پس از پایان مذاکرات سوئیس، شاید مهم‌ترین اختلاف نه پشت میز مذاکره، بلکه در روایت آن آغاز شده باشد. از بازرسی‌های آژانس گرفته تا آزادسازی دارایی‌های ایران و حتی دامنه تعهدات دو طرف. آنچه مقام‌های آمریکایی می‌گویند در مواردی با روایت مقام‌های جمهوری اسلامی همخوانی ندارد. آیا این تناقض‌ها نشانه نبود هماهنگی و سوءبرداشت است یا بخشی از یک تاکتیک شناخته‌شده در دیپلماسی؛ تاکتیکی که به هر طرف اجازه می‌دهد یک توافق واحد را به شکلی متفاوت برای افکار عمومی داخلی روایت کند؟ بابک دربیکی تحلیل‌گر سیاسی در بریتانیا به این پرسش پاسخ می‌دهد.