روزنامه آمریکایی لسآنجلس تایمز به بهانه انتشار مجدد مجموعهای از ساختههای کوروش یغمایی و ترانههای گوگوش در سالهای قبل از انقلاب سال ۱۳۵۷ مینویسد که ایران در آن سالها صحنه فعال خلق آثار تجربی در عرصه موسیقی پاپ و حتی الهام گرفته از موسیقی راک غربی بود.
شاید امروزه عجیب باشد که در ایران سی و چند سال پیش، خوانندهای همچون گوگوش هزاران نفر را به کنسرتهای خود جلب میکرد یا گیتاریست جوانی همچون کوروش یغمایی به اندازه جیمی هندریکس یا جیمی پیج در ایران شهرت پیدا کرده بود.
پس از سه دهه سانسور و ممنوعیت تولید موسیقی پاپ امروزه آثار و نغمههای آن دوران برای بسیاری از ایرانیان حالت رویایی پیدا کرده است. با وجود آن که تولید موسیقی پاپ یا راک به شکل زیرزمینی در ایران ادامه دارد، ولی این نوع فعالیت هنری میتواند با خطرهای فراوانی همراه باشد.
روزنامه لسآنجلس تایمز به دو آلبوم جدید ایرانی میپردازد که اخیرا انتشار یافتهاند. یکی از آنها با عنوان «بازگشت از لبه پرتگاه، راک خلسهآور ایران در سالهای ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۹» دربرگیرنده آثار کوروش یغمایی است و دیگری با عنوان «گوگوش» گردآوری و بازسازی ترانههای گمشده گوگوش است.
هر دو آلبوم نمونههای خوبی از رواج موسیقی تجربی پاپ با چاشنی قوی راک در ایران در سالهای دهه ۷۰ میلادی هستند، زمان و مکانی که غرب و شرق به یکدیگر پیوسته و نتیجه آن خلق موسیقیای بسیار جذاب و تاثیرگذار بود.
داریو مارگلی، مدیر وبسایتی به نام «ایران نوستالژیا»، که تخصص آن گردآوری و عرضه موسیقی پاپ ایرانی است میگوید: «کیفیت این موسیقی و نحوه تولید آن به خوبی نشان میدهد که در آن سالها امکانات و میزان حمایت از موسیقی مد روز چنان زیاد بود که هنرمندان با خیال راحت کارهای تجربی انجام داده و به قول معروف دست به شورش میزدند.»
گزارشگر لسآنجلس تایمز میافزاید که روحیه تجربهگرایی و شورشی را به خوبی میتوان در برخی از اجراهای گوگوش یا قطعات گیتار کوروش یغمایی دید.
جالب اینجاست که هر دوی این هنرمندان پس از وقوع انقلاب اسلامی و محدودیتهای شدیدی که بر عرصه موسیقی پاپ اعمال شد در ایران ماندند. گوگوش تنها چند سال پیش بالاخره از ایران خارج شد.
در آن بخش آثار تجربی این دو هنرمند شاید مهمترین نکته الهام گرفتن از گنجینه غنی موسیقی ایرانی و تلاش برای آمیختن آن با موسیقی پاپ یا راکی بود که در آن سالها در غرب در اوج خود بود.
برای مثال، کوروش یغمایی در یادداشت کوتاهی که برای یکی از این آلبومها نوشته است میگوید که در آن زمان گروههایی مثل بیتلها، رولینگ استون و باب دیلن منبع اصلی الهام وی بودند. اما در عین حال کوروش ورود خود را به عرصه موسیقی با فرا گرفتن ساز سنتی سنتور آغاز کرده بود و با نغمهها و دستگاههای موسیقی ایرانی آشنایی داشت.
لسآنجلس تایمز یادآوری میکند که هر دو هنرمند هنوز به کار خود ادامه میدهند. کوروش یغمایی اکنون ۶۵ ساله است و در ایران با رعایت همان محدودیتهای اعمال شده از سوی حکومت کار میکند. گوگوش که ۶۰ ساله است در سالهای اخیر کنسرتهای بزرگ و پرفروشی را برای ایرانیان و سایر دوستداران موسیقی پاپ ایرانی در نقاط مختلف جهان برگزار کرده که همه آنها با موفقیت چشمگیر روبهرو شدهاند.
کوروش یغمایی در بخشی از یادداشت خود برای آلبوم جدید آثارش مینویسد: «آیا میتوانید تصور کنید که متهم شدن به چیزی که تا همین اواخر هنری مورد احترام تلقی میشد تا چه حد دشوار است؟ برخی از هنرمندان، استادان و موسیقیدانان ایرانی به خاطر میهنپرستی خود در کشور ماندند و با مرگ زودهنگام و سرنوشتی تلخ روبهرو شدند و آنهایی که جان به در بردهاند، به شدت افسردهاند. حتی یک مرغ خانگی و در قفس نیز هر از چندگاه باید پرواز کند تا پر زدن را از یاد نبرد.»
شاید امروزه عجیب باشد که در ایران سی و چند سال پیش، خوانندهای همچون گوگوش هزاران نفر را به کنسرتهای خود جلب میکرد یا گیتاریست جوانی همچون کوروش یغمایی به اندازه جیمی هندریکس یا جیمی پیج در ایران شهرت پیدا کرده بود.
پس از سه دهه سانسور و ممنوعیت تولید موسیقی پاپ امروزه آثار و نغمههای آن دوران برای بسیاری از ایرانیان حالت رویایی پیدا کرده است. با وجود آن که تولید موسیقی پاپ یا راک به شکل زیرزمینی در ایران ادامه دارد، ولی این نوع فعالیت هنری میتواند با خطرهای فراوانی همراه باشد.
روزنامه لسآنجلس تایمز به دو آلبوم جدید ایرانی میپردازد که اخیرا انتشار یافتهاند. یکی از آنها با عنوان «بازگشت از لبه پرتگاه، راک خلسهآور ایران در سالهای ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۹» دربرگیرنده آثار کوروش یغمایی است و دیگری با عنوان «گوگوش» گردآوری و بازسازی ترانههای گمشده گوگوش است.
هر دو آلبوم نمونههای خوبی از رواج موسیقی تجربی پاپ با چاشنی قوی راک در ایران در سالهای دهه ۷۰ میلادی هستند، زمان و مکانی که غرب و شرق به یکدیگر پیوسته و نتیجه آن خلق موسیقیای بسیار جذاب و تاثیرگذار بود.
داریو مارگلی، مدیر وبسایتی به نام «ایران نوستالژیا»، که تخصص آن گردآوری و عرضه موسیقی پاپ ایرانی است میگوید: «کیفیت این موسیقی و نحوه تولید آن به خوبی نشان میدهد که در آن سالها امکانات و میزان حمایت از موسیقی مد روز چنان زیاد بود که هنرمندان با خیال راحت کارهای تجربی انجام داده و به قول معروف دست به شورش میزدند.»
گزارشگر لسآنجلس تایمز میافزاید که روحیه تجربهگرایی و شورشی را به خوبی میتوان در برخی از اجراهای گوگوش یا قطعات گیتار کوروش یغمایی دید.
جالب اینجاست که هر دوی این هنرمندان پس از وقوع انقلاب اسلامی و محدودیتهای شدیدی که بر عرصه موسیقی پاپ اعمال شد در ایران ماندند. گوگوش تنها چند سال پیش بالاخره از ایران خارج شد.
در آن بخش آثار تجربی این دو هنرمند شاید مهمترین نکته الهام گرفتن از گنجینه غنی موسیقی ایرانی و تلاش برای آمیختن آن با موسیقی پاپ یا راکی بود که در آن سالها در غرب در اوج خود بود.
برای مثال، کوروش یغمایی در یادداشت کوتاهی که برای یکی از این آلبومها نوشته است میگوید که در آن زمان گروههایی مثل بیتلها، رولینگ استون و باب دیلن منبع اصلی الهام وی بودند. اما در عین حال کوروش ورود خود را به عرصه موسیقی با فرا گرفتن ساز سنتی سنتور آغاز کرده بود و با نغمهها و دستگاههای موسیقی ایرانی آشنایی داشت.
لسآنجلس تایمز یادآوری میکند که هر دو هنرمند هنوز به کار خود ادامه میدهند. کوروش یغمایی اکنون ۶۵ ساله است و در ایران با رعایت همان محدودیتهای اعمال شده از سوی حکومت کار میکند. گوگوش که ۶۰ ساله است در سالهای اخیر کنسرتهای بزرگ و پرفروشی را برای ایرانیان و سایر دوستداران موسیقی پاپ ایرانی در نقاط مختلف جهان برگزار کرده که همه آنها با موفقیت چشمگیر روبهرو شدهاند.
کوروش یغمایی در بخشی از یادداشت خود برای آلبوم جدید آثارش مینویسد: «آیا میتوانید تصور کنید که متهم شدن به چیزی که تا همین اواخر هنری مورد احترام تلقی میشد تا چه حد دشوار است؟ برخی از هنرمندان، استادان و موسیقیدانان ایرانی به خاطر میهنپرستی خود در کشور ماندند و با مرگ زودهنگام و سرنوشتی تلخ روبهرو شدند و آنهایی که جان به در بردهاند، به شدت افسردهاند. حتی یک مرغ خانگی و در قفس نیز هر از چندگاه باید پرواز کند تا پر زدن را از یاد نبرد.»