده دیگری نسبت به روند این مذاکرات و به بار نشستن گفت و گوهای ایران با آمریکا، ابراز تردید می کنند. مصطفی العانی، مدير برنامه مطالعات تروريسم و امنيت در يک مرکز تحقيقاتی واقع در دوبی در باره آینده مذاکرات ایران با آمریکا بر سر مساله عراق به راديو فردا می گويد: «برای ايرانی ها و آمريکايی ها خيلی راحت است که می بينند عراقی ها سازمان دهنده، ميانجی و ميزبان اين مذاکرات هستند. چون ايران و امريکا هيچ رابطه ای با يکديگر ندارند و هر کدام می گويد اين عراق است که از ما می خواهد مذاکره کنيم. اگر چه موضوع بحث ايران و امريکا هم قرار است بر مساله امنيت در عراق متمرکز باشد اما اين مذاکرات، تنها راهی است برای هر دو طرف، که از شرايط پيشين خود خارج شوند.» اين تحليلگر عراقی مسايل خاورميانه نسبت به موفقيت آميز بودن مذاکرات احتمالی ايران و آمريکا نيز ابراز ترديد می کند: «فکر نمی کنم اين مذاکرات با هدفی که برای آن تعيين شده، يعنی کمک به عراقی ها برای برقراری امنيت در کشورشان، مفيد باشد. زيرا در سطح خاورميانه اکنون يک حالت عدم پذيرش نسبت به اين مذاکرات وجود دارد. کشورهای عربی منطقه معتقدند اگر فرصت و شانسی برای مذاکره هست بايد آنها هم درگير باشند، نه فقط ايرانی ها و آمريکايی ها. بنابراين فکر نمی کنم اين مذاکرات در صورت ادامه يافتن، دستاورد زيادی داشته باشد.» آشکار است که ايران و آمريکا هريک به شکل جداگانه منافعی در عراق دارد و البته منافع اين دو برای خودشان، خيلی مهم تر از منافع عراقی ها خواهد بود محمود عثمان بالا بودن مطالبات طرفین از یکدیگر آقای العانی، می گوید عمده ترین دلیل به نتیجه نرسیدن این مذاکرات، بالابودن مطالبات طرفین از یکدیگر است. وی می گوید:« ايرانی ها درخواست های فراوانی از طرف آمريکايی دارند و آمريکايی ها هم فهرست بلندبالايی درخواست از ايران دارند. اين درحاليست که مساله عراق، فقط بخش کوچکی از درخواست های طرفين در اين مذاکرات را در برمی گيرد. اين وضعيت از طرف کشورهای منطقه قابل پذيرش نيست.» دکتر محمود عثمان، از نمايندگان مجلس ملی عراق نيز در گفتگو با راديوفردا، نظر مثبتی درباره اين مذاکرات احتمالی ندارد. او می گويد: «شخصا تمايلی برای ادامه اين مذاکرات ميان آمريکا و ايران ندارم چون دولت های ايران و آمريکا هر دو تسلط و نفوذ زيادی در عراق دارند. اگر اين دو دولت توافق کنند هيچ معلوم نيست که اين توافق به نفع عراقی ها باشد. البته همچنين به نفع ما نيست که ايران و آمريکا با يکديگر اختلاف داشته و عليه همديگر باشند. چون تضاد آنها در عراق هم به ضرر عراقی ها خواهد بود. بنا بر اين دولت عراق که برای از سرگيری اين مذاکرات تلاش می کند بايد درباره نتايج آن خيلی محتاط و آگاه باشد. من به نوبه خودم، پشتيبان اين تلاش ها نيستم.» برخلاف نظر اين نماينده مجلس ملی عراق، بخشی از عراقی ها که اکنون در اين کشور صاحب قدرت اند تلاش زيادی برای تداوم مذاکره ميان ايران و آمريکا می کنند. ساعاتی پيش از ورود جلال طالبانی به تهران، مهدی مصطفوی، قائم مقام وزارت امور خارجه ايران گفت:«هنوز بررسيهای دور اول مذاکرات تمام نشده» و «در صورتی که جمع بندی نهايی اين باشد که مذاکرات ادامه يابد براساس توافقات قبلی» اين کار ادامه می يابد. به گفته اين مقام وزارت امورخارجه ايران «فعلا سطح مذاکرات، در حد سفير» خواهد بود. مصطفی العانی، تحليلگر مسايل خاورميانه در دوبی معتقد است تصميم نگرفتن ايرانی ها برای ادامه مذاکره با امريکا، ربطی به بررسی دور اول گفتگوها ندارد: «نمی فهمم که ايرانی ها يه چقدر زمان برای بررسی يکساعت مذاکره ای که در دور اول داشته اند نياز دارند؟ الان يک ماه از آن تاريخ می گذرد. در نتيجه فکر نمی کنم اين موضع گيری ها، انعکاس دهنده واقعيات باشد. ايرانی ها در ميان درخواست های زيادی که از آمريکا دارند پيش از هر چيز می خواهند منافع شان در سطوح سياسی و امنيتی عراق تضمين شود.» موضوع عراق برای کشورهای منطقه خيلی مهم است چون ديگر يک مساله عراقی نيست بلکه موضوعی منطقه ای است. پس دست آمريکا برای امتياز دهی به ايران بازنيست و حتی اگر آمريکا بتواند امتياز دهد، منطقه با اين کار مخالف است مصطفی العانی اين تحليلگر مسايل خاورميانه، با اشاره به اينکه ايرانی ها برای گرفتن ديگر درخواست هايشان، زمان ديگری را انتخاب می کنند می گويد:« اما بعيد است که آمريکا در موقعيتی باشد که بخواهد چنين امتيازاتی به ايران بدهد. موضوع عراق برای کشورهای منطقه خيلی مهم است چون ديگر يک مساله عراقی نيست بلکه موضوعی منطقه ای است. پس دست آمريکا برای امتياز دهی به ايران بازنيست و حتی اگر آمريکا بتواند امتياز دهد، منطقه با اين کار مخالف است.» محمود عثمان، نماينده مجلس عراق نيز با اين نظر موافق است و می گويد «کشورهای عربی نسبت به تقارب آمريکا و ايران حساسيت دارند و نگران اند.» اما افراد و گروه های سياسی يا کشورهايی که در سطح خاورميانه، با مذاکره ايران و آمريکا موافق نيستند چه دلايلی دارند؟ آيا صرفا از ايجاد رابطه ميان ايران وآمريکا و متعاقب آن به خطر افتادن منافع احتمالی خود نگران اند، يا نا اميدانه معتقدند که نه ايران و نه آمريکا ديگر نمی توانند به ايجاد آرامش در عراق کمک کنند؟ دکتر محمود عثمان در بغداد در پاسخ به اين سوال می گويد:«از يک طرف آشکار است که ايران و آمريکا هريک به شکل جداگانه منافعی در عراق دارد و البته منافع اين دو برای خودشان، خيلی مهم تر از منافع عراقی ها خواهد بود.» آقای محمود عثمان با اشاره به اينکه هم ايران و هم آمريکا به دنبال تضمين منافع خود در عراق هستند خاطر نشان می کند:«پس اگر ايران و آمريکا برای کارهای مهم در منطقه و جهان توافق داشته باشند عراقی ها اهميت شان را از دست داده و دستکم گرفته می شوند. از سوی ديگر برخی معتقدند که امنيت در عراق تنها زمانی برگزار می شود که خود عراقی ها با هم متحد شوند. در غير اين صورت نه ايران، نه آمريکا و نه اتحاد آنها، نمی تواند برای ما امنيت بياورد.» با اين وجود، بعضی تحليلگران از جمله هوشنگ اميراحمدی، استاد دانشگاه در ايالت نيوجرسی که اميدوار است مذاکره ايران و آمريکا بر سر موضوع عراق ادامه يابد زيرا در پرتو آن، ممکن است منافعی برای ايران موجود باشد. آقای امير احمدی می گويد:«اگر ايران قبول کند که پای ميز مذاکره بيايد،آن وقت بايد در اين مذاکره نه تنها در چارچوب منافع خودش بلکه در چارچوب منافع آمريکا نيز فکر کند. ايران نمی تواند به پای مذاکره بيايد فقط برای آنکه دريچه ای برای مسايل خودش باشد. بلکه بايد بپذيرد که دريچه ای هم برای آمريکا گشوده شود.» اين استاد دانشگاه، اينطور ارزيابی می کند که طرفين اين مذاکره،نبايد تنها به فکر منافع خود باشند چرا که اين مساله، به ضرر آنها تمام می شود. وی تاکيد دارد:«واقعيت اين است که آمريکا و ايران اگر فقط از دريچه منافع خودشان به طور تاکتيکی به اين ماجرا نگاه کنند، هر دو ضرر می کنند و من فکر می کنم جمهوری اسلامی بيشتر ضرر می کند. به همين دليل اميدوارم هر دو ديدگاهی استراتژيک و راهبردی به اين مذاکرات داشته باشند و سعی کنند اين دريچه را به يک در تبديل کنند.» مقامات واشينگتن، جمهوری اسلامی ايران را به مداخله در ناآرامی های عراق متهم می کنند، اتهامی که از سوی تهران بارها رد شده است. در دی ماه سال گذشته، نيروهای آمريکايی پنج ايرانی را در يکی از دفاتر جمهوری اسلامی در شهر اربيل دستگير کردند. مقامات آمريکايی می گويند که اين عده ز افراد سپاه قدس، شاخه ای از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که در عراق فعاليت دارد، بوده و مظنون به ايجاد ناامنی در عراق هستند. اتهام دستگيرشدگان اربيل اين است که در تجهيز و سازماندهی نيروهای شبه نظامی برای برهم زدن اوضاع امنيتی عراق دست داشته اند اما هنوز مدرکی برای اين اتهام از سوی مقامات آمريکايی ارايه نشده است. جمهوری اسلامی با محکوم کردن دستگيری اين پنج نفر می گويد که آنها ديپلمات هستند و از مصونيت سياسی برخورداند.

ايران-آمريکا؛ در انتظار نیمه دوم

Wed, 20 Jun 2007 21:29:15 +3500

بيش از ۳ هفته از برگزاری جلسه نمايندگان ايران و آمريکا در بغداد می گذرد و همچنان مشخص نيست که اين مذاکرات با هدف باثبات سازی عراق ادامه خواهد يافت بيش از ۳ هفته از برگزاری جلسه نمايندگان ايران و آمريکا در بغداد می گذرد و همچنان مشخص نيست که اين مذاکرات با هدف باثبات سازی عراق ادامه خواهد يافت. منوچهر متکی، وزير امور خارجه ايران روز دوشنبه گفت تهران در حال بررسی درخواست مقامات بغداد برای ادامه اين مذاکرات است و پاسخ ايران، در يکی دو هفته آينده اعلام خواهد شد. به اعتقاد تحليلگران، نخستين نشست نمايندگان ايران و آمريکا گرچه پس از ۲۸ سال «يخ زدگی روابط» ميان دو کشور را از بين برد اما طرفين، به نتايج قاطعی نيز نرسيدند. اين درحاليست که روزنامه فايننشال تايمز چاپ لندن روز چهارشنبه در تحليلی نوشت «ايران، بهترين اميدواری آمريکا برای باثبات سازی منطقه است.» ۲ روز بعد از اظهارات منوچهر متکی، وزير امور خارجه ايران مبنی بر اينکه پاسخ جمهوری اسلامی به مقامات عراقی ظرف يکی دو هفته آينده مشخص می شود، روز چهارشنبه بیستم ژوئن سليگ هريسون، مدير «برنامه آسيا در مرکز سياست بين المللی» در واشينگتن با انتشار يادداشتی در روزنامه فايننشال تايمز نوشت ايران بهترين گزينه و مايه اميدواری آمريکا برای باثبات سازی عراق و افغانستان است تنها اگر تهران و واشينگتن بر سر حداقل هايی به توافق دست يابند. درحالی که برخی تحليلگران معتقدند دور نخست مذاکرات سفيران ايران و آمريکا در بغداد در تاريخ هفتم خردادماه «بی ثمر» بوده است آقای سليگ هريسون، ضمن قبول اين برداشت در فايننشال تايمز می نويسد هيات ايرانی در مذاکرات اول با غفلت از مسايل مهمی که می توانست با هيات آمريکايی در ميان بگذارد «فقط بر موضوع نيروهای سازمان مجاهدين خلق در عراق تاکيد و تمرکز کرد.» سه هزار و ۶۰۰ نيروی سازمان مجاهدين خلق از زمان آغاز جنگ عراق در پايگاه خود باقی مانده اند و جمهوری اسلامی اين افراد را به عنوان تهديدی برای خود قلمداد می کند. به نوشته فايننشال تايمز، «سرويس های امنيتی آمريکا گرچه اين افراد را خلع سلاح کرده اند اما پايگاه آنها را دست نخورده باقی گذاشته» و گاهی از مجاهدين خلق برای انجام عمليات در ايران استفاده می کنند. سليگ هريسون به نقل از «افرادی نزديک به آيت خامنه ای» می نويسد در مذاکرات بغداد «هيات ايران پيشنهاد آمريکا برای انتقال پايگاه مجاهدين به مراکش را رد کرد» و در عوض خواستار خلع سلاح کامل مجاهدين و بازگشت اين افراد به ايران شدند سليگ هريسون به نقل از «افرادی نزديک به آيت خامنه ای» می نويسد در مذاکرات بغداد «هيات ايران پيشنهاد آمريکا برای انتقال پايگاه مجاهدين به مراکش را رد کرد» و در عوض خواستار خلع سلاح کامل مجاهدين و بازگشت اين افراد به ايران شدند. با اين همه برگزاری دور دوم مذاکرات همچنان نامشخص است و پاسخ احتمالی جمهوری اسلامی ايران در اين باره تعيين کننده خواهد بود. هوشنگ امير احمدی، رييس مرکز مطالعات خاورميانه در دانشگاه راتگرز و رييس «شورای آمريکاييان و ايرانيان» به راديوفرد ا می گويد نفس نشست نمايندگان ايران و آمريکا به حدی اهميت دارد که برداشت برخی تحليلگران مبنی بر اينکه دور اول نشست «بی ثمر» بوده، رنگ می بازد: « يکی از مشکلات ايران و آمريکا اين است که اين دو سال ها با هم قهر بوده اند و اصلا يادنگرفتند که با هم در يک اتاق بنشينند و حتی اخوالپرسی کنند. اگر نمايندگان دو طرف دوباره به اتاق مذاکره بازگردند، اقدام مثبتی است چون هر چه بيشتر ترس شان از تابوی مذاکرات می ريزد و احساس می کنند که مذاکره، موضوع خطرناکی نيست. در واقع طلسم مذاکره نکردن مستقيم، باز هم شکسته می شود.» سامی شورش، تحليلگر کُرد عراقی نيز در گفت وگو با راديوفردا می گويد «دور نخست مذاکرات ايران و آمريکا در بغداد، با وجودی که نتيجه ای قاطع نداشت خيلی مهم بود. زيرا دو طرف روبه روی هم نشستند و حرف زدند و اين فتح بابی برای بحث های بعدی می تواند باشد.» همه می دانند که ايران و آمريکا هر دو در شرايط بدی هستند سامی شورش به عقيده سامی شورش در شهر اربيل، موافقت ايران و آمريکا برای برگزاری دور دوم مذاکرات، گام مهم و مثبتی است و ممکن است موفقيت آميز باشد زيرا به اعتقاد او «اين روزها همه می دانند که ايران و آمريکا هر دو در شرايط بدی هستند.» این تحلیل گر کرد می افزايد«ايران به دليل مسايل مربوط به پرونده هسته ای اش، تحريم های شورای امنيت و همچنين به خاطر چرخش موضع اتحاديه اروپا که ديگر به شکل علنی، عليه برنامه های اتمی ايران است، اين روزها با افزايش احتمال رويارويی نظامی مواجه است. همين طور ايران با فشارهای اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی در داخل روياروست. همزمان آمريکا در عراق مشکلات فراوانی دارد و می خواهد که آنها را حل کند. در نتيجه هر دو کشور می خواهند در پرتو اين مذاکرات مشکلات خود را حل کنند و اين نشست به آنها اميدواری می دهد که مشکلاتشان را حل کنند.» سامی شورش همچنين معتقد است ايران می تواند با استفاده از اين موقعيت روابط خود با جامعه جهانی را عادی سازد. از همين رو او دور دوم مذاکرات را حتی اگر بی ثمر باشد بسيار مهم می داند «چون تنها راه موجود است.» آمريکا و ايران در هفته های اخير بارها از تمايل خود برای ادامه مذاکرات سخن گفته اند و مقامات عراقی نيز همين موضع را گرفته اند. عبدالعزيز حکيم، رييس مجلس اعلای اسلامی عراق نيز که برای ادامه مداوای بيماری اش به تهران رفته است به گزارش خبرگزاری فرانسه اين روزها تلاش دارد که نظر مساعد جمهوری اسلامی را برای ادامه مذاکرات جلب کند و گفته است «ادامه مذاکرات اکنون برای مردم عراق به يک خواسته ملی بدل شده است.» اما عراق، ايران و آمريکا هريک جداگانه چه نفعی از ادامه مذاکرات تهران و واشينگتن می برند؟ ايران متاسفانه هيچ دريچه ای برای مذاکره با آمريکا ندارد. جمهوری اسلامی هم متوجه شده که وضعيت نه جنگ و نه صلح که سال ها ميان دو کشور وجود داشته ديگر قابل تداوم نيست. پس ايران سعی می کند که امکانات يک مواجهه صلح آميز را به تدريج فراهم سازد.به نظر می رسد که مصلحت نظام در مجموع در جهت صلح فکر می کند. چون نظام ايران قادر نيست در يک جنگ در برابر آمريکا بايستد هوشنگ امیر احمدی هوشنگ امير احمدی می گويد: «اين موضوع برای دولت عراق از اين نظر مهم است که عراقی ها می دانند تا زمانی که ايران و آمريکا با يکديگر به نتيجه ای نرسيده اند مشکل عراق ادامه می يابد. چون ايرانی ها در تحليل نهايی، در عراق نفوذ دارند. نفوذی که می تواند برای ايجاد ثبات مثبت و يا منفی باشد. عراقی ها مايل اند که از نفوذ ايران در جهت مثبت سود برند و برای اين کار لازم است که ايران و آمريکا در کنار هم باشند». آقای امير احمدی می افزايد:«درباره ايران، ايرانی ها که در سازمان ملل به دليل پرونده اتمی شان تحت فشارند به اين مذاکرات حتی اگر نتيجه مهمی نداشته باشد به عنوان يک دريچه می نگرند. دريچه ای کوچک که شايد به آرامی به يک در و بعدتر به يک دروازه برای حل مسايل فی مابين تبديل شود. ايران متاسفانه هيچ دريچه ای برای مذاکره با آمريکا ندارد. جمهوری اسلامی هم متوجه شده که وضعيت نه جنگ و نه صلح که سال ها ميان دو کشور وجود داشته ديگر قابل تداوم نيست. پس ايران سعی می کند که امکانات يک مواجهه صلح آميز را به تدريج فراهم سازد.هرچند در ايران، اين طرح مخالفان و موافقانی دارد اما به نظر می رسد که مصلحت نظام در مجموع در جهت صلح فکر می کند. چون نظام ايران قادر نيست در يک جنگ در برابر آمريکا بايستد». آقای امير احمدی درباره منافع امريکا در گفت وگو با ايران می گويد:«آمريکا در عراق گرفتار است و به نفعش است که از ايران کمک بگيرد. تنها امتيازی هم که آمريکا در اين مذاکرات به ايران داده اين است که حاضر شده با ايران رويارو حرف بزند. اين خيلی نکته مهمی است چون سال ها با اين کار مخالف بود. پس طلسم واشينگتن هم شکسته.» به اعتقاد سامی شورش، تحليلگر کُرد عراقی، نقش واسطه های عراقی در برقراری ارتباط ميان ايران و آمريکا غير قابل انکار است: «حکيم اولين کسی بود که خواستار ديالوگ بين ايران و آمريکا درباره اوضاع عراق شد و تلاش کرد که دور اول نشست برگزار شود. سياستمداران کُرد عراقی مانند مسعود بارزانی و هوشيار زيباری نيز در اين راه بسيار تلاش کردند که نمايندگان ايران و آمريکا بپذيرند روبه روی هم بنشينند و برای باثبات سازی عراق حرف بزنند.» سامی شورش می گويد «با اين حال برخی تحليلگران عراقی و يا از ديگر کشورهای عربی هم هستند که نا اميدانه معتقدند مذاکرات ايران و آمريکا بی حاصل خواهد بود.» اين تحليل گر کرد می افزايد: «اما اين افراد بهتر است نگران نباشند و بنشينند و نظاره کنند. ما موافق باشيم يا مخالف، به هر حال ايران و عراق مرز مشترک طولانی دارند و می توانند بر امور يکديگر تاثير بگذارند.» با اين همه دکتر هوشنگ امير احمدی معتقد است برنده نهايی اين مذاکرات در هر شرايطی آمريکا خواهد بود: «در تحليل نهايی، آمريکا در اين مذاکرات، چيزی برای از دست دادن ندارد. آمريکايی ها به ادامه مذاکرات اين طور می نگرند که اگر مذاکرات در جهت ايجاد ثبات در عراق جواب داد، به نفع آمريکا خواهد بود. از طرفی اگر اين مذاکرات به نتيجه نرسيد، باز هم به نفع آمريکاست چون در آن صورت آمريکا می تواند از اين بی حاصلی مذاکرات، به عنوان ابزار پروپاگاندا عليه جمهوری اسلامی استفاده کند». به گفته آقای امير احمدی آمريکا با يک تير، ۲ نشان می زند. او در اين باره می گويد:« اگر آمريکا موفق شد که خوب. ولی اگر موفق نشد، هرچه بيشتر مشکلات عراق را به پای ايران می گذارد. تلاش می کند در عراق هم برای ايران تله ای بسازد که اين تله می تواند در برداشت نهايی، حتی ايران را در ارتباط با عراق به شورای امنيت بکشاند.» به اعتقاد اين استاد دانشگاه، جمهوری اسلامی ايران هم گرچه می تواند در پرتو اين مذاکرات، منافعی را به دست آورد اما بايد بپذيرد که نبايد صرفا در چارچوب منافع خود حرف بزند. آقای امير احمدی می گويد: « بايد حتی در چارچوب منافع آمريکا نيز فکر کند و اين کار بايد از جانب آمريکا نيز انجام شود. اين تنها راه موفقيت مذاکرات خواهد بود.»

دانشگاه اربیل؛ نهادی برای مدرن شدن کردستان عراق

Wed, 11 Apr 2007 13:43:58 +3500

دکتر عباس ولی، رييس کنونی «دانشگاه بين المللی هولير (اربيل)» معتقد است «کردستان عراق در شرايطی در حال رشد و توسعه است که روند نهادينه شدن ارکان سياست يا حکومت داری در اين منطقه وجود نداشته است.»

عباس ولی، استاد پيشين علوم سياسی در دانشگاه های بريتانيا و استاد و رييس «دانشگاه بين المللی هولير (اربيل)» به رادیو فردا می گوید که کردستان عراق در شرايطی در حال رشد و توسعه است که روند نهادينه شدن ارکان سياست يا حکومت داری در اين منطقه وجود نداشته است. دکتر ولی، اکنون دو سال است که به کردستان عراق آمده و رياست دانشگاهی را به عهده دارد که پيشتر مشابهی در اين منطقه نداشته است؛ «دانشگاه بين المللی هولير (اربيل)» که تدريس در آن به زبان انگليسی است و از چند ماه قبل کارش رسما آغاز شده است. وی که از کردهای متولد مهاباد در استان آذربايجان غربی ايران است می گويد که ايده شکل گيری اين دانشگاه از سوی مقامات حکومت فدرال کردستان عراق مطرح شد. به گفته دکتر ولی، هم اکنون از چهار منطقه کردستان، يعنی مناطق کردنشين عراق، ايران، ترکيه و سوريه دانشجويانی در حال تحصيل در اين دانشگاه هستند. رييس دانشگاه بين المللی هولير (اربيل)، شکل گيری اين نهاد آموزشی و آکادميک را با حضور استادانی که از کشورهای غربی به اربيل آمده اند، سرآغاز حرکتی برای «مدرنيزه کردن و ايجاد اصلاحات در منطقه کردستان عراق» می داند. منطقه ای با ثبات در کشوری جنگ زده چهار سال پس از آغاز جنگ عراق، نگاه اغلب رسانه ها به سوی بخش های ناآرام و پر تنش اين کشور متمرکز است؛ مناطقی که به شکل عمده در نواحی مرکزی يا نيمه جنوبی اين کشور جای دارند. اما در همين مقطع زمانی چهار ساله، در بخش شمالی عراق و به طور مشخص سه استان کردنشين اين کشور، آرامش نسبی برخوردار بوده و زيرساخت های اقتصادی با تکيه بر سرمايه گذاری خارجی در حال شکل گيری است. دکتر عباس ولی، ضمن قبول کاستی هايی در جامعه و فرهنگ کردستان عراق می گويد: مقامات حکومت فدرال کردستان خود به اين کمبودها واقف و معترف اند. مهمترين و اصلی ترين کمبود در اين منطقه، نبود نيرو و کادر متخصص است که اين خود، ميراثی بازمانده از دوران حکومت بعث در عراق است. با تداوم توسعه اقتصادی در کردستان، افزايش دستمزد ها و به تبع آن تورم و ديگر مشکلات خاص اجتماعی و سياسی به وجود می آيد. دکتر عباس ولی اين تحليلگر مسايل عراق، حکومت پيشين عراق را نه تنها مانع پيشرفت ، بلکه عامل تخريب شهرها و مناطق کردنشين در اين کشور می داند. وی می گوید که «حالا مقامات حکومت کردستان می خواهند با آخرين سرعت بازسازی و پيشرفت کنند اما توسعه سريع، بی ترديد از نظر جامعه شناسی، اقتصادی، سياسی و حتی فرهنگی و روانی مشکلاتی برای اينجا به بار می آورد. چون اين توسعه، تا حد زيادی جابجايی موقعيتی همراه می آورد.» به عقيده کارشناسان و تحليلگران امور خاورميانه، کردستان عراق اکنون در وضعيت جذب سرمايه گذاری و رونق اقتصادی است. پروژه های عمرانی، صنعتی و بازرگانی که در اين منطقه در حال پيشرفت است همگی نشانگر «توسعه اقتصادی در کردستان عراق» هستند. اما به اعتقاد دکتر ولی، با تداوم توسعه اقتصادی در اين منطقه، افزايش دستمزدها و به تبع آن تورم و ديگر مشکلات خاص اجتماعی و سياسی به وجود می آيد. وی می افزاید که به ويژه که بار اصلی اين تحول اقتصادی، ناشی از سرمايه گذاری های وارداتی از کشورهای همسايه مانند ترکيه، ايران و سوريه است و اقتصاد اين کشورها نادرست و خراب است. به گفته دکتر ولی نتيجه اين می شود که تورم کشورهايی نظير ايران، ترکيه و سوريه نيز همراه برنامه های توسعه در اين منطقه، وارد کردستان عراق می شود. رييس دانشگاه بين المللی اربيل، دلايل ديگری را نيز دال بر ضعيف و لرزان بودن توسعه اقتصادی در کردستان عراق بر می شمرد: «از جمله اينکه تنها منبع درآمد حکومت کردستان، سهم ۱۳ درصدی است که از درآمد نفتی عراق دريافت می کند که این قرار است به ۱۷ درصد افزايش يابد.» با اين حال دکتر عباس ولی، به آينده توسعه اقتصادی و چشم انداز توسعه سياسی در کردستان عراق اميدوار است و می گويد: «در محدوده خاورميانه، اکنون آزادی قابل تحسينی در اينجا وجود دارد. شايد يک دليل آن اين باشد که مذهب هنوز در اينجا حريم شخصی است و به ايدئولوژی تبديل نشده است. جامعه از اساس، سکولار است و حکومت نيز سعی دارد که از اين شرايط پشتيبانی کند.» پتانسيل دوگانه: ثبات و توسعه يا ناامنی و جنگ برخی کارشناسان می گويند که «کردستان عراق در حال حاضر دارای دو پتانسيل است؛ پتانسيلی برای توسعه، سازندگی و برقراری دموکراسی و ديگری پتانسيلی برای ايجاد تنش و ناآرامی با توجه به تهديدهای موجود از سوی همسايگان.» از دکتر عباس ولی درباره ميزان اميدواری به شرايط، اعتماد به ماندگاری و اثرگذاری دانشگاهی می پرسم که او رياستش را به عهده دارد. دکتر ولی:«ممکن است در کوتاه مدت، امور کردستان عراق به هم بريزد ولی فکر نمی کنم هيچ کدام از دولت های همجوار، توانايی اقتصادی و نظامی لازم را داشته باشند که کردستان عراق را در بلند مدت زير سيطره نگه دارند.» او می گويد: گرچه در يک مقطع زمانی کوتاه مدت، اميدی به تثبيت وضع عراق به ويژه در بغداد نيست اما حکومت خودمختار کردستان قادر به اداره امور است؛ چرا که حضور ما در اينجا وابسته به وجود يک دانشگاه و بنياد آکادميک و فرهنگی است. وی می افزاید: اما درست است که دانشگاه ها نيز در خلا زندگی نمی کنند و در چارچوب سياست موجود بايد ادامه حيات دهند. بنابراين شرايط تدوام کار ما در کردستان عراق، تابع وضعيت سياسی است. به گفته دکتر ولی، «اساس کار بر اين است که اين حکومت در چارچوب عراقی فدرال و دموکراتيک، به شکل فدرال محلی باقی بماند. در اين صورت ما هم می مانيم. اما اگر با توجه به تهديدهای کشورهای همسايه يا گروه هايی در بغداد، وضع با ثبات کردستان، تغيير کند حتما دانشگاه نيز نمی ماند. ولی به نظرم در شرايط کنونی، چنين تهديدهايی، واقعيت اساسی ندارد.» وی در ادامه حتی «احتمال حمله نظامی همسايگان کردستان عراق» را پيش می کشد اما می گويد: «ممکن است در کوتاه مدت، امور اينجا به هم بريزد ولی فکر نمی کنم هيچ کدام از دولت های همجوار، توانايی اقتصادی و نظامی لازم را داشته باشند که کردستان عراق را بلند مدت زير سيطره نگه دارند.» رييس دانشگاه بين المللی اربيل می گويد که با توجه به رشته دانشگاهی اش (علوم سياسی و روابط بين الملل) اکنون هيچ نقشی به عنوان مشاور سياسی در حکومت فدرال کردستان عراق ندارد اما با توجه به اينکه دانشگاه بين المللی اربيل، يک نهاد با پشتوانه دولت کردستان است، مقامات اين منطقه عراق از پژوهش ها و دستاوردهای آموزشی و علمی اين دانشگاه بهره مند می شوند. تحصيل در دانشگاه بين المللی هولير (اربيل) دانشگاهی که دکتر عباس ولی، رياستش را به عهده دارد با ايده و پشتيبانی حکومت کردستان تاسيس شده «پس با توجه به دولتی بودنش، تحصيل در اين دانشگاه رايگان است اما امتحان ورودی دارد.» به گفته عباس ولی، امتحان ورودی اين دانشگاه به زبان انگليسی است و با توجه به استاندارد بريتانيايی که بر اين نهاد حاکم است «آزمون ورودی در سطح بالايی برگزار می شود. به طوری که بيش ازچهار هزار نفر برای سال اول فعاليت دانشگاه در رشته های مختلف ثبت نام کردند اما تنها نزديک به ۳۰۰ نفر پذيرفته شدند.» گرچه از قديم دانشگاه اربيل (با دانشکده هايی متنوع) در اين شهر فعاليت داشته است اما عباس ولی می گويد عاملی که باعث شد مقامات حکومت کردستان عراق مجاب شوند که برای مدرنيزاسيون در این منطقه، دانشگاهی تازه را افتتاح کنند،«اين بود که تدريس در اين دانشگاه براساس شيوه های مدرن خواهد بود.» عاملی که باعث شد مقامات حکومت کردستان عراق مجاب شوند که برای مدرنيزاسيون در این منطقه، دانشگاهی تازه را افتتاح کنند،«اين بود که تدريس در اين دانشگاه براساس شيوه های مدرن خواهد بود.» رییس دانشگاه اربیل اين استاد دانشگاه، علت تدريس به زبان انگليسی در اين دانشگاه را «ضعف زبان های شرقی از جمله عربی، فارسی، ترکی و کردی در بيان مفاهيم مدرن سياسی و اجتماعی» می داند. به اعتقاد دکتر ولی، «منابع و مآخذ درسی برای رشته های علوم سياسی، اقتصادی و اجتماعی در زبان های رايج در اين منطقه خيلی ضعيف است.» اين استاد دانشگاه، هيچ عاملی غير از آزمون ورودی را در پذيرش دانشجو دخيل نمی داند: «ما نه براساس قوم و مليت يا نژاد دانشجو می پذيريم و نه بر اساس جنسيت يا محدوديت سنی. بر همين اساس اکنون دانشجويانی از ايران، ترکيه و سوريه داريم. همين طور دانشجويان عرب که از جنوب عراق آمده اند.» دکتر عباس ولی، يکی از مهمترين مشکلات خود و همکارانش برای افتتاح اين دانشگاه را يافتن استادان مجرب و مسلط به زبان انگليسی در ديگر کشورها و جلب رضايت آنها برای اقامت در کردستان عراق می داند: «چون معيار کاری ما غربی است اساتيد بايد از کشورهای غربی می آمدند. مثلا رييس دانشکده جامعه شناسی از دانشگاه سيدنی آمد يا استادان ديگر از سوئد، آمريکا و انگليس آمدند.» در دانشگاه بين المللی اربيل، شش رشته در مقطع کارشناسی تدريس می شود: علوم سياسی و روابط بين الملل، اقتصاد و امور مالی، بازرگانی و مديريت، جامعه شناسی، تاريخ، و فناوری اطلاعات. به گفته دکتر عباس ولی، تصميم گرفته شده که در آينده ای نزديک دو دانشکده ديگر نيز به جمع اين دانشکده ها افزوده شوند: تربيت معلم انگليسی برای مدارس و تکنولوژی نفت.