متیو ویتاکر، نماینده آمریکا در پیمان آتلانتیک شمالی، ناتو، میگوید ایران در پی «ایجاد آشوب و تحمیل هزینه» است.
آقای ویتاکر روز جمعه ۲۷ شهریورماه در گفتوگو با رِی فرلونگ، خبرنگار ارشد بینالمللی رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی، در پاسخ به پرسشی درباره تهدیدهای ترکیبی ایران در اروپا، گفت که ناتو پیش از این موشکهای شلیکشده از ایران را رهگیری کرده و برای حفاظت از قلمرو این ائتلاف، از توانمندیهای خود در مدیترانه و ترکیه استفاده کرده است.
با این حال نماینده آمریکا در ناتو جزئیات بیشتری در این زمینه ارائه نکرد.
در نخستین روزهای آغاز جنگ آمریکا و ایران، نیروهای ناتو دستکم دو بار موشکهای بالستیک ایران را در حریم هوایی یا مسیر ترکیه رهگیری و سرنگون کرده بودند.
دوازدهم اسفندماه ۱۴۰۴، در چهارمین روز جنگ ۳۹ روزه، وزارت دفاع ترکیه اعلام کرده بود که یک موشک بالستیک ایران را که در نزدیکی مرز سوریه در حال نزدیکشدن به حریم هوایی ترکیه بوده است، رهگیری و سرنگون کرده است.
الیسون هارت، سخنگوی پیمان آتلانتیک شمالی در همان زمان ضمن تأیید این حادثه، گفته بود: «ناتو با اقتدار و آمادگی کامل از متحدانش در مقابل هر تهدیدی دفاع میکند».
شش روز بعد از این حادثه، آنکارا از رهگیری و سرنگونی یک موشک دیگر ایران در نواحی جنوب شرقی ترکیه خبر داد.
در پی این حوادث دولت ترکیه سفیر ایران را احضار و مراتب اعتراض رسمی خود را اعلام کرد.
با وجود این آنکارا روند رسمی و داخلی ناتو برای آغاز اقدامات متقابل و تلافیجویانه را آغاز نکرد.
در عین حال مقامهای ناتو با تکیه بر ماهیت «دفاعی» این پیمان، بارها اعلام کرده بودند که وارد جنگ آمریکا و ایران نخواهند شد؛ موضوعی که انتقاد دونالد ترامپ رئیسجمهور ایالات متحده را هم بهدنبال داشت.
همزمان با رهگیری موشکهای ایرانی در نزدیکی ترکیه، چند پهپاد هم به نزدیکی پایگاه هوایی بریتانیا در قبرس رسیده بودند. تعلق این پهپادها به ایران، رسماً تأیید نشد؛ اما بسیاری از شواهد از پرواز این پهپادها از مواضعی متعلق به متحدان تهران حکایت داشتند.
در همین حال جمهوری اسلامی به کشورهای اروپایی هشدار داده بود که حمایت از آمریکا و اسرائیل، پاسخ جدی تهران را بهدنبال خواهد داشت.
متیو ویتاکر در بخش دیگری از پاسخ خود به خبرنگار رادیو اروپای آزاد/ رادیو آزادی گفت که کشورهای عضو ناتو باید توان خود را برای مقابله با حملات ترکیبی احتمالی و حفاظت از زیرساختهای حیاتی افزایش دهند.
او درباره ضرورت این آمادگی گفت که نخستین اقدام در یک درگیری احتمالی در آینده، لزوماً عبور نیروهای نظامی از مرزها نخواهد بود؛ بلکه ممکن است در قالب یک حمله ترکیبی به زیرساختهای حیاتی باشد.