خواننده ایرلندی «شیند اوکانر» با ترانه های «رگی» جامائیکائی پس از سالها دوری به صحنه موسیقی پاپ باز می گردد

خواننده موسیقی راک ایرلندی خانم شیند اوکانر Sinead O’Conner به کناره‌گیری اعتراض‌آمیز خود از عالم موسیقی خاتمه داد و برای اجرای مجموعه‌ای از ترانه‌های جامائیکائی، به همراه یک ارکستر از نوازندگان اصلی آن ترانه‌ها به صحنه بازگشته است. این خواننده ایرلندی در سفر خود به دور آمریکا از جمله در وبستر هال Webster Hall نیویورک و کلوپ ناین ترتی 9:30 واشنگتن، ترانه‌های عرفانی – سیاسی راستافری جامائیکا را اجرا کرد. خانم اوکانر خشم حق به جانب خوانندگان جامائیکائی را در اجراهائی که از نظر سازبندی کاملا از اجرای اصلی پیروی می کنند، بازسازی کرد اما منتقدها نوشتند استعداد او بیش از آنست که ترانه های قدیمی رگی را عینا کپی کند. بهنام ناطقی (رادیوفردا، نیویورک): خانم شیند اوکانر را در کنسرت‌هایش در دور آمریکا یک گروه از نوازندگان چیره دست جامائیکائی همراهی می‌کنند، به رهبری دو نوازنده برجسته و تهیه‌کننده محبوب‌ترین ترانه‌های جامائیکائی بیست و پنج سال اخیر، اسلای دانبر و رابی شکسپی‌یر، که قبل از آمدن اوکانر روی صحنه مجموعه ای از آهنگهای مشهور خود را اجرا کردند. گیراترین لحظات کار خانم شیند اوکانر با موسیقی جامائیکا، هنگامی است که شیوه‌ باستانی آواز مذهبی ایرلندی خود در اجرای ترانه‌های رگی جامائیکائی به کار می‌برد: نظیر ترانه‌ای در باره جاودانگی خدای راستافری، «جا»، تحت عنوان جا نمرده است که آغازگر کنسرت هفته پیش خانم شیند اوکانر در واشنگتن و کنسرت جمعه شب او در تالار وبستر نیویورک بود، Jah Nah Dead از برنینگ اسپی‌یر، که در اشاره به رنگ انتقادی و سیاسی کنسرت‌ها، خانم اوکانر این کنسرت به جرج بوش رئیس جمهوری آمریکا تقدیم کرد. خانم شیند اوکانر در آلبوم جدیدی که بعد از نزدیک به 14 سال سکوت بیرون داده، ترانه‌هائی اجرا می‌کند از هنرمندانی نظیر باب مارلی، برنینگ اسپی‌یر، پیتر تاش، ابیسینی‌ینز و لی اسکرچ پری، بزرگان موسیقی خلسه‌آور و در عین حال مبارز، رگی جامائیکائی. خانم شینیاد اوکانر که در 19 سالگی اولین آلبوم خود را بیرون داد و در نیمه دوم دهه 1980 به خاطر موسیقی ابتکاری خود که ترکیبی از موسیقی راک پیشتاز و موسیقی محلی ایرلند بود، به ستاره‌ای بین‌المللی تبدیل شد، اما سال 1992 ناچار شد به یک بازنشستگی تقریبا اجباری و زودهنگام تن در دهد بعد از آنکه در یک برنامه تلویزیونی پربیننده و زنده در شبکه سراسری NBC آمریکا، به نشانه اعتراض به مواضع محافظه‌کار کلیسای کاتولیک، عکس پاپ را پاره کرد. خانم شیند اوکانر با همان اعتقاد یک‌جانبه ولی سرسختی که عکس پاپ را پاره کرد، ترانه‌های عرفانی - سیاسی راستافری را اجرا می‌کند، نظیر ترانه خون‌‌آشام Vampire از پیتر تاش، که در آن خانم اوکانر به تناوب می‌خواند و فریاد می‌زد و در جا می‌رقصید. خانم اوکانر اعتقادات راستافری را یک مذهب نمی‌داند بلکه می‌گوید از نظر او راستافری یک جنبش است که به پیروان خود اعتماد به نفس می‌آموزد و می‌گوید خدا در وجود ما و در اطراف ما قرار دارد. خانم اوکانر در این طرز فکر، از یکسو گرایش مذهب کاتولیک به عرفان را می‌بیند و از سوی دیگر، گرایش عرفان راستافری را به نفی مذهب سازمان یافته. از همراهان او در کنسرت‌های این سفر و در تهیه آلبوم از موسیقی جامائیکائی، خواننده مشهور رگی Burning Spear است که به نظر خانم اوکانر، و برخلاف بعضی دیگر از خوانندگان راستافری رگی، در ترانه‌ های خود پیام تحمل‌پذیری، عدم خشونت و عشق را می‌گسترد حتی وقتی ترانه‌ای خشمگین علیه جنگ می‌خواند: یک روایت از این ترانه در سال 1992 اولین ترانه جامائیکائی بود که با صدای خانم اوکانر بیرون آمد. دو تهیه‌کننده ونوازنده مشهور جامائیکائی، آقایان اسلای دانبر Sly Dunbar نوازنده طبل‌ها و رابی شکسپی‌یر Robbie Shakespeare نوازنده گیتار بیس، برای ضبط این ترانه‌ها نوازندگان اصیل جامائیکائی که اجراهای اصلی این ترانه‌ها را در اواخر دهه 1960 و دهه 1970 ضبط کرده‌اند، به استودیوی خود در پایتخت جامائیکا آوردند. خانم اوکانر، از اجرای ترانه‌های مشهور و قدیم خود به کلی امتناع می‌کند و در انتخاب خود از میان ترانه‌های رگی، همه ترانه‌های رقصی و عاشقانه رگی را نادیده گرفته. تنها استثنا ترانه عشقی Lee Scratch Perry است به نام Curly Locks یا موهای پیچ در پیچ، دعوتی آشکار به عشقبازی، ولی خانم سینیاد اوکانر در اجرای خود به آن جنبه طنز می‌دهد. در بازسازی ترانه‌های رگی، خانم شینیاد اوکانر و نوازندگان جامائیکائی همراه او تا جای ممکن به اجراهای اصلی این ترانه‌ها وفادار ماندند که نشان‌ دهنده احترام خالصانه او به منابعی بود که مورد استفاده قرار داده اما خلوص نیت، باعث شده بود که جلوی افزوده شده شخصیت و هنر خود به این ترانه‌ها را تاحدی بگیرد. اجرای او، ترانه‌ها را جدی و سرسخت کرده بود، به خاطر خشم حق‌به‌جانب صدایش، که به خصوص در اجرای ترانه‌ای مثل Downpresser Man از پیتر تاش موج می‌زد، یک ترانه مردمی ضدامپریالیستی و ضدغربی، سرشار از نفرین، که شیند اوکانر با اجرای آن به کنسرت خود اوج بخشید.