محسن رضایی ادعا کرد که قادر است در ساختار درونی حکومت دست به «اصلاحات اساسی» بزند.
او گفت: «اساس برنامه دولت ما اصلاح از درون قدرت است. رابطه من با نظام رابطه باثباتی بوده و از ۱۷ سالگی در مسیر مستقیمی حرکت کردهام و به دلیل اعتماد یکه نظام که به من دارد میتوانم ادعا کنم که اصلاحات اساسی از بالا تا پایین صورت دهم.»
او همچنین وعده داد که «از رهبر انقلاب درخواست خواهم کرد که شورای عالی انقلاب فرهنگی را منحل کنیم».
محسن مهرعلیزاده در سخن پایانی خود خطاب به مردم گفت: میدانم از فساد و رانت و توهین خسته شدهاید، حتما میگویید اینها هم مثل قبلیها هستند، تازه اگر در وعدههای خود صادق باشند، چقدر میگذارند که کار بکنند.
او ادامه داد: «اگر رای شما اثر نداشت، چرا گزینههای ریاست جمهوری را این همه محدود کردند، حذف کردند، اگر رای شما اثر نداشت، چرا مه و خورشید و فلک را به کار بستند تا یک نفر خاص را رئیس جمهور کنند؟ چرا انتخابات حداقلی را دنبال میکنند؟ اینها برای این است که باز هم از تصمیم شما نگران هستند.»
به نظر میرسد ابراهیم رئیسی در سخن پایانی خود تلویحا به محسن مهرعلیزاده پاسخ داد.
او گفت: «کسانی داشتیم بیشترین بهره را از آزادی میبردند، ساختارشکنی میکردند و تا حرف میزدیم میگفتند که آزادی نیست. کسی در جایگاه کاندید ریاست جمهوری وارد میشود، در همین جایگاه ساختارشکنی میکند، بیشترین شبهه را در ذهن مردم ایجاد میکند، بعد میگوید مردم ببینید آزادی نداریم.»
او در ادامه گفت که برای مدیران «گشت ارشاد» خواهد گذاشت.
علیرضا زاکانی سخن پایانی خود را نیز به حمله به عبدالناصر همتی و دولت حسن روحانی اختصاص داد.
او گفت: «کسانی که مسببان وضعیت موجود هستند خودشان امروز مدعی هستند و مظلومنمایی میکنند. بحث از تهدید دختران و پسران میکنند.... حریم خصوصی خط قرمز ما است، به هیچ وجه کسی حق ندارد وارد شود.»
او این ادعا را مطرح کرد که در دولت حسن روحانی «۲۶ جاسوس گرفتند، دولتی که امنیتیترین دولت است».
عبدالناصر همتی در سخن پایانی خود گفت: «عملکرد همه مشخص است. من از خودم نمیگویم؛ دوستان اصلا نحوه نگاهشان به جامعه و صحبتهایشان هم معلوم است. من میگویم ما چه حقی داریم برای جامعه این گونه تصمیم بگیریم، چگونه رفتار بکنند، چگونه راه بروند، بگذاریم زندگی کنند.»
«من درباره جوانانی میگویم که ۶۰ درصد گفتهاند رای نمیدهیم. شما از ۴۰ درصد میگویید، من از ۶۰ درصد میگویم. چرا باید کلهر و شجریان و کسمایی را ایگنور کنیم [از آنها غفلت کنیم]، ولی وقت انتخابات موسیقی پاپ بگذاریم.»