کانون صنفی معلمان ایران (تهران) با صدرو بیانیه‌ای، ضمن اعتراض به «موج فزاینده اعدام» در کشور، تأکید کرد که «سکوت در برابر اعدام انسان‌ها به معنای... عادی‌سازی خشونت حکومتی است».
اعضای این کانون در بیانیه خود که روز پنج‌شنبه، ۲۱ آبان، منتشر شد، همچنین همبستگی‌شان را با کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» اعلام کرده‌اند.
در این بیانیه با اشاره به افزایش اعدام به‌ویژه پس از سرکوب اعتراضات دی‌ماه سال گذشته آمده است: «گسترش اعدام‌ها در کنار دیگر اشکال سرکوب، ابزاری برای ایجاد ترس و ارعاب عمومی و عقب راندن جامعه از مطالبه‌گری و اعتراض است.»
این نکته‌ای است که گروه‌ها و سازمان‌های حقوق بشری هم در داخل و خارج از ایران بارها اشاره کرده‌اند.
کانون صنفی معلمان در اعتراض به اجرای در حال افزایش مجازات اعدام به دیگر سازمان‌های مردم‌نهاد پیوسته یادآوری می‌کند: «بسیاری از جوانانی که در اعتراضات به خیابان آمدند، از اقشار فرودست جامعه بودند و به فقر، نابرابری اجتماعی، محدودیت آزادی‌های فردی و محرومیت از یک زندگی شایسته اعتراض داشتند.»
اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در بازار تهران با واکنش بازاریان به افزایش سرسام‌آور قیمت دلار آغاز شد، اما سپس به اعتراض به حکومت و کل اماکن حکومتی تعمیم یافت.
پس از دو هفته تلاش ناکام حکومت در خاموش کردن این اعتراضات، نیروهای امنیتی در دو شب ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، همزمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای تداوم حضور مردم در خیابان‌ها، با خشونت بسیار به کشتار معترضان در شهرها متوسل شدند و هزاران نفر از معترضان را کشتند. تنها آمار رسمی دولت جمهوری اسلامی که به صحت آن اطمینان زیادی نیست، حکایت از کشته شدن بیش از ۳۷۰۰ نفر دارد.
در بیانیه کانون صنفی معلمان، با اشاره به این که «از ابتدای سال ۱۴۰۵ تاکنون دست‌کم ۵۹۷ نفر اعدام شده‌اند» آمده است: «بسیاری از این جوانان، دانش‌آموزان دیروز ما و فرزندان همین جامعه‌اند.... حق آنان برخورداری از آزادی، برابری، امنیت و کرامت انسانی است، نه زندان، گلوله و چوبه‌های دار.»
همگام با اجرای اعدام توسط قوه قضاییه جمهوری اسلامی، در ماه‌های گذشته اعتراض و انتقاد به این نوع مجازات نیز افزایش یافته است.
یکی از راه‌های جمعی اعتراض کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ایران بوده است که از بهمن‌ماه ۱۴۰۲ تاکنون صدها زندانی در ۵۶ زندان در سراسر کشور به آن پیوسته‌اند. هدف این کارزار اعتراض به مجازات اعدام و مخالفت با آن به‌عنوان مجازاتی غیرانسانی و جبران‌ناپذیر است.