بررسی روندها و گرایش های عمده جهان هنرهای تجسمی در سال 2004

سال 2004 برای هنرهای تجسمی در نیویورک سال شکوفایی بود. گالری ها در فضاهای تازه و بزرگ نمایشگاه هایی از هنرمندان گشودند که نشانی از رونق بازار هنر بود و موزه هنر مدرن نیویورک درهای ساختمان تازه و خیره کننده خود را بروی تماشاگران گشود. منتقدان سال 2004 را سال خوبی برای هنرمندان و هنرشناسان زن یافتند که در موزه ها وگالری ها فرصت درخشش پیدا کردند. بهنام ناطقي (راديوفردا): مهم ترين رويداد در جهان هنر نيويورک، آمريکا و جهان در سال 2004 افتتاح ساختمان جديد و عظيم موزه هنرمدرن نيويورک بود که با صرف هزينه اي معادل 250 ميليون دلار تلاش مي‌کند خود را هر چه بيشتر شايسته عنوان «قبله‌گاه هنر معاصر» بسازد. ساختمان‌ جديد موزه هنرمدرن، با سرسراها و تالارهاي عظيم آن، را هنرمند معمار ژاپني Yoshio Taniguchi طراحي کرده است و در طراحي خود، آقاي تانيگوچي با پنجره‌هاي غول‌آسا و فضاهاي گسترده، آسمانخراش‌هاي نيويورک را به داخل موزه مي‌آورد. اما بعضي منتقدها با اشاره به بهاي 20 دلاري بليط ورود به موزه هنر مدرن نيويورک وصف طولاني که هر روز در برابر ساختمان آن قرار دارد، از اين شکايت مي‌کنند که اين موزه به جاي بخشي از بافت شهري و محلي جمع و جور براي گذراندن لحظاتي در خلوت با هنر، مثل همه چيز ديگر تبديل به مقصد و مقصودي شده است که رفتن به آن ديگر بخشي از زندگي نيست بلکه يک حادثه است. گرايش به ساختن فضاهاي هر چه بزرگتر را موزه‌هاي ديگر نيويورک هم دنبال مي‌کنند. موزه گوگنهايم هرسال ساختمان جديدي در گوشه‌اي از آمريکا يا دنيا افتتاح مي‌کند، موزه عظيم متروپاليتن طرح جديدي براي گسترش نمايشگاه‌هاي خود پيشنهاد کرد که بخشي از پارک شهر نيويورک را خود خواهد بلعيد، موزه ويتني طرح تازه‌اي براي ساختمان جديدي بر فراز ساختمان کنوني خود را تصويب کرد و موزه بروکلين، شاخه جديد و مدرني به ساختمان قديمي خود افزود. گالري‌هاي شهر هم گوئي به روند جديد پيوسته‌اند. ده ها گالري عمده با نقل مکان به خيابانهاي غربي جنوب منهتان و تبديل گاراژهاي بزرگ و کارخانه‌ها به فضاي نمايشگاه، فضاهاي خود را براي نمايش آثار هنري‌اي گسترش دادند که مي‌تواند يک ساختمان چند طبقه را بپوشاند. گالري گوگسيان، که اينک با چهار تالار عظيم در سه شهر عمده آمريکا به عظيم‌ترين گالري تبديل شده است و گالري Pace که مشهورترين هنرمندان را به نمايش مي‌گذارد، در فضاهاي تازه خود به نقاشي‌ها، مجسمه‌ها وچيدمان‌هاي جديدي که به نمايش مي‌گذارند جلاي يک موزه را مي‌بخشند. در سال 2004، مجموعه‌داران با جيب‌هاي پر به رونق بازار هنر در نيويورک دامن زدند. يک اثر داميان هرست هنرمند بريتانيائي که ده سال پيش 50 هزار دلار خريده شده بود را گالري گوگاسيان به مبلغي نزديک به 7 ميليون دلار فروخت. موسسات حراج آثار هنري مثل Sotheby و کريستي هريک با فروش سالانه نزديک به 3 ميليارد دلار، بهترين سال تاريخ خود را پشت سر گذاشتند، در حراج‌هاي بزرگ، نسل تازه‌‌اي از خريداران پولدار، به جاي نقاشي‌هاي امپرسيونيستي گوگن Gauguin و ون گوگ Van Gough، به آثار هنرمندان معاصرتري مثل مارک راتکو Rothko، باربارا کروگرKrugar، جاسپرجانز Johns، ريچارد پرينس Prince روي آورده‌اند، با اين حال گران‌ترين تابلوئي که فروش رفت، نقاشي مشهور پسرکي با پيپ بود از دوره آبي پيکاسو به مبلغ 104 ميليون دلار. در بازارهاي نقاشي امروز مثل نمايشگاه بال سوئيس در ميامي، خريداران در ساعات اول آثار ستارگان جوان‌تر هنر معاصر مثل John Curin، Dana Schutz، Hernan Bas و کريستين هولستاد Christian Holstad را بلعيدند. از فضاهاي بزرگ و رونق بازار هنر معاصر گذشته، هنر تجمسي در سال 2004 بيشتر از گذشته در تسخير هنرمندان و هنرشناسان زن در آمد. نمايشگاه عمده بي‌ينال ويتني امسال نيويورک را سه زن هنرشناس ترتيب داده بودند خانم ها Chrissie Iles، Shamim M. Momin و Debra Singer، و در اين نمايشگاه، که به نوعي نبض هنر روز در آمريکا در آن مي‌تپد هنرمندان زن درخشيدند، هنرمنداني نظير مارينا آبراموويچ Marina Abramovic، سيسلي براون Cicily Brown، سو دو بير Sue de Beer و راني هورن Roni Horn و چندين هنرمند زن ديگر. نمايشگاه خانم لي بونتکو Lee Bontecou بعد از سه دهه سکوت در لس آنجلس و نيويورک، جايزه اتحاديه منتقدها را به خود اختصاص داد و هنرمندان ديگري مثل Diane ARbus، اليزابت اسميت براي اولين بار در موزه ها نمايشگاه‌هاي عمده گذاشتند. خانم Melissa Chiu به رياست انجمن آسيا برگزيده شد و خانم لارا هاپتمن Hoptman زمام امور Carnegie International را در دست گرفت و خانمها Marie de Corral و Rosa Martinez در ايتاليا به رياست بي‌ينال ونيز منصوب شدند.