دوشنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۳ تهران ۰۸:۳۲ - ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۴

برنامه‌های ویژه / قربانیان ۸۸

با ماشین از روی شهرام فرج‌زاده رد شدند

شهرام فرج‌زاده و دخترش آوا
شهرام فرج‌زاده و دخترش آوا
قربانیان ۸۸ حکایت کسانی است که در جریان اعتراض به نتیجه یک انتخابات جان شان را از دست داده‌اند. حکایت انسان‌هایی که پس از دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران، در خرداد ۱۳۸۸ زندگی‌شان تمام شد.

داستان شهروندانی که با شلیک مستقیم گلوله در راهپیمایی‌های اعتراضی، ضرب و شتم در خیابان یا زندان، استنشاق گاز اشک‌آور، رد شدن خودروی نیروی انتظامی از روی بدن‌شان، پرتاب شدن از بالای پل عابر پیاده و شیوه‌های خشونت‌آمیز دیگری کشته شدند، و با مرگ هر یک نفر، زندگی یک  یا چند خانواده دچار ناامنی و بحران  شد.

------------------------------------------------------------------------
قربانیان ۸۸؛ بخش چهارم: شهرام فرج‌زاده
قربانیان ۸۸؛ بخش چهارم: شهرام فرج‌زادهi
|| 0:00:00
...
 
🔇
X
صدای زنگ‌دار چرخ‌های ویلچر توی خانه می‌پیچید، پیرمرد روی ولیچر جمع شده است، آرام و قرار ندارد، وقتی می‌رسد وسط اتاق نشیمن، با صدایی لرزان به همسرش که سخت سرگرم تماشای تلویزیون است، می‌گوید:
 
«این بچه‌ها دارند با جانشان بازی می‌کنند، شهرام نباید از خانه بیرون برود، مگر خواهرش چکار کرده بود که از دانشگاه اخراجش کردند، خیابان امن نیست، به شهرام بگو در خانه بماند.»
 
دی ماه ۱۳۸۸ است، شش ماه از دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران می‌گذرد. اما خیابان‌های تهران هنوز محل حضور و تجمع کسانی است که به نتایج این انتخابات اعتراض کرده بودند. جوانان زیادی برای روز عاشورا قرار گذاشته‌اند تا دوباره با حضور در خیابان، اعتراض خود را بیان کنند. اما خانواده‌ها نگران هستند. 
 
x
شهرام (عباس) فرج‌زاده طارانی جوان ۳۵ ساله ایرانی یکی از این معترضان است که ظهر ششم دی ماه ۸۸ با دختر خردسال و سایر اعضای خانواده‌اش خداحافظی می‌کند و خود را به جمع معترضان در خیابان ولیعصر می‌رساند. 
 
شعارهای معترضان کم کم از «رای من کجاست» به «مرگ بر دیکتاتور» و شعارهای تندتری علیه نظام تغییر کرده است. راحله فرج‌زاده طارانی خواهر شهرام که در دهه شصت به دلیل بسته شدن فضای سیاسی ایران از دانشگاه اخراج شده بود در گفت‌وگویی که با او انجام داده‌ام، می‌گوید که برادرش شهرام آگاهانه به راهپیمایی‌های اعتراضی می‌رفت: 
 
«برادرم آن موقع که در راهپیمایی شرکت می‌کرد نه بچه بود نه از زندگی‌اش سیر شده بود. او می‌دانست که با شرکت در راهپیمایی زندگی‌اش را در چه خطری می‌اندازد. برادرم قبلا هم در راهپیمایی‌های اعتراضی شرکت کرده بود، وقتی پدرم به من می‌گفت این بچه‌ها دارند با جان خودشان بازی می‌کنند، من به شهرام گفتم که آقاجان نگران شماست. شهرام به من گفت، آبجی، اینکه آقاجان نگران است و می‌گوید مواظب باشید ما حتما مواظب هستیم اما اگر ما شرکت نکنیم پس کی شرکت کند؟»
 
ظهر عاشورا است. جمعیت سینه‌زنان حرکت می‌کند، پلیس ضد شورش در دو سوی جمعیت و نیروهای لباس شخصی نیز نیز به گفته شاهدان سوار بر موتور لابه‌لای جمعیت حضور دارند. وقتی جمعیت با صدای بلند شعارهای تندی را علیه نظام سر می‌دهد، ناگهان صدای تیر بلند می‌شود و دود گاز اشک‌آور می‌پیچد میان جمعیت.
 
صدای سرفه‌های مردم و شعار‌هایشان در هم می‌پیچد. مردم سطل آشغال‌های گوشه خیابان را آتش می‌زنند تا خودشان را از شر گاز اشک آور خلاص کنند. معترضان عصبانی هستند و روی زمین، در باغچه کنار خیابان، پای درخت‌ها و شمشاد‌ها، دنبال سنگ و کلوخی برای پرتاب می‌شوند.
 
حالا در هجوم سنگهایی که می‌بارد، موتورسوارهایی که لابه‌لای جمعیت حضور دارند موتور‌هاشان را‌‌ رها می‌کنند. نیروهای ضد شورش نیز زیر باران سنگ خود را مچاله می‌کنند.
 
«موتور‌هاشون را بیارید، باتوم‌هاشان را بگیرید....»
 
هیچ چیز جلودار مردم عصبانی نیست: 
 
«می‌کشم، می‌کشم، آنکه برادرم کشت»
 
آوا دختر خردسال شهرام فرج‌زادهآوا دختر خردسال شهرام فرج‌زاده
x
آوا دختر خردسال شهرام فرج‌زاده
آوا دختر خردسال شهرام فرج‌زاده
راحله فرج‌زاده تارانی، خواهر شهرام می‌گوید مردم چاره‌ای جز دفاع از خود نداشتند: به محض اینکه یک نفر می‌گوید مرگ بر دیکتاتور، این‌ها به مردم شلیک می‌کنند. بعد از اینکه این‌ها به یک عده آدم بی‌گناه شلیک می‌کنند، کسی مثل برادر من زیر گرفته می‌شود، چه انتظاری داشتند؟ بعد از اینکه مردم می‌بینند که این‌ها چطور به شکل فجیع و با این بی‌رحمی یک جوان را سه بار با ماشین زیر گرفته‌اند و بعد از آن هم نمی‌ایستند که جوان را حداقل به بیمارستان برسانند، کسانی که نمی‌دانم اصلا می‌شود اسمشان را آدم خطاب کرد، طبیعی است که مردم وقتی این‌ها را می‌بینند باید احساساتشان را نشان می‌دادند، باید می‌رفتند دو تا از این ماشین‌ها را آتش می‌زدند تا نفرتشان را نشان دهند، تا دلشان از این حرصی که داشتند، آرام می‌شد، چه انتظاری داشتند؟ مردم چه کار می‌توانستند بکنند؟ 
 
در تمام شهر پیچیده که درگیری‌های میان معترضان و نیروهای ضد شورش در خیابان‌های تهران خونین شده است. چند نفر از معترضان توسط خودروی نیروی انتظامی زیر گرفته شدند و چند نفر دیگر با شلیک گلوله نقش زمین شده‌اند، یک نفر به تلفن خانواده شهرام فرج‌زاده زنگ می‌زند و به آن‌ها خبر می‌دهد که به کلانتری ۱۰۷ مراجعه کنند. 
 
کسی جرئت نمی‌کند به پدر و مادر شهرام بگوید که چه اتفاقی افتاده است. مردم از صحنه زیر گرفته شدن شهرام فرج‌زاده فیلم گرفته‌اند. 
 
صدایی از میان جمعیت: «فیلم بگیرید نشون بدید» 
 
خواهر شهرام پای کامپیو‌تر صورت خونین برادرش را شناسایی می‌کند، جان و جهانش می‌لرزد و پشت لپ تاپ کوچک خانه‌اش بلند بلند گریه می‌کند. برادر دیگر او در راهروهای کلانتری، در بیمارستان‌ها و پزشکی قانونی دنبال جسد شهرام از این راهرو به آن راهرو می‌دود.
 
به دنبال پیچیدن خبر زیر گرفته شدن معترضان توسط خودروی نیروی انتظامی سرتیپ احمد رضا رادان در مقابل دوربین تلویزیون جمهوری اسلامی می‌ایستد و خبرهای پیچیده در جهان اینترنت را تأیید می‌کند: 
 
«دو نفر در توسط یک خودرو و در یک حادثه تصادف کشته شدند، با اطلاعی که مردم دادند حادثه برای شناسایی اتومبیل و راننده توسط پلیس در دست بررسی است.»
 
مردم عصرعاشورا صدای شاهدان عینی را می‌شنوند که شرحی از آنچه بر شهرام فرج‌زاده گذشته است را بازگو می‌کنند. یکی از شاهدان این حادثه لیلا توسلی دختر محمد توسلی یکی از فعالین سر‌شناس نهضت آزادی بود که در فیلم منتشر شده در یوتیوب نیز چهره‌اش پیداست. او در گوشه‌ای از میدان ولیعصر تهران پیکر مردی که زیر چرخ‌های ماشین جان داد را روی آسفالت‌های خیابان دیده است:
 
«کشتند، کشتند، با ماشین از رویش رد شدند»
 
پیرمرد رمقی برای حرکت دادن ویلچر ندارد، خبر به خانه رسیده است، جسد نیز. اما به گفته خانواده شهرام فرج‌زاده، مأموران امنیتی نه اجازه عزاداری به خانواده شهرام داده‌اند و نه اجازه شکایت و پیگیری قضایی. خواهر شهرام فرج‌زاده پیگیری‌های قضایی پرونده برادرش را بی‌حاصل می‌خواند:
 
«اولش یک عده از ما خواستند که آیا نمی‌خواهید شکایت کنید و دیه بگیرید؟ ما اولش یک واکنش عصبی نشان دادیم که از این‌ها ما دیه بگیریم؟ این‌ها قاتلان برادرم هستند. اما بعدش فکر کردیم که شاید ما اشتباه می‌کنیم و اگر این‌ها قبول کنند که دیه بدهند، به قول معروف حداقل قبول کردند که قاتل برادرم هستند اما این‌ها رذل‌تر و غیر انسان‌تر از این هستند که بپذیرند چنین کاری کردند، هیچ عکس العملی هم نسبت به خانواده برادرم و خانمش که جوان بود و دختر بچه‌اش نشان ندادند، هیچ مسولیتی نپذیرفتند. حتی ما تلاش کردیم بیمه‌ای که برادرم داشت را برای بچه‌اش بگیریم این‌ها همکاری نکردند، برخوردشان خیلی توهین آمیز بود، اول که اصلا می‌گفتند یک پژوی دزدیده شده مشکی به برادرتان زده است. بهانه‌های متفاوت. هر دفعه یک نگاه عاقل اندر سفیه به خانواده انداحتند و پوزخند زدند... برادرم می‌گوید احساس می‌کنیم هر دفعه که می‌رویم دارد به ما توهین می‌شود و الان مدت هاست که دیگر پیگیر نیستند.»
 
دستگاه قضایی ایران اما پیگیر پرونده شهرام فرج‌زاده بود. لیلا توسلی که به عنوان شاهد در مورد جزئیات صحنه زیر گرفته شدن شهرام فرج‌زاده توسط خودروی نیروی انتظامی سخن گفته، تحت تعقیب دستگاه قضایی ایران قرار گرفت. 
 
آوا دختر خردسال شهرام فرج‌زاده کنار آرامگاه پدر نشسته است، خاک تازه را با دست‌هایش آرام کنار می‌زند و از مادرش می‌پرسد دست‌های من به دست‌های بابا می‌رسد؟ آن‌ها کنار آرمگاه جمع شده‌اند تا تولد آوا را جشن بگیرند.
 
هر کس که در ایران با شهرام فرج‌زاده خویشاوندی فامیلی داشت، ناگزیر به سکوت شد و لیلا توسلی به عنوان شاهد حادثه ولیصر راهی اوین...
 
آوا دختر خردسال شهرام فرج‌زاده روی ویلچر پدربزرگ خم می‌شود، صورتش را می‌سپارد به دست‌های لرزان پیرمرد و کودکانه از او می‌پرسد پس چرا بابا مواظب نبود که ماشین به او نخورد.
زمان این نظرخواهی به پایان رسیده است
ترتیب:
صفحه از ۳
    بعدی 
توسط: mohammad
۱۲ ۱۲ ۱۳۹۱ ۱۰:۵۱
روحت شاد شهرام
يك وظيفه ما در مقابل شهرام و امسال شهرام عزيز داريم كه تا مي توانيم راه آنها رو ادامه بديم و نشون بديم كه شهادت اين دوستان بيهوده نبوده ما حداقل كاري كه مي تونيم بكنيم تحريم انتخابات هستش
زنده باد شهرام و شهداي ديگر 1388 به بعد

توسط: Kourosh از: pasargad
۱۲ ۱۲ ۱۳۹۱ ۰۱:۲۱
این کسی‌ که با نام مستعار اینجا نوشته که راننده از ترس جونش نه یک بار، بلکه سه بار رفت و برگشت از روی این پیکر شهید راه آزادی رّد شده یا فیلم جنایت رو ندیده یا این که از برادران سپاهه... روحت شاد شهرام..

توسط: حسن از: سوید
۱۱ ۱۲ ۱۳۹۱ ۲۳:۲۴
صحبت از پژمردن یک گل نیست وای جنگل را بیابان میکنند
دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان میکنند
هیچ حیوانی نمیدارد روا آنچه این نامردان با جان انسان میکنند

توسط: رضا از: تهران
۱۱ ۱۲ ۱۳۹۱ ۲۲:۱۱
اول اینکه به شهامت یک یک این عزیزان باید قبطه خورد ...بعد باید به بیشرفی و بی وجدانی نیروهای بسیج و لباس شخصیها و نیروهای ویژه این رژیم منفور لعنت فرستاد که بچه های به این پاکی رو کشتند ...ولی .ولی رهبر این جماعت متحجر باید بداند که ایران و ایرانی به دست شما نامردان نخواهد ماند و اگر ما ایرانی هستیم .. به شما عرب پرستهای بی تمدن نشان خواهیم داد که وارث این آب و خاک فقط ایرانی اصیل هست نه شما متحجرین بدون پیشینه و زاده شده در عراق و لبنان و سوریه ووووووو.... اندکی صبر سحر نزدیک است

توسط: علی
۱۱ ۱۲ ۱۳۹۱ ۲۰:۴۸
مسبب تمام این جنایات خامنه ای است وقتی در نماز جمعه اعلام می کند هر کس اعتراض کند و به خیابان بیاید خونش به گردن خودش است این جنایات و فجایعی مثل قتل و تجاوز در کهریزک و جاهای دیگر امری بدیهی است

توسط: نام مستعار
۱۱ ۱۲ ۱۳۹۱ ۱۴:۴۷
یکی نیست بگه:
آیا فرماندهان نیروی انتظامی به مأموران و پلیس ها دستور داده اند که با ماشین از روی مردم رد شوند!؟
وقتی رانندهء ماشین می بینه که مردم می خوان ماشین و خودش رو زنده زنده داخل ماشین آتش بزنند از ترس هم که شده سعی می کنه فرار کنه. برای همین دیگه هر کی بیاد جلوش می زنه میندازش کنار یا حتی از روش رد می شه. این کار با دستور مافوق انجام نشده. مقصر و مسؤول اصلی آشوبها هم همون اغتشاش گرها و تظاهرات کننده ها بودن.
توی آشوبهای آمریکا هم خیلی ها کشته شدن. کسی نیومد پلیس رو مقصر اعلام کنه.

توسط: نام مستعار
۱۰ ۱۲ ۱۳۹۱ ۲۳:۴۷
روحت شاد اي فرزند ميهن

توسط: دانشجو
۱۰ ۱۲ ۱۳۹۱ ۲۲:۳۰
خیلی تاسف خوردم واقعا ولی الان مردم ما به یک گزینه مناسب نیاز دارن اگر این گزینه مناسب پیدا بشه تمام ملت میان تو صحنه و مثل مصر در عرض 12 روز حکومت دیکتاتور اخوندی سرنگون میشه

توسط: مهران از: uk
۱۰ ۱۲ ۱۳۹۱ ۱۴:۴۳
من با خواندن این مطلب قلبم بخاطر دختر بچه معصوم ریش ریش واز نوع گشته شدن شهرام
خیلی خیلی متاسف شدم
این رژیم همانطور که همه ما با چشم دیدیم به خودشان راحم نکرد و نخواهد کرد
بعد این مردم ساده و شریف ما هنوزیا به باور نرسیدند یا به اینگونه تحقیر و ظلم عادت
کردند پس از ماست که بر ماست به نظرم حق مون بدتر است این است
مردم به این روش زندگی عادت کردند که همراه با زور ستم و تحقیر باشه
چون حق گرفتنی است نه تماشا کردنی

توسط: کوروش نگهبان ایران از: ایران
۱۰ ۱۲ ۱۳۹۱ ۱۴:۳۶
از ان بانو بخاطر اطلاع رسانی سپاسگذارم دخترم اوا بسیار گریستم اما نه برای شهرام چرا که شجاعت پدرت در تاریخ ثبت خواهد شد وجای ادای احترام دارد وبسی شادمانی بخاطر شجاعتی که از خود در برابر فرعون زمانش نشان داد دخترم اوا " پدر دستان کوچکت را همیشه در دستان خود میفشارد ونگهبان است تا بزرگ شوی وکورش پدرمان رهنمونت باد تا دگر بار که با مزدور اجنبی روبرو گشتی تقاص خون ان شهید وطن که روحش قرین ارامش باد باز پس گیری دخترم ایزد یکتا نگهدارت از گزند بلایا وتمامی دردو اه نفرینت بر سر آمر و مجری این مصیبت باد .
صفحه از ۳
    بعدی 

به ما بپیوندید