اش کارتر که در دو سال آخر ریاست جمهوری باراک اوباما وزیر دفاع آمریکا بود غروب دوشنبه دوم آبان پس از یک حمله قلبی درگذشت.
یکی از میراثهای مهم او هموار کردن راه برای خدمت زنان در واحدهای رزمی ارتش آمریکا و پایان دادن به ممنوعیت ورود افراد ترنس به صفوف نیروهای مسلح این کشور بود.
آقای کارتر قبل از درگذشت مدیر مرکز پژوهش های روابط بین الملل (بلفر سنتر) در دانشگاه هاروارد بود.
او قبل از انتصاب به مقام وزير دفاع، مدیر بخش تدارکات این وزارتخانه بود و در دوره تصدی این پست وزارت دفاع توانست بیش از ۲۴ هزار خودرو مقاوم در برابر مین و تله های انفجاری برای ارتش آمریکا در عراق و افغانستان تهیه کند.
در سالهای اول استقرار ارتش آمریکا در عراق و افغانستان تعداد زیادی از نظامیان این کشور بر اثر تلههای انفجاری که در کنار جادهها کار گذاشته می شد کشته و یا معلول میشدند. اش کارتر همواره تهیه و ارسال این خودروها برای سربازان مستقر در عراق و افغانستان را به عنوان یکی از مهمترین دستاوردهای خود برمیشمرد.
او در مراسم رونمایی این خودروها در سال ۲۰۱۲ گفت:«در حالت ایده آل ارتش آمریکا هر ماه بیش از هزار خودروی مقاوم در برابر مین به میدان نبرد می فرستد. این خودروها در حفظ جان سربازان ما نقش بسیار مهمی ایفا می کنند.»
پس از سه سال بحث و بررسی در وزارت دفاع بالاخره اش کارتر در دسامبر ۲۰۱۵ به نیروهای مسلح آمریکا دستور داد که درها را به روی اشتغال و خدمت زنان در تمامی بخشهای ارتش بگشایند. با صدور این دستور موانع موجود در سر راه خدمت زنان در خطرناک ترین واحدهای رزمی از جمله نیروهای کماندویی ارتش آمریکا برداشته شد.
سال بعد نیز به دستور او ممنوعیت پیوستن افراد ترنس به ارتش آمریکا لغو شد.
آقای کارتر در ژوئن ۲۰۱۶ با تشریح برنامه یک ساله وزارت دفاع برای این تغییر گفت:«تمام آمریکایی هایی که قصد خدمت در نیروهای مسلح و استانداردهای لازم را دارند باید این فرصت را داشته باشند که در روند استخدام شرکت کنند. رسالت ما دفاع از کشور است و نمی خواهیم موانعی که به قابلیت های افراد هیچ ارتباطی ندارد مانع استخدام و آموزش افرادی شود که به بهترین نحو می توانند وظایف و ماموریت های خود را انجام دهند.»
اش کارتر متولد فیلادلفیا بود و به عنوان بیست و پنجمین وزیر دفاع آمریکا در دو سال آخر ریاست جمهوری باراک اوباما به کابینه پیوست.
همسرش در بیانیه ای گفت:«او هیچ چیز را بیشتر از گذراندن وقت با پرسنل ارتش دوست نداشت و بارها برای دیدار با نیروهای آمریکا به عراق و افغانستان سفر کرد. او دیدگاه های سیاسی شخصی خود را کنار می گذاشت و در دولت های پنج رییس جمهوری از هر دو حزب خدمت کرد.»