(rm) صدا |
هزاران کارمند در هند و سنگاپور و کشورهاي ديگر به تلفن مشتريان شرکتهاي مختلف آمريکائي، از شرکتهاي کامپيوتري گرفته تا شرکتهاي مسافربري يا خدمات مالي جواب ميدهند. تلاش کارکنان هندي براي انگليسي حرف زدن به لهجه آمريکائي، موضوع يک نمايش تئاتري تجربيي سمعي بصري است در جشنواره موج بعد نيويورک، که همکار ما بهنام ناطقي گزارش امروز خود از نيويورک را به آن اختصاص داده است.
بهنام ناطقي (راديوفردا، نيويورک): نمايش علاءالدين Alladeen يکي ازبرنامه هاي ابتکاري جشنواره موج بعد Next Wave اپراخانه پيشتاز بروکلين Brooklyn Academy of Music از مشکلات روحي و فرهنگي شغلهاي جديدي ميگويد که براي انجام آنها کارکنان بايد اسم و لهجه و هويت مجازي کسب کنند. اين نمايش چندفرهنگي، تماشاگران را به جهان مجازياي ميبرد که تلفنچيهاي هندي شرکتهاي معتبر آمريکائي ساعات کار خود را در آن ميگذرانند و براي اين کار بازي زنده روي صحنه را با فيلم مستند و ويدئو و موسيقياي همراه ميکند که اين ترکيب فرهنگها در عصر جهاني شدن را نمايش ميدهد.
موسيقي
نمايش علاءالدين حاصل همکاري کارگردان نيويورکي خانم ماريان ويمز Marianne Weems است از گروه تئاتر تجربي Builders Association با دو هنرمند هندي تبار بريتانيائي، آقاي کيث خان Keith Khan 32 ساله و آقاي علي زيدي Ali Zaidi 42 ساله که هردو در گروه هنري اختلاط فرهنگي Moti Roti عضويت دارند. آنها براي بازگو کردن احساس بيگانگي و جابه جائي فرهنگي تلفنچيهاي هندي شرکتهاي آمريکائي، از داستان مشهور علاءالدين و چراغ جادو بهره گرفتند و آن را در ماجراهاي شخصتهاي واقعي اين جهان مجازي در هم ميآميزند. تقليد لهجه آمريکائي که کارکنان بايد در دوره آموزش سه هفتهاي تکميل کنند، در محور اين نمايش قرار ميگيرد که جسورانه به جنبه هاي انساني پديده جهاني شدن مي پردازد.
صداي آموزش زبان
خانم وينز، کار صحنهاي را به وجود آورد، آقاي خان براي اين نمايش يک وب سايت يا پايگاه اينترنتي به وجود آورد براساس مصاحبههائي با کارکنان واقعي اين شرکتها، و آقاي علي زيدي يک موزيک ويديو به وجود آورد که اين مجموعه تئاتري و سمعي بصري را تکميل مي کند. ويدئوئي که از MTV-Asia پخش ميشود.
موسيقي
در نمايش علاءالدين، خانم وين تصاويرو صداهاي فضاي الکترونيک را در فضاي تئاتر ادغام ميکند و کار او و گروه Builders Association از نظر استفاده همزمان از موسيقي و ويدئو و اسلايد در تئاتر به کار گروه تجربي Wooster نيويورک شبيه است، اما در کار اين گروه، تکنولوژي، مثلا ماسکهاي ويدئوئي که تلفنچي هاي شرکت هندي برچهره دارند، در محور اثر قرار ميگيرد و جنبه تزئيني ندارد.
صداي نمايش
فضاي ماليخوليائي و مجازي که نمايش علاءالدين از اين ترکيب فرهنگها به وجود ميآورد، جهاني که نه آمريکا است نه هندوستان است ونه هيچ کجاي ديگر، لايه مضحک و سرگرم کنندهاي هم پيدا ميکند مثلا وقتي جوانان هندي را نشان ميدهد که به عنوان بخشي از آموزش فرهنگي ناچارند سريالهاي تلويزيوني آمريکائي مثل سريال فرندز Friends را تماشا کنند يا با تلفن کننده ها در باره آب و هواي لس آنجلس به شوخي بپردازند.
علاء الدين، به عنوان يک اثر هنري رسانهاي علاوه بر صحنه تئاتر، براي رسانههاي ديگر هم ساخته شده است، از يکسو با يک موزيک ويدئو کوتاه ميليونها تماشاگر تلويزيون را به تفکر در باره تبادل و آميزش فرهنگها وا مي دارد و از طرف ديگر، در وب سايت www.alladeen.com ترکيبي از فيلم مستند، مصاحبه و اظهارنظر و تحقيق را در باره مشاغل تازه ناشي از پديده جهاني شدن در دسترس همه قرار مي دهد.
هزاران كارمند در هند وسنگاپور و كشورهاي ديگر به تلفن مشتريان شركتهاي مختلف آمريكايي از شركتهاي كامپيوتري گرفته تا شركت هاي مسافربري و خدماتي جواب ميدهند. تلاش كاركنان هندي براي انگليسي حرف زدن با لهجه آمريكايي موضوع يك نمايش تجربي در جشنواره موج بعد Next Wave در اپراخانه پيشتاز بروكلين نيويورك است. نمايش علاء الدين حاصل همكاري كارگردان نيويوركي ماريان وينز از گروه تئاتر تجربي Builders' Association با دو هنرمند هندي تبار بريتانيايي كيت خان و علي زيدي است كه با ساختن موزيك ويدئو و يك سايت اينترنتي، دسترسي به آن را از صحنه تئاتر فراتر مي برند.