با موضع‌گیری مسعود پزشکیان به عنوان رئیس شورای امنیت ملی، علیه مخالفان توافق تهران–واشینگتن، می‌توان تصور کرد که مخالفان و رویکرد آنان نیروی مؤثری در درون ساختار حکومت محسوب نمی‌شود. اگر چنین است، وزن این نیروی سیاسی و نمایندگان پر سر و صدای آن در جمهوری اسلامی به چه میزان است و اثرگذاری احتمالی آنان چه بُردی دارد؟ برای پاسخ به این پرسش‌ها با علی افشاری، تحلیل‌گر سیاسی ساکن آمریکا، گفت‌وگو کرده‌ایم. در آغاز درباره نیروهای به اصطلاح «تندرو» پرسیدیم و این‌که در دوران علی خامنه‌ای ظاهرا آنان بخشی از سازوکار ایجاد توازن بین گرایش‌های سیاسی درون حاکمیت بودند. آیا اکنون نیز چنین نقشی دارند یا موقعیت دیگری در ساختار تصمیم‌گیری برای خود قائل‌اند؟