گروه راک تهرانی 127 در نیویورک و آستین: منابع الهام

گروه راک تهرانی 127 که هفته گذشته برای دو کنسرت یکی در جشنواره عظیم South By Southwest شهر آستین تگزاس و دیگری در جشنواره نوروزی هنر ایران نیویورک به آمریکا آمده بودند، در مصاحبه با رادیو فردا در باره منابع الهام خود میگویند که انواع موسیقی از جاز و راک دهه های 1960 و 1970 تا موسیقی راک مدرن گروه هائی مثل Tiger Lillies را در بر می گیرد. اقای سهراب محبی که ترانه های انگلیسی این گروه را می سراید می گوید در هر حال موسیقی این گروه را باید راک تهرانی دانست زیرا منعکس کننده موسیقی روز تهران و علاقه های موزیکال جوانان ایران است. گروه راک 127 که هفته گذشته از تهران به تگزاس رفت تا در جشنواره عظیم South By Southwest شهر آستین تگزاس برنامه اجرا کند، شبی را نیز میهمان نیویورک بود و برای بیش از 500 تماشاگر که در جشنواره نوروزی هنر ایران در نیویورک گرد آمده بودند، موسیقی ابتکاری خود را از ترکیب راک و جاز اجرا کرد. در گزارشی که می شنویم، همکار رادیو فردا در نیویورک با اعضای این گروه از جمله در باره منابع الهام موسیقی‌ای که می‌نوازند، سئوال کرده است. بهنام ناطقی (رادیوفردا، نیویورک): گروه 127 متشکل از پنج جوان فوق‌العاده هنرمند تهرانی که موسیقی راک و جاز و ایرانی را قاطی کرده بودند و با مهارت ترومبون، گیتار و طبل‌ می‌نواختند و در اشعار خود، به زبان انگلیسی، از زندگی در تهران امروز می‌خواندند، برای تماشاگران موسیقی راک در جشنواره عظیم South by Southwest تگزاس که همه جور موسیقی‌ای از همه دنیا می‌بینند، و برای ایرانی‌های نسل دومی که اکثریت تماشاگران جشنواره نوروزی هنر ایران در نیویورک را شامل می‌شدند، پدیده‌ای بود خوشامد. موسیقی ضبط شده در کنسرت 127 در کلوپ Makor نیویورک آقای سهراب محبی، 26 ساله، با انگلیسی‌ای که در تهران یاد گرفته است، اشعار ترانه‌ها را می‌سراید و می‌گوید آهنگ‌ها را اعضا با هم می‌سازند. ب.ن.: چرا به انگلیسی شعر می‌نویسید؟ سهراب محبی (ترانه‌سرا و گیتاریست 127، نیویورک): به خاطر اینکه زبان راک اند رول است و خیلی بند‌های دیگر است از همه جای دنیا که انگلیسی می‌نویسد. ب.ن.: ولی نوع موزیک شما الهامش از غرب می‌آید. تقریبا تمام آن... سردار سرمست: و از تهران ب.ن.: از تهران؟ سهراب محبی: ما موزیک تهران را داریم می‌زنیم در نهایت. علیرضا پور اسد: این موزیک تهرانی است. یحیی الخنسه: راک تهرانی است. راک تهرانی است قشنگ. راک تهرانی است. سهراب محبی: می‌توانیم بهش بگیم راک دهاتی. I take you to my tiny apartment, mid-town Tehran. ب.ن.: منابع الهام شما چی است؟ چه گروه‌هائی هست که دوست دارید گوش می‌دهید؟ سهراب محبی: همه چیز. هر کس یک چیزهای خاص خودش را گوش می‌دهد. ب.ن.: مثلا شما؟ سهراب محبی: من خیلی باب دیلن Bob Dylan گوش می‌کنم، سردار (سرمست، نوازنده پیانو) خیلی جاز گوش می‌کند. همه‌مان هواخواه و fan گروه (انگلیسی دهه 1970) جتروتال Jethro Tull هستیم و Dire Straits خیلی دوست داریم. یحیی الخنسه (نوازنده طبل‌ها): بیتلز. سهراب محبی: گروه Beatles خیلی دوست داریم. ب.ن.: ولی تمام اینها که می‌گوید مال دهه 1970 است. سهراب محبی: گروه‌های جدید هم خیلی گوش می‌دهیم. ب.ن.: موسیقی خودتان هم یک خورده دهه 1970 است، صداش؟ سهراب محبی: یک چیزهائی بین دهه 1970 و سال 2000 و نمی‌دونم مثلا از این چیزها باهم. نمی‌دونم. ب.ن.: گفتی از گروه‌های جدید هم ما گوش می‌دهیم. کی‌ها هستند؟ علیرضا پوراسد (نوازنده گیتار بیس): مثلا Beck. من کمتر گروههای جدید گوش می‌کنم. سهراب محبی: من بیشتر گوش می‌دهم. سلمک خالدی: مثلا سهراب خیلی Beck گوش می‌کند. سهراب محبی: گروه Muse مثلا من خیلی دوست دارم. علیرضا پور اسد: گروه Red Hot Chili Peppers سردار سرمست (نوازنده پیانو): یک گروه جدید تازه کشف کردم فکر کنم همه اینها هم اگر گوش کنند خوششان بیاید. اسمش است The Tiger Lilies که خیلی باحال است. یحیی الخنسه: (گروه پانک پاپ آمریکائی) گرین دی Green Day هم همه‌مان خیلی دوست داریم و System of a Down. . . . ب.ن.: اما اعضای گروه، که هر پنج نفر در ایران بزرگ شده‌اند، هرچند مثل جوانان هم‌سال خود در ایران با موسیقی روز غرب آشنائی عمیق دارند، ولی در هرحال از موسیقی ایرانی نیز متاثر هستند، وحتی انگار سعی می‌کنند برای اینکه در این جهان بزرگ هویتی داشته باشند، چندان از موسیقی ایرانی دور نشوند. آقای سهراب محبی، ترانه‌سرا و تئوریسین گروه 127 می‌گوید: سهراب محبی.: ما از scale های ایرانی خیلی استفاده می‌کنیم. گام‌های ایرانی خیلی داریم. مثلا اصفهان داریم، شور داریم. فقط چیزهائی که روش سوار می‌کنیم فرق می‌کند و اینها یک ماده خامی است که ما هرچی بخواهیم روی آن استفاده می‌کنیم و خیلی‌ آهنگ‌های دیگرمان هستند که برپایه گام‌های ایرانی هستند و همه ما البته خیلی موزیک ایرانی هم گوش می‌کنیم در عین حال، و خیلی، واقعا، مثلا ترانه Perfect Isfahan Blues که در آن پیش‌درآمد اصفهان را می‌زنیم. ب.ن.: گروه 127 قرار بود سال گذشته به تگزاس بروند و در جشنواره عظیم South by Southwest کنسرت بدهند اما مشکل ویزا کوه بزرگی بود که به سادگی از سر راه بلند نمی‌شد. ب.ن.: فستیوال تگزاس چطور بود؟ سهراب محبی: خیلی عالی بود. ما توی جشنواره South by Southwest زدیم و در یک show بودیم که اسمش بود All Music Is World Music که مال BBC Global Hits بود و رادیوی KUT-FM که با هم این شو را درست کرده بودند. ب.ن.: استقبال چطور بود؟ سهراب محبی: استقبال خیلی خوب بود، یعنی انقدر زیاد همه آمدند که جا پر شد و دیگر نتوانستند بیایند تو و خیلی خوب بود.