پنجشنبه ۲۰ بهمن ۱۳۹۰ تهران ۱۷:۰۴ - ۹ فوریه ۲۰۱۲

ايران / سياسی

سازمان‌های حقوق بشری خواستار فشار اروپا بر جمهوری اسلامی شدند

نمایی از دادگاه جمعی موسوم به دادگاه کودتای مخملی که در تابستان گذشته برگزار شد.
اندازه متن - +
سه سازمان بزرگ روزنامه‌نگاران، کارگران، و حقوق بشر روز چهارشنبه در نشستی مشترک که در بروکسل، پایتخت بلژیک، برگزار شد از رهبران اروپا و جهان خواستند تا بار دیگر با اعمال فشارهای تازه بر جمهوری اسلامی، این حکومت را به احترام به حقوق بشر و آزادی بیان وادار سازند.

فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران، کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری و سازمان عفو بین‌الملل در این نشست مشترک که در محل پارلمان اروپا برگزار شد همچنین از دولت ایران خواستند به ارعاب مدافعان حقوق بشر پایان دهد.

این سازمان‌ها همچنین از جمهوری اسلامی خواستار آزادی ده‌ها روزنامه‌نگار، نویسنده، اعضای اتحادیه‌های کارگری و مخالفان حکومت شده‌اند.

ایدان وایت، دبیرکل فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران، ضمن آن که خواستار آزادی ۴۷ روزنامه‌نگاری شد که هم اکنون در ایران محبوس هستند گفت: «دولت‌ها باید با اعمال فشار از مقامات ایران بخواهند به حقوق روزنامه‌نگاران و مدافعان حقوق بشر احترام بگذارند.»

«کمیته حمایت از روزنامه‌نگاران» که مقر آن در نیویورک است روز چهارشنبه با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد که هم‌اکنون ۴۷ روزنامه‌نگار در زندان‌های ایران به سر می‌برند که این میزان دستگیری از سال ۱۹۹۶ تاکنون در هیچ کشوری سابقه نداشته و ایران در این زمینه هم‌اکنون از چین هم پیشی گرفته است.

بنا بر اعلام این سازمان، این آمار تنها به روزنامه‌نگارانی که تا روز دوشنبه یکم فوریه (۱۲ بهمن) در زندان بوده‌اند اشاره دارد و شامل بیش از ۵۰ روزنامه‌نگاری که در ماه‌های گذشته دستگیر و با ضمانت آزاد شده‌اند نمی‌شود.

در بیانیه‌ای که فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران پس از نشست مشترک این سه سازمان در مقر اتحادیه اروپا منتشر ساخت آمده است که از زمان آغاز اعتراضات مخالفان دولت در ایران در خردادماه، «نقض حقوق بشر در ایران که مدت‌هاست وجود داشته از جمله محدودیت در زمینه آزادی بیان و آزادی تجمعات» تشدید شده است.

به گفته دبیرکل فدراسیون روزنامه‌نگاران، «اگر ایران می‌خواهد به انزوای خود پایان دهد، لازم است که درها را به روی گفت‌وگو و نقد باز کند و به ایرانیان معترض اجازه دهد که حرف بزنند.»

از روز عاشورا در اوایل دی‌ماه که به صحنه «شدیدترین مواجهه نیروهای امنیتی و دولتی با معترضان» تبدیل شد، موج تازه‌ای از دستگیری‌ها در ایران آغاز شده که با نزدیک شدن به روز ۲۲ بهمن، سالگرد انقلاب سال ۵۷، بر شدت آن افزوده شده است.

پیشتر اغلب تحلیل‌گران امور ایران هدف از این دستگیری‌ها و برگزاری دادگاه‌های نمایشی در ایران را ترساندن مردم مخالف دولت و جلوگیری از شرکت آنها در راه‌پیمایی روز ۲۲ بهمن عنوان کرده‌اند که بنا بر سنت سالانه برای بزرگداشت پیروزی انقلاب سال ۵۷ برگزار می‌شود.

از هشت ماه پیش که موج اعتراضات به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری و سیاست‌های دولت جمهوری اسلامی در تهران و دیگر شهرها به راه افتاد، مخالفان حکومت که از برگزاری هر گونه تجمع اعتراضی محروم بوده‌اند مناسبت‌های مختلف همچون ۱۶ آذر، روز قدس و روز عاشورا را به نفع خود مصادره کرده‌اند.
زمان این نظرخواهی به پایان رسیده است
ترتیب:
نظرات
     
توسط: رامين از: تهران
۱۷ ۱۱ ۱۳۸۸ ۰۵:۳۴
متاسفانه برخورد دوگانه اروپا و آمريكا و شوراي امنيت باعث شده كه حكومت هاي استبدادي هيچ نگراني از نقض حقوق بشر نداشته باشند وقتي موضوع تاسيسات هسته اي داخل ايران مطرح مي شود يك موضوع جهاني است و اروپا و آمریكا از هيچ تلاشي فروگذار نمي كنند، وقتي موضوع تاسيسات هسته اي اسرائيل مطرح مي شود يك موضوع داخلي است و هيچ كسي هم واكنشي نشان نمي دهد ، وقتي موضوع حقوق بشر و نقض آن در ايران مطرح مي شود هيچ خبري از شوراي امنيت و اروپا و آمريكا نيست .

توسط: رئوف از: مهاباد
۱۷ ۱۱ ۱۳۸۸ ۰۳:۲۹
این مراکز باید حق فعالیت و دخالت مستقیم در حیطه ی اختیارات سرزمین و کشورهای عضو سازمان ملل را داشته باشند که با دفاع و حمایت کلامی و عملی، مانع تبعیض و نقض حقوق انسانی مردم کشور عضو شوند و اختیارات کاملی برای پیگیری افراد و مراکز خاطی در محدوده ی تمام کشورهای عضو را داشته باشند و وظیفه آنها تحویل ناقضان حقوق انسانی به مراکز قضایی معتبر بین المللی باشد.

توسط: arash kave از: tehran
۱۶ ۱۱ ۱۳۸۸ ۲۱:۲۶
کار از محکوم کردن واعلامیه دادن گذشته اینا گوششان از این حرفها پره دیگر ترسی از محکوم کردن وهشدار دادن ندارن باید دولتها ومردم جهان آنها را تهدید کنند که در صورت ادامه دادن و اعدام کردن حتی یک نفر دیگر از مردم دولت ایران رنگ حتی یک دلار پولرا نخواهند دید یعنی تمام شرکتها که در ایران مشغول کارند روابط شان راقطع میکنند وایران را ترک خواهند کرد مانند شرکت ایتالیایی انی که واقعا از انها وهمچنین نخست وزیر ایتالیا کمال تشکر را داریم.دولت ایران وابستگی شدیدی به پول نفت دارد اگر تولید کنندگان نفت همراه ومتحد روزانه نیم میلیون بشکه به مدت دو ماه نه بیشتر فقط دو ماه بر تولیدشان اضافه کنند واز ایران نفت نخرند خواهند دید دولت ایران چگونه تمام قطعنامه های سازمان ملل را اجرا خواهد کرد وگوش به حرف سازمان های حقوق بشر خواهد سپرد شما را بخدا امتحان کنید نگذارید تعداد دیگری از جوانان ایرانی را بدار بیاویزند از شما خواهش میکنم از ایران خرید نکنید نظام تو خالی وبی پشتیبان اسلامی بدون دلارهای نفتی خواهد مرد اعلامیه ومحکوم کردن فایده ندارد

توسط: Mohammad از: USA
۱۶ ۱۱ ۱۳۸۸ ۲۰:۵۰
رژیم سرکوبگر ایران تا کنون چنین وانمود کرده که گوشش به هیچ حرف منطقی بدهکار نیست، که درمقابل این درخواستهای مسالمت آمیز عکس العمل های شدیدتری را نیز نشان میدهد. نمونه ان برخورد رژیم با فعالین کارگری حمل و نقل و خصوصا منصور اصانلو بود. اتحادیه های کارگری میتوانست با اقدامی عملی به رژیم سرکوبگر ایران نشان دهد که قادر به اقدامات عملی در تحت فشار قراردادن این رژیم هست. اتحادیه سراسری کارگران در دنیا میتوانست با اقدامات عملی از همکاری کارگران در ساخت، بارگیری و حمل ابزار و لوازم برای رژیم از اروپا جلوگیری کند. و یا با اقدامی نمادین در بارگیری و حمل تاخیر ایجاد نماید. بدون شک سازمانهای روزنامه نگاری و حقوق بشری مدعی عدم وجود قدرت های اجرایی در این سازمانها خواهند شد، اما اتحادیه های کارگری نمیتوانند چنین ادعایی داشته باشند، و انتظار ملت ایران از آنها است که ضمن صدور بیانه ها به اقداماتی عملی برای در فشار قرار دادن رژیم نیز مبادرت کنند. ملت ایران در طول تاریخ ثابت کرده ملتی صلح جو و متمدن است، و با ملل مختلف باب بحث و مذاکره داشته، همانگونه که با سردمداران این رژیم سرکوبگر نیز بدین گونه شروع کرد. لذا حرکت مردم در حضور در خیابان ها و تحمل آنهمه تلفات از آنجا اتفاق افتاد که رژیم حاکم نشان داد که اهل مذاکره نیست، پس سازمانهای مدافع حقوق انسانی و کارگری نیز بایستی این حقیقت را دریابند. رژیم حتی در امروز که در ضعیف ترین حالت خود قرار دارد از اعمال هیچ گونه اقدام جنایتکارانه ای کوتاهی ندارد

توسط: یاسمین از: بجنورد
۱۶ ۱۱ ۱۳۸۸ ۱۹:۲۵
برای ما مردم ایران این سوال مطرح است که آیا تنها راه برخورد مراجع بین المللی و سایر دولتها با فاجعه بشری که حکومت اسلامی در ایران بوجود آورده و تبهکاریها و جنایات آشکاری که این حکومت در سطح جهانی انجام میدهد، صدوربیانه و نوشتن نامه های دیپلماتیک در جهت محکوم کردن آن و یا مثلا تشدید تحریمهاست؟ آنهم در مقابل حکومتی که هیچگونه حیا و آبروئی ندارد که از این برخوردها تاثیری بگیرد؟
آیا مراجع بین المللی ودولتها هیچ تاکتیک موثرتری نمیتوانند در مقابل این حکومت فاشیست اتخاذ کنند؟؟؟ چرا سازمان جهانی حقوق بشر ازقوانین بین المللی برای تنبیه و ممانعت این جانیان ازادامه اقدامات ضد بشریشان استفاده نمیکند؟ چرا جامعه جهانی در عمل به مردم ایران کمک نمیکند؟!؟ آیا متوجه نیستند که این حکومت پوشالی ودر عین حال قلدر وتروریست بزودی با دستیابی به سلاح هسته ای به تهدید بسیار جدیتری علیه صلح و امنیت جهانی تبدیل خواهد شد؟؟؟

به ما بپیوندید