«کلام قدرت است. در کشوری که آزادی بیان محدود میشود، کلام میتواند به سلاح بدل شده و خطرناک شود. در سراسر جهان هزاران نفر از مردم توسط حکومتهای خود به خاطر بیان دیدگاهها و اعتقاداتشان زندانی و شکنجه شده یا به قتل میرسند.»
پس از رویدادهای خونین روز عاشورا، میرحسین موسوی با انتشار بیانیه شماره هفده خود بار دیگر حکومت ایران را به چالش کشید. آقای موسوی در این بیانیه با طرح پنج خواست: قانونپذیر شدن دولت، آزادی زندانیان سیاسی، آزادی بیان رسانهها و مطبوعات و آزادی اجتماعات و احزاب، از حکومت خواست به خواستهای مردم گردن نهد. این بیانیه بازتاب گسترده ای، چه در داخل ایران و خارج از کشور داشت.
«خشونت»، «دفاع»، «خویشتنداری». واژگانی که با آغاز موج اعتراضها در ایران در روزها و ماههای گذشته بارها درباره آن بحث شده و تحلیل و نظر نوشته شده است. اما رخدادهای روز عاشورا، خشونت، «جنبش عاری از خشونت» و بحثهای مربوط به آن را وارد مرحله جدیدی کرده است. این را نه تنها در میان نوشتهها و نظرهای تحلیلگران که حتی در بحثها و حاشیهنویسیهای شبکههای اجتماعی مانند فیس بوک هم میتوان دید. و کم نیستند تحلیلگرانی که معتقدند این بحث نو که ریشهای کهن دارد، افق و آینده جنبش اعتراضی ایران را روشن خواهد کرد...
