در میانهٔ جنگ، تحریم و ادامه سرکوب در ایران، بیش از صد زندانی سیاسی پیشین، کنشگر، نویسنده، هنرمند و دانشگاهی ایرانی در داخل و خارج کشور، در نامه‌ای تأکید کرده‌اند که مردم نباید ناچار شوند میان «تهاجم نظامی و اقتصادی خارجی» و «سرکوب دولتی» یکی را انتخاب کنند. امضاکنندگان با حمایت از نامه پیشین شماری از چهره‌های بین‌المللی، خواستار پایان جنگ و مجازات جمعی مردم ایران، توقف اعدام‌ها و آزادی همه زندانیان سیاسی شده‌اند. آنان جنگ و تحریم خارجی و سرکوب داخلی را «دو تیغه یک قیچی» توصیف کرده‌اند، اما می‌گویند این تعبیر به معنای یکسان دانستن جمهوری اسلامی با آمریکا و اسرائیل نیست. درباره جایگاه تاریخی این موضع و نسبت آن با سنت استقلال‌خواهی و آزادی‌خواهی در ایران، با تورج اتابکی، پژوهشگر تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران، گفت‌وگو کرده‌ایم.