یادی از پدر دوبله ایران؛ «کسمایی روز به روز دوبله را پیشرفت داد»

علی کسمايی که از او با عنوان «پدر دوبله ايران» ياد می شود عصر روز سه شنبه در سن ۹۷ سالگی درگذشت.

او مدت‌ها به دليل کهولت سن در منزل بستری بود و در ماه های اخير قدرت تکلم اش را از دست داده بود.

علی کسمايی، متولد سال ۱۲۹۴، در رشته علوم سياسی از دانشگاه تهران فارغ التحصيل شد و از سال ۱۳۲۹ فعاليتش را در زمينه‌ دوبله آغاز کرد.

رادیو فردا در گفت وگو با مير علی حسينی، دوبلور و از گوينده های راديو و تلويزيون در سال های پيش از انقلاب، ابتدا از تاثير علی کسمايی بر حرفه دوبله ايران پرسيده است.

یادی از پدر دوبله ایران؛ «علی کسمایی روز به روز دوبله را پیشرفت داد»

ميرعلی حسينی: یکی از وجوه تمایز اولیه علی کسمايی در ميان همه دوبلورها اين بود که از بادانش ترين شخصيت‌های حرفه دوبله ايران بود.

در حالی که دوبله ايران ابتدا از ايتاليا شروع شده بود، آقای کسمايی در داخل ايران دوبله را به وجود آورد. از همان آغاز به عنوان سرپرست و مدير دوبلاژ از استوديو پارس فيلم کارش را آغاز کرد و روز به روز دوبله ايران را پيشرفت داد.

دوبلور‌های سرشناس بسياری کار دوبله را با ايشان شروع کردند و از او به عنوان پدر دوبله ياد می‌کنند.

آن چه از آقای کسمايی در ذهن و خاطره جامعه دوبله ايران بر جا مانده و بر جا خواهد ماند، دانش و آگاهی ايشان در زمينه‌های مختلف است.

ايشان مدير دوبلاژی بود که در طول کارش نه تنها کوچکترين اشتباه دستور زبان فارسی نمی‌شد، بلکه از نقطه نظر معلومات تاريخی هم در فيلم‌های کلاسيک و تاريخی سينما هر سوالی که دوبلور داشت، ايشان برايش جوابی داشت و دوبلورها گذشته از يادگيری فن و هنر دوبله، از دانش و معلومات عمومی ايشان استفاده می‌کردند و کار ياد می‌گرفتند.

نظير وی در زمينه دانش و معلومات، امروز آقای (ابوالحسن) تهامی است و آقای سعيد شرافت که ايشان هم فوت کردند و آقای تهامی خوشبختانه هنوز در قيد حيات هستند.

البته آقای کسمايی خودش به عنوان دوبلور نقشی ايفا نمی‌کرد و به همين دليل هم است که با صدای ايشان کسی آشنايی ندارد.

آقای حسينی گويا خود شما هم تجربه همکاری با آقای کسمايی را داشتيد. تجربه کار با ايشان چگونه بود؟

بله، من شخصا افتخار همکاری با ايشان را داشتم، ولی متاسفانه فقط يک بار آن هم در يک سريال تلويزيونی آمريکايی در يک سال پيش از انقلاب که با ايشان همکاری کردم. سريالی به نام «دارا و ندار» که در آن هنرپيشه‌های زيادی حضور داشتند.

يکی از ويژگی های کار کردن با علی کسمايی اين بود که ديالوگی که ايشان از متن ترجمه شده به فارسی برای دوبلور تهيه می کرد، چنان رويش کار شده بود و چنان با صورت هنرپيشه‌ای که بايد صدايش دوبله می‌شد مطابقت داشت و چنان رساننده موضوع بود که دوبلور با راحتی بيشتری نقش خودش را اجرا می‌کرد. يعنی کاری که ايشان پيش از آغاز صدابرداری انجام داده بود، کار دوبلور را به مراتب آسان‌تر می‌کرد، در نتيجه پيش از آن که مدير دوبله یعنی آقای کسمايی بگويد از کار راضی نبوده و بايد کار تکرار بشود، ‌خود دوبلور متوجه می‌شد که نقش را می‌توانست بهتر اجرا کند و حتی پيشنهاد می‌کرد که دوباره متن را بگويد، به خاطر اين که در چشم‌های آقای کسمايی می‌ديد که خيلی از کار راضی نيست.

و تجربه ديگر اين که، در طول کار همان طور که پيشتر هم گفتم، مرتب از ايشان کار ياد می‌گرفتيم. ايشان در کنار دوبلورها می‌ايستاد، ناظر کار بود و پيش از اين که ضبط شروع شود، در متن اگر موردی بود، اسم خاصی بود، ايشان هميشه معلومات عمومی‌اش اين قدر بود که برای سوال‌های دوبلورها جواب داشت.

به هر روی ايشان سهم مهم و بسزايی در پيشرفت دوبله ايران داشت و دارد و از او هميشه به عنوان يکی از بزرگان دوبله ياد می‌‌شود و ياد خواهد شد.