Radio Free Europe / Radio Liberty

وبلاگ‌نویسان در «اتاق معجزه»

Tue, 24 Feb 2009 17:10:15 +3500

دادگاه انقلاب ایران به تازگی احکام خود در موضوع پرونده موسوم به »وبلاگ‌نویسان» را اعلام کرد. شهرام رفیع‌زاده یکی از چهار وبلاگ‌نویسی که در سال ۸۳ و در پرونده موسوم به «وبلاگ‌نویسان» مورد احضار و بازجویی قرار گرفته بود در گفتگو با رادیو فردا گوشه‌هایی از این پرونده را بازگو می‌کند.قوه قضاییه ایران اخیراً و پس از گذشت چهار سال از بازداشت متهمان پرونده موسوم به «وبلاگ‌نویسان»، علیه این افراد احکام سنگینی صادر کرد. جواد غلام تميمی متهم رديف اول پرونده وبلاگ‌نويسان به سه سال و سه ماه زندان و ده ضربه شلاق، شهرام رفيع‌زاده متهم رديف دوم پرونده به ۹ ماه زندان و ۲۰ ضربه شلاق، روزبه ميرابراهيمی، متهم رديف سوم به دو سال و دو روز زندان و ۸۴ ضربه شلاق و اميد معماريان به دو سال و شش ماه زندان و ده ضربه شلاق و ۵۰۰ هزار تومان جريمه نقدی محکوم شدند. اتهامات اين افراد، موارد گوناگونی را در بر می‌گيرد. از مشارکت و عضويت در جمعيت‌های غيرقانونی، خيانت به کشور، تبليغ عليه نظام، اخلال در نظم عمومی و توهين به رهبر گرفته، تا نگهداری آلات و ادوات قمار. حکم اخير نيمه دوم بهمن ماه سال ۱۳۸۷ از سوی شعبه ۱۰۵۹ دادگاه جزایی و انقلاب تهران صادر شد و صدور اين احکام، اعتراض متهمان اين پرونده وعده آنان را به پيگيری حقوقی آن را در پی داشته است. شهرام رفيع‌زاده، متهم رديف دوم این پرونده -پس از صدور حکم دادگاه جزایی تهران عليه خود و سه هم‌پرونده‌ای ديگرش در وبلاگ خود نوشته‌ای را با عنوان «ناگفته‌هايی از پرونده وبلاگ‌نويسان. بر ما چه گذشت؟» منتشر کرد. او در اين مطالب، متن دفاعيه خود را در اولين دادگاه وبلاگ‌نويسان در پاييز سال ۱۳۸۵ منتشر کرده است. آقای رفيع زاده در ۱۷ شهريور ۱۳۸۳ بازداشت شد و ۸۶ روز را نیز در زندان به سر برد. آقای رفیع‌زاده در گفت‌وگوی ویژه‌ای با رادیو فردا از آنچه گذشت و جریان پرونده وبلاگ‌نویسان می‌گوید. رادیو فردا: آقای رفیع زاده، در متنی که تحت عنوان«ناگفته‌هایی از پرونده وبلاگ نویسان » منتشر کردید ، حکم اخیر صادر شده علیه متهمان این پرونده از جمله خودتان را از هر جهت مبتنی بر بنایی سست توصیف می‌کنید. چرا؟ شهرام رفيع‌زاده: من گفتم که اين حکم بر مبنای سستی قرار دارد، زيرا تنها منبع صدورش اقاريری است که از ما گرفته شده است. در واقع اعترافات اجباری که در طول نزديک به سه ماه -برای خود من- در زندان انفرادی، شکنجه، تهديد و فشارهای مختلفی که شرحش يک کتاب مفصل خواهد شد اخذ شده، آن هم با محورهای مشخص و از پيش تعيين شده و بر اساس يک سناريويی که ساخته ذهن بازجويان بود. ما بعد از آزادی در روز ۲۲ دی ماه سال ۸۳، با آقای شاهرودی رئيس قوه قضائيه ديدار داشتيم و ايشان پس از آن که شرح آنچه را که بر ما گذشته بود و شکنجه هايی که بر ما اعمال شد و نحوه اعتراف‌گيری و اعتراف‌سازی را شنيد همان جا رسماً اعلام کرد که اعترافات شما باطل است. نکته ديگری که در اين حکم به مورد بسيار عجيبی اشاره شده است اين است که مثلاً من گفته‌ام که «دوست احمد شاملو بوده‌ام» و در حکم آمده است که از آنجايی که احمد شاملو، مخالف جمهوری اسلامی بوده، بنابر اين برای من در اين خصوص ۹۱ روز زندان تعيين شده است. این مسئله خودش موضوع سؤال‌برانگیزی از دو جهت است. نخست آنکه اگر کسی مخالف باشد صرفاً باید برایش حکم صادر شود و یا دوستی با کسی که مخالف جمهوری اسلامی باشد زندان دارد؟ از سوی دیگر اینکه آقای شاملو در زمان بازداشت من دستکم چهار سال بود که از دنیا رفته بود. جای دیگری از این حکم اشاره شده است که ما چهار متهم این پرونده ازتکنولوژی جدید به جای اینکه به نفع جمهوری اسلامی استفاده کنیم به ضررش استفاده کرده‌ایم. اما اصولاً زمانی که ما را بازداشت کردند هنوز هم قانونی درباره جرایم رایانه‌ای وجود نداشت. آقای روزبه میرابراهیمی گفته‌اند که «ما به آقای شاهرودی اعتماد کردیم . وی به ما گفت جزئیات زندانتان را به هیچ کس نگویید. من قول می‌دهم که مسئله شما را حل کنم». چطور شد که شما به آیت‌الله شاهرودی که رئیس همان قوه قضائیه‌ای است که به نوعی این مشکلات را برای شما و دوستانتان ایجاد کرد اعتماد کردید؟ حقیقت این است که آن دیدار که دو ساعت و نیم طول کشید خودش بحث مفصلی است که ما هنوز جزئیات آن را بیان نکرده‌ایم . آن دیدار بنا به اعتراض رئیس جمهور وقت آقای خاتمی و مذاکراتی که سران سه قوه با هم داشتند انجام شد و ما در آنجا فقط شرح آنچه بر ما گذشته بود را روایت نکردیم بلکه از آقای مرتضوی، دادستان تهران و از نیروهایی که تحت عنوان حفاظت اطلاعات نیروی انتظامی ما را بازداشت کرده بودند هم شکایت کردیم. دلیل اعتماد ما هم این بود که آن جلسه در فضای مثبتی انجام شد و ایشان به ما در حضور دو تن از معاونان خود قول داد که نه تنها این پرونده را بررسی کند بلکه با متخلفان برخورد خواهد کرد و پرونده را از دادستان تهران گرفتند. منتها در طول چهار سال این ماجرا پیچیده‌تر شد و با تغییر چهار قاضی سرانجام پرونده بدست همان گروهی افتاد که در قوه قضائیه به «تندرو» مشهورند. دلیل این اعتماد این بود که ما به صراحت و به تندی شکایت خود را اظهار کردیم و ایشان هم همه این حرف‌ها را پذیرفتند و قول داد که نه تنها ما و خانواده‌هایمان در امنیت کامل باشیم بلکه با متخلفان برخورد خواهد کرد. ما نیز در این مدت سعی کردیم که بر صحبتی که شده بود پای بند باشیم اما پس از چهار سال دیدیم که ایشان نتوانست حرفش را عملی کند به همین دلیل من به شخصه خود را ملزم دانستم که فعلاً متن دفاعیه را منتشر کنم. البته چیزهای دیگری هم در این پرونده وجود دارد که لازم است با افکار عمومی در میان بگذارم. غیر از جلسه دیدار شما با آیت‌الله شاهرودی، آیا دلیل دیگری هم برای این سکوت شما وجود داشت؟ نه دلیل دیگری واقعاً وجود نداشت. جز اینکه در هر پرونده‌ای یک سری ملاحظات درباره دیگران هم وجود دارد. سرنوشت چند نفر به این پرونده گره خورده بود و ممکن بود که انتشار جزئیات برای برخی از متهمان یا بازداشت‌شدگان، مشکلات دیگری ایجاد کند. در مطلب مفصل خودتان تحت عنوان « در زندان بر ما چه گذشت» به آزار و اذیت‌ها و شکنجه‌های روحی و جسمی دوران بازداشت اشاره کرده‌اید. مایل هستید در این مورد نکاتی را در اینجا بیان کنید؟ شکنجه در قوانین جمهوری اسلامی ممنوع است و حتی مقامات کشوری هم به ظاهر منکر این قضیه هستند. ولی پرونده ما جزو آن مواردی بود که همه مقامات ریز و درشت جمهوری اسلامی پذیرفتند که متهمان این پرونده شکنجه شده‌اند. سلول انفرادی، چشم‌بند، ضرب و شتم شدید و شکنجه‌های روحی طاقت‌فرسا به شکلی بود که آقای عباس علیزاده، رئیس وقت دادگستری و معاون فعلی قوه قضائیه رسماً به خبرگزاری‌ها اعلام کرد که در این پرونده تخلفاتی از سوی ضابطان و مقامات قضایی صورت گرفته است و آنها کارهای غیر قانونی انجام داده‌اند. در چند جای متن خودتان در رابطه با مسئله شکنجه از این عبارت استفاده کرده‌اید که «درباره فلان نکته شرم دارم که توضیح بدهم». برخی افراد معتقدند که این سکوت شما دردی را دوا نمی‌کند و این شرم باید متوجه افراد متخلف و خاطی و ناقض کرامت انسانی باشد نه متوجه کسانی که شکنجه قرار شده‌اند. به هرحال هیچ کس نمی‌تواند تصور کند که به قول شما «پشت این اتاق معجزه» چه می‌گذرد. فکر نمی‌کنید که وقتش رسیده است که این اتاق را تشریح کنید؟ این نظر قابل احترام است. اصولاً در بسیاری از پرونده‌هایی که در مورد روزنامه‌نگاران و وبلاگ‌نویسان یا فعالان مدنی و سیاسی ساخته می‌شود سعی می‌کنند قبل از ورود به بحث اصلی و اتهام مورد نظر، به وسیله اعترافات اخلاقی فرد بازداشت شده را تحقیر کنند و از پا بیندازند. در این خصوص هم از روش‌های بسیار غیر انسانی استفاده می‌کنند. به عنوان مثال یکی از این روش‌ها متهم کردن فرد بازداشت شده به داشتن روابط جنسی با خانم‌هاست. در پرونده ما تلاش بسیاری شد که از ما اعتراف بگیرند که با افرادی از همکارانمان ارتباط جنسی داشته‌ایم که من این اتهام را نپذیرفتم. به ما می‌گفتند پرونده شما برای تکمیل شدن نیاز به یک اتهام اخلاقی دارد. در مورد خودم سعی کردند که در مورد دوستانی که مرده بودند از من اعتراف بگیرند و اصرار داشتند من همان چیزهایی را که آنها می‌خواهند بنویسم. الان متأسفانه این روش باب شده است. بارها و بارها به من می‌گفتند که «شما سه دسته گل دارید و اگر این اعترافات را نپذیرفتید ممکن است برای آنها اتفاق ناگواری پیش بیاید» که منظورشان سه فرزند من بود. تصور این موضوع برای کسی که مدت زمانی طولانی در یک سلول انفرادی یک در دو متر و در بی‌ارتباطی کامل و تحت فشارهای شدید جسمی و روحی قرار دارد وحشتناک است. برخی از سازمان‌های حقوق بشری در دفاع از شما و سه متهم دیگر پرونده بیانیه‌ای را صادر کردند و طی این بیانیه احکام صادر شده علیه شما را محکوم کردند. شما چقدر این حمایت‌ها را مفید ارزیابی می‌کنید؟ حمایت‌هایی که نهادهای حقوق بشری و تشکل‌های صنفی در داخل و خارج از ایران نسبت به قربانیان خشونت سیاسی انجام می‌شود، نخستین نتیجه‌ای که دارد کاهش فشار هنگام بازداشت است.برخلاف این نظریه که برخی مطرح می‌کنند که اگر کسی را بازداشت کردند سعی کنیم سکوت کنیم. این حمایت‌ها چه در دوران بازداشت و چه در هنگام صدور حکم مؤثر خواهد بود. از همه اینها گذشته، از خودتان بگویید؟ الان کجا هستید و چه می‌کنید؟ من الان در کانادا هستم اینجا کار و تحصیل می‌کنم. از هم پرونده‌ای‌های خودتان خبر دارید؟ آنها الان کجا هستند و چه می کنند؟ تا جایی که من خبر دارم روزبه میر ابراهیمی و امید معماریان الان در آمریکا هستند ولی آقای جواد غلام تمیمی که سنگین‌ترین حکم صادره برای ایشان صادر شده است –سه سال و سه ماه زندان– هم اکنون در ایران هستند. بسیار متأسفم از این که آدم‌ها را بی‌گناه بازداشت می‌کنند و زندگی‌شان را در معرض خطر جدی قرار می‌دهند.

احمد منتظری: ولی فقیه احتیاج به مشاورین بیشتری دارد

Thu, 25 Dec 2008 21:40:23 +3500

آيت الله حسينعلى منتظرى، سرشناس ترين روحانى منتقد حكومت ايران گفته است: نظرات ولى فقيه تنها در امور فقهى بر ديگران مقدم است و در ساير امور اداره حكومت بايد به نظر كارشناسان رجوع شود .

آقاى منتظرى اين سخنان را روز جمعه، ۲۹ آذر، و طى ديدار «ابراهيم يزدى» دبيركل و برخى ديگر از اعضاى نهضت آزادى ايران با وى در قم ايراد كرد و افزود: مسائلى مانند رابطه با آمريكا و يا روابط سياسى با ساير كشورها در حوزه كارى ولى فقيه قرار نمى گيرد .

احمد منتظرى، فرزند آيت الله منتظرى در گفت و گو با راديو فردامی گوید که ولی فقیه باید تعداد مشاوران خود را افزایش دهد ولی تصمیم گیرنده نهایی خود فقیه خواهد بود.

آيت الله حسينعلى منتظرى، سرشناس ترين روحانى منتقد حكومت ايران گفته است: نظرات ولى فقيه تنها در امور فقهى بر ديگران مقدم است و در ساير امور اداره حكومت بايد به نظر كارشناسان رجوع شود. آقاى منتظرى اين سخنان را روز جمعه، ۲۹ آذر، و طى ديدار «ابراهيم يزدى» دبيركل و برخى ديگر از اعضاى نهضت آزادى ايران با وى در قم ايراد كرد و افزود: مسائلى مانند رابطه با آمريكا و يا روابط سياسى با ساير كشورها در حوزه كارى ولى فقيه قرار نمى گيرد. احمد منتظرى، فرزند آيت الله منتظرى در گفت و گو با «راديو فردا» می گوید که ولی فقیه باید تعداد مشاوران خود را افزایش دهد ولی تصمیم گیرنده نهایی خود فقیه خواهد بود. راديو فردا: آيت الله منتظرى در ديدار اعضاى نهضت آزادى با وى درباره لزوم اجتهاد تخصصى سخنرانى كرد. با توجه به شرايط حاكم و وجود ولايت مطلقه فقيه در جمهورى اسلامى ايران چگونه مى توان از اجتهاد تخصصى سخن گفت؟ احمد منتظرى: توضيح اين است كه چون همۀ امور تخصصى است، به خاطر پيدا كردن طرق مختلف و پيشرفت، دامنۀ وسيع داشتن همۀ ابعاد حكومتدارى، ايشان در واقع مسئلۀ دو دو تا چهار تا گفتند، كه فقيه متخصص فقه است، نه متخصص سياست و نه متخصص اقتصاد. گفت و گوی مریم منظوری با احمد منتظری در باره تخصصی شدن فقه در واقع فقيه بايد بداند كه در قواى سه گانه، در قوۀ مقننه قانونى خلاف اسلام تصويب نشود و خلاف فقه اسلام تصويب نشود، در مرحلۀ اجرا، مجريان خلاف اسلام و خلاف فقه اسلامى كارى انجام ندهند و در قوۀ قضاييه هم به همين صورت و فقط همين، يعنى بايد اين سه قوه را نظارت كامل و نظارت فقهى داشته باشد، كه خلاف اسلام عمل نشود، چون جمهورى اسلامى است. «با توجه به گسترده شدن علوم و گسترده شدن فروعات فقهى، خود به خود بايد افراد زيادى در رشته هاى مختلف كار كنند و نهايتا نظر خود را به ولى فقيه منتقل كنند و ايشان تصميم نهايى را بگيرند.» احمد منتظری ولى امور تخصصى اقتصادى و سياسى بايد به متخصصين واگذار شود، يعنى متخصصين وزارت خارجه، بايد تشخيص دهند، كه آيا ارتباط با فلان كشور صحيح است يا خير و متخصصين وزارت اقتصاد، بايد تصميم گيرند، كه فعاليت اقتصادى بايد به چه صورت باشد، نه اينكه شخصى كه متخصص فقه است، بخواهد در سياست و در اقتصاد هم، دخالت كند. به نظر شما، صحبت هاى ايشان با هدف شخص خاصى در دستگاه حكومتى ايران صورت مى گيرد، يا در هر حال به شكل كلى ايراد شده است؟ كاملا به شكل كلى است، يعنى ايشان اين نظام را از خود مى داند و براى آن زحمت كشيده، احساس مى كند كه بايد در حفظ آن كوشا باشد و بى تفاوت نباشد و بر خلاف كسى كه براى اين نظام ارزشى قائل نيست و سكوت مى كند و مى گويد هر بلايى سر نظام آمد به ما مربوط نيست. ايشان انتقاد مى كند، انتقاد سازنده در جهت اصلاح امور، كه مبادا اين نظامى كه اين همه براى آن زحمت كشيده شده، اين همه خسارت به مملكت و مردم آن وارد شده و نظام تشكيل شده، بايد حفظ و اصلاح شود، و خداى ناكرده، از راه اصلى منحرف نشود. آقاى منتظرى! با مطرح شدن بحث اخير در مورد اجتهاد تخصصى و شورايى شدن اجتهاد، به نظر شما، تكليف ولايت فقيه در نظام جمهورى اسلامى ايران چه خواهد بود؟ ولايت فقيه چه جايگاهى پيدا خواهد كرد؟ جايگاه آن محفوظ است ولى فكر مى كنم احتياج به مشاورين بيشترى خواهد داشت. در امور مختلف فقهى ايشان مشاورين داشته باشند كه بتوانند از نظرات آنها استفاده كنند، ولى مسلما تصميم گير نهايى خود ولى فقيه خواهد بود. ولى با توجه به گسترده شدن علوم و گسترده شدن فروعات فقهى، خود به خود بايد افراد زيادى در رشته هاى مختلف كار كنند و نهايتا نظر خود را به ولى فقيه منتقل كنند و ايشان تصميم نهايى را بگيرند. شاهد اين موضوع هستيم، چه در ايران و چه در ساير نقاط دنيا، كه بحث تخصصى شدن سال ها است كه جريان پيدا كرده، حتى مى دانيد كه آقاى هاشمى رفسنجانى هم اخيرا همين مسئله را مطرح كردند. فكر مى كنيد ضرورت مطرح شدن اين بحث، از طرف چهره هاى سرشناس، چيست؟ فكر مى كنم لزوم اين از طرف ايشان احساس شده، آقاى هاشمى رفسنجانى هم، به عنوان يكى از دلسوزان اين نظام، مطرح كرده كه اين مسئله بايد هرچه زودترانجام شود، يعنى يك نفر نمى تواند از عهدۀ همۀ فقوهات فقهى و از عهدۀ همۀ مسائل فقهى بر بيايد و تصميم درستى بگيرد و خود به خود بايد تخصصى شود و رشته هاى مختلف، چون ولى فقيه يك نفر هست، خود به خود رشته هاى مختلف، زير نظر ولى فقيه خواهد بود و تصميم گيرى نهايى با ولى فقيه خواهد بود.

«تصمیم غرب در باره ایران؛ با روسیه یا بدون روسیه»

Wed, 24 Sep 2008 20:20:28 +3500

وزير امور خارجه آلمان تصميم روسيه به عدم حضور در نشست كشورهاى قدرتمند جهان براى گفت و گو درباره اعمال تحريم هاى بيشتر عليه جمهورى اسلامى ايران را، حركتى تلافى جويانه در مقابل آمريكا توصيف كرده است .

آمريكا پيشتر در نشست كشورهاى موسوم به گروه هشت يا هشت كشور صنعتى جهان كه روسيه نيز عضو آن است حاضر نشده بود.

مقام هاى روسيه و آمريكا روز سه شنبه اعلام كردند به خاطر مخالفت مسكو با شركت در نشست كشورهاى موسوم به ۱+۵ نشست وزيران خارجه اين كشورها كه قرار بود در هفته جارى در حاشيه مجمع عمومى سازمان ملل متحد در نيويورك برگزار شود لغو شده است. وزير امور خارجه آلمان تصميم روسيه به عدم حضور در نشست كشورهاى قدرتمند جهان براى گفت و گو درباره اعمال تحريم هاى بيشتر عليه جمهورى اسلامى ايران را، حركتى تلافى جويانه در مقابل آمريكا توصيف كرده است. آمريكا پيشتر در نشست كشورهاى موسوم به گروه هشت يا هشت كشور صنعتى جهان كه روسيه نيز عضو آن است حاضر نشده بود. گروه پنج به علاوه يك شامل پنج عضو دائمى شوراى امنيت، يعنى آمريكا، روسيه، چين، بريتانيا و فرانسه همراه با آلمان در تلاش هاى ديپلماتيك خود به دنبال متقاعد كردن ايران به توقف برنامه هاى اتمى اش هستند. وزارت امور خارجه روسيه، اعلام كرده است، فوريتى وجود ندارد كه كشورهاى قدرتمند را مجبور كند در خلال يك هفته پر كار در مجمع عمومى سازمان ملل، درباره ايران به مذاكره بنشينند. درباره اين اقدام روسيه يعنى مخالفت با شركت در نشست ۱+۵ براى بحث درباره پرونده هسته اى ايران، دكتر شهرام چوبين، مدير بخش پژوهش مركز سياست هاى امنيتى در ژنو، به «راديو فردا» مى گويد: روابط مسكو – واشينگتن به خاطر مسائل ديگرى به تيرگى گراييده و به ايران ربطى ندارد. راديو فردا: چه دلايلى سبب بروز تنش ميان آمريكا و روسيه شده است. آيا آنچنان كه برخى از تحليلگران مى گويد درگيرى هاى گرجستان در اين زمينه نقش اساسى دارد؟ شهرام چوبين: اين تصميم روسيه در زمانى رخ مى دهد كه روابط مسكو – واشينگتن به خاطر مسائل ديگرى دچار تيرگى شده است. به نظر من روسيه در نشست ۱+۵ در نيويورك شركت نمى كند تا به آمريكا نشان دهد مسكو با غرب ، درباره مسائلى كه هم براى غرب و هم روسيه مهم است همكارى نمى كند، مگر آنكه غرب با روسيه محترمانه برخورد كند. «روسيه مايل نيست كه چيزى فراتر از فشارهاى ضعيف عليه ايران به كار گيرد. به نظر من كشورهاى غربى بايد درباره اين مسئله تجديد نظر كرده و تصميم بگيرند كه آيا در پرونده ايران بايد با روند سازمان ملل پيش بروند يا راه ديگرى را انتخاب كنند. » شهرام چوبین، مدير بخش پژوهش مركز سياست هاى امنيتى در ژنو به نظر من اين به درازا كشيدن بحران گرجستان است و روسيه مى خواهد بگويد تا زمانى كه آمريكا درباره نوع رابطه خود تصميم نگيرد از همكارى روسيه برخوردار نخواهد بود. پس اين ربطى به ايران ندارد بلكه مربوط به روابط روسيه – آمريكا است. آقاى چوبين پس به اين ترتيب چه سرنوشتى را براى آينده مذاكرات ۱+۵ در باره پرونده ايران مى توان پيش بينى كرد؟ به نظر من پيشرفت اين مذاكرات تا به حال بسيار محدود و كند بوده و اين نشان مى دهد در صورت عدم حضور روسيه نيز، آينده خاصى را نمى توان براى آن تصور كرد. در هر صورت روسيه مايل نيست كه چيزى فراتر از فشارهاى ضعيف عليه ايران به كار گيرد. به نظر من كشورهاى غربى بايد درباره اين مسئله تجديد نظر كرده و تصميم بگيرند كه آيا در پرونده ايران بايد با روند سازمان ملل پيش بروند يا راه ديگرى را انتخاب كنند. به نظر شما بهترين راه آمريكا براى كنار آمدن با روسيه در شرايط فعلى چيست؟ برخى پيشنهاد مى كنند كه آمريكا بايد به نوعى با روسيه كنار بيايد مثلا دست روسيه را درباره كشورهاى همسايه اش به خصوص گرجستان باز بگذارد و از پيوستن اوكراين و گرجستان به ناتو جلوگيرى كند؛ در عوض همكارى روسيه را درباره مسئله ايران جلب كند. البته احتمال چنين چيزى كم است و غرب و آمريكا از اوكراين و بويژه گرجستان و پيوستن آنها به ناتو در آينده حمايت مى كنند و اين دو كشور را وجه المصالحه خود براى جلب همكارى مسكو درباره ايران قرار نمى دهند. من فكر مى كنم در حال حاضر نمى توان به آسانى با آقاى پوتين وارد همكارى شد. از سوى ديگر دولت آمريكا نيز در حال تغيير و تحول است و با مشكلات ديگرى از جمله مشكلات اقتصادى دست به گريبان است. برخى كارشناسان معتقدند كه روسيه در صدد گرفتن امتياز از آمريكا است و در عين حال هم گفته است كه مسكو و واشينگتن داراى منافع مشتركى هستند. به طور مشخص روسيه به دنبال چه امتيازهايى است؟ خب روسيه ناگهان در موقعيتى قرار گرفته كه به غرب مى گويد بايد تمامى شرايط من را بپذيريد. و شرط روسيه اين است كه يك بازيگر جهانى باشد، اين كشور ادعايى را درباره قطب شمال مطرح كرده، طرح هاى نظامى مشترك با ونزوئلا را برنامه ريزى كرده و ادعا مى كند كه كشورهاى همسايه بايد از مسكو پيروى كنند و درمورد مسائل اقتصادى و انرژى نيز تمايلى به عقب نشينى از مواضع خود ندارد. اما در رابطه با ايران، روسيه امتيازاتى به غرب نخواهد داد، حتى اگر سياست آن در قبال ايران ثابت نباشد. گو اينكه مثل واشينگتن نمى خواهد ايران به سلاح هسته اى مجهز شود. مى توان گفت ايران در حال حاضر از كانون توجه سازمان ملل خارج شده است.

عفو بين الملل: دانشجويان بازداشتی بايد آزاد شوند

Sat, 02 Aug 2008 17:40:30 +3500

سازمان عفو بين الملل در نامه ای خطاب به آیت الله علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی، و شماری ديگر از مسوولان يران خواستار آزادی ۱۲ دانشجوی زندانی شد. سازمان عفو بين الملل در نامه ای خطاب به آيت الله علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی، و شماری ديگر از مسوولان يران خواستار آزادی ۱۲ دانشجوی زندانی شد که طی يک ماه گذشته در شهرهای مختلف ايران بازداشت شده و در حبس به سر می برند. سازمان عفو بين الملل در اين نامه نوشته است که ۱۲ دانشجوی زندانی در ايران به خاطر شرکت در هشتمين سالروز حوادث کوی دانشگاه در دانشگاه های شهرهای مختلف ايران بازداشت شده اند. در ۱۸ تيرماه ۱۳۷۸ نيروهای لباس شخصی و بسيج که خود را انصار حزب الله می نامند، برای سرکوب ناآرامی های پنج روزه دانشجويان، شبانه به کوی دانشگاه تهران حمله کردند. در اين حادثه، شماری از دانشجويان مجروح شدند و دست کم يک نفر کشته شد. به نوشته اين سازمان مدافع حقوق بشر، دانشجويان زندانی متهم به چند جرم از جمله اقدام عليه امنيت ملی، تبليغ عليه نظام، نشر اکاذيب، نشر افکار ضد دينی و تشويش اذهان عمومی شده اند. از زمان آغاز رياست جمهوری محمود احمدی نژاد ، محدوديت بيشتری در ايران بويژه برای فعالين اجتماعی به وجود آمده است. در همين خصوص، در فروردين ۱۳۸۶ غلامحسين محسنی اژه ای، وزير اطلاعات جمهوری اسلامی ايران، فعالان حقوق زنان و دانشجويی را به مشارکت در آنچه که « توطئه دشمنان » خواند، متهم کرد. اما اين اتهام با انتقاد شديد فعالان اجتماعی مواجه شد. سازمان عفو بين الملل از مقام های جمهوری اسلامی ايران خواست تا از سلامتی دانشجويان بازداشت شده و مصونيت شان از خطر احتمالی شکنجه يا بدرفتاری در زندان اطمينان پيدا کنند و ترتيبی دهند که آنها با خانواده های خود ملاقات کنند و امکانات قانونی و پزشکی در اختيار آنان قرار گيرد. عفو بين الملل نوشته است:« اين افراد، زندانيان عقيدتی هستند که بايد فورا و بدون هيچ قيد و شرطی آزاد شوند.» دانشجويانی که در بيانيه مورد اشاره قرار گرفته اند، عبارتند از مهدی خدايی و سلمان سيما از دانشگاه آزاد شهرری، فرزاد حسن زاده و محمد زراعتی از دانشگاه مشهد، بهاره هدايت و محمد هاشمی از دانشگاه تهران، مجيد اسدی از دانشگاه علامه تهران، آرش رايجی، حسن جنيدی و پيام شکيبا از دانشگاه زنجان، و دو دانشجوی ديگر از دانشگاه بوشهر که تنها نام فاميلی آنان مشخص شده به نام های انبارکی و خويينی. بيانيه سازمان عفو بين الملل حاکيست که محمد زراعتی و فرزاد حسن زاده که در نيمه تير بازداشت شدند، در مکان نامعلومی نگهداری می شوند و برای آنها قرار وثيقه سه ميليون تومانی تعيين شده است. به نوشته سازمان عفو بين الملل، محمد هاشمی و بهاره هدايت در تاريخ سيزدهم تير در منازل شان بازداشت شده اند. خانم هدايت و آقای هاشمی هر دو از اعضای شورای مرکزی دفتر تحکيم وحدت هستند و در زندان اوين در تهران به سر می برند. همچنين پيام شکيبا، آرش رايجی و حسن جنيدی، دانشجويان دانشگاه زنجان، در تاريخ هيجدهم تير بازداشت شده اند و در مکان نامعلومی به سر می برند. سازمان عفو بين الملل در بيانيه خود از مقام های جمهوری اسلامی ايران خواست تا از سلامتی دانشجويان بازداشت شده و مصونيت شان از خطر احتمالی شکنجه يا بدرفتاری در زندان اطمينان پيدا کنند و ترتيبی دهند که آنها با خانواده های خود ملاقات کنند و امکانات قانونی و پزشکی در اختيار آنان قرار گيرد. سازمان عفو بين الملل در بيانيه خود گفته است که گروه های دانشجويی در ايران همواره در صف نخست مبارزه برای تحقق خواسته های صنفی خود و حفظ حقوق بشر در ايران بوده اند. اقدامات خلاف قانون اساسی محمدعلی دادخواه، وکيل دادگستری و عضو کانون مدافعان حقوق بشر، بازداشت و نگهداری بدون تفهيم اتهام دانشجويان در زندان را مخالف قانون اساسی جمهوری اسلامی می داند. وی به راديو فردا گفت:« در قانون اساسی صراحتا اعلام شده که تجمع افراد جرم نيست، مگر اين که واجد دو شرط باشد. يعنی تجمع کنندگان دارای اسلحه باشند و در عين حال، اقداماتی که تجمع کنندگان می خواهند انجام دهند، مغاير نص اسلام باشد.» اما به اعتقاد آقای دادخواه، اين در حاليست که اين دانشجويان هيچ يک از اين دو اقدام را انجام نداده اند. اين وکيل مدافع و حقوق دان با اشاره به اينکه «قانون زبان حکومت است و اگر بر خلاف اين زبان رفتار شود، فاقد توجيه قانونی خواهد بود» افزود:« بايد ظرف ۲۴ ساعت اعلام می شد که دانشجويان بازداشتی برمبنای کدام اتهام و دليل بازداشت شده اند. ضمن آنکه آنها برابر قانون اساسی حق دارند که از وکيل برخوردار شوند.» وی همچنين خواستار آن شد که اتهام و جرمی که عليه متهم در نظر گرفته شده است، به او اعلام و ابلاغ شود که او بر مبنای کدام دلايل تحت تعقيب و بازداشت قرار داده اند.» سازمان عفو بين الملل در بيانيه خود از مقام های جمهوری اسلامی ايران خواست تا از سلامتی دانشجويان بازداشت شده و مصونيت آنان از خطر احتمالی شکنجه يا بدرفتاری در زندان اطمينان پيدا کنند و ترتيبی دهند که با خانواده های خود ملاقات کنند و امکانات قانونی و پزشکی در اختيار آنان قرار گيرد. سازمان عفو بين الملل در بيانيه خود گفته است که گروه های دانشجويی در ايران همواره در صف نخست مبارزه برای تحقق خواسته های صنفی خود و حفظ حقوق بشر در ايران بوده اند.

شنبه زاده، معرف موسیقی محلی بوشهر

Fri, 04 Jul 2008 14:48:36 +3500

گروه موسيقی شنبه زاده، سال هاست که فعالانه درايران و جهان کوشيده است که با تمرکز بر موسيقی محلی بوشهر، اين موسيقی را به جهان معرفی کند. فستيوال موسيقی ملل « ريسپکت» Respect در جمهوری چک هر ساله گروه های موسيقی ملل را از سراسر جهان دعوت مي کند تا در اين جشنواره برنامه های خود را اجرا کنند. در جشنواره دو روزه ريسپکت ِ ۲۰۰۸ در شهر پراگ که روزهای ۷ و ۸ تيرماه برگزار شد ، گروه های مختلفی از کشورهای مختلف افريقايی، اروپای شرقی، فرانسه، اسراييل و امريکای شمالی شرکت داشتند. سعيد شنبه زاده نوازنده چيره دست سازهای محلی ِ «نی انبان » و « نی جفتی » و سازهای کوبه ای بوشهری و پژوهشگر موسيقی اين شهر نيز به دعوت جشنواره ريسپکت روز ۸ تير همراه با پسر ۱۵ ساله اش نقيب، به اجرای برنامه پرداخت. کنسرتی که هرچند همراه با اشعار و آوازهايی به زبان فارسی بود اما تحسين مخاطبان اروپايی را برانگيخت. گروه موسيقی شنبه زاده، سال هاست که فعالانه درايران و جهان کوشيده است که با تمرکز بر موسيقی محلی بوشهر، اين موسيقی را به جهان معرفی کند. سعيد شنبه زاده طی سفرش به پراگ در مصاحبه ای با راديو فردا شرکت کرد: آقای شنبه زاده! شاهد آن بوديم که در هنگام اجرای برنامه ، کارتان چقدر مورد توجه مردم قرار گرفت. شما خودتان کارتان را درچه دسته ای قرار می دهيد، موسيقی مردم پسند، پاپ و تجاری يا موسيقی که بعد هنری دارد و پيشرو است؟ يکی از کارهايی که می کنم، معرفی محض موسيقی و رقص بوشهر است و هدف اصلی بيشتر کنسرت هايم اين مسئله است. بخش ديگری از کارهايم، تلفيقی است با گروه موسيقی جاز و گروه های ديگر. من چيزی را به اين موسيقی اضافه نکرده ام . به تنها چيزی که بسيار اهميت می دهم کيفيت است و شيوه ارائه آن، اين که در يک کنسرت چگونه می توانيم بخش های مختلف موسيقی بوشهر را بهتر به مردم معرفی کنيم. موسيقی بوشهر، فقط ساز نی انبان يا نی جفتی نيست، بلکه حرکت داخل آن است و چيزهای جزيی مانند رقص، کل زدن و دست زدن. هميشه سعی می کنم داخل کارهايم اين جزييات باشد زيرا بعضی وقت ها اين جزييات بسيار مهمند و رنگ آميزی و تنوع موسيقی را بيشتر نشان می دهد. من تا آن جا که امکان داشته باشد از تمام المان هايی که در موسيقی و رقص بوشهر وجود دارد و توانسته ام آنها را پيدا کنم، استفاده کنم. البته هنوز تمام نشده و خيلی چيزهای ديگر وجود دارد که هنوز نتوانسته ام، روی صحنه ببرم. هنوز موفق نشده ام به طور کامل در مورد موسيقی کار و چيزهايی که صيادان و ناخداها موقع کار کردن می خوانند و در بوشهر به آن «نيمه» می گويند کار کنم. طبعت و سادگی موسيقی بوشهر است که مردم از نقاط مختلف دنيا چه ايرانی و چه غير ايرانی، می توانند راحت با آن ارتباط برقرار کنند و لذت ببرند. قطعاتی را که می خواهيد اجرا کنيد، چگونه انتخاب می کنيد؟ آيا اجرای بداهه نيزدر کارهايتان وجود دارد؟ هميشه قطعاتی به صورت بداهه و از پيش تعيين نشده، درکنسرت هايم وجود دارد. مثلا به تماشاچی ها ياد می دهيم با ما همراهی کنند، کل بزنند يا يزله خوانی کنند. زمانی که مردم مشارکت کنند و خودشان اجرا کننده باشند و ما هم يکی از آنها باشيم، ديگر شنبه زاده و ديگران مطرح نيستند، بلکه فضای خوب و گرمی به وجود می آيد و اين فضای اين بده و بستان، خيلی در موسيقی بوشهر حالت طبيعی دارد و در فرهنگ ما وجود دارد. آن چه که من تجربه کرده ام، اين است که اگر سادگی و صداقت در کار باشد و بحث برتری مطرح نباشد کار موفق است و اين يک اصل و مسئله فلسفی در کار است و در اينجا بحث تکنيکی مطرح نيست. مثلا وقتی در بوشهر سنج دمام می زنند، اين ساز مخصوص فرد خاصی نيست. بخشی از موسيقی مذهبی است و همه می توانند در اين مراسم ساز بزنند و شرکت کنند. يا وقتی که در عروسی يزله خوانی می کنند، همه می توانند يزله بخوانند و اين مخصوص شخص خاصی نيست. من نيز ياد گرفته ام درکارهايم روی صحنه، از اين مسئله استفاده کنم. در برنامه تان، نی انبان و نی جفتی داشتيد و سازجديدی که شبيه قره نی بود و همچنين نقيب شنبه زاده پسرتان، سازهای کوبه ای را اجرا می کرد. در مورد ساز جديدی که شبيه قره نی بود، توضيح دهيد. سعید شنبه زاده در حال اجرای برنامه با پسرش در پراگ - عکس از RFERL اين سازی است که يکی از دوستانم بر اساس فواصلی که در موسيقی بوشهر وجود دارد، برايم درست کرده است. خودش موزيسين است و در پاريس زندگی می کند. او اين ساز را به من هديه کرد و من نيز از صدای ساز خوشم آمد، زيرا فواصل آن با شروه خوانی و مثنوی خوانی و بخش های ديگر موسيقی بوشهر جور در می آمد. در کنسرت هايم از آن استفاده می کنم و اين بخش به عنوان معرفی ملودی های شروه خوانی يا مثنوی خوانی است. ساز بسيار خوبی است و صدای آن جذاب و آرامش بخش است. اين بخش را برای دل خودم در کنسرت ها اجرا می کنم و برايم بسيار دل نشين است. گفتيد که چيزی به موسيقی بوشهر اضافه نکرده ايد. آيا احساس خطر نمی کنيد که ممکن است کارتان زمانی حالت تکراری پيدا کند؟ آيا وقت آن نرسيده که با پايگاه قرار دادن اين موسيقی، دست به ابداع کارهای جديد بزنيد؟ در اين بخش هرگز نوآوری و حرکت به جلو، نمی تواند به وجود آيد مگر اين که از گذشته خود اطلاع کامل داشته باشيم. وقتی هيچ منبع و مأخذ و کار ضبط شده ای در ارتباط با موسيقی بوشهر وجود ندارد و مردم دنيا هنوز اين موسيقی را نشناخته اند، نمی توانم از خودم چيز جدديدی اضافه کنم. ولی در عین حال، در يادگيری و شناخت گذشته و اهميت دادن به کيفيت، مطمئنن به چيزهای جديدی می رسم و از آن در کارهايم استفاده می کنم. می توانيم اسم اين کار را کمپوزیسیون،ترکيب بندی، بگذاريم. به عنوان مثال، ساز نی انبان که در مراسم عروسی و ديگر مراسم بوشهر می شنويم، خيلی وقت ها اشکال دارد. وقتی ملودی های بوشهر را با سازی که نواخته می شود مقايسه می کنم، می بينم که اين موسيقی خارج است و من هنوز به عنوان يک موزيسين، بايد روی اين مسئله کار کنم که ساز ما صدای درست داشته باشد. يا اين که ساز ضربی با ساز نی انبان بايد يک کوک هماهنگ داشته باشد. يا وقتی نی جفتی می زنم و می خواهم نفس برگردان، کنم صدای سازم خارج نشود و بتوانم صدای اصلی اين ساز را توليد کنم. اين کارها احتياج به زمان ويادگيری دارد و وظيفه من است که روی اين ها کار کنم. من نمی توانم خودم را هزار تکه کنم و ترس اين را داشته باشم که يک روز اين موسيقی تکراری شود، ترس برادر مرگ است. اصلا هنوز اتفاقی نيفتاده است که بخواهد تکراری شود. چه کسی موسیقی بوشهر را می شناسد؟ مردم ايران و حتی بسياری از موزيسين های ايرانی و دانشجوهای موسيقی به موسيقی بوشهر و بندر عباس می گويند موسيقی بندری!، در حالی که موسيقی جنوب ربطی به موسيقی بندری ندارد. موسيقی بوشهر، بندرعباس و حتی خوزستان فدای موسيقی بندری شد. خدا کند اين موسيقی به جايی برسد که يک روز تکراری شود و آن وقت افراد دیگر مثلا نقیب یا حبیب مفتاح بوشهری یا محمود بردک نیا این کار را ادامه دهد. در گروهی که از سال ۶۹ با آنها کار می کردم، من کم سن تر از همه بودم، ولی حالا از همه مسن ترم. کسانی که با ما کار می کردند از جمله جعفر بردک نيا، سلمان بلال زاده و رسول خراسانی مردند. من خيلی چيزها را از استادم احمد علی شرفی و عبدالحسين صفاری يادگرفتم. البته شيوه من با آنها فرق می کند که البته اين امر طبيعی است. من از زمانی که به فرانسه آمدم، وارد کنسرواتوار شدم که موسيقی غربی را بشناسم. اين که اين موسيقی چيست و آيا بر موسيقی ما برتری دارد و اصولا بحث برتری در موسيقی مطرح است يا نه؟ من می خواهم نکته ای را در جواب اين سؤال بگويم، آيا سمفونی پنج بتهون تکراری ميشود؟ چطور سال هاست که ارکسترهای دنيا آن را اجرا می کنند و تکراری نشده است، اين جاست که کيفيت مطرح می شود. ارکستر سمفونيک تهران يا ارکستر فيلارمونيک برلين يا ارکستر چک ، همه اينها سالهاست که مثلا سمفونی پنج بتهون را می نوازند، اما اين کجا و آن کجا. اينجا بحث کيفيت است. کنسرت در پراگ - عکس از RFERL از گروهتان که درايران و خارج از کشور، با آنها برنامه های مختلف اجرا می کرديد، نام برديد. به نظر ميرسد مدتی است کم کار شده ايد و همکاريتان با هم کم شده است. نه، همکاريمان اتفاقا بسيار گسترده است. تمام دوستانی که در ايران با آنها کار می کنم، هر ۳-۲ ماه برای اجرای کنسرت می آيند وهمين هفته آينده هم در نروژ اجرا داريم. کانادا اجرا داشتيم. با همان گروه ايرانی تان يا همراه گروه جاز فرانسوی؟ فقط با گروه موسيقی بوشهر و متأسفانه مشکل ويزا وجود دارد و برای هنرمندان ايرانی خيلی مشکلات زياد شده است. اگر هنرمندان ايرانی نتوانند از ايران خارج شوند، مردم در خارج از ايران نمی توانند هنر واقعی ايرانی را بشناسند. هنرمندان داخلی حقشان است که بيايند زيرا زحمت می کشند و در آن شرايط زندگی می کنند. من چون متعلق به منطقه جنوب هستم و شناخت بيشتری نسبت به فرهنگ جنوب دارم، دلم می خواهد به بچه های جنوب کمک کنم و هر جا که بتوانم سعی ميکنم که موزيسين های جنوب ايران را دست کم معرفی کنم و اگر بتوانم کمکشان کنم که بتوانند خارج از ايران برنامه های خود را معرفی و اجرا کنند. هنرمندان ايرانی سالهاست که از طرف دولت هيچگونه حمايتی دريافت نميکنند و فقط مانده مردم که از هنرمندان ايرانی حمايت کنند. آقای شنبه زاده! برنامه بعديتان چيست؟ برنامه بعدی ما، کنسرت دراسلو نروژ است در سوم و چهارم ژوييه. بعد در جنوب فرانسه در۱۴ ژوييه و بعد هم درکانادا که بخشی از آن موسيقی سنتی و بخش ديگر تلفيق با جاز است.

شورای ملی صلح؛ گردهمایی فعالان ضد جنگ در ایران

Thu, 03 Jul 2008 17:54:51 +3500

هیات موسس شورای ملی صلح ، روز پنج شنبه، تشکیل جلسه داده و در این جلسه قرار است که کمیته موقت صلح جای خود را به کمیته دائمی دهد.

در همین حال، شيرين عبادی، در گردهم آیی اعضای موسسان اين شورا در تهران از جمهوری اسلامی و آمريکا خواست تا مشکل برنامه هسته ای ايران را به طور مسالمت آميز حل کنند.

عبدالفتاح سلطانی از کمیته موقت صلح و عضو کانون مدافعان حقوق بشر ایران در گفت و گو با رادیو فردا، از دلایل و اهداف تشکیل شورای ملی صلح می گوید:

شیرین عبادی، وکیل دادگستری و برنده جایزه نوبل صلح، همراه با برخی دیگر از مدافعان صلح در ایران، شورایی ضد جنگ برای پرهیز از حمله نظامی به ایران بر سر برنامه اتمی جمهوری اسلامی، تشکیل داده اند. هیات موسس شورای ملی صلح ، روز پنج شنبه، تشکیل جلسه داده و در این جلسه قرار است که کمیته موقت صلح جای خود را به کمیته دائمی دهد. در همین حال، شيرين عبادی، در گردهم آیی اعضای موسسان اين شورا در تهران از جمهوری اسلامی و آمريکا خواست تا مشکل برنامه هسته ای ايران را به طور مسالمت آميز حل کنند. عبدالفتاح سلطانی از کمیته موقت صلح و عضو کانون مدافعان حقوق بشر ایران در گفت و گو با رادیو فردا، از دلایل و اهداف تشکیل شورای ملی صلح می گوید: رادیو فردا: چه دلایل و عواملی سبب شد تا خانم شیرین عبادی و سایر مدافعان صلح در ایران ایده تشکیل چنین شورایی را دنبال کنند؟ عبدالفتاح سلطانی: جنبش های صلح طلبی در سراسر دنيا وجود دارند. ملت ايران نيز از دير باز، فرهنگ صلح طلبی و صلح خواهی را داشته است. «با سه مسئله می خواهيم مقابله کنيم. مسئله اول، جلوگيری از حمله نظامی است. مسئله دوم، مقابله با شرايط نه جنگ و نه صلحی که مدت هاست در جامعه ما حاکم است. مسئله سوم، تحريم هاست، به ويژه تحريم های اقتصادی که فشار آن بر روی مردم وارد می شود و بايد با آن مقابله شود.» عبدالفتاح سلطانی، عضو شورای ملی صلح با توجه به شرايط بين المللی و فشارهايی که بر کشور ما تحميل می شود، برای سامان دادن به اين جنبش مردمی صلح طلبی، اين انديشه در ذهن مؤسسين کانون مدافعان حقوق بشر و خانم شيرين عبادی به وجود آمد. سرانجام در تاريخ ۲۸ آبان سال ۸۶، از همه ايران دوستان و صلح طلبان داخلی و خارجی دعوت به عمل آمد که شورای ملی صلح را تشکيل دهند. برای مقدمه کار، يک کميته موقت صلح از ۱۰ نفر تشکيل شد و اقداماتی صورت گرفت و با نهادها و صنوف مختلف نشست های زيادی انجام شد. در این زمینه جلسه ای گذاشته ايم و هيئت مؤسس شورای ملی صلح را دعوت کرده ايم. حدود ۶۰ نفر از شخصيت های برجسته، از نمايندگان اصناف و تشکل های مختلف دعوت شده اند که به عنوان مؤسسين شورای ملی صلح که فراگير باشد، بيايند و برنامه ريزی کنند، تا بتوانيم جنبش صلح طلبی و صلح خواهی در ايران را سامان دهيم. اهدافی که تا کنون برای فعاليت هايتان در نظر گرفته ايد، چيست؟ با سه مسئله می خواهيم مقابله کنيم. مسئله اول، جلوگيری از حمله نظامی است. مسئله دوم، مقابله با شرايط نه جنگ و نه صلحی که مدت هاست در جامعه ما حاکم است. مسئله سوم، تحريم هاست، به ويژه تحريم های اقتصادی که فشار آن بر روی مردم وارد می شود و بايد با آن مقابله شود. بنابر اين از همه کسانی که به ايران علاقمندند و دنبال صلح و آزادی هستند، دعوت می کنيم به ما کمک کنند تا بتوانيم با اين سه موضوع که به ضرر ملت ايران و به ضرر منافع ملی است، به هر شيوه ممکن مقابله کنيم تا وضعيت بدتر از آن چه که هست نشود. البته ما، هم با جنگ افروزان خارجی و هم با کسانی که تندروی می کنند و در کشور برای شرايط جنگ، زمينه ايجاد می کنند، سخن می گوييم. ما معتقديم بايد آنها را دعوت کنيم که با تندروی خود، شرايط بدی را برای کشور فراهم نکنند. افراد به چه صورت می توانند علاقمندی خود را برای عضويت در اين شورا اعلام کنند و چگونه می توانند عضو شوند؟ در به روی همه اشخاص، همه ايران دوستان و همه صلح طلبان باز است. ولی بايد عده قليلی کار را آغاز و اساسنامه و آيين نامه های لازم را فراهم کنند. تلاش کرديم اشخاصی را دعوت کنيم که نمايندگان جريان ها و تشکل های مختلف هستند، از معلم گرفته تا کارگر، استاد دانشگاه، هنرمند، نويسنده و پزشک و از همه اقشار تنوع ايجاد کرده ايم. آيا تا کنون جدول زمانی و کاری خاصی برای فعاليت هايی که در آينده برای رسيدن به اهداف کوتاه مدت و بلند مدت در نظر گرفته ايد، مشخص شده است؟ با توجه به اين که خودم عضو کميته موقت صلح بودم، تلاش کرديم در راستای اهداف کوتاه مدت، زمينه را برای فعاليت هيئت مؤسس فراهم کنيم و چشم اندازی را به صورت کوتاه مدت و مختصر تدوين کنيم و به عنوان پيشنهاد به هيئت مؤسس ارائه دهيم. هيئت مؤسس، همگی انسان های فرهيخته، تحصيل کرده و شخصيت های مختلف سياسی، اجتماعی و دانشگاهی هستند، بنابر اين در کار آنها دخالت نمی کنیم.

بی اطلاعی از وضعيت یک دانشجوی بازداشتی در اردبيل

Tue, 17 Jun 2008 18:49:58 +3500

انجمن دفاع از زندانيان سياسی آذربايجان، « آداپ »، می گوید که «از سرنوشت و محل نگهداری عسگر اکبرزاده از فعالين دانشجويی اطلاعی در دست نيست.»

انجمن دفاع از زندانيان سياسی آذربايجان، « آداپ »، می گوید که «از سرنوشت و محل نگهداری عسگر اکبرزاده از فعالين دانشجويی اطلاعی در دست نيست.» این انجمن گفته است که آقای اکبر زاده روز ۲۰ خرداد ۸۷ توسط نيروهای امنيتی در اردبيل بازداشت شده است. سازمان عفو بين الملل در نوامبر سال ۲۰۰۶ و فوريه ۲۰۰۷ بيانيه های جداگانه ای را در باره عسگر اکبرزاده صادر کرده و نسبت به سلامتی او در زندان ابراز نگرانی کرد. این سازمان اعلام کرد که وی به اتهام « تبلیغ علیه نظام» دستگیر شده است. خانواده اکبر زاده، که نتوانسته اند هيچ گونه اطلاعاتی از وضعيت سلامت و محل نگهداری عسگر اکبر زاده به دست آورند، نگران آن هستند که او در زندان «تحت شکنجه و بد رفتاری» باشد. واحيد قراباغلی، عضو انجمن دفاع از زندانيان سياسی آذربايجان که در ترکيه به سر می برد در گفت و گو با راديو فردا می گويد: «عسگر اکبرزاده روز دوشنبه ۲۰ خرداد پس از خروج از دانشگاه پيام نور اردبيل توسط نيروهای امنيتی بازداشت شده و هم اکنون در مکان نامعلومی به سر می برد.» وی می افزاید: « تمامی تلاش های خانواده اين دانشجو برای آگاهی از محل و وضعيت نگهداری او با شکست مواجه شده است. عسگر اکبر زاده تنها هنگام بازداشت با خانواده اش تماس گرفت و به مادر خود گفت که به بازداشت ماموران اطلاعات در آمده است. » به گفته انجمن دفاع از زندانيان سياسی آذربايجان، «مقام های امنيتی، خانواده اين فعال هويت طلب را تهديد کرده اند که در صورت پيگيری وضعيت فرزندشان و رسانه ای شدن موضوع، با آنان برخورد خواهند کرد.» بر اساس همين گزارش، «منزل مسکونی اين خانواده و کليه رفت و آمدها تحت کنترل است.» واحيد قراباغلی می گويد که عسگر اکبرزاده هنوز تفهيم اتهام نشده و اتهام او نامشخص است. «عسگر اکبر زاده روز دوشنبه ۲۰ خرداد پس از خروج از دانشگاه پيام نور اردبيل توسط نيروهای امنيتی بازداشت شده و هم اکنون در مکان نامعلومی به سر می برد.» عضو انجمن دفاع از زندانيان سياسی آذربايجان وی می افزاید:« هنوز هيچ گونه تفهيم اتهامی صورت نگرفته و مراجعه خانواده او به دادگاه انقلاب اردبيل برای آگاهی از اتهام ايشان بی نتيجه بوده است. اما من احتمال می دهم اين دستگيری هم در راستای فشاری است که طی ماه های گذشته بر فعالان هويت طلب در آذربايجان صورت گرفته است.» آقای قراباغلی گفت: «در يک ماه گذشته در اردبيل چند فعال دانشجويی هويت طلب بازداشت و به مدت ۲۰ روز در بازداشتگاه وزارت اطلاعات در زندان اردبيل مورد شکنجه جسمی و روحی قرار گرفتند و از جمله از شوک الکتريکی در شکنجه عليه آنان استفاده شد.» عسگر اکبر زاده پيش از اين نيز چند بار دستگير و زندانی شده و در دادگاهی «غيرعلنی» پس از محاکمه به اتهام اقدام عليه امنيت ملی به پرداخت جريمه نقدی متهم شد. واحيد قراباغلی می گوید: «عسگر اکبر زاده جزو افرادی بود که در اول مهر ۱۳۸۵ برگه ها و اطلاعيه هايی را در اردبيل منتشر کردند و خواستار تدريس زبان ترکی در مدارس شدند و اين امر در قانون اساسی جمهوری اسلامی ايران نيز ذکر شده است. همچنين اين فعال دانشجويی در خرداد ۸۵ نيز هنگام پخش فراخوان برای تظاهرات متعاقب سلسله اعتراض های آذربايجان دستگير و زندانی شد و در دادگاهی غير علنی به اتهام اقدام عليه امنيت ملی به پرداخت ۶۰۰ هزارتومان جريمه نقدی محکوم شد.» فشار حکومت و نهادهای امنیتی ايران بر فعالان سياسی در ميان اقوام و اقليت ها به خاطر آنچه که «فعاليت های جدايی خواهانه» خوانده می شود، صورت می گيرد. آقای قراباغلی مي گويد که عسگر اکبرزاده در هيچ سازمان جدايی طلبانه در آذربايجان عضو نيست. وی معتقد است:«در آذربايجان گروه هايی فعاليت می کنند که خواستار جدايی از ايران هستند اما اکثر فعالانی که در مراسم و فعاليت های مختلف شرکت می کنند شعارهايشان در راستای برآوردن نيازهای ابتدایی شان است از جمله تدريس زبان مادری در مدارس، راه اندازی تلويزيون به زبان مادری که در قانون اساسی هم ذکر شده و پايان دادن به تبعيض های اقتصادی که در مقايسه با مرکز، بر مناطق غير فارس نشين در ايران اعمال مي شود به خصوص آذربايجان ، کردستان و سيستان و بلوچستان.» عضو انجمن دفاع از زندانيان سياسی آذربايجان می گوید: «مطالبات اصلی اين فعالان پايان دادن به اين تبعيض ها است و اتهام تجزيه طلبی يا پان ترکيستی به حربه ای از سوی حاکميت برای سرکوب فعاليت های هويت طلبانه تبديل شده است.»

«فکر نمی کنم ايران با سفر سولانا موضع خود را تغيير دهد»

Sat, 14 Jun 2008 12:59:58 +3500

خاوير سولانا، مسوول سياست خارجی اتحاديه اروپا، روز ۱۴ ژوئن (۲۵ خرداد) به تهران سفر کرد تا طی ديدار با مقامات جمهوری اسلامی ايران بسته مشوق های جديدی را به آنان عرضه کرده و آنان را ترغيب به تعليق غنی سازی اورانيوم کند.

این در حالی است که مقامات عالی رتبه اروپا و امريکا روز سه شنبه، دهم ژوئن، در اجلاس ساليانه خود در اسلوونی ، به ايران هشدار دادند که اگر خواسته جامعه بين الملل برای توقف غنی سازی اورانيوم را نپذيرد، اين کشورها آماده اند که تحريم های سازمان ملل عليه ايران را تشديد کنند.

« مارک فيتزپاتريک »، کارشناس ارشد امور خلع سلاح در موسسه بين المللی مطالعات استراتژيک در لندن، درباره سفر خاوير سولانا به تهران با راديو فردا گفت و گويی داشته است:

خاوير سولانا، مسوول سياست خارجی اتحاديه اروپا، روز شنبه، ۱۴ ژوئن (۲۵ خرداد)، به تهران سفر کرد تا طی ديدار با مقامات ايران بسته مشوق های جديدی را به آنان عرضه کرده و آنان را ترغيب به تعليق غنی سازی اورانيوم کند. این در حالی است که مقامات عالی رتبه اروپا و امريکا روز سه شنبه، دهم ژوئن، در اجلاس ساليانه خود در اسلوونی، به ايران هشدار دادند که اگر خواسته جامعه بين الملل برای توقف غنی سازی اورانيوم را نپذيرد، اين کشورها آماده اند که تحريم های سازمان ملل عليه ايران را تشديد کنند. « مارک فيتزپاتريک »، کارشناس ارشد امور خلع سلاح در موسسه بين المللی مطالعات استراتژيک در لندن، درباره سفر خاوير سولانا به تهران با راديو فردا گفت و گويی داشته است: راديو فردا: هدف از سفر خاوير سولانا، مسئول سياست خارجی اتحاديه اروپا، به تهران چيست؟ مارک فيتزپاتريک: به نظر من، اينکه آقای سولانا به مردم ايران نشان می دهد که کشورهای غربی ، روسيه و چين در پی يافتن راه حل هستند و مشوق های سخاوتمندانه ای را به ايران پيشنهاد می کنند، مسئله مهمی است، اما فکر نمی کنم دولت ايران با سفر آقای سولانا موضع خود را تغيير دهد. مشوق های جديدی که آقای سولانا طی اين سفر به مقامات ايرانی ارائه می کنند، شامل چه چيزهايی است و در مقايسه با بسته مشوق های پيشنهادی قبلی چه تغييراتی کرده است؟ به نظر می رسد مشوق های جديد، به نوعی همان بسته پيشنهادی است که در ژوئن ۲۰۰۶ به ايران ارائه شد، که دوباره بررسی و کم و زياد شده است. بسته پيشنهادی قبلی شامل آخرين و مدرن ترين تکنولوژی برای انرژی هسته ای بود، به شرطی که به انرژی هسته ای محدود شود و نه غنی سازی. همچنين در اين بسته مشوق هايی در زمينه همکاری های اقتصادی، مبارزه با قاچاق مواد مخدر و ديگر زمينه ها به توافق طرفين وجود داشت. « آقای سولانا در بهترين حالت، اميدوار است که جمهوری اسلامی را متقاعد سازد که دست کم به شکل موقت غنی سازی اورانيوم را متوقف کند تا مذاکرات برای يافتن راه حل دراز مدت آغاز شود. » مارک فيتزپاتريک، کارشناس ارشد در موسسه بين المللی مطالعات استراتژيک اطلاع ندارم که آيا بسته پيشنهادی جديدی که توسط خاوير سولانا ارائه می شود، شامل تضمين های امنيتی خواهد بود يا خير. اين زمينه ای بود که در بسته مشوق های ژوئن ۲۰۰۶ به چشم نمی خورد و احتمالا" در بسته، مشوق های جديد هم مطالب زيادی در باره تضمين های امنيتی وجود ندارد. ايران هنوز بر موضع پيشين خود پافشاری می کند، يعنی لزوم ادامه غنی سازی اورانيوم، که همين مسئله پيش شرط کشورهای«۱+۵» برای از سرگيری مذاکرات هم هست. آقای سولانا طی اين سفر به چه چيزی اميد بسته است؟ آقای سولانا در بهترين حالت، اميدوار است که جمهوری اسلامی را متقاعد سازد که دست کم به شکل موقت غنی سازی اورانيوم را متوقف کند تا مذاکرات برای يافتن راه حل دراز مدت آغاز شود. اين تلاش آقای سولانا طی دو سال گذشته بوده است و بعضی مواقع هم با طرف ايرانی خود به برخی توافق ها نزديک شد. پيشتر طرف ايرانی مذاکره کننده با آقای سولانا، علی لاريجانی بود که برای يافتن راه حل و پيشرفت رو به جلو تمايل بيشتری داشت. طرف فعلی آقای سولانا، يعنی سعيد جليلی، به نظر نمی رسد که چندان علاقه ای به پيشبرد پرونده داشته باشد. بنا براين احتمالا" انتظارات خاوير سولانا چندان بالا نيست. فکر نمی کنم توقع داشته باشد که به موفقيت خاصی نائل شود، اما اميدوار است که از طريق سفر به تهران به مردم و مجلس ايران نشان دهد که غرب همچنان و هنوز مشتاق يافتن راه حل است. گروهی از کارشناسان معتقدند، شايد بهتر باشد که جامعه بين الملل در پيش شرط خود، يعنی توقف غنی سازی اورانيوم از سوی ايران، تجديد نظر کند. اگر «۱+۵» پيش شرط خودرا تغيير دهد، ريسک يا خطرهای اين تصميم چه خواهد بود؟ فکر نمی کنم که آنها چنين کاری بکنند، زيرا توقف غنی سازی اورانيوم از سال ۲۰۰۳، زمانی که کشورهای موسوم به «ای ۳» يعنی فرانسه، آلمان، بريتانيا با ايران مذاکره می کردند از سوی «ای۳» مطرح شده بود و به ايران گفته بودند، در صورت توقف غنی سازی اورانيوم از سوی ايران، تحريم ها ی عليه ايران را به حالت تعليق در می آورند و مسئله را در سازمان ملل مطرح می کنند. مسئله توقف غنی سازی اورانيوم همواره سياست دائمی غرب بوده است. بنا براين فکر نمی کنم که اين درخواست تغيير يابد. خطرات چنين تغييری چيست؟ به ويژه از نگاه غرب، خطراين است، که اگر ايران وارد مذاکرات شود و همزمان به غنی سازی اورانيوم ادامه دهد، انگيزه ای برای يافتن راه حل از طريق مذاکرات ندارد، زيرا به خواسته خود دست يافته است که همانا ادامه غنی سازی اورانيوم است. در نظر بگيريد که وقتی دو کشور با هم گرفتاری دارند و خواستار اعلام آتش بس هستند تا درباره مشکلات موجود مذاکره کنند، دو طرف بايد آتش بس بدهند. اگر يک طرف همچنان به فعاليتی، که طرف ديگر را به شدت نگران می کند، ادامه دهد، امکان انجام مذاکرات منصفانه و رسيدن به نتيجه مورد قبول وجود ندارد.

«محمد صديق کبودوند در زندان اوين سکته کرده است»

Wed, 21 May 2008 00:35:14 +3500

سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان اعلام کرد: « محمد صديق کبودوند» رييس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان ، روز دوشنبه در اندرزگاه ۸ زندان عمومی اوين دچار « سکته خفيف » شده است. پزشک بهداری اوين با تاييد سکته آقای کبودوند اعلام کرده که خون در اثر لختگی به مغز او نرسيده است. بر اساس گزارش های رسیده، محمد صديق کبودوند، که ریاست سازمانی به نام سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان را برعهده دارد، روز دوشنبه در اندرزگاه ۸ زندان عمومی اوين دچار «سکته خفيف» شده است. طبق این گزارش، پزشک بهداری اوين با تاييد سکته آقای کبودوند اعلام کرده که خون در اثر لختگی به مغز او نرسيده است. محمدصديق کبودوند، به اتهام اقدام علیه امنیت ملی از يک سال يش در بازداشت به سر می برد. پريناز حسنی، همسر محمدصديق کبودوند، در پاسخ به پرسش راديو فردا درباره جزئيات اين خبر می گويد:«بعد از ظهر ديروز، آقای کبودوند تماس گرفت و اطلاع داد که صبح ديروز دچار سردرد و سرگيجه شديدی شده و متعاقب اين سردرد و سرگيجه برای نيم ساعت بيهوش شده است. هم بندی های او که بالای سرش بوده اند، می گويند عرق سرد بر روی سر و صورتش نشسته بوده است. پزشک زندان در همان بند، او را معاينه می کند و می گويد که دچار سکته خفيف شده است و لختگی خون دارد». پريناز حسنی افزوده است:«من از آقای کبودوند پرسيدم، آيا درمانگاه يا پزشکی او را معالجه کرده است؟ گفت نه، چنين چيزی نبوده و به او رسيدگی نشده است». همسر صدیق کبودوند درباره وضعيت وی گفت:«امروز صبح دادگاه داشت که برگزار نشد. ولی قاضی پرونده دستور داده است که او را برای معالجه پيش پزشک ببرند. آقای کبودوند طی تماسی که امروز با ما داشت، گفت که آزمايش و نوار قلب برايش نوشته اند. ولی من اطلاع دقيق ندارم که کجا اين آزمايشات انجام می شود. وضعيت او زياد مساعد نبود و ما نگران وضعيت او هستيم». به گفته همسر صادق کبودوند وی «در اين مدت، هفت ماه را در انفرادی بند ۲۰۹ و ۲۴۰ گذرانده است و الان حدود ۴-۳ ماه است که در بند هشت عمومی اوين به سر می برد». پريناز حسنی می گويد :با همسرش «آخرين بار چهارشنبه هفته پيش ملاقات کرده است» خانم حسنی در باره واکنش وکيل صادق کبودوند به خبر سکته وی گفت:«وکيل نيز ناراحت است و گفت که با قاضی صحبت کرده. آقای وکيل از اين که سه جلسه است که برای آقای کبودوند وقت دادگاه تعيين می کنند ولی دادگاه برگزار نمی شود ناراحت است و می گويد به کار مردم رسيدگی نمی شود و موکلش را اذيت کرده اند».

در خواست فعالان حقوق بشر برای مشروط کردن یک قرارداد گازی با ایران

Wed, 16 Apr 2008 21:16:00 +3500

«کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران»، شرکت عظيم نفت و گاز اتريشی « اُ ام وی OMV» را ترغيب کرده است که نهايی کردن قرارداد ۲۲ ميليون يورويی خود با شرکت ملی نفت ايران را به پايان ِنقض گسترده حقوق بشر در ايران از جمله لغومجازات اعدام برای کودکان مشروط کند. فعالان حقوق بشر در ایران از بزرگترین شرکت نفتی اتریشی خواسته اند تا قرارداد خود با ايران را تا لغومجازات اعدام برای کودکان توسط جمهوری اسلامی به تعویق بیندازد. «کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران»، از شرکت نفت و گاز اتريشی « او. ام. وی OMV» خواسته است که نهايی کردن قرارداد ۲۲ ميليون يورويی خود با شرکت ملی نفت ايران را به پايان دادن به «نقض گسترده حقوق بشر در ايران از جمله لغومجازات اعدام برای کودکان مشروط کند». « کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران » نام يک گروه مدافع حقوق بشر است که در نيويورک و وين مستقر است. اين کمپين در تازه ترين اقدام خود از شرکت نفت و گاز اتريشی « او. ام. وی» می خواهد نهايی کردن قرارداد جديد خود با ايران را مشروط بر آن کند که نقض حقوق بشر در ايران متوقف شود و از جمله مجازات اعدام عليه نوجوانان در ايران پايان يابد. اين کمپين همچنين از «او ام وی» مي خواهد از آزادی فعالان بازداشت شده جنبش کارگری در ايران حمايت کند. در همين رابطه نمايندگان « کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران»، روز سه شنبه به وقت وين، درباره اين اقدام خود در کنفرانسی خبری در اين شهر شرکت کردند. در خواست برای لغو اعدام کودکان در ایران «درخواست ما به ويژه درباره اعدام کودکان در ايران است که ايران از اين نظر در جهان تک است و هيچ کشور ديگری در دنيا در حد و اندازه ايران چنين عملکردی ندارد و ما بر اين باوريم که شرکت او. ام .وی. مسئول است که اين مسئله را با ايران مطرح کند، چرا که خود اين شرکت منشوری دارد که در آن تعهد مي کند که برای ارتقای حقوق بشر حتی در خارج از محدوده عمليات خود تلاش کند». سخنگوی کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران هادی قائمی، سخنگوی کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران، در گفت وگو با راديوفردا درباره اين کنفرانس خبری گفت: «درخواست ما به ويژه درباره اعدام کودکان در ايران است که ايران از اين نظر در جهان تک است و هيچ کشور ديگری در دنيا در حد و اندازه ايران چنين عملکردی ندارد و ما بر اين باوريم که شرکت او. ام .وی. مسئول است که اين مسئله را با ايران مطرح کند، چرا که خود اين شرکت منشوری دارد که در آن تعهد مي کند که برای ارتقای حقوق بشر حتی در خارج از محدوده عمليات خود تلاش کند». آقای قائمی مي گويد او و همکارانش طی ديداهای چند روز گذشته خود با مقامات شرکت «او ام وی» و دولت اتريش سعی کرده اند بر اين نکته تاکيد کنند که چرا وظيفه دفاع از حقوق بشر در ايران بر عهده آنان و ديگر کسانی است که جمهوری اسلامی حاضر مي شود با آنان به گفت وگو بنشيند. به باور این فعال حقوق بشر ایران، نکته مهم اين است که ايران همه درها را برای گفت وگو در زمينه حقوق بشر بسته است و به مکانيزم های سازمان ملل اجازه عمل نمي دهد و گزارشگران ويژه اين سازمان چندين سال است که اجازه سفر به ايران را نمي دهد، به قطعنامه های سازمان ملل پاسخ نمي گويد و گفت وگوهای خود را با اتحاديه اروپا در زمينه حقوق بشر لغو کرده است. در نتيجه راهی باقی نمانده غير از اين گونه موارد که در آنها دولت ايران حاضر به مذاکره است. به گزارش خبرگزاری ها، مسوولان شرکت نفت و گاز «او ام وی» تا کنون واکنشی به این در خواست نشان نداده اند و هيات مديره اين کمپانی در حال مطالعه بيشتر درخواست کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران است. هادی قائمی مي گويد:« در جریان مذاکرات و درکنفرانس مطبوعاتی صبح امروز در وين هيچ نماينده و يا خبرنگارانی از سوی دولت ايران حضور نداشتند». وی می افزاید:«تا کنون در هيچ مذاکره ای حضور نداشته اند. اميدوار بوديم که در کنفرانس مطبوعاتی امروز حضور داشته باشند حتی دعوت هم کرديم، و دعوت ما هم قبول شد و گفتند که از سوی خبرگزاری های ايرانی افرادی در اين کنفرانس حاضر مي شوند ، که متاسفانه کسی نيامد. ولی مطمئن هستيم که اين صدا به درون ايران و مخصوصا به گوش مقامات ايرانی خواهد رسيد». دولت اتريش صاحب ۳۱ درصد از شرکت عظيم «او ام وی» است. این شرکت نفتی بزرگترين کنسرسيم نفت و گاز در اروپای مرکزی است. «او ام وی» سال گذشته ، با اعلام توافق اوليه اش با ايران برای توسعه ميدان گازی پارس جنوبی، باعث عصبانيت دولت امريکا شد. واشينگتن هشدار داده است که اين قرار داد، تحريم های اقتصادی شورای امنيت سازمان ملل عليه ايران برای توقف برنامه های اتمی ايران را تضعيف مي کند. «اهرم منحصر به فرد» هادی قائمی، سخنگوی کمپين بين المللی حقوق بشر، مي گويد: «اين قرارداد کاملا در مرحله مذاکره است و هنوز امضا و نهايی نشده. خود کمپانی هم حاضر نيست جزيياتی را مطرح کند، حتی مبلغ اين قرارداد که در خبرها ۲۲ ميليارد يورو اعلام شده از سوی مسوولان کمپانی تاييد نشده زيرا مي گويند هنوز در حال مذاکره اند». اين فعال حقوق بشر می افزاید:« شرکت او. ام .وی در قرارداد خود با شرکت ملی نفت ايران، اهرمی منحصر به فرد ارتقای وضعيت حقوق بشر در ايران را در دست دارد». آقای قائمی با اشاره به روند استفاده از شرکت های بین المللی برای ارتقای حقوق بشر می گوید: «نکته اول اين است که خود شرکت های بين المللی متوجه اهميت مسئله حقوق بشر شده اند و منشورهای وسيعی را در اين زمينه امضا و آنها را به عنوان تعهدات خود قبول کرده اند ، و نکته دوم هم اين است که ما عليه منافع اقتصادی ايران عمل نمي کنيم». همزمان غلامحسين نوذری وزير نفت جمهوری اسلامی امروز گفت تحريم ها مانع فعاليت های صنعت نفت ايران يا بازداشتن شرکت های خارجی از سرمايه گذاری در ايران نمي شود. او با اشاره به حضور وسرمايه گذاری شرکت های خارجی در ايران تحريم را ابزاری قديمی ، کند و بی اثر بر صنعت نفت ايران خواند.

شاپرک خرسندی: می خواستم دکتر شوم، کمدين شدم

Wed, 02 Apr 2008 16:37:51 +3500

گفت و گوی راديو فردا با شاپرک خرسندی، کمدين ايرانی- انگليسی شاپرک خرسندی کمدين ايرانی – انگليسی مقيم لندن است. شاپرک که تنها استند آپ کمدين زن ايرانی در اروپا است، در تهران متولد شده و برنامه های کمدی خود را در کلوپ های مختلفی در کشورهای مختلف از جمله انگليس و استراليا به روی صحنه می برد. شاپرک خرسندی که بيشتر به نام « شاپی» شهرت دارد و دختر هادی خرسندی کمدين معروف ايرانی است، با همکار انگليسی خود کريستين ريلی Christian Reilly ازدواج کرده است؛ آنها اکنون يک پسر شش ماهه دارند. شاپی عمدتا برنامه های خود را به زبان انگليسی اجرا می کند و در سال ۲۰۰۷ نامزد دريافت جايزه Chortle شد که هر ساله به بهترين کمدين اين کشور اهدا می شود. راديو فردا در برنامه های ويژه نوروزی خود گفت و گويی با شاپرک خرسندی انجام داد که متن آن را در ادامه می خوانيد: راديو فردا: شما از کودکی در انگليس بزرگ شده ايد و در اين کشور هم در آغاز فصل بهار چندان حال و هوای عيد در جامعه وجود ندارد. شما چقدر به عيد نوروز اهميت می دهيد ؟ شاپرک خرسندی : از وقتی که بزرگ شدم و ديگر کسی به من عيدی نمی داد به عيد خيلی اهميت نمی دادم، چون عيد با عيدی آن برايم جالب بود. ولی وقتی خودم بچه دار شدم يا خاله ام که هم سن و سال من است و مثل خواهرم می ماند صاحب يک پسر شد، عيد برايم مهم شد. زمانی که بچه ها اطراف ما هستند، آن وقت عيد حال و هوای ديگری دارد. وقتی در کشوری زندگی می کنيد که عيد را جشن نمی گيرند، راحت تر است که آدم به کارهای معمولی اش بپردازد. من و شوهرم که او هم کمدين است امسال يک پسر شش ماهه داريم و قرارگذاشتيم که امسال همان اهميتی را که به مراسم کريسمس می دهيم، به عيد نوروز هم بدهيم. شما و شوهرتان هر دو کمدين هستيد. تشابه شغلی باعث شد يکديگر را ملاقات کنيد و با هم آشنا شويد؟ شاپرک خرسندی : بله، برای اولين بار ما يکديگر را در فستيوال ادينبورگ در سال ۱۹۹۹ ملاقات کرديم. آن موقع فقط سلام و عليک با هم داشتيم تا اينکه سه سال پيش به طور اتفاقی يک شب در يک کمدی کلوب ادينبورگ ، هر دو برنامه داشتيم و با هم بيشتر آشنا شديم. رسانه های غيرايرانی زيادی تا به حال در باره شما برنامه تهيه کرده اند و به تازگی دريکی از برنامه های ويژه زنان در شبکه تلويزيونی الجزيره، بخش هايی از کارهای شما را نشان دادند . شما معمولا پيام خودتان را از طريق ربط دادن وقايع مختلف جهان مثل اخبار مربوط به اقدامات تروريستی ، جنگ و مسائل ايران انتقال می دهيد. برای سر هم کردن اين داستان ها چقدر اخبار روز دنيا را دنبال می کنيد ؟ شاپرک خرسندی: نيازی به جست وجو نيست زيرا خبرهای خاورميانه هر روز در اخبار هست. اگر کسی از آن مناطق باشد، اجرای استند آپ کمدی بدون اشاره به اين موضوعات بسيار سخت است، زيرا در استند آپ کمدی بيشتر از ساير هنرها احتياج هست که انسان در باره زندگی خودش صحبت کند. بيشتر کمدين ها، چه ايرانی چه اروپايی و چه آمريکايی در باره خودشان و گذشته شان حرف می زنند. گذشته من نيز ايران است که در انگلستان سوژه بسيار داغی است و مردم کنجکاوند بدانند که اين دختر ايرانی چه می خواهد بگويد. در جامعه ايرانی، اولين و تنها زنی هستيد که اين کار را به شکل حرفه ای انتخاب کرده ايد . در مورد شغلتان چه احساسی داريد؟ شاپرک خرسندی : فعاليت زنان در اين کار بسيار کم است . بيشترين کمدين های حرفه ای در انگليس هستند، ولی در ميان آنها هم بيشتر از ۱۵-۱۰ زن حرفه ای نداريم. فکر می کنم به تدريج شرايط تغيير خواهد کرد. زمانی ، تمام پزشکان مرد بودند، ولی به سرعت زنان نيز وارد اين رشته شدند؛ در مورد کمدی هم اين اتفاق خواهد افتاد. ممکن است خيلی از دختران ايرانی اين کار را دوست داشته باشند، ولی سنت ها به آنها اجازه فعاليت نمی دهند. پدر و مادرها می گويند کمدين شدن ديگر چيست و بايد دکتر بشوی!! خانواده من متفاوت بودند، من می خواستم دکتر شوم ولی پدرم نگذاشت، گفت:«دکتر چيه؟ آبروی ما را می بری، دخترهای مردم می روند رقاص يا هنرپيشه می شوند آن وقت تو می خواهی بروی دکترا بگيری!؟ برو پايين و مهمان ها را بخندان.» به اين صورت پدرم مرا مجبور کرد وارد اين کار شوم. صحبت از پدرتان، هادی خرسندی شد که همه او را به خاطر شعرهايش وکارهای کمدی اش می شناسند. راستی ما در فارسی کلمه ای معادل « استند آپ کمدی» نداريم؟ شاپرک خرسندی : بله کشورهای کمی هستند که استندآپ کمدی در آنها به طور حرفه ای بر روی صحنه اجرا می شود. البته نمايش های روحوضی قديمی به اين کار شبيه است، ولی به طور رسمی اسمی بر روی آن وجود ندارد. پدرم هميشه شومن بسيار خوبی بود و اين هنر را داشت که بتواند توجه عده زيادی از مردم را جلب کند، جوک بگويد و حاضر جوابی کند. هادی خرسندی، چقدر بر کار شما تأثير دارد؟ شاپرک خرسندی : هيچی اصلا چقدر کمکتان می کند؟ شاپرک خرسندی : پدرم هيچ تأثيری بر روی کارم ندارد و هيچ کمکی هم به من نکرد. پدرم از اين نظر خيلی به من کمک کرد که برايش عجيب نبود که من می خواهم وارد اين کار بشوم و تشويقم می کرد هر کاری که دوست دارم انجام دهم. البته ابتدا برايش سخت بود وقتی مرا در کمدی کلوب های کوچک می ديد. خب البته اينکه خيلی از افراد حرفه پدرشان را انتخاب می کنند واقعا تصادفی نيست. در خانواده ما، پدرم زياد به درسمان اهميت نمی داد و اگر از او بپرسيد که ليسانس من چيست نمی داند. خوش به حال شما، چون يکی از گرفتاری هايی که بيشتر بچه های دنيا دارند نظارت و اهميت والدينشان روی تحصيلات آنهاست. شاپرک خرسندی : وقتی من رفتم دانشگاه، پدرم فکر کرده بود رفته ام مسافرت و پرسيده بود چرا شاپرک سه چهار سال است که کم پيداست. ولی يک چيزی که پدرم خيلی دوست داشت اين بود که وقتی بچه بودم ادای مارگارت تاچر را در می آوردم. من فارسی ام خيلی بد است، يک بار وقتی بچه بودم قرار بود مهمان بيايد، مهمان ها درست سر وقت آمدند و پدر و مادرم آماده نبودند به من گفتند بروم در را باز کنم، من در را باز کردم و به مهمان ها گفتم:« بفرماييد تو ولی پدر و مادرم بالا گه گيجه گرفته اند و ما منتظر يک مرتيکه ديگر هستيم و مامانم می گه شام يک گهی می خوريم ديگه.» يعنی احتمالا همان چيزهايی را که در خانه بين خودتان می گفتيد تکرار کرديد؟ شاپرک خرسندی : بله وقتی آدم در ايران زندگی نمی کند، نمی داند کدام حرف ها بد است و نبايد جايی تکرار کرد. چيزهای رسمی را من اصلاْ نمی توانستم بگويم مثلا به مردم می گفتم بزرگی مرا به خودتان برسانيد. يا انگليسی ها وقتی کسی می ميرد، می گويند I am sorry وقتی مادر يکی از دوستانم فوت کرده بود و من به ديدنشان رفتم گفتم خيلی ببخشيد و آنها گفتند مگر تو مادرمان را کشته ای؟! در خانه ما هميشه من و برادرم را تشويق می کردند وارد کار هنر شويم و پدر و مادرم به اين چيزها بيشتر اهميت می دادند. خانه ما هميشه پر از مهمان بود و من را صدا می کردند که بروم و دلقک بازی دربياورم و مهمان ها را بخندانم، من هم ادای مارگارت تاچر و ريگان و آدم های معروف ايران را در می آوردم. اين کار به چه چيزهايی نياز دارد، چه قدرتی بايد داشته باشيد تا بتوانيد موفق شويد؟ فکر می کنم يکی از اين عوامل حاضر جوابی است. شاپرک خرسندی : اين کار اعتماد به نفس بسيار بالا می خواهد. مثل کار شما است وقتی که با کسی مصاحبه می کنيد و او حرف نمی زند و شما بايد شرايط را طوری تغيير دهيد که او را به حرف واداريد. کار من هم همين طوری است. بعضی وقت ها تماشاچی ها نمی خندند بايد بزنم توی سرشان. اين کارها سخت است و طول می کشد تا آدم ياد بگيرد، مثل هنرپيشگی نيست که از روی متن تمرين کنی بلکه فقط می توانی جلو تماشاچی و به صورت زنده اجرا کنی. من تا زمانی که يک جوک را برای تماشاچی نگفته ام نمی دانم که خنده دار است يا نه. به جز حاضر جوابی و اعتماد به نفس و يک سری خصوصيات شخصيتی که بايد داشته باشی چه چيز ديگری لازم است؟ شاپرک خرسندی : ميکروفون. بدون ميکروفون اصلاْ نمی شود و برای ما حکم اسلحه را دارد. مثل اينکه بروی جنگ و ببينی اسلحه نبرده ای. پيش از اينکه روی صحنه برويد، آمادگی اوليه هم داريد يا همه چيز بداهه است؟ شاپرک خرسندی : بستگی به کمدين دارد، بعضی کمدين ها خيلی سختگير هستند و حتی يک کلمه را جابه جا نمی کنند، البته به شرايط روحی هم بستگی دارد. ولی ما يک متنی داريم که ريتم و ترتيب دارد و من می توانم گاهی به چپ و راست حرکت کنم و با تماشاچی ها بازی کنم، ولی مثل هنرپيشگی نيست، مردم هم بايد در اين بازی شرکت کنند. شما می خواستيد دکتر شويد ولی پدرتان می گفت بايد بيايی و مهمان ها را بخندانی، مادرتان چه می گفت و نظرش چه بود؟ شاپرک خرسندی : البته می خواستم دامپزشک شوم! مادرم چيزی نمی گويد، من و پدرم درخانه سالی يک بارفقط عيدها اجازه می دهيم چيزی بگويد! اتفاقاْ مادرم بيشتر از همه در اين کار کمکم کرده و مرا درک کرده است. اعتماد به نفس پدرم در اين کار بسيار زياد بود و نمی دانست برای من در ابتدا چقدر دشوار است و خجالت می کشم که روی صحنه بروم. در مورد پدرم مثل اين است که شما جراح باشی و پدرت هم جراح باشد و بيايد در اتاق عمل و بگويد اين کار را بکن و آن کار را نکن و تو بايد به او بگويی از اتاق عمل بيرون برود تا بگذارد خودت از اشتباهات درس بگيری. ممکن است اين بار مريض بميرد، ولی دفعه ديگر ياد می گيری کاری کنی که مريض نميرد. در اين چند برنامه ای که از شما ديده ام هميشه از اسم خودتان شروع می کنيد و يک جوک در باره اسم خودت يعنی شاپرک می گوييد ... شاپرک خرسندی : اين جوک را سال هاست در باره اسم خودم می گويم و اول برنامه به خودم آرامش می دهد . اسم شاپرک برای انگليسی ها عجيب است و نمی توانند به خوبی آن را تلفظ کنند و آن را به شکل خاصی تلفظ می کنند يا می گويند شاپی، ايرانی ها هم همين را به من می گويند و من دوست ندارم و دلم می خواهد به من شاپرک بگويند چون اسمم را بسيار دوست دارم. البته ما هم با اسم های انگليسی مشکل داريم، مثلا اسم دوست دختربرادرم، انی بود که ما با آن خيلی مشکل داشتيم و بالاخره مادرم او را آنا صدا کرد. دوست داريد جوکی را که در مورد اسم خودت است اينجا تعريف کنيد؟ شاپرک خرسندی : به من گفته بودند که اسمم يعنی پروانه ولی در ديکشنری که نگاه کردم ديدم شاپرک آن پروانه زيبا نيست، بلکه شب پره است، جانوری که مثل کرم است و شب ها کت و پالتوها را می جود، همان جانور ديوانه ای که خود را به چراغ ها می زند و خودکشی می کند. صحبت خاصی يا پيامی برای ايرانی ها داريد؟ شاپرک خرسندی : من فرصت کمی برای صحبت با ايرانی ها دارم. مادر بزرگم شمسی خانم هميشه می پرسد بچه ام را ختنه کرده ام، اگر گوش می دهد می خواهم بگويم که بچه ام اگر خيلی خيلی شيطنت کند ختنه اش می کنم. پس هنوز او را ختنه نکرده ايد؟ شاپرک خرسندی : نه. منتظرم ببينم کی خيلی شيطنت می کند. انگليسی ها تا می فهمند ايرانی هستم می پرسند که آيا مسلمانم ؟ چون خيلی براشون جالبه. در انگليس در هر برنامه ای از من می پرسند فکر می کنی آمريکا به ايران حمله کند، من هم از مادر بزرگم همين سؤال را پرسيدم او گفت:«والله ننه نمی دونم، ولی داريم آشپزخانه را گنده تر می کنيم، اگه قبل از اون، حمله کنه خرجمون کمتر می شه.» پيامی برای کسانی غير از مامان شمسی که تو را می شناسند و دوستت دارند، داريد؟ شاپرک خرسندی : من شاپرک خرسندی هستم، يک ايرانی هستم و از سه سالگی در انگليس زندگی کرده ام و مشتاق ديدار ايرانم. بسياری از دوستان انگليسی من می روند ايران اسکی و اسنوبرد ومن به آنها خيلی حسوديم می شود. اميدوارم در ايران عيد خوب و خوشی داشته باشند و سبزه هايشان پرپشت و قشنگ شده باشد.

چهارشنبه سوری؛ «پریدن از روی آتش در فرهنگ ایران نیست»

Tue, 18 Mar 2008 18:54:59 +3500

امروز آخرین سه شنبه سال ۱۳۸۶ و شب آخرین چهارشنبه سال است. همان شبی که ایرانیان از روی آتش می پرند به امید آنکه زردی و ضعفشان را به آتش دهند و سرخی و نيروي آتش را از آن خود کنند.

امروز آخرین سه شنبه سال ۱۳۸۶ و شب آخرین چهارشنبه سال است. همان شبی که ایرانیان از روی آتش می پرند به امید آنکه زردی و ضعفشان را به آتش دهند و سرخی و نيروی آتش را از آن خود کنند. صاحبنظران بسياری می گویند مراسم چهارشنبه سوری از دوران پس از ورود اسلام به ایران به شکل فعلی برگزار می شود و پیش از آن، ایرانیان با به جای آوردن آیینی دیگر برای تقدیس و گرامیداشت آتش، به پیشواز نوروز می رفتند. کورش نیکنام، موبد زرتشتی در تهران در گفت و گو با راديو فردا درباره قدمت برگزاری این جشن مي گويد. آقای نیکنام، ریشه چهارشنبه سوری به چه زمانی می رسد؟ در سنت های کهن اين سرزمين بر اين باورند که ۱۰ روز مانده به نوروز بايد خانه تکانی کنند، زيرا پنج روز مانده به نوروز ميزبان روان و فروهر درگذشتگان خود هستند. به همين دليل دوست دارند خانه تميز و پاکی داشته باشند و دل هايشان از کينه پاک باشد و برای فروهر درگذشتگان ميزبانی زيبا و مناسب باشند. جشن نوروز و فروردين مربوط به فروهرهاست، بنابر اين پنج روز مانده به نوروز آتشی بسيار شايسته روشن می کردند ( البته نه در کوچه ها و با ترقه) و راهی را روشن می کردند تا فروهر درگذشتگان به سوی آنها بيايند. درست روز اول نوروز، اين آتش را به پشت بام ها يا بلندی کوه ها می بردند و آتش افروزی بزرگی داشتند برای بدرقه همان فروهرها که پنج روز مهمانشان بودند. صاحبنظران بسياری می گویند مراسم چهارشنبه سوری از دوران پس از ورود اسلام به ایران به شکل فعلی برگزار می شود. اين سنت بعدها تبديل شد به چهارشنبه سوری، در حالی که ما پيش از اسلام عدد چهارشنبه نداشتيم و اين جشن تازه تر است. البته آتش افروزی قدمت خود را دارد ولی احتمال دارد به دليل تعصبی که حکومت های اوليه بعد از اسلام در ايران داشتند اجازه ندادند اين جشن به شکل اوليه اش برگزار شود و اين شکل جديد، تدبير افرادی بوده که می خواستند اين آئين را انجام دهند وپيش خود گفتند، از آن جايی که بعضی از اقوام عرب چهارشنبه را نحس می دانند، آتشی روشن می کنيم تا نحسی چهارشنبه را از بين ببريم. و به اين ترتيب، چهارشنبه سوری جشنی شد برای از بين بردن نحسی چهارشنبه . آقای دکتر! شما به فروهر درگذشتگان اشاره کرديد. منظور از فروهر درگذشتگان چيست؟ بيشتر در اين باره توضيح دهيد. در باور کهن سرزمين ما هويت انسانی دو بعد مادی دارد که شامل جسم و جان است و دو بعد ديگر شامل روان که همان روح است و فروهر. فروهر، نيروی اهورايی در وجود همه انسان هاست، يعنی يک روح القدس يا روح اهورايی و ويژگی هايی که از آغاز در وجود همه انسان ها، برای نيک بودن به يادگار و امانت سپرده شده است. بر اساس همين باور، فروهر همه انسان هايی که تا کنون زيسته اند به سوی زمين بازمی گردند و به بازماندگان خود سرکشی می کنند. ايرانيان به انگيزه چنين مهمان های ارزشمندی سعی می کنند با هم مهربان باشند، خانه هايی زيبا داشته باشند، لباس های نو بپوشند، خوشحال باشند، سبزه بکارند و سفره نوروز را بيارايند تا فروهر درگذشتگان خوشنود شوند و در سال نو خير و برکت را به آنها ارزانی کنند. دليل شباهت کلامی بين فروهر و فروردين چيست، آيا ريشه آنها مشترک است؟ بله، درست است. فروردين همان فروشی است و ريشه اصلی اوستايی آن «فرورتی» است که در فارسی به فروَهر تبديل شده است. يعنی فروشی و فرورتی تبديل شد به فروردين و ما ماه اول را ماه فروهرها نام نهاديم. درست نوزدهمين روز ماه فروردين هر سال مي شود روز فروردين از ماه فروردين که آن روز را جشن فروردين گان و جشن فروهرها می دانند. چه رابطه ای بين فروهری که شما نام برديد و سمبل فروهر که ما ايرانيان می شناسيم و به شکل يک موجود بال دار است وجود دارد؟ فقط اسم آنها مشترک است. فروهر يک بعد مينوی و نيروی خدايی است در درون انسان که شکلی ندارد. و اين سمبل فروهر با شاهين بال دار، آرم کهن اين سرزمين است که انديشمندان و هنرمندان آن دوران با ترکيبی از آيين مهر ايرانی و آيين زرتشت درست کردند و از آغاز حکومت هخامنشيان بر سنگ نگاره ها می بينيم و بر گرفته از آيين هايی است که در آن روزگار وجود داشته. «آتش در اين سرزمين چيز ارزشمندی بوده و از روی آن نمی پريدند بلکه با حرکات موزون آرام به دور آتش، نيايش هايی به زبان اوستايی می خواندند که ای آتش، ای پديده نيک آفريده اهورا مزدا همواره در اين سرزمين جاودانه باش و گرمی و روشنی تو در وجود انسان همواره پايدار باد. در تعصبات، اين حرکات زيبا و معنوی به دور آتش، حمل بر آتش پرستی شد و سعی کردند بر روی آتش پای گذارند و از روی آن بپرند که اين موضوع در فرهنگ ما درست نيست و بی احترامی به هويت نيک اين سرزمين جايز نيست.» کوروش نیکنام، موبد زرتشتی سه بال اين شاهين، نشانه انديشه نيک، گفتارنيک و کردار نيک است و دامن سه قسمتی آن نشانه زير پا گذاشتن انديشه بد، گفتار بد و کردار بد است. دو شاخک آن نيز نشان دهنده تداوم خرد رسا و دور کردن صفت اهريمن است. حلقه ای که بر دست اين سمبل است مربوط به آيين مهر ايران است که حلقه پيمان و دوستی است که به شکل خورشيد در آمده است. نظرتان را در مورد نحوه برگزاری مراسم چهارشنبه سوری به شکل امروزی بيان کنيد. آيا تشابهی بين برگزاری اين مراسم در گذشته های دور با امروز وجود دارد؟ اگر ما مفهوم وجودی اين جشن پيش از آغاز سال را به مردم توضيح دهيم که مشابه مراسم آتش بازی هايی در آسمان است که برای فرا رسيدن کريسمس يا بعضی آيين های نيک انجام می دهند، مردم از آن استقبال می کنند. در ايران نيز بايد چنين چيزی نهادينه شود که ما می خواهيم به استقبال نوروز و فروهر درگذشتگان برويم پس نيازی به ترقه نيست. آتش بازی بايد بدون خطر باشد و خود دولت آن را برگزار کند. خوشبختانه چند روز پيش در اثر تلاش چندين ساله سازمان ميراث فرهنگی ، نوروز به ثبت جهانی رسيد. ما هشت سال پيش در ارگ بم نوروز را برگزار کرديم و از کشورهای مختلف آمده بودند و از همان زمان تلاش کرديم که در ميراث فرهنگی جهان، نوروز به عنوان يک جشن جهانی ثبت شود. آقای دکتر به آداب و رسوم آتش بازی و حضور آتش در اين مراسم اشاره کرديد. آيا پريدن از روی آتش يا رقص به دور آن و خواندن نيايش ها مرسوم بوده است؟ آتش هويت ارزشمند اين سرزمين است و اين که برخی بر اين باورند که ايرانيان آتش را می پرستيدند اشتباه است. ما ايرانيان افتخار می کنيم که با کشف آتش، آغازگر تمدن بوديم و داستان هوشنگ در شاهنامه فردوسی به آن پرداخته است. ايرانيان باستان آتش را در کنار سه عنصر ديگر يعنی خاک، آب و هوا گرامی می داشتند و در تمام آتشکده های ايران تمام اين عناصر در کنار هم مورد احترام است و آتش يک درجه بالاتر است زيرا آتش مانند موجود زنده نياز به حمايت دارد و به همين دليل است ما ايرانيان می خواهيم عنصری را که کشف کرده ايم حفظ کنيم و به جهان بگوييم که ما آن را پديد آورده ايم. ولی متأسفانه ما به هويت های خود نمی پردازيم و به آن افتخار نمی کنيم . اين زرتشتيان هستند که با تعداد اندک هنوز «جشن سده» را برگزار می کنند. آتش در اين سرزمين چيز ارزشمندی بوده و از روی آن نمی پريدند بلکه با حرکات موزون آرام به دور آتش، نيايش هايی به زبان اوستايی می خواندند که ای آتش، ای پديده نيک آفريده اهورا مزدا همواره در اين سرزمين جاودانه باش و گرمی و روشنی تو در وجود انسان همواره پايدار باد. در تعصبات، اين حرکات زيبا و معنوی به دور آتش، حمل بر آتش پرستی شد و سعی کردند بر روی آتش پای گذارند و از روی آن بپرند که اين موضوع در فرهنگ ما درست نيست و بی احترامی به هويت نيک اين سرزمين جايز نيست. تعصب ها هميشه موجب از بين رفتن بسياری از سنت های نيک انسانی می شود. اميدوارم خوش و خرم باشيد و سالی خوب و سرشار ازشادی و محبت را برای هم آرزو کنيم.

اولين سفر رييس جمهوری ايران به عراق در سه دهه اخير

Fri, 29 Feb 2008 17:45:55 +3500

اولين سفر رييس جمهوری ايران به عراق در سه دهه اخير محمود احمدی نژاد رييس جمهوری اسلامی ايران هفته آينده به عراق ميرود. اين اولين سفر رييس جمهوری اسلامی ايران به عراق در سه دهه اخير است و هدف از آن بسط روابط دوجانبه اعلام شده است. محمدباقر قاليباف شهردار تهران نيز دوشنبه گذشته در بغداد قراردادی با مسئولان شهرداری بغداد امضا کرد که طی آن تهران در ساخت پروژه های زيربنايی و خدماتی پايتخت عراق از جمله پروژه های راه سازی ، آبرسانی، و ساخت بناهای تفريحی و فرهنگی همکاری ميکند. در آستانه فرا رسيدن پنجمين سالروز آغاز جنگ عراق و در حالی که مسئله عراق و سربازان امريکايی در اين کشور در کنار ديگر اولويت های طرح شده توسط کانديداهای انتخابات رياست جمهوری امريکا قرار دارد، اخبار مربوط به انفجارهای انتحاری و بمب های کنار جاده ای گهگاه از عراق به گوش ميرسد. ناظران مناسبات ميان ايران و عراق معتقدند سقوط صدام حسين و حکومت تک حزبی او در سال ۲۰۰۳ - ۵ سال پيش - منجر به بهبود و ارتقای روابط ايران و دولت شيعه مدار کنونی در عراق شده است. روابط اقتصادی ميان دو طرف شکوفا شده و بخشی از مردم ايران به شکل گسترده به زيارت شهرهای مقدس شيعيان مانند نجف و کربلا ميروند. به گفته مسئولان عراقی طی چند روز گذشته حدود ۶ ميليون زائر عراقی و خارجی به مناسبت فرا رسيدن اربعين از کربلا ديدن کرده اند. کامران قره داغی از مشاوران جلال طالبانی رييس جمهور عراق در گفتگو با راديوفردا ميگويد روابط خوب ميان ايران و دولت فعلی عراق موضوع جديدی نيست چرا که بسياری از مخالفان صدام حسين که در زمان حکومت او مورد حمايت ايران بودند اکنون به قدرت رسيده و در دولت عراق نقش دارند. او می گويد: « ايران در دهه ۱۹۸۰ با صدام جنگيد. اغلب گروه ها ، احزاب و جنبش های مخالف صدام حسين هم که عليه او مبارزه ميکردند اکنون در دولت اند و اين گروه های شيعه ، کرد ، حتی برخی گروه های عرب و حزب کمونيست عراق در ايران دفتر داشتند . پس رابطه ميان ايران و اين گروه ها بخصوص کردها چيز جديدی نيست.» کامران قره داغی ميگويد ايران از حمله امريکا عليه صدام حسين بسيار خرسند بود زيرا آنچه را که ايران در طول هشت سال جنگ با عراق نتوانسته بود انجام دهد امريکا انجام داد. هر چند جمهوری اسلامی ايران به ظاهر حمله امريکا به عراق را محکوم کرد اما در دل درست به همان اندازه سرنگونی طالبان در افغانستان، از سرنگونی صدام نيز خوشحال بود. کامران قره داغی ميگويد ايران از حمله امريکا عليه صدام حسين بسيار خرسند بود زيرا آنچه را که ايران در طول هشت سال جنگ با عراق نتوانسته بود انجام دهد امريکا انجام داد. هر چند جمهوری اسلامی ايران به ظاهر حمله امريکا به عراق را محکوم کرد اما در دل درست به همان اندازه سرنگونی طالبان در افغانستان، از سرنگونی صدام نيز خوشحال بود. پرفسور انوشيروان احتشامی رييس دانشکده دولت و روابط بين الملل در دانشگاه دارهام انگليس نيز ميگويد سرنگونی صدام بهترين عيدی امريکا به ايران در فروردين ۱۳۸۲ بود. او می گويد: «به نظر من آينده عراق الان از ايران ترسيم ميشود. حتی از پيش از سقوط رژيم صدام حسين که بهترين عيدی آمريکا به ايران در مارس ۲۰۰۳ بود هم به نظر من سرنوشت عراق با ايران مربوط بود. سقوط رژيم بعث در عراق راه را برای نفوذ فرهنگی ، سياسی، نظامی و اقتصادی ايران در کشورهمسايه اش هموار کرد. ايران به بيشتر شخصيت های امروز در عرصه سياسی عراق پس از اين که صدام بيرونشان کرد يا جانشان در عراق به خطر افتاد پناهندگی داد و بسياری از آنها امروز در ايران خانواده دارند. طبيعی بود که بعد از به قدرت رسيدن آنها پس از صدام به جايی نگاه نخواهند کرد غير از همسايه شرقی يعنی ايران. ايران از همان روز اول برای اين افراد دوست خوبی بوده. در بعد اقتصادی مثلا ايران آماده تامين مقدار زيادی از آب و برق جنوب عراق و بصره بود ، هدف بيشتر زائران ايرانی که به عراق ميروند کمک به مردم شيعه عراق است. حتی در سطح دولتی هم دو کشور روابط خوبی دارند از جمله سفر آقای احمدی نژاد و محمدباقر قاليباف شهردار تهران به عراق و پيشتر ملاقاتهای وزيران دو کشور. اين ها همه قطعات زنجيری است که ايران و عراق را به هم وصل کرده است. » پرفسور احتشامی ميگويد روابط امروز ايران و عراق را ميتوان به رابطه ميان امريکا و بريتانيا تشبيه کرد : «ايران و عراق نه تنها از لحاظ سياسی به هم نزديکند بلکه از لحاظ فرهنگی هم با يکديگر همسو هستند و يک گوشه تاريخی مشترک نيز دارند. به قول انگليسی ها بين انگليس و امريکا يک روابط ويژه وجود دارد و به نظر من همين روابط بين ايران و عراق هم به وجود آمده است.» از سوی ديگر اين سوال مطرح است که ايران در عراق چه ميکند و اهدافش از تلاش برای نفوذ هر چه بيشتر در عراق چيست؟ آيا ايجاد ثبات در عراق هدف مشترک ايران و امريکاست؟ انوشيروان احتشامی می گويد: « درست است که ايران به کردها ، عرب ها و مسلمانان شيعه عراق کمک زيادی رسانده است ولی در کنار آن نفوذ سياسی ، امنيتی ، نظامی و جاسوسی عراق را نه تهران و نه بغداد ميتواند انکار کند. يک نوعش اين است که ايران اجازه ندهد عراق تبديل به تهديدی عليه ايران شود و بهترين کار اين است که الان که ميتواند در عراق نفوذ داشته باشد آن را در ساختار جامعه عراق پياده کند تا گروه های ضد ايرانی و سنی نتوانند از بغداد يک نيروی ضد ايرانی به وجود آورند. گروهی ديگر ميگويند سياست ايران خيلی تاريکتر از اين است و ايران ميخواهد در عراق با غرب يعنی امريکا و انگليس جدال کند يعنی عراق به ميدان جنگ ايران و امريکا تبديل شود. روی ديگر اين نگرش تاريک اين است که ايران با داشتن نيروهای نظامی و امنيتی در عراق قصد دارد ترتيبی دهد که عراق تجزيه شود و نيروهای خود را طوری آماده کرده که در آينده بتوانند جنوب عراق را از آن جدا کرده وبه ايران نزديکتر کنند. به نظر من اين رويکرد الان بهای چندانی ندارد . الان بهترين شريک امريکا در عراق ، ايران است و هدف هردو بازگرداندن ثبات به عراق است. طبيعتا مقداری از اقدامات ايران مثل خاری در چشم امريکاست ولی بيشتر انرژی ايران در راستای بازگرداندن ثبات به عراق و خارج کردن حساب عراق از مسائلش با کشورهای حاشيه خليج فارس است و تنها چاره اين کار ثبات سياسی و اقتصادی در عراق است.» از رابطه با ايران چه چيز نصيب عراق ميشود؟ کامران قره داغی مشاور رييس جمهور عراق ميگويد بغداد نميتواند ايران را ناديده بگيرد. صرفنظر از مرز طولانی ميان دو کشور ، اکثريت شيعيان عراق و ايران مشترکات فراوان فرهنگی ، دينی و تاريخی دارند از رابطه با ايران چه چيز نصيب عراق ميشود؟ کامران قره داغی مشاور رييس جمهور عراق ميگويد بغداد نميتواند ايران را ناديده بگيرد. صرفنظر از مرز طولانی ميان دو کشور ، اکثريت شيعيان عراق و ايران مشترکات فراوان فرهنگی ، دينی و تاريخی دارند. کامران قره داغی می گويد: «پس از سقوط صدام خلاء عظيمی در عراق به وجود آمد. کشورهای عربی و اتحاديه عرب از عراق حمايت نکردند و موضعی خنثی در قبال عراق در پيش گرفتند و تا به امروز هيچ کشور عربی در عراق سفارتخانه ندارد. در عوض ايران فورا از حکومت جديد عراق حمايت کرد. شورای قانونگذاری انتقالی عراق را به رسميت شناخت و در بغداد سفارتخانه تاسيس کرد. شخصيت های جديد و اغلب شيعه ی عراق هم که از پيش از دوران صدام با ايران رابطه خوبی داشتند که بهتر هم شد. دولت عراق شيعه باشد يا سنی عراق نميتواند ايران را ناديده بگيرد. اين ايجاد يک توازن مشکل و در عين حال جالب است. عراق از سويی متحدنزديک امريکاست . ارتش امريکا در عراق است و به اين کشور کمک ميکند و آمريکا بازيگر اصلی در عراق است و از سوی ديگر عراق و ايران رابطه خوبی دارند. اين يکی از پارادوکس های عراق جديد است.» مجلس اعلای انقلاب عراق به تازگی خواستار تشکيل منطقه خودمختار شيعه برای کمک به فرونشاندن درگيری های فرقه ای در عراق شد و اعلام کرد تشکيل چنين منطقه ای به حل بسياری از مشکلات امنيتی، سياسی و اجتماعی درعراق کمک کرده ميکند. همزمان برخی تحليلگران ميگويند مراجع شيعه ی عراق سعی ميکنند برای حفظ هر چه بيشتر قدرت خود در مقابل حکومت شيعه ايران و نفوذ آن در عراق جلوگيری کنند. از پرفسور انوشيروان احتشامی رييس دانشکده دولت و روابط بين الملل در دانشگاه دارهام انگليس می پرسم آيا با چنين نظری موافق است ؟ « البته . برای اکثريت شيعيان عراق بخصوص برای علمای عراق سيستم ولايت فقيه قابل قبول نيست ولی بدون شک اقليتی هستند که اين سيستم را قبول دارند. و تازمانی که همراهی دين و دولت در ايران اين حالت را به جمهوری اسلامی بدهد که خواستار صدور ولايت فقيه خود است ، همين مسئله يکی از تضادها ميان ايران و بقيه شيعيان جهان بخصوص شيعيان عراق و لبنان. » کامران قره داغی از مشاوران جلال طالبانی ميگويد ايران بر خلاف بسياری از ديگر کشورهای منطقه استراتژی و نقشه ای را در عراق دنبال ميکند که پايه ی آن نفوذ هر چه بيشتر است : «آنها به دنبال نفوذ در تمامی جبهه ها هستند بويژه در عرصه سياسی و در اين ميان جنگ در عراق را دستمايه مواجهه با امريکا قرار داده اند. اين حقيقت دارد که ايران همزمان با حمايت از دولت عراق بسياری از گروه های شبه نظامی مخالف دولت عراق را هم پشتيبانی ميکند زيرا هدفشان ايجاد اشکال برای امريکاست و از عراق به عنوان ميدان رزم عليه امريکا استفاده ميکند. ايران ميداند که امريکا برای هميشه در عراق نميماند و در حال زمينه سازی برای نفوذ هر چه بيشتر در عراق است. » بسياری از کارشناسان و تحليلگران مسائل بين الملل ميگويند در حال حاضر مهمترين مسئله برای دولت عراق در اين ميان اولا روابط ايران و امريکاست و نگرانی از اين که در صورت بالاگرفتن اختلاف نظرها بر سر برنامه هسته ای ايران و درگرفتن مناقشه نظامی احتمالی ميان ايران و امريکا، عراق ميدان مبارزه آنان شود. همين گروه از تحليلگران معتقدند دولت عراق نميتواند درک کند که مراجع شيعه عراق و ايران چگونه باهم کنار خواهند آمد و نميتواند ديدگاه مراجع تقليد شيعه در عراق را درباره مثلث نجف ، کربلا و قم به عنوان پايگاه های مذهبی شيعه پيش بينی کند و بالاخره عراق سعی ميکند خود را از رابطه ايران با ديگر کشورهای عربی بيرون نگه دارد. از سوی ديگربه اعتقاد همين صاحبنظران بزرگترين چالش پيش روی ايران نگرانی از اين مسئله است که در آينده عراق به پايگاه نظامی امريکا تبديل شود.

گزارش آژانس درباره برنامه اتمی ایران و رویکرد اروپا

Mon, 25 Feb 2008 13:57:21 +3500

پس از انتشار گزارش اخیر آژانس بین المللی انرژی اتمی درباره پرونده هسته ای ایران و این که درباره ماهیت صلح آمیز آن هنوز شک و شبهه وجود دارد، محمد علی حسینی، سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی گفت: سکوت اتحادیه اروپا در این میان سوال برانگیز است. به گزارش خبرگزاری های داخلی ایران، سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی روز یکشنبه، پنجم اسفند ماه، در جمع خبرنگاران ضمن تبریک آنچه که پیروزی و موفقیت بزرگ هسته ای ایران خواند، گفت: امروز پرونده هسته ای ایران به حالت عادی در آمده است. سعید محمودی، استاد حقوق بین الملل و تحلیلگر مسائل سیاسی ایران در استکهلم، در گفت و گو با رادیو فردا درباره رویکرد مسوولان جمهوری اسلامی مبنی بر پیروزی ایران در مقابل غرب درباره پرونده هسته ای و جشن گرفتن حکومت ایران می گوید: سعید محمودی: عکس العمل ایران روی این گزارش به خصوص با توجه به قسمت های ابتدایی این گزارش است؛ یعنی آن قسمت هایی که مربوط به سئوالات قدیمی است که ایران با آژانس توافق کرده بوده پاسخ آنها را بدهد و چون آژانس به این نتیجه رسیده است که پاسخ های ایران کافیست از این نظر ایران دلیل این می بیند که از این گزارش خیلی راضی باشد. در گزارش های قبلی در دو خط به صورت خیلی جزئی به مسئله دیگری اشاره شده بود که تحت عنوان «مطالعات ادعایی» یا «مطالعات اتهامی» به آنها اشاره شده بود و در این گزارش خیلی بخش عمده ای به این مسئله پرداخته و در مورد این مطالعات ادعایی یعنی اطلاعاتی که آژانس از طریق پاره ای از کشورهای عضو دریافت کرده و مبنی بر این است که ایران یک سری فعالیت هایی داشته که این فعالیت ها سوء ظن برانگیز هست از جمله پروژه نمک سبز، آزمایش مواد انفجاری قوی، محفظه کلاهک موشک و غیره. «خواسته ایران از اتحادیه اروپا و آقای سولانا به نظر من در شرایط حاضر احتمالا عملی نیست و سولانا و کشورهای اروپایی هم بر اساس همین داده ها و براساس گفته آژانس، به سمت تصویب قطعنامه بعدی شورای امنیت پیش خواهند رفت.» سعید محمودی، تحلیلگر مسائل سیاسی ایران در استکهلم در مورد این اطلاعات، گزارش آژانس و آقای البرادعی مبنی بر این است که ایران پاسخ نداده، همکاری نکرده و به همین دلیل خلاصه این گزارش آقای البرادعی یا مهمترین نتیجه گیری آن در آخرین جمله آن است که اظهار می کند، «آژانس هنوز در شرایطی نیست که بتواند بگوید برنامه ایران برنامه نظامی نیست» و به همین دلیل هم به نظر من جایی برای جشن گرفتن هنوز باقی نمانده است. محمد علی حسینی، سخنگوی وزارت خارجه جمهوری ایران صبح روز یکشنبه به واکنش اتحادیه اروپا نسبت به طرح پیش نویس قطعنامه سوم و گزارش اخیر آژانس اعتراض داشته و گفته است که ایران از اتحادیه اروپا و شخص خاویر سولانا، مسئول سیاست خارجی این اتحادیه توقع داشته که تا رسیدن به نتیجه نهایی از ایران قویا حمایت کند. به نظر شما چه حمایتی مد نظر آقای حسینی است؟ محمودی : چون مذاکراتی که با آقای سولانا شده بوده و در واقع، محور آن شش موضوع اصلی ای بوده که در این گزارش هم آژانس اعلام می کند پاسخش را دریافت کرده است. انتظار ایران این بوده که اتحادیه اروپا با این گزارش در واقع راضی شود و آقای سولانا هم به صورت قوی اعلام کند که این گزارش پاسخ همه سئوالات را داده است. ولی این طور نبوده و نخواهد بود. به خاطر اینکه، صرفنظر از انگیزه های سیاسی یا غیره پشت این برنامه، آنچه که مهم است این است که آژانس به عنوان دستگاه ناظر به برنامه اتمی ایران به هر دلیلی هنوز نتوانسته نتیجه مثبت را اعلام کند و بگوید که ایران هیچ مشکلی از این نظر ندارد و برنامه اش نظامی نیست. به همین دلیل خواسته ایران از اتحادیه اروپا و آقای سولانا به نظر من در شرایط حاضر احتمالا عملی نیست و سولانا و کشورهای اروپایی هم بر اساس همین داده ها و براساس گفته آژانس، به سمت تصویب قطعنامه بعدی شورای امنیت پیش خواهند رفت. محمد علی حسینی و آقای احمدی نژاد اعلام کرده اند که ایران در صورت تصویب قطعنامه سوم تحریمی واکنش متناسب با همان را نشان خواهد داد. باتوجه به اینکه هیچگونه جزئیاتی از واکنش احتمالی ایران اعلام نشده، فکر می کنید که این واکنش ها چه خواهد بود؟ محمودی: حدس آن مشکل است ولی احتمالا در زمینه های اقتصادی ایران ممکن است که سعی کند اقداماتی انجام دهد. گرچه تا حالا هرچه تحریم و محدودیت ایجاد شده، از سوی اروپا علیه ایران بوده ولی به هرحال زمینه هایی هم هست که این کشورها هم از لحاظ اقتصادی هنوز با ایران ارتباط دارند و ممکن است که ایران در آن زمینه ها بخواهد محدودیت هایی ایجاد کند آقای محمودی، به نظر شما موضع گیری ایران را چطور می توان توجیه کرد؟ محمودی: ایران در واقع این مسئله را این طور می بیند که هر کاری بکند جواب هر سئوالی را بدهد باز احتمال این هست که در طول فاصله دو ماه یا سه ماه که بین گزارش های آقای برادعی هست مدارکی ایجاد شده یا مدارک جدیدی پیدا شود. بنابر این یک دور باطل ایجاد شده و مسئله این است که تا چه زمانی این ابهامات می تواند پیدا شود یا ادامه پیدا کند یا کشف شود.

اعتراض ۳۰۰ دانش آموخته دانشگاه شریف به ادامه بازداشت دانشجویان

Tue, 12 Feb 2008 12:25:58 +3500

بيش از ۳۰۰ تن از فارغ التحصيلان و دانشجويان دانشگاه صنعتی شريف در نامه ای سرگشاده خطاب به رييس قوه قضاييه به ادامه بازداشت دانشجويان اين دانشگاه اعتراض کردند.

بيش از ۳۰۰ تن از فارغ التحصيلان و دانشجويان دانشگاه صنعتی شريف در نامه ای سرگشاده خطاب به رييس قوه قضاييه به ادامه بازداشت دانشجويان اين دانشگاه اعتراض کردند. امضا کنندگان اين نامه با استناد به اصول قانون اساسی از مسولان امر خواسته اند در خصوص آزادی کيوان اميری الياسی ، مهدی اللهياری و سروش ثابت و انجام مراحل دادرسی در چارچوب قانون برای آنان اقدام کند. حجت شريفی از فارغ التحصيلان دانشگاه شريف و از امضاء کنندگان اين نامه سرگشاده در گفت و گو با راديو فردا درباره علت انتشار اين نام می گويد: حجت شريفی: اين نامه از طرف سازمان يا نهاد مشخصی مطرح نشده است، بلکه به صورت خودجوش از طرف جمعی از دانشجويان، نخبگان و فرهيختگان فارغ التحصيل دانشگاه شريف نوشته شده است که اکنون در دانشگاه های خارج از کشور در حال ادامه تحصيل و يا در کرسی استادی اين دانشگاه ها مشغول فعاليت هستند. «این نامه به صورت خودجوش از طرف جمعی از دانشجويان ، نخبگان و فرهيختگان فارغ التحصيل دانشگاه شريف نوشته شده است که اکنون در دانشگاه های خارج از کشور در حال ادامه تحصيل و يا در کرسی استادی اين دانشگاه ها مشغول فعاليت هستند.» حجت شریفی، فارغ التحصیل دانشگاه شریف با توجه به اين که اين نامه در چهارچوب يک تشکيلات سازمان يافته منتشرنشده است، نمی توان به طور رسمی نتيجه آن را پيگيری کرد. ولی اميدوارم نتيجه عملی اين نامه به انجام مراحل دادرسی از قبيل تفهيم اتهام، تشکيل پرونده در چهارچوب قانون و آزادی برای دانشجويان منجر شود. در حال حاضر اين دانشجويان نه به صورت قانونی بلکه به صورت خودسرانه و غير قانونی در زندان به سر می برند. همچنين اميدوارم حق اين عزيزان برای انتخاب و داشتن وکيل به رسميت شناخته شود تا اگراتهامی هم متوجه آنها است در چهارچوب قانون به آن رسيدگی شود و حقوق شهروندی اين افراد که از بهترين دانشجويان دانشگاه های اين کشور محسوب می شوند تضييع نشود. آقای شريفی! با وجود اختلاف جغرافيايی بين افرادی که اين نامه را امضاء کرده اند، چه مسئله ای باعث شده اين اقدام دسته جمعی در دفاع از دانشجويان زندانی دانشگاه شريف صورت بگيرد؟ اين اقدام از جانب جمعی از نخبگان مشغول به تحصيل در دانشگاه های خارج از کشور چون آمريکا و کانادا شروع شده است که خودشان در گذشته دانشجوی دانشگاه شريف بوده اند. اين افراد تلاش می کنند هر جا که نام ايران و ايرانی مطرح می شود، در حد توان خود به هموطنان و جوانان کشورشان کمک کنند. از همه مهم تر، علاقه و تعصب نسبت به دانشگاه شريف در اين افراد است که باعث به وجود آمدن اين انرژی و هم آوايی شده تا خواسته های خود را برای دانشجويانی که در حال حاضر در اين دانشگاه مشغول تحصيل می باشند يک صدا اعلام کنند و از مسئولين آزادی دانشجويان زندانی و رعايت حقوق شهروندی آنها را مطالبه نمايند. چقدر به نتيجه چنين اقداماتی اميدواريد؟ من چنين اقداماتی را به فال نيک می گيرم. اين اولين بار نيست که از طرف دانشگاه شريف اين اقدام صورت می گيرد، چند سال پيش نيز از طرف جمعی از فارغ التحصيلان و نخبگان اين دانشگاه برای آزادی دانشجويانی که در زندان بودند از جمله خود من اقداماتی صورت گرفت. چنين حرکاتی در فضای جامعه ايران بسيارارزشمند است زيرا اگر چنين احساس دينی از طرف همه دانشجويان و فارغ التحصيلان دانشگاه های کشور وجود داشته باشد، می توان با اتحاد و يک دلی بيشتری در برابرتضييع حقوق شهروندی تک تک ايرانيها اعم از دانشجو و غير دانشجو، احساس مسئوليت کرد. جا دارد در اين جا از آقای سعيد حبيبی که از فارغ التحصيلان دانشگاه شريف است و اکنون در زندان به سر می برد و نام او در اين نامه از قلم افتاده، ياد کنم و به سهم خود آزادی و رعايت حقوق شهروندی اورا نيز مطالبه نمايم.

بررسی «مرگ های مشکوک» در کانون مدافعان حقوق بشر

Wed, 06 Feb 2008 16:53:03 +3500

کانون مدافعان حقوق بشر ایران، هجدهمین نشست خود را با عنوان «قربانیان خشونت و بازداشت های خودسرانه» روز سه شنبه برگزار کرد تا وضعیت بازداشتگاه های ایران و موارد مرگ های مشکوکی که در این بازداشتگاه ها رخ داده بررسی شود. کانون مدافعان حقوق بشر ایران، هجدهمین نشست خود را با عنوان «قربانیان خشونت و بازداشت های خودسرانه» روز سه شنبه برگزار کرد تا وضعیت بازداشتگاه های ایران و موارد مرگ های مشکوکی که در این بازداشتگاه ها رخ داده بررسی شود. مرگ مشکوک ابراهیم لطف اللهی، دانشجوی رشته حقوق در زندان سنندج و دکتر زهرا بنی یعقوب در بازداشتگاهی در همدان از جمله مواردی بود که در این نشست به آنها اشاره شد. زهرا بنی یقوب در حالی که با نامزد خود در پارکی در همدان بود، دستگیر و به بازداشتگاهی در این شهر منتقل شد. مقامات قضایی به خانواده این پزشک جوان اعلام کردند که فرزندشان در بازداشتگاه خودکشی کرده است. ابراهیم لطف اللهی، دانشجو نیز در زندان سنندج درگذشت. مقامات قضایی پس از دفن جنازه وی به خانواده اش گفتند که او نیز در زندان خودکشی کرده است. شیرین عبادی، وکیل دادگستری و رییس کانون مدافعان حقوق بشر در گفت و گو با رادیو فردا درباره علت انتخاب عنوان «قربانیان خشونت و بازداشت های خودسرانه» برای نشست کانون مدافعان حقوق بشر می گوید: شیرین عبادی: بازداشت اين افراد خودسرانه بوده، خودسرانه به اين معنا که مقررات قانونی در اين موارد رعايت نشده است و قربانيان در اثر عدم رعايت قوانين فوت کرده اند. «شادروان بنی يعقوب از شاگردان تيزهوش و يک دکتر فارغ التحصيل از دانشگاه تهران بود. ولی معلوم شد کسانی که او را دستگير کرده بودند و بعدا به عنوان متهم مورد تحقيقات قرار گرفتند، حتی سواد خواندن و نوشتن نداشتند و برگه بازجويی را انگشت زده بودند.» شیرین عبادی، وکیل در اين نشست، اين سؤال مطرح شده که چرا افراد در زندان ها و بازداشتگاه ها جان خود را از دست می دهند. آيا از سوی کارشناسان، راهکارها و پاسخ هايی برای اين سؤال ارائه شده است؟ مهم ترين راهکار، اطاعت از قوانين است. در تمام اين موارد، هم بازداشت ها و هم شيوه نگهداری از متهمين و هم رفتاری که با آنها شده، خلاف قانون بوده است. اگر مأمورين به قوانين توجه و از آن اطاعت می کردند هرگز چنين حوادثی اتفاق نمی افتاد. خانم عبادی! شما به عنوان وکيل پرونده زهرا بنی يعقوب که يکی از همين قربانيان است، به تناقضاتی اشاره کرده ايد که دراين پرونده موجود است. در صورت امکان در مورد اين تناقضات توضيح دهيد. در اين پرونده، تناقضات بسياری مشاهده کردم. از جمله ساعت دقيق مرگ و ارتفاع ميله ای که ادعا می شود شادروان زهرا بنی يعقوب خود را با آن به دار آويخته است. زيرا ارتفاع اين ميله با اندازه و قد زهرا تناسبی ندارد. همچنين تناقض در گزارشات مأمورين در مورد شيوه دستگيری و نگهداری از زهرا. اما نکته مهمی که می خواهم به آن اشاره کنم اين است که شادروان بنی يعقوب از شاگردان تيزهوش و يک دکتر فارغ التحصيل از دانشگاه تهران بود. ولی معلوم شد کسانی که او را دستگير کرده بودند و بعدا به عنوان متهم مورد تحقيقات قرارگرفتند، حتی سواد خواندن و نوشتن نداشتند و برگه بازجويی را انگشت زده بودند. سؤال من اين است که چگونه امکان دارد افرادی که سواد خواندن و نوشتن ندارند و در نتيجه چيزی از قانون نمی دانند، ضابط قضايی بسيج شوند و با جهالت خود چنين فجايعی را به وجود آورند. در پايان هجدهمين جلسه نشست کانون مدافعان حقوق بشر، چه نتيجه ای به دست آمد؟ چگونه می شود از وقوع احتمالی چنين حوادثی در آينده، جلوگيری کرد؟ کارشناسان نتيجه گرفتند که بی توجهی به قانون می تواند مسائل هولناکی را به دنبال داشته باشد. مرگ زهرا بنی يعقوب و ابراهيم لطف اللهی، نتيجه بی توجهی به قانون است. همچنين بايد بر روی بازداشتگاه ها و مأمورينی که مسئول دستگيری و بازداشت هستند نظارت دقيق و کامل وجود داشته باشد.

سخنرانی سالانه بوش؛ نکته ها و چشم اندازها

Tue, 29 Jan 2008 19:35:26 +3500

جرج بوش، رييس جمهوری آمريکا در سخنرانی موسوم به گزارش وضعيت ايالات متحده که روز دوشنبه در کنگره آمريکا ايراد شد، برمسائل مختلف داخلی از جمله مسائل اقتصادی و آنچه که رکود اقتصادی امريکا ناميده می شود، مسئله انرژی، مسئله جنگ در عراق و افغانستان و ايران و برنامه هسته ای اين کشور تاکيد کرد. جرج بوش، رييس جمهوری آمريکا در سخنرانی موسوم به گزارش وضعيت ايالات متحده که روز دوشنبه در کنگره آمريکا ايراد شد، برمسائل مختلف داخلی از جمله مسائل اقتصادی و آنچه که رکود اقتصادی امريکا ناميده می شود، مسئله انرژی، مسئله جنگ در عراق و افغانستان و ايران و برنامه هسته ای اين کشور تاکيد کرد. وی در سخنرانی خود گفت:« پيام ما به رهبران ايران روشن است: برنامه غنی سازی اورانيوم خود را متوقف کنيد تا مذاکرات آغاز شود. برای پيوستن به جامعه جهانی، درباره اهداف اتمی و اقدامات گذشته خود صادق باشيد. از سرکوب و ستم در ايران و حمايت از ترور در خارج دست برداريد، اما فراتر از همه اينها، بدانيد که آمريکا با کسانی که سربازان ما را تهديد می کنند مقابله می کند و ما در کنار متحدان خود می ايستيم و از منافع حياتی مان در خليج فارس دفاع می کنيم.» آقای بوش همچنين خطاب به مردم ايران گفت:« ما به سنت ها و تاريخ ايران احترام می گذاريم و در انتظار روزی هستيم که آزادی تان را به دست آوريد.» آمريکا همچنان ايران را به عنوان خطری منطقه ای تلقی می کند و برنامه غنی سازی اورانيوم در ايران را عاملی برای برهم زدن توازن قوا و داشتن اهداف نظامی می داند و ايستادگی در مقابل آن را وظيفه سياست خارجی آمريکا توصيف می کند. رضا تقی زاده در گفت و گو با راديو فردا دکتر رضا تقی زاده استاد علوم و روابط بين الملل در دانشگاه گلاسکو بريتانيا در گفت وگو با راديوفردا می گويد سياست آمريکا درقبال ايران نسبت به سال قبل تغييری نکرده است. وی می گويد:«آمريکا همچنان ايران را به عنوان خطری منطقه ای تلقی می کند و برنامه غنی سازی اورانيوم در ايران را عاملی برای برهم زدن توازن قوا و داشتن اهداف نظامی می داند و ايستادگی در مقابل آن را وظيفه سياست خارجی آمريکا توصيف می کند.» آقای تقی زاده می افزايد:«از اين لحاظ اين سخنرانی تا حدودی تکرار مطالبی بود که آقای بوش سال گذشته نيز گفته بود و نشان می دهد که سياست خارجی آمريکا در قبال ايران تغييری نکرده و بخصوص شاهد آن هستيم که در شورای امنيت سازمان ملل طرح قطعنامه تنبيهی تازه ای عليه ايران مطرح است و آمريکا پشتيبان مهم اجرای آن به شمار می رود.» رکود اقتصادی؛ تلاش برای کاهش نگرانی ها جرج بوش، رييس جمهوری جمهوری خواه امريکا که يک سال ديگر در اين سمت باقی خواهد ماند، در سخنرانی سالانه خود در کنگره امريکا در روز دوشنبه به مدت يک ساعت در برابر اعضای مجلس سنا و نمايندگان، اعضای دولت، قضات دادگاه عالی و مقامات ممتاز نظامی آمريکا سخنرانی کرد. آقای بوش در اين سخنان از جمله درباره مسئله رکود اقتصادی آمريکا، سقوط بازارهای بورس و لزوم برخورداری از امنيت در زمينه انرژی و دستيابی به تکنولوژی انرژی پاک تاکيد کرد. آقای بوش در سخنرانی خود کوشيد نگرانی از وضع فعلی اقتصادی در آمريکا را کاهش دهد و خطاب به مردم اين کشور گفت می توانند از رشد اقتصادی آمريکا در بلند مدت اطمينان داشته باشند. عراق و افغانستان، دو چالش بزرگ عراق، افغانستان و خاورميانه نيز ازجمله موضوعات سخنرانی رييس جمهوری آمريکا بودند. جرج بوش، در سخنرانی خود گفت طی سال گذشته خشونت ها در عراق کاهش و از سوی ديگر وفاق ملی ميان جناح ها ی شيعه ، سنی و کرد افزايش يافته است. او همچنين افغانستان را پناهگاه امن القاعده خواند که اکنون کشوری صاحب دمکراسی است که کودکانش به مدرسه می روند و جاده و بيمارستان در آنجا ساخته شده و مردمش اميدوارانه به آينده می نگرند. به گزارش خبرگزاری رويترز برخی کارشناسان می گويند در هر دو مورد عراق و افغانستان ، جرج بوش تصويری خوشايند را رسم کرده و به نکات کليدی که ثبات اين کشورها را تهديد می کند، نپرداخته است. کرت کمپبل، مدير اجرايی مرکز مطالعاتی امنيت جديد آمريکا به رويترز می گويد:« خشونت ها در عراق کاهش قابل توجهی يافته که غيرقابل انکار است، اما از لحاظ پيشرفت به سوی وفاق سياسی که جرج بوش از آن ياد کرد، پيشرفت بسيار کم بوده است.» آقای بوش کاهش خشونت ها در عراق را ناشی از سياست خود در اعزام شمار بيشتر سربازان به اين کشور دانست. او گفت به زودی ۲۰ هزار نيروی آمريکايی در عراق به تدريج طی سال جاری به آمريکا باز ميگردند و حدود ۱۴۰ هزار سرباز در عراق باقی خواهند ماند و گفت هر گونه تصميم گيری در اين زمينه بسته به نظر نيروهای نظامی است. آقای بوش در سخنرانی خود، وقت چندانی را به مساله فلسطينی ها و اسراييل اختصاص نداد. رويترز به نقل از تحليلگران مينويسد اين اظهار نظر جرج بوش يعنی رييس جمهوری آينده امريکا در حالی روی کار خواهد آمد که هنوز بيش از ۱۰۰ هزار سرباز هنوز درعراق خواهند بود. اهميت يک سخنرانی برخی کارشناسان معتقدند اين سخنرانی جرج بوش که آخرين سخنرانی او در مقام رييس جمهوری آمريکا در کنگره اين کشور بود، به اندازه سال های پيشين رياست جمهوری او اهميت ندارد. دکتر رضا تقی زاده می گويد:« معمولا سخنرانی رييس جمهوری امريکا در آخرين سال حضورش در کاخ سفيد خيلی دارای اهميت نيست چرا که از قدرت کافی برخوردار نيست و نمی تواند برنامه هايی را که در سال های قبل به موقع اجرا گذاشته، با همان شدت و قدرت دنبال کند. بخصوص پس از تعيين شدن داوطلب های دو حزب بزرگ برای انتخابات دور بعدی رييس جمهوری، هر اقدام دولت پس از مشورت با اين دو داوطلب نهايی رييس جمهوری صورت می گيرد.» رييس جمهوری آمريکا در سخنرانی ساليانه خود اشاره ای به کره شمالی نکرد، کشوری که به گزارش خبرگزاری رويترز می تواند به عنوان موفقيتی در عرصه سياسی دولت آمريکا قلمداد شود. کره شمالی گام هايی به سوی توقف برنامه توليد سلاح اتمی خود برداشته و با برچيده شدن نيروگاه اتمی يونگ بيون خود موافقت کرده است. بحران خاورميانه و وقت کم کارشناسان بين المللی معتقدند در سخنرانی آقای بوش زمان کافی برای پرداختن به مسئله خاورميانه در نظر گرفته نشده بود و آقای بوش در باره مشکلات فراوان ميان اسراييل و فلسطين اظهار نظر چندانی نکرد. جان الترمن، مدير برنامه خاورميانه در مرکز مطالعاتی سی اس آی اس به خبرگزاری رويترز می گويد:«جرج بوش اميدواراست که آنچه به جانشين خود تحويل می دهد کارنامه درخشانی باشد، اما تمامی آنچه که او در عرصه سياست خارجی بيش از همه به آن می پردازد، برای رييس جمهوری آينده آمريکا چالش هايی عميق خواهند بود.»

در آستانه يک بحران: فيلمی هلندی در باره قرآن

Wed, 23 Jan 2008 17:21:45 +3500

خبر انتشار فيلمی که ضد اسلامی قلمداد شده، در هلند به نگرانی مسئولان اين کشور از بروز اقدامات خشونت بار در ميان مسلمانان دامن زده است. خبر انتشار فيلمی که ضد اسلامی قلمداد شده، در هلند به نگرانی مسئولان اين کشور از بروز اقدامات خشونت بار در ميان مسلمانان دامن زده است. اين فيلم که گفته می شود در صحنه هايی از آن به قرآن بی احترامی می شود، قرار است در هفته جاری يا از تلويزيون پخش شود و يا از طريق يوتيوب در اينترنت در دسترس همگان قرار گيرد. خبر انتشار اين فيلم تاکنون اعتراض هايی را در ميان مسئولان کشورهای مسلمان از جمله ايران بر انگيخته است. به گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی، ايرنا، علاءالدين بروجردی رييس کميسيون امنيت ملی و سياست خارجی مجلس شورای اسلامی گفت: درصورتی که دولت هلند اجازه پخش فيلم به گفته او ضد اسلامی را صادر کند، با واکنش های گسترده مسلمانان مواجه خواهد شد. آقای ويلدرز گفته است فيلمش، قرآن را به عنوان منبع الهام تعصب ، قتل و ترور و خشونت معرفی می کند. آقای بروجردی همچنين گفت در جمهوری اسلامی ايران نهايت حساسيت نسبت به اهانت به اسلام وجود دارد و در صورت پخش اين فيلم، موجی از انزجار مردمی برخواهد خاست. او گفت اين انزجار ممکن است به هر دولتی که به اسلام اهانت کند، ايجاد شود و به هيچ وجه برای مسلمانان قابل تحمل نيست. رييس کميسيون امنيت ملی و سياست خارجی مجلس شورای اسلامی همچنين گفت ايران از دولت هلند انتظار دارد که از نمايش اين فيلم پيشگيری کند و در غير اين صورت، نمايندگان مجلس شورای اسلامی از دولت جمهوری اسلامی ايران خواهند خواست که در روابط با کشور هلند تجديد نظر کند . دولت هلند، خود را برای مقابله با اعتراض های احتمالی که ممکن است پس از نمايش يک فيلم «تحريک آميز ضد اسلامی» بالا گيرد، آماده می کند. اين فيلم که قرار است در هفته جاری پخش شود، توسط خير ت وايلدرز geert wilders از چهره های شاخص راستگرای افراطی هلند تهيه شده است . وی پايه گذار و يکی از نه عضو حزب افراطی آزادی در مجلس نمايندگان هلند است. به گزارش اشپيگل آنلاين ، خيرت ويلدرز حدود سه ماه پيش اعلام کرد در حال تهيه فيلمی برای نشان دادن عناصر به گفته او خشن و فاشيستی دين اسلام است. او نزديک به يک سال پيش گفته بود اگر مسلمانان می خواهند در هلند بمانند، بايد قرآن را پاره کنند و دور بيندازند. خيرت ويلدرز سپس در پارلمان هلند خواستار آن شد که قرآن و کتاب ماموريت من نوشته آدولف هيتلر ديکتاتور آلمان ممنوع شوند، پيشنهادی که رد شد. عواقبش هر چه که باشد، فيلم خود را حتما يا در تلويزيون و يا در اينترنت منتشر خواهم کرد. گريت ويلدرز، نماينده راستگرای پارلمان هلند آقای ويلدرز گفته است عواقبش هر چه که باشد، فيلم خود را حتما يا در تلويزيون و يا در اينترنت منتشر خواهد کرد. اين چهره سياسی هلند گفت فيلمش، قرآن را به عنوان منبع الهام تعصب ، قتل و ترور و خشونت معرفی می کند. ماکسيم فر هاخن، وزير امور خارجه هلند گفت:« پيش بينی محتوای فيلم مشکل است، اما آزادی بيان به معنی حق تخطی و تجاوز به ديگران نيست.» مسئولان دولتی هلند اميدوارند هيچ کدام از رسانه های اصلی با پخش اين فيلم موافقت نکنند. هر چند برنامه تلويزيونی نووا که در شبکه دو هلند پخش می شود، پيشتر موافقت خود را با پخش اين فيلم اعلام کرده است، اما ترديدهايی در اين زمينه وجود دارد. يک سخنگوی وزارت کشور هلند گفت:« پخش برنامه در يک شبکه عمومی می تواند به معنی حمايت دولت از آن برنامه خاص تلقی شود.» ميدل ايست تايمز می نويسد خبر پخش اين فيلم تا کنون اعتراض هايی را در جهان به دنبال داشته است و هر چند هنوز هيچ کس فيلم را نديده است، اما شايعاتی به گوش می رسد مبنی بر اينکه در اين فيلم صحنه هايی از آتش زدن و پاره کردن قرآن وجود دارد. احمد بدرالدين حَسون، مفتی اعظم سوريه طی ديدار هفته گذشته اش از پارلمان اروپايی در استراسبورگ گفت اگر چنين چيزی درست باشد، صرفا اعلان جنگ و خونريزی از سوی فيلمساز است و اين مسئوليت مردم هلند است تا جلو او را بگيرند. افزايش نگرانی ها و تدابير امنيتی دولت هلند نگران آن است که پخش اين فيلم بحرانی مشابه بحران زمان انتشار کاريکاتورهای منسوب به پيامبر اسلام در يک روزنامه دانمارکی در دو سال پيش پيش را پديد آورد. از همين رو، طی مذاکرات ميان وزيران کليدی هلند، به سرويس های ضد تروريستی اين کشور دستور داده شده که تمهيدات امنيتی را برای مقابله با شورش، در نظر بگيرند. دولت هلند نگران آن است که پخش اين فيلم بحرانی مشابه بحران زمان انتشار کاريکاتورهای منسوب به پيامبر اسلام در يک روزنامه دانمارکی در دو سال پيش پيش را پديد آورد. همچنين از شهروندان هلندی خارج از اين کشور خواسته شده در سفارتخانه های هلند در کشورهای مختلف نام خود را ثبت کنند. در هلند همچنين شهرداری های مختلف در حالت آماده باش به سرمی برند و پيشنمازهای جوامع مسلمان در شهرهای بزرگ اين کشور در حال آرام کردن مسلمانان عصبانی از پخش اين فيلم هستند. به نوشته آبزرور ، پيش بينی می شود غير مسلمانان هلندی مخالف گريت وايلدرز و حاميان او نيز تظاهراتی ترتيب دهند. از جمله اعضای گروهی که خود را «اسلامی کردن اروپا را متوقف کنيد» نام نهاده، قصد دارند به آمستردام سفر کنند. استفن گاش، يکی از اعضای اين گروه انگليسی می گويد خيرت ويلدرز يک چهره سياسی منتخب است و اينکه در نتيجه ساخت چنين فيلمی تحت تدابير امنيتی قرار گرفته، به شدت ظالمانه است. به گفته اين شهروند انگليسی، تمامی بحث بر سر آزادی بيان است. آيان هيرسی علی، عضو سابق پارلمان هلند که در سال ۲۰۰۴ با همکاری تئو ونگوک فيلمی بحث انگيز و مشابه ساخته بود و اينک در تبعيدی خودخواسته در واشينگتن به سر می برد، هفته گذشته با تحريک آميز خواندن فيلم آقای ويلدرز، احزاب سياسی اصلی درهلند را ترغيب کرد به جای ميدان دادن به افراط گرايان، بحث در باره مسئله مهاجرت را از سرگيرند، مسئله ای که به گفته وی در سال های اخير جامعه هلند را دچار تفرقه کرده است. جاب کوهن، شهردار چپگرای آمستردام با انعکاس پيشنهاد خانم هيرسی علی، خواستار به بحث گذاشتن موضوع شده تا صدای چهره های ميانه رو نيز به گوش برسد. در پاييز سال ۲۰۰۴، انتشار فيلمی در باره خشونت خانگی که توسط تئو ونگوک و آيان هيرسی علی ساخته شده بود، عصبانيت مسلمانان را بر انگيخت و منجر به قتل تئو ونگوک شد. وی با ضربات چاقوی يک هلندی مراکشی تبار به قتل رسيد. در اين فيلم، تصاوير زنان عريانی ديده می شد که با حجابی با نقش آيات قرآن ظاهر شده بودند.

«اعدام؛ نمونه ای از کارنامه حقوق بشری جمهوری اسلامی»

Mon, 10 Dec 2007 21:38:05 +3500

روز جهانی حقوق بشر که در دهم دسامبر ۱۹۴۸ با تصويب اعلاميه حقوق بشر در سازمان ملل به اين نام معروف شد، امروز ۶۰ ساله شد.

روز جهانی حقوق بشر که در دهم دسامبر ۱۹۴۸ با تصويب اعلاميه حقوق بشر در سازمان ملل به اين نام معروف شد، امروز ۶۰ ساله شد. بان گی مون دبير کل سازمان ملل و ديگر مسوولان این سازمان، سال ۲۰۰۸ را سال برقراری شان و مقام انسانی و عدالت برای همه نام داده اند. سال گذشته سازمان ملل متحد مبارزه با فقر در جهان را گامی برای ارتقا وضعيت حقوق بشر در جهان معرفی کرده بود و فقر را يکی از عوامل نقض حقوق بشر معرفی کرده بود. به مناسبت فرارسيدن روز جهانی حقوق بشر، سازمان های مختلف دفاع از حقوق بشر در داخل و خارج از ايران با صدور بيانيه و اطلاعيه های مختلف به آنچه که نقض گسترده حقوق بشر در ايران می نامند، اعتراض کرده اند. به نوشته اطلاعيه سازمان گزارشگران بدون مرز، هم اکنون در سراسر جهان ۱۳۰ روزنامه نگار و ۶ همکار مطبوعاتی و ۶۳ وبنگار معترض برای انجام وظيفه خود و بيان اعتراض در زندان به سر می برند. سازمان گزارشگران بدون مرز می گويد چين با ۳۳ و کوبا با ۲۴ روزنامه نگار زندانی بيش از چهار سال است که بزرگترين زندان روزنامه نگاران جهان هستند. در ادامه اين اطلاعيه به ايران و آذربايجان اشاره شده و گفته می شود اين دو کشور دارای بيشترين تعداد روزنامه نگاران زندانی هستند و ايران با ۱۴ روزنامه نگار و وب نگار زندانی بزرگترين زندان روزنامه نگاران در خاور ميانه است. رضا معينی مسوول بخش ايران سازمان گزارشگران بدون مرز در گفتگويی با راديوفردا می گوید: «در مجموع طبق آمار ما بيش از ۶۳ مورد بازداشت رسمی اعلام شده است. تعدادی ديگر هم در گوشه و کنار بازداشت شده اند ولی خواهان طرح مسئله نبوده اند. امروز به طور مشخص در زندان های ايران ۱۲ روزنامه نگاران زندانی اند و آخرين بازداشت مربوط به اميد احمدزاده در کردستان است.» «امروز به طور مشخص در زندان های ايران ۱۲ روزنامه نگاران زندانی اند و آخرين بازداشت مربوط به اميد احمدزاده در کردستان است.» رضا معینی از سازمان گزارشگران بدون مرز سازمان گزارشگران بدون مرز در پاريس، با صدور اطلاعيه ای مطبوعاتی، روز ۱۹ آذر را روز گرامی داشت. این سازمان همه رسانه ها را فرا خواند که سکوت درباره دستگيری روزنامه نگاران بازداشت شده را شکسته، و درباره وضعيت آنان سخن بگويند. در يک سال گذشته آمار و اخباری که مدافعان حقوق بشر آن ها را نقض آشکار حقوق انسان ها در ايران ناميده اند به گوش رسيده است. بازداشت های خودسرانه دانشجويان، روزنامه نگاران، فعالان حقوق زنان ، ممنوع الخروج کردن آنان، جلوگيری از ادامه تحصيل برخی دانشجويان ، اعدام های گسترده متهمان موسوم به اراذل و اوباش ، سنگسار ، فشار بر اقليت های مذهبی و اعدام کودکان و نوجوانانی که در سنين کودکی مرتکب جرم شده اند ، از جمله اين موارد است. «تشدید موج اعدام در ایران» عبدالکريم لاهيجی ، نايب رييس فدراسيون جوامع دفاع از حقوق بشر به راديوفردا می گويد:« با توجه به اين که بالاترين و والاترين حق بشری حق زندگی است بدترين وضعيتی هم که در رابطه با نقض حقوق بشر در ايران امروز وجود دارد متاسفانه افراط در نقض اين حق و اعدام مردم است.» وی می افزاید: «در سال ۲۰۰۷ بيش از ۳۰۰ تن در ايران اعدام شده اند که به نسبت جمعيت ايران بالاترين رقم اعدام در جهان است. متاسفانه مجازات اعدام بدترين ننگ در کارنامه حقوق بشری جمهوری اسلامی است.» دکتر حسين باقرزاده فعال مستقل حقوق بشر در لندن می گويد: «در حالی که سير اعدام در جهان رو به کاهش است آمار نشان می دهد که در ايران موج اعدام تشديد شده است.» سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان ، تنها نهاد مدافع حقوق بشری است که در مناطق کردنشين ايران فعاليت ميکند. اين نهاد در فروردين ۱۳۸۴ توسط محمد صديق کبودوند تاسيس شد. محمد صديق کبودوند رييس اين سازمان و احلال قوامی از اعضای هيات مديره اين سازمان در حال حاضر مانند موارد مشابه ديگر به اتهام کلی تبليغ عليه نظام و امنيت ملی در زندان به سر می برند. «در حالی که سير اعدام در جهان رو به کاهش است آمار نشان می دهد که در ايران موج اعدام تشديد شده است.» دکتر باقرزاده فعال حقوق بشر سامان رسول پور از اعضای هيات مديره اين سازمان است و درباره گزارش مفصلی که اين سازمان از وضعيت نقض حقوق بشر در مناطق کردنشين ايران تهيه کرده است چنين می گويد :«اين گزارش بر اساس موارد احضارها، بازداشت ها و صدور احکام تفکيک و طبقه بندی شده است. به علاوه وضعيت روزنامه نگاران، فعالان دانشجويی ، زنان و کارگری و در کل وضعيت حقوق بشر را ظرف سه ماه گذشته در اين گزارش بررسی شده و شايد تمامی موارد نقض حقوق بشر که در کردستان اتفاق افتاده را دربر نگيرد.» در اين گزارش به وضعيت روزنامه نگاران، دانشجويان و اساتيد، برخورد با معلمان و کارگران ، دستگيری و صدور احکام برای شهروندان ،و اجرای احکام اعدام با ذکر اسامی افراد پرداخته شده است . تازه ترين مورد اعدام مروبوط به ماکوان مولود زاده است که ۱۴ آذر ۸۴ ، در زندان کرمانشاه به دار آويخته شد. آقای رسول پور معتقد است وضعيت حقوق بشر در مناطق کردنشين به طور کلی روندی منفی طی کرده است: «بيشتر بازداشت شدگان تا مدت ها نمی توانند با خانواده ها و وکيل خود تماس برقرار کنند، بازجويی ها بعضا ماه ها طول می کشد و روند دادرسی هم در غياب وکيل مدافع صورت می گيرد.» وی می افزاید: «طی ماه های گذشته چندين تن از اساتيد کرد دانشگاه ها به دليل مسائل عقيدتی و فکری به اجبار از کار اخراج شده اند. چندين دانشجوی کرد چندين ماه است که در زندان به سر می برند از جمله ياسر گلی از دانشجويان ستاره دار، هدايت غزالی و صباح نصری.» آقای رسول پور می گوید:« تعداد اعدام شدگان در کردستان در اين گزارش ۶ مورد ذکر شده است که طی سه ماه گذشته در زندان های مناطق کردنشين اعدام شده اند. چون در زندان ها به روی گزارشگران ما بسته است شايد تعداد بيشتری هم در سکوت خبری اعدام شده باشند. وضعيت کارگران و معلمان هم وخيم تر شده است.» در طی چند سال اخير ، ايران با برنامه اتمی بحث انگيز خود و رويارويی با جامعه جهانی ، اغلب در صدر اخبار بين الملل قرار داشته است. برخی از کارشناسان و تحليلگران سياسی و فعالان حقوق بشر معتقدند جای داشتن ايران در صدر اخبار سياسی جهان ، توجه به وضعيت نقض حقوق بشر در ايران را در سايه قرار داده است. دکتر حسين باقرزاده درباره اين نظريه چنين می گويد:«فعاليت سازمان های بين المللی و داوطلب مدافع حقوق بشر ازجمله عفو بين الملل در انگليس يا ديدبان حقوق بشر در امريکا بيشتر شده و در سال گذشته بيشتر به ايران توجه کردند و گزارش های مرتب اين سازمان ها نسبت به سال های قبل بيشتر شده است. بنابر اين در عين اين که مسائل مربوط به پرونده اتمی ايران در مطبوعات باعث آن شده که مسائل حقوق بشری ايران تحت الشعاع قرار بگيرد ولی تاثيری بر فعاليت سازمان های مدافع حقوق بشر نداشته است.»

«فشار بر فعالان آذربايجان افزايش يافته است»

Wed, 03 Oct 2007 14:24:29 +3500

کميته دفاع از زندانيان سياسی آذربايجان، آسمَک، روز دهم مهرماه گزارش مفصلی درباره بازداشت های موقت بدون محاکمه روزنامه نگاران و فعالان سياسی آذربايجان منتشر کرد. کميته دفاع از زندانيان سياسی آذربايجان، آسمَک، گزارش مفصلی درباره بازداشت های موقت بدون محاکمه روزنامه نگاران و فعالان سياسی آذربايجان منتشر کرده است. در اين گزارش چند صفحه ای، شرح حالی از ده ها روزنامه نگار، فعال سياسی و حقوق بشر، وکيل دادگستری، استاد دانشگاه و اعضای سازمان های غير دولتی آورده شده که در ماه های اخير به اتهام های مشابه در شهرهای مختلف آذربايجان در ايران، توسط نهاد های امنيتی بازداشت شده اند. عليرضا جوانبخت، سخنگوی کميته دفاع از زندانيان سياسی آذربايجان در گفت و گو با راديو فردا درباره اين بازداشت ها توضيح داده است: آقای جوانبخت وضعيت زندانيانی که شما می گوييد به دلايل سياسی بازداشت شده اند، در حال حاضر چگونه است؟ روزنامه نگاران، فعالان حقوق بشر و فعالان سياسی آذربايجان در سال ۱۳۸۶ با فشارهای جدی تر و بيشتری مواجه شدند. اخبار مربوط به اعمال شکنجه بر آنان در بازداشت زياد شده و خانواده ها تهديد می شوند. متاسفانه اخيرا درمورد فعالان سياسی که سفرهای خارجی داشته اند، اتهام جاسوسی هم در مواردی داشته ايم؛ ولی در کل اکثر بازداشت شدگان فعاليت های کاملا مدنی داشته اند. علیرضا جوانبخت، سخنگوی کميته دفاع از زندانيان سياسی آذربايجان در پی همين تهديد ها، عليرضا متين پور برادر سعيد متين پور و ليلا حيدری همسر بهروز صفری بازداشت شده اند.همچنين حبس های چند ماهه بدون محاکمه داشته ايم. الان سه نفر از زندانيان سياسی آذربايجان بيش از چهار ماه از حبسشان می گذرد در حالی که اين مدت حبس بدون محاکمه در ايران غيرقانونی است. بيشتر اين زندانيان فعاليت های کاملا مدنی، روزنامه نگاری يا فعاليت هايی در دفاع از حقوق بشر داشته اند. سعيد متين پور روزنامه نگار است و در نشريات مردم نو زنجان يا نشريه تورکی يارپاق می نوشت. صالح کامرانی وکيل است و وکالت برخی نشريات از جمله نشريه توقيف شده شمس تبريز و بسياری از فعالان سياسی آذربايجان را بر عهده داشت. عبدالله عباسی جوان استاد دانشگاه است. مساله مهم ديگر اين است که ما اخبار موثقی را دريافت کرديم بويژه از کسانی که در زمان نگهداری سعيد متين پور در زندان اوين او را ملاقات کرده اند، مبنی بر اينکه سعيد متين پور را به منظور گرفتن اعترافات در مقابل دوربين مورد شکنجه قرار داده اند. در گزارش شما تعداد اسامی که از آنها نام برده ايد خيلی زياد است. آيا اتهام های وارد شده به همه آنها صرفا مربوط به فعاليت های صنفی آنهاست يا اينکه اتهام های ديگری نيز متوجه بازداشت شدگان شده است؟ اتهام هايی که معمولا به فعالان سياسی آذربايجان وارد می شود تلاش برای بر هم زدن امنيت ملی است. متاسفانه اخيرا درمورد فعالان سياسی که سفرهای خارجی داشته اند، اتهام جاسوسی هم در مواردی داشته ايم؛ ولی در کل اکثر بازداشت شدگان فعاليت های کاملا مدنی داشته اند. طبق گزارش شما برخی از اين افراد روز دوم اسفند ۱۳۸۵ يعنی روز برگزاری مراسم زبان مادری دستگير شده بوده اند. علتش چيست؟ در مراسم روز دوم اسفند که به مناسبت روز جهانی زبان مادری يعنی ۲۱ فوريه برگزار شد. دستگيری های بسياری در شهرهای اورميه، نقده، زنجان، تبريز و اردبيل صورت گرفت. تمام کسانی که در اين روز دستگير شدند با اتهاماتی از قبيل فعاليت های پان تورکيستی محاکمه شدند. آخرين خبری که از وضعيت افراد بازداشت شده داريد چيست؟ متاسفانه طبق آخرين اطلاعاتی که از خانواده های اين زندانيان دريافت کرديم اميدهای واهی گاهی به خانواده ها داده می شود و همواره به آنان می گويند که هفته آينده اجازه ملاقات خواهيم داد يا اينکه هفته بعد محاکمه خواهند شد، که گاهی از حدود سه ماه قبل و حتی از روزی که افراد دستگير شده اند چنين اميدهايی به خانواده ها داده شده ولی متاسفانه به آنها عمل نشده است. آيا از تعداد دقيق فعالان حقوق بشر و روزنامه نگاران آذری که در بازداشت هستند و يا به نوعی تحت فشار قرار دارند اطلاع داريد؟ درباره تعداد دقيق نمی توانيم رقم مطمئنی را بگوييم چون مثلا مواردی داشته ايم که خبر بازداشت برخی از زندانيان دو ماه بعد از بازداشتشان به ما رسيده است، ولی الان دست کم سه روزنامه نگار آقايان سعيد متين پور در زنجان، الياس يکانی در اورميه و رضا پاشايی در نقده بازداشت هستند. از فعالان حقوق بشر صالح کامرانی و عبدالله عباسی جوان الان در بازداشت به سر می برند. اطلاعات شما درباره اين افراد بازداشت شده تا چه حد دقيق است و از کجا جمع آوری شده است؟ تمام اين اطلاعات دقيق است و از خانواده های زندانيان تهيه شده است.

«ايران می تواند تهديدی برای اروپا و آمريکا باشد»

Sun, 05 Aug 2007 18:28:53 +3500

وزيران دفاع و وزارت خارجه ايالات متحده امريکا و روسيه قرار است در ديدار ماه سپتامبر خود، درباره طرح سپر دفاع موشکی آمريکا در اروپا گفت و گو کنند. در توجيه اين سپر دفاعی، از تهديد کشورهايی مانند ايران و کره شمالی سخن به ميان می آيد. وزيران دفاع و وزارت خارجه ايالات متحده آمريکا و روسيه قرار است در ديدار ماه سپتامبر خود، درباره طرح سپر دفاع موشکی آمريکا در اروپا گفت و گو کنند. در توجيه اين سپر دفاعی، از تهديد کشورهايی مانند ايران و کره شمالی سخن به ميان می آيد. توماش کلوانيا، مذاکره کننده ارشد جمهوری چک درباره طرح استقرار رادار سيستم دفاع موشکی، که اين روزها بيشتر با نام «آقای رادار» مشهور شده است، به پرسش های راديو فردا پاسخ گفته است. آقای کلوانيای ۴۰ ساله که پيشتر سخنگوی واتسلاو کلاوس، رييس جمهوری چک بوده، از اعضای بنيانگذار شورای «چک يورو آتلانتيک» و عضو هيات علمی دانشکده جان اف کندی دانشگاه هاروارد در رشته تحليل رسانه و ارتباطات، روابط بين الملل و سياست خارجی است. اولين گفت و گو ها و تماس ها ميان مقام های کشور چک و آمريکا درباره استقرار سپر دفاع موشکی، در سال ۲۰۰۲ آغاز شد. تماس های جدی تر هم در سال ۲۰۰۵ ميان مسئولان دو کشور صورت گرفت و از فوريه سال ۲۰۰۷، مذاکرات گسترده در سطح کارشناسی و سياسی انجام شد. آن طور که گفته شده، قرار است مذاکرات اساسی درباره طرح سپر دفاع موشکی، به زودی آغاز شود. اصولا توجيه اصلی کشورها برای ضرورت و اجرای اين طرح چه بود؟ توماش کلوانیا: اساسا، دولت ها معتقد هستند که ديدگاه های دولت آمريکا و متحدان آن در دفاع از اين طرح درست است. ما متعقد هستيم اين طرح برای حفاظت از منطقه يورو آتلانتيک يعنی اروپا و آمريکا اهميت ويژه ای دارد. اما قطعا اختلاف نظرهايی در جزييات وجود دارد که بروز می کند. ما بايد در مذاکراتی عادلانه و در شرايط برابر با ايالات متحده شرکت داشته باشيم و به توافق برسيم. اين نکته مبنای تصميم گيری ما است. اگر بتوانيم در چنين مذاکراتی شرکت کنيم و آن را به اطلاع پارلمان چک برسانيم و پارلمان را توجيه کنيم آن گاه در اين طرح شرکت و همکاری مي کنيم. جرج بوش، رييس جمهوری آمريکا پيشتر گفته است استقرار سيستم دفاع ضد موشکی در اروپای مرکزی به منظور مقابله با خطر احتمالی کشورهای «ياغی» از جمله ايران و کره شمالی و برای حفاظت از کشورهای اتحاديه اروپا و آمريکا است. به نظر شما تهديد احتمالی ايران و کره شمالی تا چه حد جدی است؟ ما همواره گفته ايم که سيستم سپر دفاع موشکی، تنها بر توانايی ها استوار است نه بر اساس در نظر گرفتن تهديدی از سوی کشوری خاص. سيستم{سپر دفاع موشکی} عليه هيچ کشورخاصی نيست بلکه در مقابل تهديد مناطقِ بی ثباتی است که ممکن است در آينده ميزبان گروه های تروريستی دست يافته به موشک های بالستيک، سلاح های اتمی يا هر گونه سلاح کشتار جمعی ديگر باشند. ما می خواهيم در مقابل چنين تهديدی از خود حفاظت کنيم. توماش کلوانیا چنين سيستمی قرار است از قاره اروپا و آمريکا حفاظت کند و در مقابل هر کشوری که اين منطقه ها را با يک يا چندين موشک بالستيک تهديد کند، نقش دفاعی و حفاظتی داشته باشد. اين سيستم، عليه هيچ کشورخاصی نيست بلکه در مقابل تهديد مناطقِ بی ثباتی است که ممکن است در آينده ميزبان گروه های تروريستی دست يافته به موشک های بالستيک، سلاح های اتمی يا هر گونه سلاح کشتار جمعی ديگر باشند. ما می خواهيم در مقابل چنين تهديدی از خود حفاظت کنيم. البته هم اکنون نه کره شمالی و نه ايران، توانايی حمله موشکی به اروپا و آمريکا را ندارند اما آنها در راستای رسيدن به چنين ظرفيتی، فعاليت می کنند. می دانيم که ايران بر روی موشک های باليستيک با برد طولانی تر دارد کار می کند. پرسش اين است که چرا ايران بايد به چنين موشک هايی نياز داشته باشد؟ از سوی ديگر هم می دانيم که دست کم ۲۵ تا ۳۰ کشور جهان هم اکنون در حال ارتقای توانايی خود در زمينه موشک های بالستيک هستند. اروپا و آمريکا بايد خود را در مقابل هر گونه تهديد احتمالی درآينده، ۲۰ تا ۳۰ سال ديگر، آماده سازند. کسی نمی داند که در شمال آفريقا يا خاورميانه چه رخ خواهد داد و با چه تهديدهايی مواجه خواهيم بود ولی بايد مطمئن باشيم که در مقابل هر گونه تهديدی با استفاده از موشک های بالستيک آمادگی داريم. روسيه با استقرار سپر دفاع موشکی آمريکا در اروپای مرکزی مخالف است و آن را تهديدی عليه روسيه می داند. مسئولان روسيه حتی تهديد کردند که در صورت انجام چنين طرحی، روسيه نيز موشک هايی را به سوی اروپا نشانه می رود. از سوی ديگر روسيه نزديک به يک سال پيش موشک های زمين به هوای موسوم به «تورام يک» به جمهوری اسلامی ايران فروخت که با مخالفت کشورهای ديگر از جمله آمريکا رو به رو شد. اما مسکو اين اقدام را کاملا قانونی خواند و گفت رضايت يا نارضايتی هيچ کشوری در اين مورد، به روسيه ربطی ندارد. شما در اين زمينه چه فکر می کنيد؟ ما هم از اين کار روسيه راضی و خشنود نيستيم. آمريکا هم خشنود نيست اما خب اين کاری است که روسيه می کند. ببينيد فعاليت ايران درزمينه انرژی هسته ای موضوع جديدی نيست. اما چگونه آمريکا ، لهستان و جمهوری چک، مقطع زمانی کنونی را برای استقرار سيستم دفاع ضد موشکی در اروپای مرکزی برگزيده اند؟ ما معتقديم ايران احتمالا قادر به تهديد اروپا و حتی آمريکا از طريق موشک های بالستيک قاره پيمای خود خواهد بود. ۶۵ درصد از مردم جمهوری چک مخالف استقرار سيستم رادار ضد موشکی در خاک کشورشان هستند. پيش بينی می شود که ايران تا حدود سال ۲۰۱۵ به چنين توانايی برسد و اگر همه چيز به خوبی پيش برود، سيستم سپر دفاع ضد موشکی ما دو سه سال پيش از اين تاريخ حاضر و آماده فعاليت خواهد بود. در نتيجه، اين اقدام ما چندان هم زود هنگام نيست. ما فقط می خواهيم آماده مقابله با هر گونه تهديدی باشيم و می خواهيم بتوانيم گروه های تروريستی يا کشورهای بی ثبات و يا برخی رژيم های ياغی را از دستيابی به سلاح های موشکی و تهديد عليه ما برحذر و بازداريم. سيستم سپر دفاع ضد موشکی ما فقط دفاعی است نه هيچ چيز ديگر و قصد تهديد هيچ کشوری را نداريم. نقش روسيه را در طرح اجرای سيستم دفاع ضد موشکی آمريکا در اروپای مرکزی چگونه می بينيد و رويکرد جمهوری چک درباره نقش روسيه چه خواهد بود؟ ما بسيار مايل به همکاری روسيه در اين طرح هستيم و روسيه پيشنهاداتی را هم دراين زمينه دريافت کرده است. آمريکا و روسيه سال ها است که در اين زمينه مذاکره کرده اند. اخيرا جرج بوش با ارسال نامه ای به ولاديميرپوتين، رييس جمهوری روسيه پيشنهاد کرد که تيمی متشکل از کارشناسان آمريکايی و روسی، برخی از اين پيشنهاد ها را بررسی کنند. ممکن است مکمل هايی برای طرف اروپايی اين ماجرا ارايه داده شود. نمی دانيم که روسيه در پذيرفتن يا نپذيرفتن اين پيشنهادها چقدر جدی است زيرا دست کم تا جايی که من می دانم هنوزهيچگونه جواب قطعی و ويژه ای نداده است. اما اميدواريم روسيه دريابد که اين برنامه هيچ چيزی عليه روسيه ندارد و مشارکت آنان در اين طرح تنها در راستای توسعه منطقه تحت پوشش محافظتی اين سيستم در اروپا و آسيا است. طبق نظرسنجی های اخير حدود ۶۵ درصد از مردم جمهوری چک مخالف استقرار سيستم رادار ضد موشکی در خاک کشورشان هستند. اصولا مخالفت افکار عمومی با اين مسئله به چه عواملی باز می گردد؟ يکی از عوامل، فاکتور احساسات است . ما درباره حضور نيروهای نظامی خارجی صحبت می کنيم يعنی حدود ۱۰۰ سرباز خارجی در خاک جمهوری چک. ما معتقديم ايران احتمالا قادر به تهديد اروپا و حتی آمريکا از طريق موشک های بالستيک قاره پيمای خود خواهد بود. پيش بينی می شود که ايران تا حدود سال ۲۰۱۵ به چنين توانايی برسد و اگر همه چيز به خوبی پيش برود، سيستم سپر دفاع ضد موشکی ما دو سه سال پيش از اين تاريخ حاضر و آماده فعاليت خواهد بود. مذاکره کننده جمهوری چک در استقرار رادار سپر دفاع موشکی اين کشور خاطره خوشی از حضور سربازان خارجی ندارد. اما اين بار مساله فرق می کند. اين بار، سربازان خارجی متعلق به کشورهای متحد و دوست هستند و اگر قرار باشد که اين اتفاق بيافتد آنان از سوی پارلمان چک دعوت می شوند که با هرگونه حضور نظامی خارجی ها در خاک جمهوری چک در گذشته متفاوت است. به هر حال کسانی هستند که هنوز حمله سربازان روسی و آلمانی را فراموش نکرده اند و هيچ تصور ديگری هم از حضور نظامی به جز اين ندارند. دليل ديگر اين مخالفت ها، ديرجنبيدن دولت چک در تغيير افکار عمومی است. اين اتفاق بايد خيلی پيشتر از اين می افتاد و دولت بايد خيلی پيشتر درراستای جلب افکار عمومی و آگاهی دادن به آنان اقدام می کرد. شما نزديک به دوماه پيش به سمت مسوول روابط عمومی و توسعه استراتژيک در زمينه طرح استقرار رادار در جمهوری چک منصوب شديد. از نظر شما اهميت تاسيس چنين دفتری چيست؟ من مسئول روابط عمومی اين دفتر و توسعه و اجرای قوانين استراتژيک هستم. به اين معنی که با اعضای پارلمان و سناتورهای چک گفت و گو می کنم و ضمن توضيح موضع دولت، پشتيبانی آنان را جلب مي کنم. اين دفتر بايد چندين ماه پيش تاسيس می شد. گروه ها و موسسات مخالفی هستند که برخی از آنها در خارج تاسيس شده اند و دست به انتشار اطلاعات نادرست درباره رادارها می زنند. به عنوان مثال آنها از «ضررهای رادار برای سلامتی و محيط زيست» سخن می گويند که هيچکدام درست نيست. ما دلايل علمی زيادی آماده کرده ايم که در اختيار افکار عمومی می گذاريم. ما بايد در موقعيتی قرار گيريم که بتوانيم مذاکرات مثبتی داشته باشيم و اميدواريم تا فصل پاييز گام های مهمی برداريم. جمهوری چک قصد دارد در ازای همکاری در استقرار سيستم دفاع ضد موشکی آمريکا در خاک خود چه امتيازاتی از اين کشور بگيرد؟ خب ، من قصد ندارم استراتژی مذاکره جمهوری چک را به طور عمومی اعلام کنم، اما همين قدر بگويم که ما فهرستی شبيه ليست خريد تهيه نکرده ايم! خواسته های ما بيشتر درباره تقويت سطح همکاری سياسی واقتصادی با آمريکا و برای پيشبرد دسترسی بيشتر کارخانه های چک به تکنولوژی و مراکز تحقيقات علمی در اين کشور است.

«يک متهم به زنا در ايران سنگسار شده است»

Mon, 09 Jul 2007 18:05:36 +3500

گزارش های رسیده از ايران حاکیست که حکم سنگسار يک متهم به زنا، صبح روز پنجشنبه، ۱۴ تيرماه، در روستايی در نزديکی تاکستان در استان قزوين اجرا شده است.

به گزارش برخی سايت های خبری، جعفر کيانی، صبح روز پنجشنبه ۱۴ تيرماه در روستای قراچه کند، از توابع تاکستان سنگسار شده است. با اين حال، هنوز هيچ منبع رسمی قضايی صحت يا سقم اجرای حکم سنگسار را تاييد يا تکذيب نکرده است. بيش از دو هفته پيش، خبر اجرای حکم سنگسار مکرمه ابراهيمی و جعفرکيانی، که هر دو به جرم زنای محصنه به سنگسار محکوم شده اند، به دنبال واکنش گسترده فعالان جنبش زنان و حقوق بشر در ايران و جهان و به دستور محمود هاشمی شاهرودی، رييس قوه قضاييه متوقف شد. قرار بود اين دو در گورستان تاکستان سنگسار شوند ، اما تنها يک روز قبل از اجرای حکم، دستور توقف آن صادر شد و اين احتمال قوت گرفت که پرونده مورد رسيدگی مجدد قرار گيرد. اکنون، برخی منابع خبری، از جمله سايت ميدان زنان که از سوی برخی فعالان جنبش زنان ايران اداره می شود، گزارش می دهند که جعفر کيانی روز پنجشنبه گذشته در روستايی در نزديکی تاکستان و در ملاء عام سنگسار شده است. با وجود آنکه، گزارش های رسمی در اين زمينه منتشر نشده است، روزنامه اعتماد ملی در شماره روز دوشنبه خود صحت اين خبر را تاييد کرد و نوشت حکم سنگسار را ماموران و قاضی اجرای احکام در مقابل ديدگان اهالی روستای آقچه کند اجرا کردند. سکوت مقامات خبر سنگسار جعفر کيانی در روستای آقچه کند از توابع تاکستان سه روز پس از اجرای حکم در رسانه های داخلی و خارجی بازتاب می يابد و تلاش های راديو فردا برای دسترسی به اطلاعات بيشتر در اين زمينه به نتيجه نرسيد. حسن قاسمی، مديرکل دادگستری استان قزوين زنگ های تلفن خود را بی پاسخ گذاشت. يکی از کارمندان دفتر محمود هاشمی شاهرودی رييس قوه قضاييه به راديو فردا گفت: چنين خبری را نشنيده و دادگستری قزوين نيز در جواب تماس تلفنی راديوفردا پاسخی مشابه داد. نقی افشاری، مدير مسئول نشريه حديث قزوين به راديو فردا گفت اين حکم اگر اجرا شده باشد، شرعی بوده است. از سوی ديگر اخبارغير رسمی از زندان و دادگستری استان قزوين حکايت از اجرای حکم اين محکوم به سنگسار دارد و همزمان، روزنامه اعتماد ملی نوشته است: «اهالی روستای محل اجرای حکم و يک منبع وابسته به يکی از نمايندگان منطقه، همه اين اتفاق را تاييد و تشريح کرده اند.» گفته می شود تعداد زيادی از مردم روستای آقچه کند تاکستان شاهد اجرای حکم بودند و با موبايل های خود از اين مراسم تصويربرداری کرده اند. بی اطلاعی از وضعيت مکرمه ابراهيمی به گزارش سايت ميدان زنان، هنوز اطلاع دقيقی از آخرين وضعيت قضايی مکرمه ابراهيمی که در زندان چوبين قزوين به سر می برد در دسترس نيست و وکلای داوطلب وی علی رغم مراجعات مکرر، موفق به خواندن محتويات پرونده نشده اند. اگر آقای شاهرودی اجرای حکم سنگسار را درست نمی داند، به جای صدور بخشنامه ای که قضات به آن ترتيب اثر نمی دهند دو سطر قانون پيشنهاد دهد و و در اين دو سطر بنويسد که اجرای حکم سنگسار ممنوع است. مثلا اگر کسی مرتکب جرمی شود که مجازاتش در قانون، سنگسار است بايد تبديل شود به مثلا فلان مدت حبس و سپس آن را به مجلس ارائه دهد. شیرین عبادی سعيد اقبالی، يکی از وکلای مکرمه ضمن ابراز نگرانی از وضعيت وی به خبرنگار ميدان گفته است:«مسئولان دادسرای تاکستان و قاضی پرونده همچنان قصد اجرای حکم را دارند.» «راه حل، حذف سنگسار از قانون است» شيرين عبادی وکيل دادگستری و از اعضای کمپين قانون بدون سنگسار در ايران درگفت وگو با راديوفردا ضمن تاسف از اجرای حکم سنگسارگفت:« اين حکم با موازين بين المللی و تعهدات بين المللی دولت ايران انطباق ندارد و به علاوه، آيت الله شاهرودی چندين بار بخشنامه هايی را برای جلوگيری از انجام حکم سنگسار صادر کرده است.» خانم عبادی افزود:« نمی دانم اين بخشنامه ها واقعی بوده يا نه و آيا آقای شاهرودی اراده کرده بود که جلوی حکم سنگسار را بگيرد، که در اين صورت اجرای اين حکم مغاير با اين بخشنامه است. اگر اين بخشنامه فقط صوری بوده که بازهم متاسفم چرا که در قرن بيست و يکم شاهد مسايلی هستيم که در عرصه بين المللی قابل تحمل نيست.» شيرين عبادی راه حل توقف کامل اجرای سنگسار در ايران را «حذف آن از قانون» می داند و می گويد با صدور بخشنامه های موردی رييس قوه قضاييه، دردی درمان نمی شود. به گفته وی، «اگر آقای شاهرودی اجرای حکم سنگسار را درست نمی داند، به جای صدور بخشنامه ای که قضات به آن ترتيب اثر نمی دهند دو سطر قانون پيشنهاد دهد و و در اين دو سطر بنويسد که اجرای حکم سنگسار ممنوع است. مثلا اگر کسی مرتکب جرمی شود که مجازاتش در قانون، سنگسار است بايد تبديل شود به مثلا فلان مدت حبس و سپس آن را به مجلس ارائه دهد.» خانم عبادی افزود: با توجه به آنکه مجلس از جناحی است که آقای شاهرودی را تاييد می کند اين لايحه ايشان تاييد خواهد شد و به تاييد شورای نگهبان هم خواهد رسيد. اين راه حل قانونی و منطقی جلوگيری از حکم سنگسار است.

روستای کوچکی در جمهوری چک، محل مناقشه آمريکا و روسيه

Sun, 03 Jun 2007 18:09:18 +3500

استيتوف stitov نام روستايی در جنوب غربی جمهوری چک است که اين روزها کانون بحث ها برسر طرح ساخت سپر دفاع موشکی آمريکا است. استيتوف stitov نام روستايی در جنوب غربی جمهوری چک است که اين روزها کانون بحث ها برسر طرح ساخت سپر دفاع موشکی آمريکا است. مساله ساخت سپر دفاع موشکی آمريکا در جمهوری چک و لهستان و سفر جورج بوش به پراگ پايتخت جمهوری چک، اين روزها مخالفت گروه های اپوزيسيون چک را بر انگيخته است. به گزارش خبرگزاری رويترز بيشتر ساکنان روستای ۵۸ نفره استيتوف به شدت با ساخت رادار های آمريکايی در منطقه نظامی مجاور خود، مخالف هستند. نظرسنجی های اخير نشان می دهد که بيش از ۶۰ درصد مردم جمهوری چک مخالف طرح سيستم دفاع موشکی هستند. ايالات متحده آمريکا می گويد اين طرح درصورت حمله موشکی ايران، از جمهوری چک و اروپا حفاظت می کند. مخالفان اين طرح نگران آن هستند که اين اقدام موجب تحريک روسيه شود و يا جمهوری چک را هدف حملات تروريستی در آينده قرار دهد. واتسلاو هودتس، ۴۷ ساله ده دار روستايی که قرار است ميزبان سيستم دفاع موشکی آمريکا باشد، ماه گذشته نامه ای به نانسی پلوسی رييس مجلس نمايندگان و رابرت بِرد رييس کميته تخصيص بودجه سنای آمريکا نوشت که در آن، جزييات مخالفت ده ها ده دار و شهردار چک را با نصب رادارهای آمريکا در همسايگی خود شرح داد. مخالفان طرح سپر دفاع موشکی نگران هستند که اين اقدام موجب تحريک روسيه شود و يا جمهوری چک را هدف حملات تروريستی در آينده قرار دهد واتسلاو هودتس دهدار روستای استيتوف به رويترز گفته است: «با خودم فکر کردم که سياستگذاران چک به فکر ما نيستند و تصميم گرفتم از دمکرات های آمريکا کمک بخواهم. کمک خواستن از جمهوری خواهان آمريکا فايده ای ندارد.» آقای هودتس هنوز جواب نامه خود را دريافت نکرده است. ساکنان روستا می گويند اگر اين طرح در همسايگی شان اجرا شود، خانه های خود را ترک خواهند کرد. مخالفان اين طرح قرار است همزمان با سفر جورج بوش به پراگ در روزهای دوشنبه و سه شنبه، چهارم و پنجم ژوئن، در محوطه خارجی قصر تاريخی پراگ دست به تظاهرات بزنند. با اين حال رهبران چک که پيشتر سربازان اين کشور را نيز برای کمک به آمريکا به افغانستان و عراق فرستاده اند، معتقدند نصب سيستم سپر دفاع موشکی در اين کشور منطقی است. ميرک توپولانک نخست وزير جمهوری چک اين اقدام را گامی ضروری خواند که امنيت اين کشور، همسايگان و متحدان اروپايی اش را افزايش ميدهد و گفت دولت چک آماده پذيرش اين طرح است. واتسلاو هاول نخست وزير پيشين چک چهره معروف به صلح طلبی و رهبر انقلاب مخملين ۱۹۸۹ در جمهوری چک که به حکومت کمونيستی چکسلواکی پايان داد، در واکنش به مخالفت های روسيه با نصب چنين رادارهايی در خاک چک گفت: «اين کار ماست که درباره داشتن رادار تصميم بگيريم.» نخست وزير جمهوری چک ستقرار سپر دفاع موشکی را گامی ضروری خواند که امنيت اين کشور، همسايگان و متحدان اروپايی اش را افزايش مي دهد آقای هاول که در کنفرانس امنيت و دمکراسی پراگ با جورج بوش ملاقات خواهد کرد گفت روسيه بايد اين پرسش را مطرح کند که آيا اگر مکان استقرار اين رادارها، جايی در سيبری بود آيا هنوز هم اعتراض می کرد؟ مسکو مخالف جدی سپر دفاعی اوايل هفته جاری پس از آن که روسيه موشک باليستيک جديد خود را آزمايش کرد ولاديمير پوتين رييس جمهوری اين کشور هشدار داد که ساخت سپر دفاع موشکی آمريکا در اروپای مرکزی منطقه را تبديل به بشکه باروت می کند. به رغم اظهارات آمريکايی ها مبنی بر اين که اين سيستم رادار تهديدی عليه روسيه نيست، کرملين همچنان به شدت با هرگونه حضور نظامی آمريکا در جمهوری چک و لهستان مخالف است. اين دو کشور که اکنون عضو اتحاديه اروپا و ناتو هستند در دوران جنگ سرد زير کنترل شوروی سابق قرار داشتند. بيشتر مردم لهستان نيز با استقرار سيستم موشکی آمريکا در خاک خود مخالف هستند و بر پايه آمارها از هر چهار لهستانی تنها يک نفر با اجرای اين طرح موافق است. همزمان برخی از مردم لهستان معتقدند چنين سيستمی باعث ايجاد حس امنيت بيشتری در مردم می شود. يک کارخانه دار ۶۴ ساله لهستانی می گويد: «شايد هدف از ساخت اين سيستم موشکی دفاع دربرابر موشک های ايران باشد، اما چنين سيستمی لهستان را در مقابل تهديد روسيه نيز امن تر ميکند.» مذاکرات دو جانبه ميان واشينگتن، پراگ و ورشو در ماه مه درباره استقرار سپر دفاع موشکی آمريکا در چک و لهستان برگزار شده است. پراگ خواستار آن است که اين طرح در چارچوب سيستم دفاعی ناتو انجام شود، اين درخواست موجب بروز برخی اختلاف نظرها در مذاکرات شده است.

نشست شرم الشیخ و مشکلات مذاکره ایران و آمریکا

Mon, 30 Apr 2007 19:29:38 +3500

توافق ايران برای شرکت در کنفرانس امنيت عراق که قرار است ۱۳ و ۱۴ ارديبهشت، در شرم الشيخ مصر برگزار شود، به بحث های چند روزگذشته دراين باره که آيا اين کنفرانس تمامی نقش آفرينان در مسائل خاور ميانه را در بر خواهد داشت يانه، پايان داد . همزمان تصميم تهران مبنی بر فرستادن منوچهر متکی، وزير امور خارجه جمهوری اسلامی به اين کنفرانس، امکانی را فراهم می آورد تا گفت وگوهای مستقيم و احتمالی در سطح مقامات عالی دو کشور ايران و ايالات متحده امريکا پس از تقريبا ۳۰ سال برقرار شود. تمامی اين مسائل، کنفرانس پيش رو درباره امنيت عراق را در نظر کارشناسان مهم تر جلوه داده است. آمريکا ديدارمستقيم ميان نمايندگان ايالات متحده و جمهوری اسلامی ايران را در کنفرانس امنيت عراق محتمل دانسته است. کاندوليزا رايس، وزير امور خارجه ايالات متحده آمريکا روز يکشنبه در گفت وگو با شبکه تلويزيونی ABC آمريکا گفت که ديدار و رويارويی مستقيم ميان وی و وزير امور خارجه جمهوری اسلامی ايران، قابل پيشگيری نيست . محجوب الزويری، کارشناس ارشد مسایل ايران و خاورميانه در مرکز تحقيقات استراتژيک در دانشگاه اردن در گفت وگو با راديو فردا می گويد که کنفرانس شرم الشيخ در اين باره از دو نظر اهميت ويژه ای دارد. به گفته آقای الزويری، با اين که موضوع اصلی اين کنفرانس تامين امنيت عراق است، اما هر کدام از کشورهای شرکت کننده با فهرستی از خواسته های خود در آن حضور می يابند و همين امر ممکن است مشکلاتی را در پيش روی رسيدن به هدف اصلی فراهم کند به گفته وی، «در وهله نخست، ايران بدون شک اولين کشوری است که پس از آمريکا در عراق حضور سياسی و نظامی دارد و شکی نيست که حضور ايران در این کنفرانس فرصتی است برای بحث درباره مسئله امنيت و استقرار و ثبات سياسی در عراق. مسئله دوم اين است که می توان گفت حضور در نشست عراق شايد فرصتی باشد برای پايان دادن به اختلافات ميان ايران و آمريکا بر سر مسائل مهمی چون عراق، پرونده اتمی جمهوری اسلامی ايران و نقش ايران در خاورميانه.» در کنفرانس امنيت عراق، وزيران امور خارجه همسايگان عراق و ديگر کشورهای منطقه، نمايندگان عالی رتبه از کشورهای آمريکا و اتحاديه اروپا و کشورهای گروه جی ۸ شرکت خواهند داشت. به گفته آقای الزويری، با اين که موضوع اصلی اين کنفرانس تامين امنيت عراق است، اما هر کدام از کشورهای شرکت کننده با فهرستی از خواسته های خود در آن حضور می يابند و همين امر ممکن است مشکلاتی را در پيش روی رسيدن به هدف اصلی فراهم کند. وی می گويد: «نبايد فراموش کنيم که طرف های شرکت کننده در اين کنفرانس با فهرستی از خواسته های خود شرکت می کنند. به نظر من با اين که ايالات متحده خواستار آن است که فقط درباره مسئله عراق صحبت شود ايران خواستار مذاکره درباره مسئله اتمی است و کشورهای عربی می خواهند که درباره نقش ايران در عراق بحث و گفت وگو شود. به نظرمن اختلاف های موجود ميان کشورهای شرکت کننده مشکلاتی ايجاد خواهد کرد و نمی توانيم بگوييم که همه طرف ها به آسانی راضی می شوند.» اين کارشناس مسائل ايران اظهار داشت: «گفت وگو های ميان آمريکا و ايران جديد نيست، البته درست است که در سطح وزيران امور خارجه نبوده و همين مسئله جديدی است اما فراموش نکنيم بحث و مذاکرات ميان تهران و واشينگتن به خصوص پس از وقایع سپتامبر ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ وجود داشته است.» وی افزود: هميشه اتحاديه اروپا منتقل کننده نظرات آمريکا و ايران به يکديگر بوده است و رويارويی ايران و آمريکا در شرم الشيخ اتفاقی است که اگر بيافتد فرصتی به دو کشور می دهد که نظرات يکديگر را مستقيم و بی واسطه بشنوند. هميشه اتحاديه اروپا، نظرات ایران و آمریکا را به هم منتقل کرده است. رویارویی ايران و آمريکا در شرم الشيخ، فرصتی به دو کشور می دهد که نظرات يکديگر را مستقيم و بی واسطه بشنوند کارشناس مسائل ایران در دانشگاه اردن آقای الزويری معتقد است که «ايران همواره مسایل را به يکديگر مرتبط می سازد، يعنی از نظر این کشور، بحث هسته ای ايران با حضور ايران در عراق ارتباط مستقيمی دارد و فکر نمی کنم که ايران قبول کند موضوع بحث تنها مسئله عراق باشد و پرونده هسته ای مورد بحث قرار نگيرد. به همين خاطر من فکر نمی کنم اين مذاکرات به نتيجه آنچنانی برسد.» به گفته اين کارشناس منطقه خاورميانه، ايران و آمريکا به دليل حدود سه دهه بی ارتباطی اکنون برای از سرگيری روابط با مشکلاتی مواجهند. به گفته وی، «بدون شک اتفاقاتی که در عراق می افتد فرصتی برای دو کشور ايران و آمريکا است اما از آنجا که بيش از ۲۷ سال از بی ارتباطی اين دو کشور می گذرد حتما مشکلاتی در برقراری ارتباط وجود دارد، حتی از لحاظ روانی و به نظر من نياز به زمان دارد و با فشارهای خارجی از جمله فشار اسراييل و برخی کشورهای عربی بر آمريکا برای محدود کردن نقش ايران، باعث ميشود که واشينگتن در اين مقطع زمانی نتواند نقش زيادی ايفا کند.» آقای الزويری معتقد است که «اختلاف نظر موجود ميان هواداران دو حزب دمکرات و جمهوريخواه در آمريکا فرصتی طلايی در اختيار ايران قرار داده است تا بر دولت جرج بوش و جمهوري خواهان آمريکا فشار وارد کند و خواستار خروج نيروهای آمريکايی از عراق شود و از سوی ديگر برای پيشبرد برنامه های هسته ای خود زمان بخرد و فرصت باقی مانده تا پايان دوره رياست جمهوری جرج بوش بر آمريکا زمان خوبی در اختيار ايران قرار می دهد تا نقش منطقه ای خود را تقويت کند.»

روز جهانی بهداشت؛ به سوی آینده ای ایمن

Sat, 07 Apr 2007 18:30:56 +3500

هفتم آوریل، ۱۸ فروردین، روز جهانی بهداشت و سلامتی و سالروز تاسیس سازمان بهداشت جهانی است و روزی برای تاکید دوباره برای افزایش حساسیت ها درباره مسایل کلیدی بهداشتی در جهان است. هفتم آوریل، ۱۸ فروردین، روز جهانی بهداشت و سلامتی و سالروز تاسیس سازمان بهداشت جهانی است و روزی برای تاکید دوباره برای افزایش حساسیت ها درباره مسایل کلیدی بهداشتی در جهان است. هدف از نامگذاری چنین روزی ترغیب دولت ها، سازمان ها و شرکت های بازرگانی به سرمایه گذاری در امور بهداشتی و ساختن آینده ای ایمن تر است. امسال و در روز بزرگداشت روز جهانی بهداشت، شعار«امنیت بهداشت جهانی» تعریف شده است . تاریخچه سازمان بهداشت جهانی سازمان بهداشت جهانی، نخستین مجمع جهانی خود را در سال ۱۹۴۸ برگذار کرد و از همان زمان تصمیم گرفت هرساله روز هفتم آوریل را با عنوان روز جهانی بهداشت نامگذاری کنه که این تصمیم از سال ۱۹۵۰ اجرا شد. بزرگداشت روز جهانی بهداشت، امسال طی کنفرانسی با حضور چهره های ممتاز جهانی در تاریخ دوم آوریل در سنگاپور برگذار شد که هدف از آن طرح مساله امنیت بهداشت در جهان بود . بن گی مون، دبیر کل سازمان ملل متحد درپیام خود به مناسبت فرا رسیدن هفتم آوریل گفت: «موضوع روز جهانی بهداشت امسال تامین امنیت بهداشت جهانی است که یادآوراین مساله است که تهدیدهای عمومی علیه سلامتی مردم جهان مرز نمی شناسد.» بن گی مون، همچنین در پیام خود می گوید بهداشت، توسعه و امنیت جهانی ارتباط تنگاتنگی با هم دارند. سرمایه گذاری در بهداشت سنگ بنای توسعه اقتصادی و توسعه و پیش نیاز رسیدن به بسیاری از اهداف توسعه هزاره است . دبیر کل سازمان ملل متحد ادامه داد: «اشاعه بیماری ها، بلایای طبیعی، تغییرات محیط زیستی، تروریسم باسلاح های بیولوژیک، یا سموم شیمیایی همگی تاثیر گسترده ای بر مردم، جوامع و اقتصاد جوامع در تمام جهان دارند. چنین تهدیدهایی چالش های جدید به شمار میروند و باید پاسخی کارساز و فوری به آنها داده شود.» مشکلات فراگیر شدن بهداشت «مارگارت چان»، رییس سازمان بهداشت جهانی در پیامی خبر داد کشورهای در حال توسعه با مشکل کمبود پزشک و پرستار مواجه هستند. به گزارش خبرگزاری رویترز، خانم چان همچنین خواستار خدمات بهداشتی بیشتر برای کشورهای فقیر شد. وی روز شنبه گفت: «کمبود متخصصان بهداشت، خدمات ضروری از جمله ایمن سازی کودکان، نگهداری از زنان در زمان بارداری و زایمان، و درمان بیماران مبتلا به اچ ای وی و ایدز، سل و مالاریا را به خطر انداخته است.» گزارش سالانه سازمان بهداشت جهانی اشاره دارد که ۵۷ کشور جهان بویژه در آفریقا و مناطق روستایی آسیا، علاوه بر تعداد متخصصین و کارگران بهداشتی فعلی خود به بیش از ۴ میلیون متخصص بهداشتی دیگر نیاز دارند وی افزود: «جهانی شدن بازارکار منجر به کمبود کارگران در زمینه بهداشت شده که این بحران در کشورهای جنوب افریقا شدیدتر است.» هزاران پزشک، پرستار و داروساز از کشورهای در حال توسعه به کشورهای ثروتمند غربی مهاجرت کرده اند، پدیده ای که از سوی کارشناسان فرار مغزها نامگذاری شده است . گزارش سالانه سازمان بهداشت جهانی اشاره دارد که ۵۷ کشور جهان بویژه در آفریقا و مناطق روستایی آسیا، علاوه بر تعداد متخصصین و کارگران بهداشتی فعلی خود به بیش از ۴ میلیون متخصص بهداشتی دیگر نیاز دارند. بر اساس همین گزارش، کشورهای جنوب افریقا یک چهارم بار بیماری های جهان را بر دوش دارد اما تنها از سه درصد از نیروی کار بهداشتی جهان برخوردار است. به عنوان مثال اتیوپی به ازای هر ۱۰۰ هزار شهروند تنها ۲۱ پرستار دارد، در حالی که در امریکا به ازای هر ۱۰۰ هزار شهروند ۹۰۰ پرستار وجود دارد . به گفته یکی از کارگران خدمات بهداشتی در افریقا، در حال حاضر پزشکان در روستاهای لیبریا در غرب افریقا ماهانه ۱۵ دلار در آمد دارند و بسیاری از آنان همکاری با سازمان های غیر دولتی را متوقف کرده و به دنبال راهی برای ترک کشور خود هستند .

تلاش برای رونق دوباره هنری فراموش شده

Thu, 29 Mar 2007 11:29:46 +3500

برخی محققان و مورخان موسيقی می گويند موسيقی دوره ساسانی بسيار درخشان بوده و در کتاب ها نام های زيادی از موسيقيدانان و الحان موسيقی اين دوره آورده شده است.

برخی محققان و مورخان موسيقی می گويند موسيقی دوره ساسانی بسيار درخشان بوده و در کتاب ها نام های زيادی از موسيقيدانان و الحان موسيقی اين دوره آورده شده است. همچنين سندها و تصويرهای زيادی از اين دوران باقی مانده که نشانگر پيشرفت موسيقی و حضور موسيقی در زندگی روزمره است. به گفته اين مورخان، خنياگران زن در اين دوره از جايگاهی ويژه برخوردار بوده اند. همزمان، برخی ديگر از کارشناسان می گويند رقص نيز مانند زبان مدام در حال زايش وپويش و نو شدن است و مسلما آنچه که امروز می بينيم همانی نيست که در زمان پيش از اسلام در ايران بوده است. بنفشه صياد که هنر پنجم را با رقص فلامنکوی اسپانيايی آغاز کرده، به گفته خودش هماهنگی ميان ذهن و جسم را در رقص عرفانی ايران يافته است. بنفشه صیاد او به راديو فردا می گويد:« خيلی از نقاشی های مينياتور ما رقص را نشان می دهند و خيلی از طراحان رقص و رقصندگان از مينياتور الهام گرفته اند. به نظر من، در گذشته صد در صد رقص وجود داشته و در تمام طرح های ما حرکاتی مرکب از رقص ديده ميشود.» خانم صياد می افزايد:« محققانی که روی رقص کار کرده اند به وجود رقص در حرم ها اشاره کرده اند که در بيرون از حرمسرا و در دربارها اجرا می شده. محققانی که در قرن نوزدهم ميلادی از غرب به ايران رفته اند به اين موضوع اشاره کرده اند که رقصندگان چقدر بی پروا می رقصيده اند، و مثلا در آن زمان انگليسی هايی که به ايران سفر کرده اند اشاره کرده اند که چقدر اين رقص برايشان سنگين بوده و نمی دانسته اند که چطور با آن ارتباط برقرار کنند. چون خيلی از نظر حرکت ها بی پروا و بسيار راحت بوده است.» وی می گويد:« در آن زمان رقص بيشتر برای تفريح انجام می شده و چيزی لذت بخش بوده ، صرفا نمايشی بوده و برای خلق تصويری زيبا انجام می شده است. حالا بيشتر و بيشتر درک می کنيم که رقص ما می تواند بيانگر مفهوم و پيام باشد و همان طور که موسيقی ما بسيارغنی و پر از معنای نهفته است و معنايی که در کلام نمی گنجد در موسيقی ما وجود دارد، رقص ما نيز می تواند با تمام موسيقی ما ارتباط برقرار کند و آن را ابراز کند نه فقط شش و هشت و نه فقط ريتم هايی که ساده تر هستند و به قول معروف رقصی تر هستند. الان می بينيم رقصندگان و طراحانی هستند که روی همه نوع موسيقی و حتی آواز رقص می گذارند و اين شايد ۳۰ سال پيش عجيب به نظر می رسيده است.» ساشار ظريف رقصنده و طراح رقص ايرانی که بخشی از تحصيلات خود را در زمينه رقص در کشور آذربايجان گذرانده است، به راديو فردا می گويد در ايران به دليل ممنوعيت رقص در مقاطع مختلف تاريخی، از جمله زمان صفويه و زمان معاصر و زيرزمينی شدن آن، عنصر رقص از موسيقی و شعر جدا افتاده است و طبعا رشد و تکامل کمتری يافته است. وی می گويد:« سه قسمت هنرهای شرقی يعنی شعر، رقص و موسيقی از هم جدا نشدنی بوده است. در خيلی از جاها هنوز اين حالت باقی مانده است. در ايران متاسفانه عنصر رقص ناپديد شده، شعر که باقی مانده و موسيقی هم بدون وجود رقص در کنارش تکامل پيدا کرده است . اين تکامل موسيقی با اينکه بسيار زيبا و غنی است اما برای بيان رقص به خاطر اينکه بدون رقص تکامل يافته کافی نيست و نمی تواند آنچه را که رقص احتياج دارد به آن ارائه کند. به همين خاطر تنظيم آن بايد کمی فرق کند تا بتواند با رقص متوازن شود.» پژمان حدادی، نوازنده سازهای کوبه ای که يکی از اعضای گروه کوبه ای «ضربانگ» و گروه«دستان» است و سال ها است که با بنفشه صياد همکاری می کند، می گويد موسيقی ايرانی از نظر ريتم کمی ضعيف است. پژمان حدادی، نوازنده سازهای کوبه ای که يکی از اعضای گروه کوبه ای ضرباهنگ و گروه دستان پژمان حدادی درباره جداافتادن موسيقی، رقص و شعر می گويد:«اگر رقص نواحی را کنار بگذاريم، رقص مربوط به پايتخت معروف به رقص تهرانی باقی می ماند که می تواند با موسيقی سنتی يا کلاسيک ما عجين باشد. تا حدی اين گفته را قبول دارم چون ذهنيت موسيقيدان های ما نسبت به مقوله رقص باز نبوده و الان هم نيست. يعنی فرض کنيد در موسيقی کشورهای ديگر به عنوان مثال هند می بينيم که رقص و موسيقی بسيار عجين هستند و موزيسين های بسيار خوب و بنام برای رقص فعاليت می کنند و طبيعتا رشدی پاياپای کرده اند.» وی می افزايد:« رقص هميشه با ممنوعيت و ممانعتی بيش از آنچه موسيقی با آن دست به گريبان بوده، مواجه بوده و جنبه خوبی نداشته است پس می توانم به جرئت بگويم ما اصلا تجربه آنچنانی درباره همکاری ويا تلفيق موسيقی با رقص نداريم. درباره موسيقی کلاسيک ما، اصلا تجربه آنچنانی روی آن صورت نگرفته اگر هم گرفته خيلی خيلی محدود بوده است.» پژمان حدادی می گويد در چند سال گذشته گروه کوبه ای ضربانگ سعی کرده است که با کار بر روی بخش ملوديک و ريتميک موسيقی کوبه ای به نوعی همسانی با رقص دست يابد. بهنام سامانی، نوازنده سازهای ضربی ويکی ديگر از اعضای گروه ضربانگ نيز می گويد يکی از دلايل اينکه موسيقی ايرانی نتوانسته آن طور که بايد جهانی شود، حذف رقص از آن بوده است. بهنام سامانی، نوازنده سازهای ضربی ويکی از اعضای گروه ضرباهنگ وی می گويد:«چند سالی بود که پيشنهادهايی دريافت می کرديم که در کارهايمان از رقص هم استفاده کنيم و ما هم رقص را دوست داريم و اين کار را کرديم. يکی از دلايلی که موسيقی ما هيچ وقت نتوانسته جهانی شود اين است که رقص سرکوب شده است.» آقای سامانی می گويد:« در فرهنگ ما رقص را چيز بدی می دانند، در صورتی که تا رقص در کشور ما و در موسيقی ما جا نيفتد، موسيقی نمی تواند جهانی شود چون که رقص در اصل حرکت و ورزش است وخيلی ها می توانند راحت تربا آن رابطه برقرار کنند. به همين دليل ما هم تصميم گرفتيم با ترکيب سازهايی که داريم روی رقص کار کنيم؛ مثلا رقص های صوفی يا رقص های محلی خودمان.» رقص کلاسيک ايرانی هر چند هنوز نوپا است، اما با سرمايه تاريخی و غنای فرهنگی و پشتوانه رقص فولکلور يا نواحی ايران چند سالی است که در جای جای جهان هر جا که حضور يافته نگاه ها را به خود معطوف داشته است. هر چند کسانی که در اين زمينه به طور جدی کار می کنند شايد تعدادشان از تعداد انگشتان دست تجاوز نمی کند و اغلب در خارج از ايران فعالند، اما آفرينندگی آنان در اين زمينه به عقيده بسياری از کارشناسان ستودنی است. اين روزها کلاس های رقص ايرانی در کشورهايی چون آمريکا، کانادا، اسپانيا، فرانسه، سوئد، آلمان، اسراييل و بسياری ديگر از کشورها پررونق است. شايد ايرانيان زندگی و پويايی هنر رقص برگرفته از تاريخ و آداب و رسوم ايران باستان را در حال حاضر مديون غيرايرانيانی باشند که اين هنر را می آموزند و رشد می دهند و رقص ايرانی را در خارج از مرزهای ايران شکوفا می کنند.

رقص، زبانی برای بيان احساس

Thu, 29 Mar 2007 11:26:44 +3500

رقص روشی است که از طريق آن می توان به فرمی از ارتباط بدون کلام دست يافت، اما پاسخ گفتن به اين پرسش که رقص چيست؟ بستگی به شرايط اجتماعی و فرهنگی و معيارهای زيبايی شناسی، هنرورزی و اخلاقيات هر جامعه ای دارد رقص روشی است که از طريق آن می توان به فرمی از ارتباط بدون کلام دست يافت، اما پاسخ گفتن به اين پرسش که رقص چيست؟ بستگی به شرايط اجتماعی و فرهنگی و معيارهای زيبايی شناسی، هنرورزی و اخلاقيات هر جامعه ای دارد و طيف گسترده ای از حرکات، مانند حرکاتی کاربردی که مثلا در رقص فولکلور ديده می شود، تا انواع رقص های تکنيکی وهنرمندانه مثل رقص باله را دربرمی گيرد. رقص ممکن است آيينی، سنتی، و يا اروتيک باشد. حرکات رقص ممکن است فاقد ويژگی مفهومی خاصی باشد ويا اينکه از يک سيستم سمبوليک و آيينی و دارای الفبای حرکتی پيروی کند مانند آنچه که در بيشتر رقص های آسيايی ديده می شود. بخش دوم- تلاش برای رونق دوباره هنری فراموش شده به هر روی، رقص تجسم و بيان تفکر و احساسات از طريق زبان بدن است. ساشار ظريف، رقصنده و طراح رقص ايرانی که در تورنتو کانادا زندگی می کند وانواع رقص های ايرانی، افغان، آذربايجانی و ديگر کشورهای آسيای ميانه را تدريس می کند، در گفت و گو با راديو فردا درباره رقص می گويد: «رقص يک ملت حرکت هايی هستند که مردم ازطريق آن با هم مکالمه می کنند؛ مثل صحبت کردن است. بعضی صحبت ها ادبی نيستند و بعضی ها هم زمانی که صحبت می کنند انگار دارند شعر می گويند و انسان لذت می برد. رقص هم همان طور است. حالت بدن مثل همان کلماتی است که وجود دارند و وقتی به حالت زيبای نثر يا شعر در می آيند تبديل به رقص می شوند.» بنفشه صياد، ديگر هنرمند رقصنده ايرانی تبار است که در عالم هنر پنجم، رقص، نامی آشنا دارد. او درباره زبان رقص به راديو فردا می گويد: «رقص يک زبان بين المللی است، درست است که رقص ها را دسته بندی کرده ايم و می گوييم مثلا اين رقص عربی، هندی و يا مثلا فلامنکو است، ولی در اصل زبان همه آنها بسيار جهانی و بين المللی است.» رقص يک زبان بين المللی است، درست است که رقص ها را دسته بندی کرده ايم و می گوييم مثلا اين رقص عربی، هندی و يا مثلا فلامنکو است، ولی در اصل زبان همه آنها بسيار جهانی و بين المللی است بنفشه صیاد خانم صياد می گويد:« بعضی اوقات بايد اين زبان را بدانيم، ولی بيشتر اوقات بيشتر رقص ها زبانی را بيان می کنند که همه متوجه می شوند چرا که از طريق فيزيک ما ارايه می شود؛ يعنی آن چيزی که ميان همه ما مشترک است. همه ما حس آن را درک می کنيم چون تنها از راه تفکر نيست، بلکه حسی و فی البداهه است. چون رقص بداهه طوری است که در آن آدم خودش را به روی موسيقی باز می کند و بعد اجازه می دهيم که حرکت خود به خود انجام شود.» همان گونه که خود بنفشه می گويد رقص او بين المللی است. نمی توان برای حرکات او زمانی که می رقصد حد و مرزی شناخت. حرکات آغاز می شود و بی انتها به پيش می رود. او هنرمندانه فرم های رقص ايران را با حرکاتی ملهم از تايچی چين در هم آميخته و آن گونه که خود می گويد تلاش می کند با زبانی جهانی با هستی در هم آميزد. بنفشه صياد می گويد: «من به ضمير ناخودآگاه انسان ها و اينکه همگی به هم متصل هستيم خيلی اعتقاد دارم. موسيقی مورد علاقه من موسيقی کلاسيک و سنتی و البته موسيقی فولکلورايران است که بيشتر دارای تحرک است. می خواستم بدانم چه حرکتی اين موسيقی را بازگو می کند و برای اينکه بدانم اين موسيقی چه تحرک چه موومانی را می طلبد در اصل به درون خودم رجوع کردم واز آنجا که معتقدم همه ما نه تنها در اين زمان بلکه در همه زمانه به هم متصل هستيم، از طريق درون حس کردم که موومانی که با اين نوع موسيقی عجين باشد چيست. و به نظر من اين موومان مال من نيست بلکه چيزی است که در طول زمان جريان داشته است.» بنفشه که فرزند پرويز صياد، هنرمند سرشناس سينما، تئاتر و تلويزيون است درباره تاثير انجام حرکات تايچی چين و يوگای هند در رقص خود چنين توضيح می دهد:«من خودم را در سنت رقص عرفانی قرار می دهم و بيشتر از فلسفه عرفان ايرانی اشعار مولانا و ديگر اطلاعاتی که ما از صوفيان مختلف داريم الهام می گيرم.» بنفشه صیاد او می گويد:« در جست و جوی اين بودم که اينها را چطور می توان در رقص ابراز کرد. حتی از دوره قبل از اسلام الهام می گيرم، از ايده های بيشتر اسطوره ای، از معماری های مختلف. کارمن تلفيقی است از فلسفه صوفی و فلسفه ايران باستان که به تندرستی و سلامت روح بسيار علاقه مند بودند، يعنی اينکه ما چطور هر دو اينها را از طريق رقص هم حس کنيم و هم با ديگران در ميان بگذاريم.» تايچی از هنرهای رزمی سنتی چين است. حرکات آهسته تايچی که امروزه به شکل گسترده ای در نقاط مختلف دنيا تدريس می شود و طرفدار دارد، با اهدافی از جمله سلامت و توازن ميان روح و جسم و طول عمر انجام می شود. بنفشه صياد می گويد:«من تايچی خيلی کار کرده ام، همين طور يوگا. ولی تايچی را مخصوصا با فلسفه عرفان ايرانی و آنچه که به عنوان رقص کلاسيک ايرانی می شناسيم خيلی مرتبط می دانم چرا که حرکات آن دوار و بی انتهاست و تا به آخر ادامه دارد و اين حالت رقص کلاسيک ايرانی هم هست. يعنی به نوعی رقص کلاسيک ايرانی، آن طور که من اجرايش می کنم گويی تايچی است برای خانم ها، برای فمينين، برای مونث.» اما رقص کلاسيک ايرانی چيست؟ دکتر مارک اسمورژينسکی، ايران شناس لهستانی و استاد دانشگاه کراکوف لهستان معتقد است در ايران بيشتر رقص فولکلور وجود دارد تا آنچه که از آن به عنوان رقص کلاسيک ياد می شود. ما فقط می دانيم که در زمان پيش از اسلام در دربار ساسانيان حتما رقصی انجام می شده، ولی دست کم من در جايی پيدا نکرده ام که آن رقص را کسی تعريف کرده باشد. اينها واقعا درخور تحقيقات و پيگيری است. حتما می شود اين کار را کرد. ولی آنچه که می خواهد به عنوان رقص کلاسيک مطرح شود، تازه دارد به وجود می آيد آن هم طبق تصوری که ما از آن داريم، نه طبق تعريف هايی که باقی مانده و ما می خواهيم آن را بازسازی کنيم مارک اسمورژینسکی او می گويد:«آنچه که رقصندگان چه ايرانی ها و چه فرنگی ها می خواهند به عنوان رقص کلاسيک معرفی اش کنند، به نظر من بيشتر حالت بزمی دارد. آن رقص از عناصر مختلفی متشکل است که از رقص های مختلف فولکلوريک نشات گرفته و در آن رقص، حالت وجايی پيدا کرده است. پس در رقصی که رقص کلاسيک ناميده اند شايد چيزهايی از رقص گيلان و مازندران، رقص های کردی و يا لری وجود داشته باشد. ولی به نظر من درباره رقص کلاسيک در ايران يک رقص تدوين شده و قانونمندانه وجود ندارد.» مارک اسمورژينسکی به راديو فردا می گويد شايد بتوان گفت با سير کنونی آنچه که رقص کلاسيک ايرانی می نامند در حال زاده شدن است: « ما فقط می دانيم که در زمان پيش از اسلام در دربار ساسانيان حتما رقصی انجام می شده، ولی دست کم من در جايی پيدا نکرده ام که آن رقص را کسی تعريف کرده باشد. اينها واقعا درخور تحقيقات و پيگيری است. حتما می شود اين کار را کرد. ولی آنچه که می خواهد به عنوان رقص کلاسيک مطرح شود، تازه دارد به وجود می آيد آن هم طبق تصوری که ما از آن داريم، نه طبق تعريف هايی که باقی مانده و ما می خواهيم آن را بازسازی کنيم.» آنچه که امروز می بينيم شايد همان چيزی نباشد که رامشگران شاهنامه فردوسی انجام می دادند. رامشگرانی چون سوسن رامشگر که در حماسه سرايی فردوسی، بانويی از رامشيان توران زمين است. فردوسی همچنين از رامشگرانی چون آرزو و آزاده و اسپينوی خنياگر ياد می کند که همگی چنگ می نوازند، چامه می خوانند، ساقی اند و به زيبايی می رقصند.

عربستان نگران نفوذ ایران در عراق است

Sun, 04 Mar 2007 22:14:46 +3500

صنم وکیل، استاد دانشگاه جانز هاپکینز بولونیا در گفت و گو با رادیو فردا به بررسی سفر محمود احمدی نژاد به عربستان پرداخت و عراق را میدان مبارزه منافع ایران و عربستان معرفی کرد. صنم وکیل، استاد دانشگاه جانز هاپکینز بولونیا در گفت و گو با رادیو فردا به بررسی سفر محمود احمدی نژاد به عربستان پرداخت و عراق را میدان مبارزه منافع ایران و عربستان معرفی کرد. محمود احمدی نژاد رییس جمهوری اسلامی ایران شنبه گذشته نخستین ملاقات رسمی خود با مقامات عربستان سعودی را انجام داد و در این سفر یک روزه، با پادشاه عربستان دیدار و گفت و گو کرد کرد . سعود الفیصل، وزیر خارجه عربستان، در پایان خبر داد دو کشور در این دیدار توافق کردند با گسترش جنگ های فرقه ای میان شیعه و سنی در منطقه مقابله کنند. صنم وکیل: سرنگونی صدام حسین به رشد نفوذ و تقویت قدرت ایران در منطقه و به ویژه در عراق کمک کرد و خود به خود باعث تشدید رقابت ایران و عربستان درعراق شد خانم وکیل، بر این باور است که عراق منطقه رقابت دو کشور ایران و عربستان به شمار می رود و در واقع این عربستان سعودی است که بیشتر نگران نفوذ هر چه بیشتر ایران در منطقه است. وی که استاد علوم سیاسی و مطالعات خاورمیانه در دانشگاه جانز هاپکینز بولونیا در ایتالیا است، می گوید:« سرنگونی صدام حسین به رشد نفوذ و تقویت قدرت ایران در منطقه و به ویژه در عراق کمک کرد و خود به خود باعث تشدید رقابت ایران و عربستان درعراق شد.» شرط ثبات در عراق به نظر خانم وکیل اگر ایران و عربستان سعودی به همکاری دوجانبه تعریف شده ای درباره منافع خود در عراق برسند ، عراق به نوعی ثبات و امنیت خواهد رسید. وی می افزاید:«اگر ایران برای مثال سپاه قدس و یا نیروهای مقتدی صدر و احزاب شیعه را کنترل کرده و عربستان از طرف دیگر، از عبورو مرور نیروهای سنی در مرزهای مشترک خود با عراق جلوگیری کند، امکان رسیدن به ثبات امنیتی در عراق وجود دارد.» عربستان سعودی در حالی با ایران وارد گفت و گوی دیپلماتیک برای برقراری ثبات در عراق شده است که از متحدان کلیدی امریکا در منطقه خاور میانه و کشورهای حوزه خلیج فارس است و مقامات رسمی عربستان در آخرین اظهار نظر رسمی اعلام کرده بودند، قصد ندارند میان ایران و آمریکا میانجی گری کند. درک این مطلب که تنها راه برقراری ثبات در خاورمیانه به رسمیت شناختن نقش ایران است و شاید گفت و گو با ایران تنها راه رو به پیشرفت باشد، مهم ترین نکته برگزاری این کنفرانس است صنم وکیل صنم وکیل، می گوید مانورهای دیپلماتیک بی شماری در پشت پرده در جریان است چرا که عربستان سعودی مخالف عملکرد ایران در منطقه است اما در همین حال باید برای پیشبرد اهداف و برنامه های امریکا در قبال عراق و شاید در قبال برنامه اتمی ایران، از روابط دیپلماتیک با جمهوری اسلامی، استفاده کند. وی افزود:«عربستان از برنامه اتمی جمهوری اسلامی و همچنین رفتار تند ایران در منطقه خلیج فارس بسیار نگران است و در نتیجه ادامه و بهبود روابط تحت فشار تهران و ریاض بسیار مهم است و عربستان سعودی می تواند پلی باشد برای ارتباط میان تهران و واشینگتن و اگر این کار انجام شود، گامی بسیار تلقی می شود.» کنفرانس عراق قرار است روز دهم مارس، ۱۹ اسفند، در بغداد و با حضور همسایگان این کشور و نمایندگانی از پنج کشورعضو دایم شورای امنیت سازمان ملل و اتحادیه عرب برگزار شود. صنم وکیل، استاد علوم سیاسی و مطالعات خاور میانه معتقد است حضور ایران و امریکا در این کنفرانس به معنای تغییر سیاست های امریکا در قبال ایران نیست اما می تواند نشانه ای از استراتژی تازه آمریکا در عراق و تاکیدی بر وظایف دیگری باشد که آمریکا در عراق برای خود، تعریف کرده است. وی در گفت و گوی خود به رادیو فردا گفت:« درک این مطلب که تنها راه برقراری ثبات در خاورمیانه به رسمیت شناختن نقش ایران است و شاید گفت و گو با ایران تنها راه رو به پیشرفت باشد، مهم ترین نکته برگزاری این کنفرانس است.» وی بر این باور است که نشستن سر یک میز مذاکره به این معنی نیست که دیپلماسی و روابط دیپلماتیک میان ایران و آمریکا از سر گرفته می شود، که به این معنی است که برای احیای ثبات و امنیت درعراق لازم است به نوعی از همکاری با همسایگان عراق رسید.